Wybrany utwór: Architektoniczna mapa współczesnej Polski
Blisko 100 obiektów architektonicznych w 57 miejscowościach z całej Polski. Znalazło swoje miejsce na mapie „Mozaika lokalnych tożsamości”, stworzonej przez Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki (NIAiU). Jej twórcy zwracają uwagę na to, jak obiekty pojawiające się po 1989 r. wpłynęły na nasz związek z okolicą oraz poczucie jedności.
Tożsamość lokalna przejawia się jako stale kształtowana świadomość wspólnych cech oraz poczucie jedności. Wpływające na nią zmiany polityczne, społeczne i klimatyczne, które w różnych częściach kraju przebiegają inaczej, są widoczne również w naszej przestrzeni architektonicznej. Na mapie NIAiU znalazły się więc obiekty z całej Polski, które uwidaczniają skalę transformacji po 1989 roku.
Współczesna architektura i przestrzenie wspólne są nośnikiem pamięci o miejscach i ludziach. Dobra architektura powstająca w dużym mieście, jak i w małej miejscowości jest tak samo ważna dla kształtowania tożsamości i lokalnej świadomości. Poznawanie obiektów z innych regionów kraju, pozwala zagłębić się w ich historię i kulturę oraz je oswoić. Na mapie znalazły się m.in. Stara Kotłownia w Olsztynie, miejski Park Akcji „Burza” pod Kopcem Powstania Warszawskiego, jak również Centrum Aktywności Lokalnej w Rybniku. Twórcy mapy dostrzegli także znaczenie nieistniejącego już domu towarowego „Solpol” we Wrocławiu.
Mapa jest kontynuacją projektu z 2019, będącego zwieńczeniem serii wystaw pt. „Tożsamość. 100 lat polskiej architektury”.
„Mozaikę…” w wersji cyfrowej można pobrać za darmo tutaj. Jej drukowana wersja zostanie rozdystrybuowana do wybranych obiektów, które znalazły się na mapie oraz do partnerskich instytucji i organizacji. O projekcie „Mozaika lokalnej tożsamości” w Audycjach Kulturalnych opowiedziała Marta Baranowska z Działu Komunikacji i Promocji Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Blisko 100 obiektów architektonicznych, 57 miejscowości oraz 90 polskich zespołów i pracowni architektonicznych.
Te liczby robią wrażenie, zwłaszcza jeżeli wyobrazimy sobie, że wszystko znalazło się na mapie mozaika lokalnych tożsamości.
To jest mapa przygotowana przez Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki.
Już w tym krótkim wstępie pojawiło się sporo liczb, sporo nazw, sporo instytucji, ale to wszystko wydaje mi się, że warto rozwikłać.
Po tym rozwikłaniu okaże się, że mówimy o działaniu, które podkreśla, kształtuje, ale też buduje to, kim jesteśmy, jak odnajdujemy się w miejscu, w którym żyjemy, dorastamy, z którym najzwyczajniej w świecie wiążemy swoje życie.
Kiedy myślimy o tym, kim jesteśmy, co tworzy te grupy, z którymi się identyfikujemy, pewnie myślimy o czynniku społecznym, czynniku kulturowym, ale czy zawsze pamiętamy o tym, że to, co nas otacza w znaczeniu architektury i urbanistyki, także ma znaczenie?
Dlatego cieszę się, że zaproszenie do dzisiejszej rozmowy przyjęła Marta Baranowska z działu promocji i komunikacji Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki.
Bardzo się cieszę, że przyjęłaś zaproszenie do audycji kulturalnych.
Cześć, dziękujemy bardzo za zainteresowanie mozaiką i za zaproszenie.
Jak wy, jako Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, tę lokalną tożsamość definiujecie?
Wydaje mi się, że interpretujemy ją, jak ona jest powszechnie rozumiana, czyli lokalna tożsamość jako pewnego rodzaju specyfika związana z konkretnym, no też regionem, miejscem, ale też budowanie relacji z miejscem,
czyli kształtowanie przynależności do tego miejsca i takie świadome pogłębianie wiedzy na temat tego miejsca, z którego pochodzimy.
Więc tu myślę, że mamy takie dosyć powszechne rozumienie, natomiast rzeczywiście gdzieś w centrum naszych zainteresowań jest architektura i urbanistyka, ale też w rozumieniu kształtowania przestrzeni do życia po prostu.
I tę lokalną tożsamość pokazujemy poprzez różnego rodzaju obiekty i przestrzenie, które albo stwarzają warunki do wymiany też, do kształtowania relacji w tym lokalnym wymiarze,
albo gdzieś opowiadają o historii miejsca na przykład i to również jest wkład w budowanie czy w taką kontynuację, takie snucie opowieści tak naprawdę o miejscu.
Nie chciałabym wchodzić za nadto w kwestie socjologiczne, bo zakładam, że to socjologowie zgłębiają dokładnie te procesy, które decydują o tym, że z jakimś miejscem się identyfikujemy albo nie.
Ale może zgodzisz się powiedzieć właśnie w jaki sposób na to wpływa architektura.
Wyście wyodrębnili kilkadziesiąt lokalizacji w kilkudziesięciu polskich miastach i zastanawiam się według jakiego klucza to się działo.
Dlaczego na przykład otworzę mapę, bo przyniosła się ich kilka do nas tutaj, do Narodowego Centrum Kultury.
W jaki sposób na przykład Centrum Aktywności Lokalnej w Rybniku albo Księży Młyn w Łodzi mogą wpływać na to, że te miasta, jeżeli w nich mieszkamy, wychowujemy się,
ułatwiają nam czy sprawiają, że zaczynamy się z nimi identyfikować.
Akurat powiedziałeś dwa takie przykłady różnorodne, które pozwolą mi odpowiedzieć w ten sposób, żeby ująć tak naprawdę dwa wątki,
które wyraża architektura taka właśnie, która wzmacnia też tworzenie lokalnej tożsamości czy też więzi.
No i właśnie to centrum, jak sama nazwa wskazuje, Centrum Aktywności Lokalnej w Rybniku jest zresztą projekt, który został doceniony także na arenie międzynarodowej.
Był na takiej liście nominacji do nagrody Misa van der Rohe. To jest takie dosyć ważne międzynarodowe wyróżnienie architektoniczne.
I wracając trochę do twojego pytania, klucz doboru tych miejsc i obiektów był taki, aby pokazać różnorodność.
To myślę, że dla nas było kluczowe, aby starać się ująć właściwie całą Polskę i pokazać, że de facto ta tożsamość w wymiarze narodowym,
chociaż używam tego określenia z takim lekkim przymrużeniem może, jest to suma tak naprawdę tych naszych lokalnych tożsamości.
To jest bardzo istotne, aby też otwierać się na tę różnorodność i na różnorodność i na inność.
W pewnym sensie można powiedzieć tych miejsc, które nie są zawsze naszymi, ale mogą również za nimi stać ciekawe i ważne historie,
które razem tworzą tę historię i tożsamość kraju też, w którym żyjemy.
Więc klucz był taki, żeby pokazać te najdalsze zakątki, można powiedzieć, Polski,
więc staraliśmy się dobierać te obiekty z różnych zakątków, z miast dużych i małych
i traktując jednocześnie te duże ośrodki miejskie tak samo jak na mapie, tak samo jak te mniejsze,
a gdzie również powstają ciekawe realizacje.
Drugi aspekt to było popularyzowanie takich obiektów, które w środowisku architektonicznym po prostu zostały w jakiś sposób docenione.
I dla nas osób, które gdzieś tam zajmują się tym, siedzą w tym, jesteśmy obeznani z tym,
że te obiekty, przestrzenie wyrażały jakieś istotne, ważne tendencje też w architekturze.
Natomiast chcielibyśmy stworzyć jakąś taką platformę do upowszechnienia tak naprawdę wiedzy o takich obiektach,
które gdzieś były ważne, tak jak to nazywamy, i przełomowe.
Trzeci można powiedzieć aspekt to są obiekty i przestrzenie, które były realizowane, projektowane przez pracownie,
ale też architektów, takich liderów, liderki działające również lokalnie, którzy są ważni,
czy wnoszą coś nowego, wartościowego do takiej debaty architektonicznej polskiej.
No i właśnie akurat Centrum Aktywności Lokalnej w Rybniku, tak jak wiedziałam, to jest obiekt doceniony.
Rybnik założył też stworzenie sieci takich centrów.
To są miejsca, które gdzieś stwarzają warunki do takiego życia, można powiedzieć, społecznego, rekreacji.
To są takie bardzo minimalistyczne pawilony z przestrzenią pomiędzy nimi,
w których dzieją się różne działania edukacyjne, też animacyjne,
a z kolei, tak jak wymieniłaś po drugiej stronie, obiekt, który gdzieś to był Księży Młyn, prawda?
Księży Młyn w Łodzi.
Księży Młyn, tak, w Łodzi. To jest z kolei coś, co można by wpisać w taki nurt rewitalizacji
i to akurat jest taka praca z tą lokalną tożsamością poprzez architekturę,
która odwołuje się po prostu do historii miejsca czy do kontekstu.
Więc to jest ten drugi wymiar, można powiedzieć.
Wydaje mi się, że też taki bardzo ważny wątek projektu, o którym rozmawiamy, to jest datowanie.
To znaczy już na pierwszej stronie mapy czytamy, że to są przykłady obiektów architektonicznych
i rozwiązań przestrzeni wspólnych powstałych po 1989 roku.
Mówimy więc o tych czasach przełomu, o zmianie ustroju.
No ogólnie można powiedzieć o momencie bardzo dużej zmiany, zarówno tej politycznej, gospodarczej, społecznej,
no pod każdym względem.
Dlaczego akurat ten okres, te kilka dekad badacie?
Dlaczego im się przeglądacie?
My jako Instytut zajmujemy się głównie architekturą powojenną,
a najmniej tak naprawdę mamy takich działań, które dotyczą architektury takiej najnowszej.
I akurat mozaika, tak jak zresztą projekt wystawienniczy tożsamość co lat polskiej architektury,
on wprawdzie dotyczył też tych dekad wcześniejszych, no ale nadal powstawał w kontekście jednak tej współczesnej architektury.
I mozaika gdzieś, można powiedzieć, wpisuje się w taką lukę, być może czy nasz głos właśnie w popularyzowanie też tej architektury współczesnej.
W zeszłym roku też organizowaliśmy cykl spacerów z architektami, architektkami po współczesnych przestrzeniach.
To też jest taki cykl, który jeszcze przed pandemią został zapoczątkowany, do niego teraz wróciliśmy.
I także w ramach mozaiki będziemy tworzyć taki cykl spacerów oraz spotkań.
Myślimy o tych spacerach i o spotkaniach, takiej platformie do wymiany, do rozmowy, po prostu o tej jakości naszej przestrzeni wspólnej.
Jak się czujemy w tych przestrzeniach, jak one z perspektywy projektantów i projektantek były tworzone,
jak z kolei osoby, które je odwiedzają, jak je odbierają, w jaki sposób z nich skorzystają.
Wracając jeszcze do tej cezury czasowej, nie powiedziałam tego wcześniej, przywołując te klucze, którymi się kierowaliśmy.
Rzeczywiście tych obiektów mogłoby być dużo więcej.
I tutaj też trochę ograniczenie formatu i to właśnie, że chcieliśmy się wyważyć rozlokowanie, powiedzmy, tych przestrzeni po całej Polsce,
czy też zaakcentowanie tych najważniejszych, można powiedzieć, projektantów i projektantek.
Tych obiektów mogłoby być dużo więcej.
I potrzebowaliśmy też jakiejś takiej cezury czasowej, która pozwoli stworzyć jakieś ramy.
I jednocześnie ta cezura tej transformacji, ona nie jest w gruncie rzeczy taka ostra.
To nie jest tak, że coś się dokładnie zadziało, czy zmieniło w tym jednym roku.
To jest tak naprawdę jakiś symboliczny rok, ale który mówi też o napływie nowych idei, też nowych możliwości,
zmianie w ogóle gospodarki, w jakiej funkcjonujemy i to, w jaki sposób to się odbija w architekturze i przestrzeni, w której żyjemy.
Czyli do kogo też ta przestrzeń należy de facto, tak? Trochę zmienił się ten nasz system polityczno-społeczny,
więc trochę na innych zasadach kształtowana jest architektura.
My tutaj głównie skupiamy się na tych obiektach użyteczności publicznej, edukacyjnych.
Oczywiście zdarzają się wyjątki, ale też dlatego, że chcieliśmy po prostu oddać różnorodność
i pokazać jednak te ważne i przełomowe obiekty i czasami po prostu nie mogliśmy czegoś pominąć.
Nawet jeżeli było biurowcem albo innego typu obiektem handlowym nawet, a nie stricte takim, który służy na przykład celom publicznym.
Bardzo się cieszę, bo mam możliwość przywołania mojego ukochanego przykładu, mianowicie budynku biurowca Solpolu we Wrocławiu.
To jest obiekt z wielu powodów unikatowych, ale wydaje mi się, że to jest ciekawe o tyle, że to jest pierwszy obiekt, którego już nie ma.
On na początku zeszłego roku, czy tam w pierwszej połowie zeszłego roku został wyburzony.
To się spotkało i z protestami osób, które miały dużą słabość do tej architektury lat dziewięćdziesiątych
i uznają ją także za element naszego dziedzictwa, który wart jest troski, ochrony i obrony.
Z drugiej strony nie jest to stricte obiekt użyteczności publicznej, ogólnodostępny.
To był dom handlowy, tak, ale mający prywatnego właściciela to nie był obiekt typu muzeum, park,
czy jakaś taka przestrzeń otwarta zawsze i dla wszystkich.
No a z trzeciej strony to był obiekt kontrowersyjny, który trochę dzielił, wydaje mi się, przede wszystkim mieszkańców Wrocławia.
To jest właściwie jedyny obiekt, który ma datę narodzin i datę śmierci na tej mapie.
Pozostałe obiekty istnieją, mają się dobrze, a co więcej wydaje mi się, że przechodzą również pewne zmiany i modernizacje.
Tak, tak. Zdarza się tak właśnie, że też zmieniają trochę funkcje.
Solpol akurat należy do takich wyjątków, można powiedzieć.
Drugi taki wyjątek to jest dotleniacz na Placu Grzybowskim w Warszawie.
To jest obiekt, który miał charakter taki tymczasowy, współcześnie on nie istnieje,
ale powiedzmy był inspiracją do zmiany generalnie tamtej przestrzeni.
Natomiast Solpol jako obiekt, który rzeczywiście wzbudził bardzo dużą taką dyskusję,
tak jak mówisz, też trochę podzielił.
Natomiast nie mogliśmy go też pominąć z uwagi na to, jakie miał znaczenie w wyrażaniu,
można powiedzieć, takiego języka postmodernistycznego w architekturze.
No i również zaangażował mocno społeczność w obronę.
Jedna strona medalu to jest udział aktywistów, architektów, urbanistów,
ale druga strona to jest, wydaje mi się, to zaangażowanie ludzi, którzy są mieszkańcami Wrocławia
i jakieś mają wyobrażenia na temat tego, jak te ulice mają czy też mogą wyglądać.
Pewnie ten obiekt skumulował jakieś oczekiwania, potrzeby, stał się symbolem po prostu.
I oczywiście historycy architektury, czy też krytycy architektury bardzo podkreślali jego właśnie umiejętne wpisanie.
Więc tutaj też za tym takim poruszeniem, można powiedzieć, stało całkiem sporo argumentów merytorycznych,
aby tego po prostu nie robić.
To poruszenie miało taką podbudowę merytoryczną akurat w tym wypadku na pewno.
Solpol to jest zaledwie jeden z kilkudziesięciu obiektów, które możemy znaleźć na mapie.
Mozaika Lokalnych Tożsamości.
Rozmawiamy o tym, co się na niej znajduje, w jaki sposób te obiekty, te założenia zostały wyodrębnione.
Chciałam cię też zapytać, jaki jest cel tego projektu, stworzenia mapy?
Wiesz, często widzimy jakieś spacerowniki po konkretnych miastach,
albo chociażby po konkretnych krainach geograficznych, które są wyodrębnione na terenie Polski.
Z taką myślą, że ktoś wybierze się w ten region i będzie chciał go poznać, zobaczyć, zwiedzić właśnie z tą mapą.
Ale tutaj mówimy o całej Polsce.
Niektóre regiony są bardziej wysycone tymi kropkami, inne trochę mniej.
Myślisz, że to jest realne, żeby rzeczywiście mieć tą mapę gdzieś blisko siebie, również w wersji elektronicznej,
bo taka też jest dostępna, i podróżować szlakiem tych miejsc, albo chociaż uwzględniając je, podróżując po Polsce?
Mamy taką nadzieję, rzeczywiście, tak jak powiedziałaś, misją naszą, czy takim celem stworzenia tej mapy jest popularyzacja dobrej architektury,
która zapisała się, powiedzmy, w kartach współczesnej polskiej architektury z jakiegoś powodu.
Więc jest to popularyzacja, upowszechnienie obiektów, o których my po prostu zajmując się nimi, częściej z nimi obcujemy.
Natomiast rzeczywiście myślimy o tym jako takim narzędziu podróżniczym, może nawet można by powiedzieć, czy nawet po prostu motywacji do podróży.
I taką równie istotną misją jest właśnie to, co się też w tej nazwie zawiera, czyli lokalna tożsamość, czyli poszukiwanie tych lokalnych tożsamości
i zobaczenie, jak różnorodna jest tak naprawdę Polska, jak trudna historia stoi za jej poszczególnymi fragmentami, regionami
i jak właściwie budowanie własnej tożsamości to jest obcowanie, czy pogłębianie historii, czy poruszanie się szlakiem obiektów, które gdzieś opowiadają historię.
I tak naprawdę z tej sumy tych doświadczeń jesteśmy w stanie sami siebie osadzić.
Niezależnie od tego, z jakiego regionu pochodzimy, to taka otwartość na te inne doświadczenia, inną historię, z innego miejsca gdzieś też nas może wzbogacać.
Myślimy o tym właśnie jako o takiej motywacji po prostu, żeby też najzwyczajniej w świecie podróżować i żyć analogowo, spacerować.
Często te obiekty znajdują się, zwłaszcza w tych mniejszych ośrodkach, czasami są mocno oddalone na przykład od jakiegoś większego miasta, więc wymagają przygotowania jakiejś podróży.
Myślimy o tym w ten sposób, że ten obiekt może być pretekstem po prostu do odbycia jakiejś podróży i poznania też po drodze obszarów o walorach przyrodniczych, krajobrazowych,
ale też takich związanych z dziedzictwem architektonicznym, urbanistycznym.
Poza tym bardzo dużo w ramach takich podróży po Polsce można też odkryć samemu rzeczy, które nie są takie oczywiste.
Może to, co nie wybrzmiało, ale może się wpisuje w naszą misję i cel tego działania, to jest pokazywanie, czy opowieść o architekturze i przestrzeniach wspólnych, nie poprzez zabytki.
Tak jak zazwyczaj, czy jak często nadal gdzieś te obiekty, do których podróżujemy, to jednak są obiekty, które już mają wielowiekową tradycję, są gdzieś osadzone tak mocno,
są zaszufladkowane, wręcz można powiedzieć jako zabytki, a tutaj chcemy pokazać, że też ta współczesna architektura może być motywacją czy pretekstem do podróży,
a nawet jeśli ona się, ta podróż nie wydarzy teraz, ale na przykład ktoś się zapozna z tą mapą, czy coś po prostu go zaciekawi
i nawet za kilka lat będzie w stanie przywołać to, że a, kojarzę, tu jestem w tym regionie i pamiętam, że tu gdzieś był taki obiekt.
To jest działanie takie długofalowe i że ono gdzieś będzie echem odbijać się w lokalnych społecznościach.
Na koniec chciałam cofnąć się w czasie, ale tylko odrobinę, bo tak naprawdę o pięć lat, a myśląc o roku, w którym mapa została wydana, to o cztery.
Ta mapa, którą dzisiaj mam przed sobą, a którą każdy z was może wziąć do ręki, jest poszerzeniem mapy z 2019 roku.
To cofnięcie się i spojrzenie w przeszłość jest również o tyle ważne, że nawiązujemy do wystawy tożsamość 100 lat polskiej architektury,
która wydaje mi się, że była pewnym przyczynkiem do tych wszystkich działań.
Nie chciałabym opowiadać o samej wystawie, dlatego że już jej nie można oglądać.
Natomiast mówimy o tych czterech, pięciu latach, od kiedy pojawiła się pierwsza edycja mapy.
I czy już teraz wy, jako Instytut, możecie mówić o pewnych trendach, czy też zmianach, jakie na przestrzeni tych kilku lat zaistniały?
To był cykl wystaw w 2019 roku.
One były w odstępach czasowych otwierane i na ostatniej, w Katowicach, ta mapa była prezentowana.
I ona wtedy nie zawierała tej cezury czasowej tego roku po 89, tylko gdzieś dotyczyła nawet dwudziestolecia międzywojennego,
bo te 100 lat to był obszar zainteresowania tej całej mapy.
Ponownie te obiekty przejrzeliśmy.
Tak naprawdę jest ich teraz trochę więcej, ale też biorąc pod uwagę wprowadzenie tego roku granicznego,
z niektórych zrezygnowaliśmy i na pewno był to bardzo taki trudny, złożony proces, ta selekcja, która jest teraz.
I często to podkreślamy też, że to nie jest zbiór zamknięty i jest to jakiś wybór.
Natomiast na pewno był on bardzo trudny i czasami po prostu była to kwestia takich kompromisów.
O, w ten sposób można powiedzieć.
Natomiast to, co się zmieniło, rzeczywiście powstało całkiem sporo obiektów,
które w zupełnie inny sposób podchodzą do kształtowania, kiedyś mówiliśmy architektury krajobrazu
i nadal oczywiście tak mówimy, ale oswajamy się z takim z niewartościowaniem przestrzeni
na ładną, brzydką, tak samo na przyrodę powiedzmy zaniedbaną, niezaniedbaną.
Coraz więcej jest w takiej świadomości procesów, jakie zachodzą w przyrodzie
i coraz więcej jest też innego podejścia do kształtowania właśnie relacji pomiędzy obiektami,
a przyrodą można powiedzieć.
I wręcz są takie obiekty, które stwarzają warunki, czy powstały,
tak jak na przykład ten Krawa Przyrodnicza Bobrowisko, czy Centrum Bioróżnorodności w Urwitaucie.
To są obiekty, które opowiadają właśnie, czy stwarzają możliwości do poszerzania wiedzy
i do kontemplowania przyrody.
Widać trochę większą świadomość wpływu architektury na otoczenie
i też takie właśnie inne podejście do kształtowania architektury krajobrazu.
I tutaj chociażby też jest Park Podkopcem Powstania Warszawskiego,
gdzie nawet jest i ścieżka historyczna, i ścieżka tak zwanej czwartej przyrody,
która gdzieś opowiada o takim etapie rozwoju przyrody.
I oswaja właśnie czymś, co kiedyś może byśmy nazwali jakimiś zaniedbanymi chaszczami.
Więcej obiektów architektonicznych, ale też rozwiązań w przestrzeni wspólnych,
które mają wpływ na naszą tożsamość, możecie poznać biorąc do ręki
i zapoznając się z mapą mozaika lokalnych tożsamości,
którą przygotował Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki.
Dzisiaj o niej opowiadała Marta Baranowska z działu komunikacji i promocji
Narodowego Instytutu Architektury i Urbanistyki właśnie.
Bardzo dziękuję Ci za to spotkanie.
I również dziękuję i zapraszamy na naszą stronę do pobierania mapy.
Raport powstał w wyniku rozmów z rodzicami, ekspertami oraz przedstawicielami sektora kultury. Pozwoliły one stworzyć wielowymiarowy obraz pokazujący, jakich aktywności dla swoich dzieci szukają rodzice, jakie są ich oczekiwania i potrzeby, a także co hamuje ich przed uczestnictwem. O raporcie „Dziecko i sztuka” opowiada Agnieszka Karp-Szymańska. Raport przybliża sposoby uczestnictwa… Czytaj dalej o Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej o „Światy sztuki” Howarda S. Beckera
Muzyczne doświadczenia nastoletniego Fryderyka Chopina w wersji dla najmłodszych – w ramach tegorocznych Eufonii, w Łazienkach Królewskich odbyły się wyjątkowe koncerty dla dzieci. Dla najmłodszych, zaledwie kilkumiesięcznych Słuchaczy, był to początek ich przygody z muzyką. Małe Eufonie są kierowane do rodzin z dziećmi w dwóch przedziałach wiekowych: 0-3 oraz… Czytaj dalej o Małe Eufonie – wielkie przeżycia
Jak rozmawiać o odejściu bliskich? Czy jest jeden wzorzec przeżywania żałoby i straty – przez dzieci i dorosłych? Czy śmierć może być dobra? W rozmowie Katarzyny Sanockiej usłyszymy osobistą historię Sylwii Grzegrzółki z Działu Badań i Analiz NCK oraz komentarz Mileny Pacudy z Instytutu Dobrej Śmierci, która tworzyła treści merytoryczne… Czytaj dalej o Zakończenia Wspólne
