Wystawa poświęcona twórczości Oskara i Zofii Hansenów, prezentuje różne aspekty teorii Formy Otwartej, która była osią ich działalności architektonicznej, artystycznej i pedagogicznej.

Oskar Hansen urodził się w 1922 roku w Helsinkach, w rodzinie o dalekich polskich korzeniach. Obywatelem kraju nad Wisłą został w 1926 roku, a swoje dorosłe życie związał z warszawską Akademią Sztuk Pięknych, gdzie według autorskiego programu prowadził Pracownię Brył i Płaszczyzn. Zmarł w 2005 roku. Był rzeźbiarzem, malarzem, pedagogiem, ale przede wszystkiem architektem – projektantem i teoretykiem.

Podczas Międzynarodowego Kongresu Architektury Nowoczesnej CIAM w Otterlo w 1959 roku ogłosił teorię Formy Otwartej. Zakładała ona otwarcie architektury na współtworzenie przez jej użytkowników. Tak pomyślana architektura miała za zadanie eksponować ludzi i bogactwo ich codziennej aktywności w przestrzeni. Swoją koncepcję Hansen rozwijał w realizacjach różnej skali: od projektów wystaw przez osiedla mieszkaniowe, po projekt liniowych miast rozciągających się przez całą Polskę. Współautorką wielu z nich była jego żona, Zofia Garlińska-Hansen (1924-2013).

Wystawa w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie prezentuje różne obszary i skale twórczej działalności, w których Forma Otwarta znalazła zastosowanie. To czwarta odsłona ekspozycji przygotowanej przez Soledad Gutiérrez, Aleksandrę Kędziorek i Łukasza Rondudę, wyprodukowanej przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Museu d’Art Contemporani de Barcelona. Wystawa była prezentowana w MACBA w Barcelonie (2014), Muzeum Serralves w Porto (2015) i Yale School of Architecture w New Haven, USA (2016). Warszawska odsłona jest zwieńczeniem międzynarodowego tournée wystawy. Można ją oglądać do 29 października w Muzeum nad Wisłą.

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z kuratorką wystawy, Aleksandrą Kędziorek.

RSS