Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Sztuka Artysta, marszand, pasjonat – Karol Tchorek

Artysta, marszand, pasjonat – Karol Tchorek

Aleksandra Galant 30 października 2023
Artysta, marszand, pasjonat – Karol Tchorek

Karol Tchorek był odnoszącym sukcesy rzeźbiarzem i twórcą medali, a także kolekcjonerem sztuki. Z równie wielkim zaangażowaniem działał na rzecz artystów zarówno podczas wojny jak i po jej zakończeniu. Do dziś w Warszawie można znaleźć wiele śladów jego działalności – nie tylko słynne tablice upamiętniające miejsca walk i ofiary niemieckich zbrodni.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Karol Tchorek jest znany przede wszystkim jako autor tablic, które upamiętniają w Warszawie miejsca niemieckich zbrodni na Polakach. Projekt artysty, z charakterystycznym krzyżem maltańskim, zwyciężył w konkursie ogłoszonym przez Stowarzyszenie Architektów Polskich. W mieście pojawiło się ich około 460, do dziś zachowało się ok. 200.

W latach 20. XX w. Tchorek studiował w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa oraz w stołecznej Szkole Sztuk Pięknych – stworzył dwie pracownie, jedną na Powiślu, drugą w Broku. Był pasjonatem i badaczem sztuki kurpiowskiej, a duża część jego kolekcji jest dziś przechowywana w Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce.

W czasie wojny stracił dom oraz pracownie, a w czasie powstania warszawskiego zniszczony został prowadzony przez niego Salon Sztuki Nike (róg Marszałkowskiej i Pięknej). Była to nie tylko galeria sztuki, ale także miejsce, w którym artyści mogli otrzymać wsparcie. Salon ponownie zaczął działać po wojnie, a sam Tchorek wstąpił do Związku Polskich Artystów Plastyków, gdzie w dalszym ciągu angażował się w pomoc (również finansową) dla twórców. Między innymi dzięki jego staraniom, członkiem związku stał się jego przyjaciel Leon Kudła, którego charakterystyczne, nieprofesjonalne rzeźby kolekcjonował.

O twórczości Leona Kudły można posłuchać przy okazji poświęconej mu wystawy.

Tchorek to autor m.in. socrealistycznej płaskorzeźby „Macierzyństwo”, którą do dziś można oglądać w stołecznym MDMie, nagrobka Władysława Strzemińskiego, a także pomników „Warszawska Jesień” przy Akademii Muzycznej w Warszawie oraz upamiętnienia uczestników zbrojnego oporu przeciw Niemcom w latach 1939-1945 w Ostrowi Mazowieckiej. Jego ostatnia pracownia przy Smolnej 36/10 w Warszawie, pozostaje pod opieką Muzeum Warszawy. Znajdują się w niej nie tylko pamiątki po artyście i jego kolekcja sztuki, ale także liczne projekty i prace.

O Karolu Tchorku opowiedziała w Audycjach Kulturalnych Lena Wicherkiewicz, koordynatorka pracowni przy Smolnej 36/10.

Zdjęcia: Pracownia Karola Tchorka, fot. Adrian Czechowski, Michał Matyjaszewski, Muzeum Warszawy.

Artysta, marszand, pasjonat – Karol Tchorek – transkrypcja podcastu

 

 

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Są tacy artyści, których pracę wszyscy znamy, albo przynajmniej wszyscy kojarzymy, potrafilibyśmy je bez pudła wskazać.
Natomiast gdybyśmy mieli powiedzieć coś więcej o samym artyście, no to pewnie byłoby nam trudniej.
I mam takie wrażenie, że przykładem takiego twórcy jest Karol Tchorek.
Karol Tchorek, artysta rzeźbiarz, marszant, bardzo zaangażowany w tworzenie struktur artystów w Polsce,
który jest twórcą tablic upamiętniających miejsca, w których hitlerowcy rozstrzeliwali Polaków.
Takich tablic w Warszawie pojawiło się ponoć 460, no ale do dnia dzisiejszego przetrwało niecałe 200.
Kim był Karol Tchorek, jakim był artystą, jakim był człowiekiem, o tym mam nadzieję opowie gościem dzisiejszego spotkania,
czyli pani Lena Wicherkiewicz, kustoszka w Muzeum Warszawy, a także koordynatorka pracowni Karola Tchorka,
która znajduje się w Warszawie przy ulicy Smolnej 36 przez 10.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry.
Na początek zapytam panią o ten moment, kiedy pani drogi się skrzyżowały z twórczością Karola Tchorka.
Czy to też był taki artysta, o którego dopiero pani poznawała z czasem?
Tak naprawdę moja przygoda z Karolem Tchorkiem rozpoczęła się bardziej od jego syna Mariusza.
Pamiętam, jak jeszcze pracowałam w Muzeum Sztuki w Łodzi.
Przy okazji zgłębiania twórczości Władysława Strzemińskiego natknęłam się na tekst,
który Mariusz Tchorek napisał specjalnie na wystawę rocznicową i konferencji,
która dotyczyła Władysława Strzemińskiego i wtedy pojawił mi się właśnie Mariusz.
Mariusz Tchorek i jakoś przez jego w zasadzie pryzmat poznawałam ojca,
a jeżeli chodzi o Karola, no to oczywiście poprzez tablicę,
przez które pewnie większość z nas to nazwisko kojarzy,
kiedy przeprowadziłam się tutaj do Warszawy, a tak bliżej to w momencie,
kiedy pracownia Karola Tchorka została przekazana pod opiekę naszemu muzeum.
Została mi przydzielona właśnie funkcja koordynowania pracami tej pracowni.
No i tutaj moja przygoda, moje związki, że tak powiem, z Karolem się zacieśniły.
Znaczy poznałam po prostu jego twórczość bliżej i tak naprawdę namacalnie,
obcując ze spuścizną, która w pracowni się zachowała,
więc w zasadzie to jest ten moment w sumie niedługi, kiedy jego twórczość poznaje.
Oczywiście jest pewnie wiele rzeczy, których jeszcze nie wiem,
ale pracownia ma bardzo dużo do zaoferowania.
W zasadzie jest trochę taką kapsułą czasu, bym powiedziała,
jeżeli chodzi o twórczość Karola, ale też osób, który z którymi był związany,
właśnie jego rodzinę, syna, synową, więc jest to takie miejsce,
które pewnie jeszcze ma wiele do odkrycia.
Jaka jest twórczość Karola Tchorka? Jakim on był artystą i co tworzył?
Już kilkukrotnie wspomniałyśmy o tablicach,
bo to jest rzeczywiście bardzo duże osiągnięcie i jeden z symboli Warszawy,
zwłaszcza dla jego mieszkańców.
Natomiast zawężanie jego twórczości tylko do tych tablic może być trochę niesprawiedliwym.
Tak, aczkolwiek myślę, że tablice są takim,
no, nie wiem, czy powiedzieć genialnym, może to banalnie zabrzmi,
ale takim, w którym rzeczywiście z jednej strony są bardzo proste,
jeżeli chodzi o swoją formę,
nawiązującą do Krzyża Virtuti Militari,
takiego bardzo uproszczonego, jakby taką esencją tego.
I jednocześnie bardzo dobrze wpisują się w pejzaż miasta.
One są widoczne, a jednocześnie nie przytłaczają.
Każdy zwraca na nie uwagę, ale nie czuje jakiegoś,
znaczy ciężar oczywiście tego, co ze sobą niosą
i wydarzeń, które upamiętniają, to na pewno.
Natomiast one są rzeczywiście takimi obiektami,
które, no, wydają się organiczną częścią substancji miasta.
To jest, wydaje mi się, genialne w tym, co zrobił.
Natomiast jeżeli chodzi o jego twórczość rzeźbiarską,
on też był medalierem.
Trudno jest chyba go jakoś jednoznacznie zdefiniować,
jego styl na pewno był realistą
i na pewno był takim rzeźbiarzem,
który bardzo dobrze się czuł w formach monumentalnych.
To zapewne ma związek z jego wykształceniem.
On był absolwentem warszawskiej szkoły sztuk zdobniczych i malarstwa,
a potem studiował też w akademii w pracowni Tadeusza Brejera
i myślę, że to właśnie on,
a wcześniej jeszcze Jan Szczepkowski,
którego właśnie studiował.
To ci dwaj rzeźbiarze wywarli na niego bardzo duży wpływ,
może nieformalny, ale takiego powiedzmy podejścia do rzeźby
i do sztuki w ogóle
i myślę, że to było istotne.
Także jakby taki element realistyczny jest na pewno ważny.
Karol Tchorek też przez całe swoje życie
był wierny takiemu przeświadczeniu,
że artysta, a rzeźbiarz w szczególności,
jest takim twórcą, którego praca powinna polegać
na przekazywaniu pewnych treści
i pozostawaniu w relacji ze społeczeństwem.
I ta misja społeczna sztuki,
tego, że ona powinna być komunikatywna
i jakoś odzwierciedlająca czas,
w którym dzieła powstają.
Więc to było tym chyba, o czym się kierował.
Tak powiedziałam, rzeźba monumentalna
to jakby to, co w przestrzeni miasta
i w przestrzeni Warszawy szczególnie,
chociaż nie tylko,
bo w innych miastach też mamy przykłady
jego twórczości.
Monumentalna nie w sensie ogromnego rozmachu,
chociaż tworzył też jakby duże kompozycje,
ale takiego właśnie myślenia,
rzeźbą, która działa poprzez swoją masę, formę,
był bardzo dobrym portrecistą.
Także jeżeli chodzi o rzeźby,
to może takie już teraz wydaje nam się pasę,
ale jakby w czasach, w których tworzył,
to takie zapotrzebowanie też na taką rzeźbę było.
A jednocześnie potrafił tworzyć rzeczy
nie tylko realistyczne,
wszystkie kierunki artystyczne oczywiście,
które za jego życia były obecne,
były mu znajome.
I on też twierdził,
że jakby drogą naturalną sztuk
jest właśnie takie dążenie
od realizmu ku abstrakcji.
I w zasadzie ten proces
w jego twórczości też zachodził.
Tworzył rzeźby inspirowane na przykład kubizmem.
Jest portret Białoszewskiego,
który jest taki bardzo kubistyczny.
W ogóle jakby ktoś tą rzeźbę zobaczył,
jest to twarz,
ale zupełnie nierealistyczna,
bardzo zgeometryzowana
i taka idąca gdzieś w kierunku
pewnej takiej deformacji kubistycznej.
A jednocześnie tworzył rzeczy
zupełnie abstrakcyjne,
takie jak na przykład
nagrobek Władysława Strzemińskiego.
Jest to forma zupełnie abstrakcyjna,
organiczna,
nawiązująca do elementów,
które pojawiają się w jego obrazach,
w jego powidokach.
Fragment tego jakoś przetworzony
w trójwymiarową bryłę
stał się właśnie jakby tą esencją
tego pomnika.
Tworzył też rzeźbę
o takim jakby symbolicznym znaczeniu,
na przykład Warszawska Jesień,
która stoi na tyłach Akademii Muzycznej.
To jest po prostu klucz wiolinowy.
Te jego realizacje są bardzo różne.
Tutaj, jeżeli chodzi o takie prace symboliczne,
jest też rzeźba
jedna z wcześniejszych zachowanych prac
czas miniony.
Rzeźba drewniana
to też u niego nie było
takie częste,
chociaż on w ogóle
lubił pracować z drewnem,
nie tylko jakby rzeźbiąc,
ale też wykonując
przedmioty codziennego użytku,
która przedstawia taką postać,
wydaje się takim fragmentem
pnia drzewa,
który gdzieś przechodzi
w postać ludzką.
Więc gdzieś to obrazowanie
gdzieś zawsze,
gdzieś zawierało się
między realizmem,
symbolizmem,
a abstrakcją.
To tak można by było
pokrótce powiedzieć.
I taki sposób przedstawiania
nie jest jakoś związany
chronologicznie,
że wczesne prace są realistyczne,
a późniejsze abstrakcyjne.
To się po prostu
w jego twórczości przenikało.
Karol Kolek też nie doczekał się
jakiejś pogłębionej analizy
swojej sztuki.
To wszystko przed nami,
a myślę, że pracowanie
tego, co znajduje się
w pracowni,
zarówno jeżeli chodzi o właśnie
rzeźby,
projekty,
makiety
i cała dokumentacja
i archiwum,
myślę, że to jest
takie miejsce,
gdzie mamy nadzieję,
że takie prace badawcze
nad jego twórczością
też będą się odbywać.
Z wielkim zaciekawieniem
słuchałam wszystkiego,
co pani mówiła.
Również tego
o różnych formach,
z jakich on korzystał,
o różnych stylistykach,
w jakich tworzył.
Mówiła pani o kubizmie
między innymi.
Czytając o Karolu Tchorku
natknęłam się na takie określenie,
że mówiono o nim,
czy zdarzało się,
że był określany
jako socrealistyczny rzemieślnik.
Mnie to zmartwiło,
bo oczywiście nie jest to komplement
i chyba takie wyjaśnienie,
skąd to określenie się wzięło,
to takiego wyjaśnienia
możemy poszukać w Warszawie
przy ulicy Marszałkowskiej,
w Marszałkowskiej dzielnicy
mieszkaniowej
zwanej przez wszystkich MDM-em,
bo tam znajduje się
taka bardzo duża płaskorzeźba
pod tytułem Macierzyństwo.
To jest chyba taka
najbardziej socrealistyczna
jego praca,
chociaż w pracowni też są
projekty jego pomników
czy innych takich realizacji.
Czasami jest nam trudno
jakoś zidentyfikować,
gdzie takie motywy
no właśnie socrealistyczne
się pojawiają.
Jak chodzi o MDM,
to właśnie mamy matkę z dzieckiem,
natomiast są też postaci,
nie wiem, robotników, hutników,
więc gdzieś też takie
szkice rzeźbiarskie też są,
więc rzeczywiście był to taki moment,
kiedy ta stylistyka,
zresztą to był czas,
w którym też inni artyści
w tej stylistyce,
nawet którzy jakby potem,
czy wcześniej nie tworzyli
w ten sposób,
no mieli taki epizod,
no to jest związane po prostu
z czasem,
w których przyszło im tworzyć.
Myślę, że jeżeli chodzi
o Karola Tchorka,
to jest tak naprawdę określenie,
które można zastosować
do kilku wybranych realizacji.
Większość trochę wymyka się
tej klasyfikacji.
No myślę, że to nie jest
do końca prawda.
On zresztą też
jakoś nie deklarował się,
też on jako artysta,
że to jest styl,
w którym tworzy.
Rzeczywiście pewne realizacje
można tak określić.
Czy był rzemieślnikiem?
Ja myślę, że on na pewno
był rzemieślnikiem bardzo dobrym.
Zresztą zaczął swoją przygodę
ze sztuką właśnie
od kształcenia się
w zawodzie po prostu
rzemieślniczym,
więc on pracę z materią,
rzeźbienie, wykuwanie,
to miał bardzo dobrze opanowaną
i to widać, że to było coś,
w czym był po prostu biegły,
ale myślę, że ten element
jakby twórczy też był.
To nie był tylko rzemieślnik.
Na pewno to mu pomagało,
to, że rzeczywiście
praca z materiałem,
jakimkolwiek,
czy to był kamień,
czy to było drewno,
bardzo był w tym sprawny.
Bardzo dobrze pracował,
jeżeli chodzi o liternictwo,
wykuwanie liter,
to też było to,
w czym był bardzo biegły,
więc na pewno tak.
Ten element rzemieślniczy,
jak najbardziej socrealistyczny,
myślę, że do pewnych realizacji
można to zastosować,
ale cała twórczość
jest bardziej zróżnicowana.
Rozmawiamy teraz
o takiej jednej stronie
działalności Karola Tchorka,
tej stricte artystycznej,
związanej z tworzeniem,
z przygotowywaniem rzeźb,
ale Karol Tchorek
był też bardzo zaangażowany
w takie,
dzisiaj powiedzielibyśmy,
może promowanie kultury,
chociaż to nie brzmi najlepiej.
On prowadził
salon sztuki Nike,
niestety stracił go
w czasie wojny,
po prostu został zniszczony.
Ale on chyba
tworzył wokół siebie
taki kulturalny świat,
takie towarzystwo kulturalne.
Jeżeli chodzi o salon Nike,
to on go prowadził
w czasie okupacji,
od 1943 do wybuchu powstania,
do sierpnia 1944 roku
i potem wznowił działalność
salonu Nike
po odzyskaniu niepodległości,
bo to miejsce,
w którym salon Nike prowadził,
był to dawny sklep filmowy
Wedla na Marszokowskiej 63,
Róg Pięknej.
No i potem oczywiście
ta kamienica została wyburzona
pod budowę właśnie MDM-u.
Więc też jakby Karolowi
to miejsce zostało odebrane,
tam wcześniej jakieś perypetie
właśnie z firmą Wedel.
Taka działalność właśnie,
nazwijmy to,
promocji kultury,
no chyba to jest dobre określenie,
ale też chyba nie ma co unikać
też określenie jakby handlowa,
tak?
On był też marszandem,
adykwariuszem,
bo zbierał bardzo różne rzeczy
artystyczne i je sprzedawał.
Natomiast rzeczywiście
ta działalność salonu Nike
w takim bardzo trudnym okresie,
no była nakierowana na to,
żeby właśnie artystom też
w tym bardzo trudnym czasie
pomóc,
więc to robił,
ale jednocześnie sprzedawał
też różnego rodzaju
przedmioty artystyczne
i rzemiosła artystyczne.
I tą działalność
prowadził też po wojnie,
najpierw tuż po wojnie
właśnie jeszcze w ramach
tego salonu Nike,
który przez te kilka lat
funkcjonował,
a potem to się przeniosło
na Smolną.
Nie wiem na ile ta działalność
była,
ona była oficjalna,
bo nawet jest zachowana
korespondencja,
jak w pewnym momencie
jest,
dostaje pismo z Urzędu Skarbowego,
że tam coś,
jakieś ma zapłacić podatki,
których tam nie brał pod uwagę,
więc jakoś w tamtym systemie
udawało mu się
tą działalność handlową prowadzić.
Handlową,
ale też na przykład
wynajmował pewne przedmioty
jako rekwizyty do filmów,
to też była taka działalność,
z której czerpał zyski,
no ponadto wynajmował też
samą pracownię,
między innymi właśnie
jako plan filmowy,
więc bardzo był taką osobą,
bardzo zaradną
i znającą wartość
różnych przedmiotów.
No on stał jednak
mocno nogami na ziemi,
takim był, był realistą.
No i jednocześnie
miał rzeczywiście oko
do wyszukiwania
ładnych przedmiotów
i też chyba taki talent handlowy,
no to jakoś to się
wszystko chyba łączyło.
W tym wszystkim
też pomagała mu żona,
Zofia Tchorek,
tą działalność
wspólnie prowadzili.
To była taka,
powiedzmy,
handlowa część,
natomiast jeżeli chodzi
o taką promocję kultury,
to chyba najbardziej
obrazowym przykładem
i pewnie najważniejszym
to jest promowanie kultury ludowej.
Prawdopodobnie się to wiązało
jakby z jego pochodzeniem.
Karol Tchorek pochodził
z rodziny
o korzeniach chłopskich,
ale też robotniczych.
Urodził się w Cerocku,
w takiej rodzinie,
która przeprowadziła się
ze wsi właśnie
do małego miasteczka,
więc gdzieś ta bliskość
właśnie takiej ludowości
pewnie wiązała się
z jego pochodzeniem
i on jeszcze przed wojną,
w czasie studiów,
cała nauka
bardzo długo mu zajęła.
On w ogóle zajęł się
twórczością artystyczną
w momencie,
kiedy jako nastolatek
wziął udział
jako ochotnik w wojnie
dwudziestego roku
i potem już został
w Warszawie.
Wtedy jakoś
poczuł, że ma talent,
czy to go interesuje.
W każdym razie
zaczął się rozglądać
za tym, żeby odbyć edukację
w tym kierunku.
W tym czasie jeszcze pracował
w różnych takich prostych pracach
i miał między innymi,
nie wiem, jako piaskarz pracował.
I rzeczywiście ta edukacja
od lat,
drugiej połowy lat dwudziestych
w zasadzie do trzydziestego ósmego roku.
On się obronił w trzydziestym ósmym roku,
więc studia długo mu zajęły.
Ze względu po prostu na to,
że musiał jednocześnie
zarabiać na życie.
I jedną z takich,
można powiedzieć,
że to był jakby zarobek,
bo to się wiązało też
z jego zainteresowaniami,
ale zajął się inwentaryzacją
sztuki ludowej na Kurpiach.
Tak część jakby ludowej kultury
go interesowała.
Być może to związane było
z pochodzeniem jego matki.
Uzyskał stypendium
Funduszu Kultury Narodowej
i w ramach tego stypendium
inwentaryzował
zabytki sztuki kurpiowskiej.
Zbierał je,
przekazywał je do
powstającego wtedy
Muzeum w Łomży,
a jednocześnie sam też kolekcjonował
i w tym czasie zgromadził
taką, no niedużą,
ale z naszej perspektywy
bardzo ważną kolekcję
wycinanek kurpiowskich
pochodzących z początku XX wieku,
właśnie tak do lat dwudziestych.
I one się zachowały,
właśnie zachowały się w pracowni.
Teraz są w depozycie
w Muzeum Kultury Kurpiowskiej
w Ostrołęce.
Więc to jest jakby jedna rzecz.
A drugą sprawą jest taka,
no myślę, że to ważna rzecz,
przyjaźń z twórcą,
trudno powiedzieć, że ludowym.
Formy są może ludowe,
ale artysta mieszkał w Warszawie.
Chodzi o Leona Kudła.
I ta przyjaźń rzeczywiście
była też przyjaźnią
w takim ludzkim wymiarze,
ale miała też ten wymiar
takiej opieki,
powiedzmy, merytorycznej
i promocji, tak.
Więc on tak naprawdę
dzięki wsparciu
Karola Tchorka,
Leona Kudła,
stał się właśnie
znanym artystą.
Potem po wojnie
przedstawiony
Aleksandrowi Jackowskiemu,
który go włączył jakby
w tego grona
artystów ludowych,
którzy właśnie po wojnie
wypłynęli jako twórcy
dużego formatu.
Więc to jest taka
myślę, że rzecz,
którą warto pamiętać
i kolekcja rzeźb
Leona Kudły
jest też częścią pracowni,
no integralną częścią
tego miejsca,
ale też jakby
historii życia Karola
i też pokazuje
właśnie jego jako
osobę, która wspiera
po prostu artystów.
I też dzięki wysiłkom
Karola Tworka
Leon Kudła został przyjęty,
stał się członkiem
Związku Artystów Plastyków,
bo też Karol Tchorek
w tych strukturach
dosyć prężnie działał.
On zdaje się,
że był sekretarzem Związku,
był zaangażowany też w to,
o czym pani mówiła
na początku,
tak jak w czasie wojny
starał się pomagać artystom,
żeby oni mogli sobie
jakoś radzić,
mieli za co żyć.
Tak naprawdę zdaje się,
że działał w tę stronę
również po wojnie,
wtedy kiedy utworzyły się
już struktury.
Tak, on tuż po wojnie
znalazł się w Krakowie
i tam zresztą
te struktury
Związku Polskich Artystów Plastyków
jakby zaczęły się tworzyć
na nowo tak
z uwagi też na sytuację,
która była tu w Warszawie.
I przez rok,
1945-46,
był sekretarzem
Prezydium Zarządu Głównego
Związku Polskich Artystów Plastyków,
a potem już,
jak zamieszkał w Warszawie ponownie,
przez wiele lat działał
w strukturach sekcji rzeźby
Związku Polskich Artystów Plastyków,
a w latach 60-tych
z kolei był
kierownikiem pracowni rzeźbiarskiej,
pracowni sztuk plastycznych.
To było ciało,
które zbierało
jakby wszelkie zamówienia publiczne,
można by było powiedzieć,
na różne artystyczne,
projektowe sprawy
i jakby dysponowało
tymi zamówieniami,
rozdzielało między artystów.
Takim był ono pośrednikiem
między zamawiającymi,
nie wiem, zakładami,
firmami, urzędami,
więc on jakby tutaj,
w te sprawy związane z rzeźbą,
jemu podlegały.
Zresztą wielu artystów,
tu jeżeli chodzi o tą pomoc,
to w zachowanej korespondencji
widać, jak wielu artystów
się do niego zwracało
właśnie czasami
w takich naprawdę
dramatycznych, materialnych problemach
o wsparcie,
więc on też był taką osobą
działającą też
zarówno w kwestiach takich,
powiedzmy, merytorycznych,
artystycznych,
ale też takich zupełnie przyziemnych,
więc był też takim
rzeczywiście dobrym organizatorem
i taką osobą
po ludzku wspierającą.
Na koniec naszego spotkania
mam do pani
mniej typową prośbę,
bo chciałabym zapytać,
czy mogłybyśmy jakoś
wspólnie naszkicować sobie
zupełnie niedługi
spacer
śladami Karola Tchorka
w Warszawie.
Oczywiście abstrahuję od tablic,
bo to byłby już
bardzo intensywny spacer,
ale chodzi mi o miejsca,
w których możemy oglądać
pracę Karola Tchorka,
a może też o miejsca,
z którymi on był związany.
No przypuszczam,
że ten spacer
warto zacząć
lub zakończyć
na Smolnej.
Tak, na pewno
pracownia na Smolnej,
Smolna 36,
lokal 10A,
no to jest na pewno
takie miejsce,
od którego ten spacer
mógłby się zacząć.
Można by było
stamtąd ruszyć
w stronę MDM-u
i zobaczyć właśnie
macierzyństwo.
Takim miejscem,
teraz już nie ma
tego miejsca,
ale no można by
tam się udać.
Zajęcza 9,
tam była
przedwojenna pracownia
Karola Tchorka.
Mieszkanie
na Saskiej Kępie,
Wał Mieceszyński,
870.
To też takie miejsce
na pewno
warte zobaczenia.
Jak już jesteśmy
na praskim brzegu,
to akurat trochę daleko
na Targówku,
teatr na Targówku,
ponieważ sala teatralna,
według projektu
jego dekoracja rzeźbiarska,
więc to też
warto by było
pewnie zobaczyć.
No tak tutaj
zaczęliśmy duże koło
zatoczyć już.
No na pewno
trzeba by przejść
z kolei znowu
na lewy brzeg
i na pewno
warszawska jesień
to też myślę,
że warto zobaczyć.
Poza tablicami
też są zachowane
inne tablice,
nie te tablice
Tchorka,
ale inne tablice
na przykład
na Barkbakanie,
rocznica
związane z zakończeniem
potopu szwedzkiego,
czy tablica
na Nowym Świecie
przy Świętokrzyskiej
w miejscu,
gdzie mieściło się
dowództwo obrony Warszawy.
Myślę, że jeżeli
ktoś nawet
pokonując tę trasę
w ciągu kilku dni
się na to zdecyduje,
to ma przed sobą
całkiem sporo chodzenia.
Bardzo pani dziękuję
za to, że opowiedziała
pani o Karol Tchorku.
Był postacią ważną
dla Warszawy,
ale nie tylko dla Warszawy,
również dla tego
artystycznego świata.
Raz jeszcze pani
bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Waszym i moim gościem
była dzisiaj pani
Lena Wicherkiewicz,
kustoszka Muzeum Warszawy
i koordynatorka
pracowni Karola Tchorka
przy ulicy Smolnej
w Warszawie.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Dziękuje.
Dziękuje.
Dziękuje.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

„Południk 21. Czapski – Kozera”

„Południk 21. Czapski – Kozera”

Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”