Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Sztuka „Prymityw z Powiśla”. Sztuka Leona Kudły

„Prymityw z Powiśla”. Sztuka Leona Kudły

Aleksandra Galant 25 października 2023
„Prymityw z Powiśla”. Sztuka Leona Kudły

Był pracownikiem poczty, brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej i uznaje się go za… jednego z najwybitniejszych przedstawicieli sztuki nieprofesjonalnej w powojennej Polsce. Tworzący na Powiślu oraz w rodzinnej wiosce Świerże Górne Leon Kudła jest bohaterem najnowszej wystawy w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Leon Kudła urodził się w 1878 r. we wsi niedaleko Kozienic, jednak większość swojego życia spędził w Warszawie. To właśnie tutaj pracował na poczcie i zajmował się drobnym handlem, „po godzinach”, zajmując się rzeźbieniem figurek z topolowego drewna. Choć był uznawany za niezwykle skromnego człowieka, jeszcze za jego życia organizowano wystawy jego prac – dla komunistycznej władzy, rzeźbiarz był idealnym przykładem artysty pochodzącego z ludu.

Leon Kudła często był porównywany do Nikifora, ich prace zostały zresztą zestawione na jednej wystawie w Galerii Zachęta.

Przełomem w życiu Kudły była niespodziewana śmierć jego syna Antoniego, dobrze zapowiadającego się malarza. To wydarzenie sprawiło, że poświęcił się zupełnie pracy rzeźbiarskiej. Spod jego dłuta wychodziły świątki, figury świętych, a także przeskalowane figury zwierząt (zwłaszcza ptaków). Narzędzia którymi się posługiwał, również zrobił sam – a ów warsztat można zobaczyć na wystawie „’Prymityw’ z Powiśla. Leon Kudła 1879-1964” w Państwowym Muzeum Etnograficznym.

Twórczością Kudły był zachwycony m.in. Karol Tworek, który przyjaźnił się z rzeźbiarzem i w swojej kolekcji miał wiele jego prac. Co ciekawe, nie chciał ich odsprzedać żadnemu muzeum. Natomiast ludność wiejska i sąsiedzi Kudły odrzucali jego twórczość. Na próżno szukać w okolicy jego rodzinnej wioski wyrzeźbionych przez niego figur. Kudła był tego zresztą świadomy, a swoje prace kierował do obiorcy miejskiego, oczekującego sztuki ludowej, nazywanej niegdyś (bez negatywnej konotacji) prymitywną.

W Audycjach Kulturalnych o wystawie opowiedział jej kurator – Patryk Pawlaczyk.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Państwowego Muzeum Etnograficznego.

„Prymityw z Powiśla”. Sztuka Leona Kudły – transkrypcja podcastu

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Prymityw z Powiśla, Leon Kudła, 1879-1964.
To jest najnowsza wystawa, którą możemy oglądać w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie.
Myślę, że nawet wielu mieszkańców Warszawy, a nawet samego Powiśla,
może nie wiedzieć, kim był Leon Kudła, co cechowało jego twórczość
i z kim ta twórczość najczęściej była porównywana,
ale właśnie dlatego ja do dzisiejszej rozmowy zaprosiłam kuratora tej wystawy,
etnologa Patryka Pawlaczyka. Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry, bardzo mi miło.
Zastanawiam się, od której części nazwy tej wystawy zacząć.
Czy Prymityw z Powiśla, czy Leon Kudła, ale może najlepiej zacząć od przedstawienia postaci,
o której będziemy rozmawiać. Tak więc Leon Kudła był rzeźbiarzem.
Był rzeźbiarzem, ale należy pamiętać, że rzeźbiarstwo i sztuka,
tworzenie sztuki czy wytwarzanie rzeźby było dodatkowym zajęciem Leona Kudły.
Leon Kudła, chociaż uważany za jednego z najwybitniejszych artystów ludowych,
większość swojego życia spędził w Warszawie.
I do tego na Powiślu, stąd też nazwa wystawy, zaczął rzeźbić już w Warszawie,
chociaż tak naprawdę ta eskalacja jego twórczości miała miejsce,
gdy odszedł na emeryturę i przeniósł się do Świerży, Górnych.
To jest taka wioska na Kieletczyźnie, gdzie Leon Kudła na emeryturze osiadł
i tam stworzył najwięcej swoich prac.
Natomiast w tym okresie warszawskim prowadził m.in. sklep na Powiślu,
co jest dość ciekawe. Oprócz tego pracował m.in. na poczcie.
Ci z Państwa, którzy są z Powisjo wiedzą, że poczta na Powisju jest tylko jedna.
Mowa oczywiście o poczcie nieopodal Sejmu.
I właśnie na tej poczcie Leon Kudła pracował.
Co cechowało rzeźby Leona Kudu i co sprawiało tym, że tak jak powiedziałeś,
on jest uważany za jednego z najważniejszych przedstawicieli i sztuki ludowej,
ale też tej sztuki nieprofesjonalnej?
Leon Kudła był bardzo często zestawiany z postacią Nikifora.
Należy pamiętać, że czasy powojenne to również zmiana ustroju.
Starano się stworzyć takie postacie artystów wywodzących się z ludu.
Nikifor, jak i sam Leon Kudła, świetnie się do tego nadawali.
O ile Nikifor był niepiśmienny, również był zamknięty w sobie ze względu swój taki pejzaż psychiczny,
tak Leon Kudła bardzo poważnie podszedł do zadania, które przed nim przedstawiono,
a mianowicie do takiego reprezentanta artystów wywodzących się z warstwy chłopskiej,
reprezentanta kultury ludowej.
Jest wiele anegdot. O tym opowiadał Karol Tchorek, a zanim powtarzał Aleksander Jackowski,
zaraz wrócimy do tych dwóch postaci.
Leon Kudła był zapraszany na różnego typu komitety albo zebrania członka zarządu artystów plastyków.
Wcześniej siedziba znajdowała się na Foksal, więc Leon Kudła ze Świerzy Górnych
pokonywał bardzo długą drogę.
Jechał po odnozie dwa dni do samej Warszawy.
Na początku przeprawiał się łodzią przez Pismę, później rozpalał ognisko jakimś PKS-em,
przyjeżdżał do Warszawy, siadał podobno z bardzo taką tęgą i poważną miną
na schodach przy Pałacyku Zamojskich na Foksal, czekał na rozpoczęcie zebrania.
Bardzo często te zebrania były odwoływane.
I ponoć, nie chce mi się w to wierzyć, ale tak podaje Jackowski, niezruszony wracał do domu.
Takich anegdot dotyczących Leona Kudły jest bardzo, bardzo dużo.
Trudno też mówić o nim, nie posługując się pewnego typu kliszami
zaczerpniętymi właśnie z literatury tematu.
Tak naprawdę Aleksander Jackowski, bardzo zasłużona postać dla polskiej etnologii,
szczególnie dla polskiej sztuki ludowej i sztuki nieprofesjonalnej,
bardzo dużo pisał o Kudle.
Trudno jest nam teraz mówić o nim, nie ulegając pewnego typu kliszom,
czy już po prostu takim utrwalonym wyobrażeniem na temat tego artysty.
To jest moje doświadczenie, ale myślę, że mogę nie być w tym odosobniona.
To się też łączy z tą anegdotą, którą przed chwilą powiedziałeś,
że Leon Kudła sprawiał wrażenie takiego odrębnego od świata, który go otaczał.
To znaczy, tak jak wspominałeś, jechał, wykonywał pewien wysiłek,
tutaj ten świat zewnętrzny okazywał się tego w ogóle nie doceniać
i on niewzruszony wracał.
I on w tej Warszawie, na tej poczcie, wykonując takie zupełnie przyziemne zajęcia,
później siadał, rzeźbił i powstawały i świątki, i figurki zwierząt,
figurki ludzi.
Świat zupełnie inny.
Leon Kudła był opisywany jako taka postać stojąca w rozkroku,
w zawieszeniu między dwoma światami,
między tradycyjną kulturą ludową, a nowoczesnością.
Ten prymityw, który pojawia się w tytule wystawy,
tak naprawdę ta kategoria prymitywności była egzotuzująca właśnie postać
Leona Kudły, była bardzo pożądana jako taka metafora inności
przez wielu kolekcjonerów, ale też przez wielu krytyków sztuki ludowej.
Należy pamiętać to, że Antoni Kudła, owszem, pracował na poczcie
i prowadził sklep, jak wspomnieliśmy,
a oprócz tego może trudno mówić o karierze wojskowej,
był po prostu wcielony do wojska i udało mu się odwiedzić kilka kontynentów.
Troszeczkę nie współgra to z tymi historiami o naiwności,
o niezwykłej skromności, życiu takiej blisko natury.
Myślę, że można spokojnie powiedzieć, że Leona Kudła był światowym człowiekiem.
Mało tego, za chwilę przywołamy postać jego syna, Antoniego Kudły,
ale udało mu się wykształcić dzieci.
Jego przedwcześnie zmarły syn Antoni był rokującym artystą,
rokującym malarzem, ukończył Akademię Sztuk Pięknych Zmarłów
przedwcześnie, tragicznie.
Na Czerniakowie po powrocie z Mauhausen
stał się przypadkową ofiarą bójki na Czerniakowie
i zmartł tragicznie.
Było to olbrzymie piętno na Ojców, na Leonie,
ponieważ panowie byli ponoć bardzo ze sobą związani.
Antoni został pochowany na cmentarzu brudnowskim,
gdzie Antoni Kudła wykonał taką bardzo wzruszającą,
monumentalną figurę Chrystusa Ukrzyżowanego.
Obecnie ten obiekt znajduje się w pracowni Karola Tchorka na Smolnej.
Pierwsza wystawa Antoniego Kudły
miała miejsce w 1937 roku na Kredytowej 4,
czyli niedaleko naszego muzeum.
Oczywiście gmach muzeum w pełni,
wtedy zupełnie inne funkcje muzeum etnograficzne miało siedzibę gdzie indziej.
Był to salon Kotterby, był to zakład ramiarski,
ale oprócz tego odbywały się tam wystawy.
I właśnie tam dwaj panowie, ojciec i syn,
Leon Kudła i Antoni mieli pierwszą taką monograficzną wystawę.
Syn Antoni pisał wówczas, że prace jego ojca
są tak naprawdę wyrazem tęsknoty polskiego chłopa za ziemię, za naturą
i są wyrazem chłopskiej wrażliwości.
I zaznaczmy to, że Leon Kudła mieszkał jeszcze w Warszawie
i cały czas tworzył na podwiślu.
Zaciekawiła mnie ta chłopska wrażliwość,
bo na wystawie oglądamy figurki, które wyrzeźbił Leon Kudła.
Wiele z nich cechuje się właśnie taką,
to jest dobrze ujęte, taką chłopską wrażliwością.
Tam są przecież i zwierzęta, i ptaszki.
Pojawia się wiewiórka, mam wrażenie, że ten motyw wiewiórki
został wykorzystany przy tworzeniu wystawy.
Jest też wyeksponowana figurka,
która nawiązuje do tego, o czym mówiłeś,
o niezwykłej więzie ojca i syna,
bo przedstawia syna, Leon Kudły,
który siedzi na krześle, siedzi na fotelu,
a obok niego jest taki, powiedziałbym,
trochę większy niż naturalnie rozmiarów pies.
Naprawdę nie dajmy się nabrać w te narracje,
które właśnie lokują Leon Kudły
właśnie w takim zamkniętym, magicznym świecie
natury, chłopskiej wyobraźni.
Dlaczego? O tym niewiele osób wie,
ale na przykład twórczyślona Kudły
wcale nie była zaakceptowana przez wieś,
czyli przez społeczeństwo wiejskie,
a mowa tutaj o świerszach górnych,
tam gdzie tworzył najwięcej świąt
i w ogóle figury kultowe,
czy figura frasobliwego,
albo figury Matki Boskiej.
W kulturze, tradycyjnej kulturze budowej
miały funkcje kultowe.
One służyły do modlenia.
Były taką fizyczną inkluzją,
która po prostu służyła do praktyk religijnych.
Leon Kudły miał totalnie świadomość tego,
że rzeźbi tak naprawdę dla odbiorcy miejskiego,
dla koneserów z miasta,
dla krytyków sztuki,
którzy właśnie pragnęli,
pożądali tej prymitywności.
Oczywiście według siebie
fiorowywał im rzetelne prace,
natomiast to przez odbiorców miejskich.
Jego rzeźby były uważane za prymitywne
i przez to inne i bardzo ciekawe.
Powiedziałeś coś, co bardzo mnie zastanowiło,
mianowicie, że on wiedział,
dla kogo tworzy.
I to jest moje kolejne pytanie.
Dlaczego on tworzył?
Dlaczego on rzeźbił?
Wydaje mi się, że takim przełomowym momentem
była tragiczna śmierć syna,
bo po tym wydarzeniu
on się już w całości oddał rzeźbieniu.
On już przestał pracować zawodowo,
skończyła się historia z pocztą, ze sklepem.
To była taka próba jakiegoś odcięcia się,
zapomnienia,
czy też tak jak mówisz,
próba dotarcia do kogoś?
Możemy gdybać.
Na pewno twórczość Leona Kudły
wynikała z jego wewnętrznej potrzeby.
To jest oczywiste.
Inaczej nie ma sztuki,
nie ma artystów.
Sztuka musi się rodzić
z wewnętrznej potrzeby.
Ale nie ukrywajmy,
że Leon Kudła też prowadził dalej życie.
Wybudował dom,
na który musiał zarobić.
Ożenił się ponownie.
Chociaż nie miał już dzieci,
po prostu stworzył nową rodzinę.
I najprościej w świecie zarabiał,
sprzedając swoje prace.
Na wystawie możemy zobaczyć
kilka bardzo podobnych przedstawień.
Jest figura postać Chrystusa Frasobliwego.
Na samej wystawie możemy ją zobaczyć
przynajmniej w czterech odsłonach.
Te rzeczyby są inne,
jednak powstały w ramach pewnego kanonu.
Podobnie ptaki.
Styl kudły był bardzo łatwy
i nadal jest bardzo łatwy do rozpoznania,
bo te ptaki,
zresztą opisywał je Jackowski,
zresztą monumentalne,
ciężkie, bardzo duże, toporne.
One są też bardzo chłodne w dotyku,
co jest bardzo ciekawe.
O tym też pisze Jackowski.
Chodzi oczywiście o bryłę
i duże formaty tych figur,
ale również materiał,
z którego zostały stworzone,
czyli rzeźbo topolowe.
Chciałam cię zapytać
o takie rozróżnienie,
bo pojawiały się w naszej rozmowie
trzy pojęcia, trzy określenia.
Mianowicie sztuka naiwna,
sztuka prymitywna
i sztuka nieprofesjonalna.
Czy to są wyrażenia tożsame,
czy mówimy o różnych nurtach,
różnych kierunkach w sztuce?
Bardzo polecam Państwu książkę,
która pojawiała się w 2021 roku.
Jest to książka Ewy Klekot,
Kłopoty z kulturą ludową.
Tam Ewa Klekot właśnie porusza
problematykę sztuki ludowej
i terminologii z nią związanej
w chwili obecnej,
używanie słowa prymitywne,
jest nacechowane.
To jest taki bardzo ciężki ładunek.
Możemy je odczytywać pejoratywnie.
Z powodu prymitywne,
jeszcze w latach siedemdziesiątych,
było zwykłym słowem opisowym
i właśnie tyczyło się bardzo często
sztuki nieprofesjonalnej,
sztuki innej,
działalności artystów drugiego obiegu.
W tej kategorii prymitywności
upatrywano inności,
czyli tej odrębności,
czyli tego, co etnologia
najbardziej interesuje.
Twórczość Leona Kudły możemy poznać
też trochę od drugiej strony,
mianowicie od strony warsztatu jego pracy,
bo ten warsztat na wystawie
w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie
także się znalazł.
To prawda.
Na wystawie prezentujemy
warsztat Leona Kudły.
Jest to warsztat zakupiony
przez naszych pracowników.
W latach 60-tych
pochodzi on ze Świerży Górnych,
czyli z miejscowości
na Kielerczyźnie,
gdzie Leon Kuda
spędził ostatnie lata
i co jest bardzo ciekawe,
elementy tego warsztatu,
różnego typu narzędzia,
dłuta, ale piłki
są wykonane przez samego Leona Kudły.
Są samoróbkami.
Warsztat prezentuje się
naprawdę wspaniale
i mam nadzieję,
że odwiedzi się nas Państwo,
żeby raz zapoznać się
z współcześcią Leona Kudły,
ale właśnie,
żeby ten specjalny obiekt zobaczyć.
Na wystawie znajduje się
jeszcze jeden mebel
w takim, można powiedzieć,
jej centralnym punkcie.
To jest szafa stara,
szafa malowana szafa,
ale chyba także w jej przypadku
nie do końca można się dać zwieść
wrażeniu, jakie robi.
Jest to szafa dziewiętastowieczna,
bardzo piękna,
szafa w takim trochę ludowym
masteru pochodzi ona
z pracowni Karola Tchorka.
Zresztą była eksponowana
na kilku innych wystawach
nie tak dawno temu,
bo kilka lat temu
miała swoją odsłonę
na wystawie w Zachęcie
w ramach ekspozycji
Polska, Kraj Folkloru.
Mówiono o tej szafie,
że jest to archiwum
Karola Tchorka,
archiwum prac Kudły
z jego pracowni.
Faktycznie tak jest,
ale okazało się,
że szafa,
chociaż jak najbardziej
pochodzi z jego pracowni,
to niestety nigdy nie widziała
na oczy ani Karola Tchorka,
ani Leona Kudły.
Została ona zakupiona
przez syna Karola Tchorka
i Kathy Benthal,
którzy stworzyli
pewnego typu,
można powiedzieć,
instalację.
Po prostu rzeźby kudły,
ludowe rzeźby kudły
bardzo współgrały
według ich odczuć
estetycznych
właśnie z tą szafą
i te prace zostały tam
umieszczone.
Bardzo ciekawe,
ponieważ ukazuje nam,
jak łatwo możemy dać się
uwieść
pewnego typu narracją,
a sama ta historia szafy
jest również taką
ostatnią odsłoną
dotyczącą twórczości
Leona Kudły,
ale również właśnie relacji
Kudły z rodziną Tchorków.
Nieodłączną częścią wystawa,
raczej integralną jej częścią
są kolarze,
które towarzyszą ekspozycji.
Te kolarze
zawierają w sobie
elementy kluczowe
dla twórczości
Leona Kudły,
ale także jego wizerunek.
Świetne kolarze
na wystawie,
które są elementem scenografii
i jak gdyby ją dopełniają,
to kolarze autostwa
Magdy Sobolskiej.
Są świetne
i faktycznie wykorzystują
wizerunek Leona Kudły.
Jest to właściwie
kadr filmowy
z filmu dokumentalnego
Kantyczka z drewna.
Jest to film,
który powstał
w 1958 roku.
Co jest ciekawe,
na filmie możemy zobaczyć
te same rzeźby,
które pojawiają się
w przestrzeni ekspozycyjnej.
O czym jest dokładnie film
i jak ukazuje rzeźby
Leona Kudły?
Mam nadzieję,
że odwiedziecie Państwo
wystawę
i przekonacie się osobiście.
I do tego
oczywiście zachęcamy.
Wystawa Prymityw z Powiśla
Leon Kudła
do 1879-1964
do 11 lutego przyszłego roku
jest dostępna
w Państwowym Muzeum Etnograficznym
w Warszawie,
a dzisiaj opowiedział o niej
Patryk Pawlaczek,
kurator wystawy.
Dziękuję Państwu.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

„Południk 21. Czapski – Kozera”

„Południk 21. Czapski – Kozera”

Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”