Nowa wystawa czasowa w poznańskim muzeum opowiada o sposobach, w jaki noszone w XIX i XX wieku stroje kształtowały sylwetki. Jakie były panujące ówcześnie trendy oraz kanon piękna? Oprócz gorsetów, krynolin i stelaży pod suknie, na wystawie pokazany jest oryginalny strój poznańskiej elegantki oraz ślubna kreacja prosto z Nowego Jorku.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
Ekspozycja nosi tytuł „Coś dodać, coś ująć: O kształtowaniu sylwetki w XIX i XX wieku”. To nie tylko reprezentatywny zbiór akcesoriów i bielizny, z której wówczas korzystano, ale także przegląd krawieckich sztuczek. Wśród panujących trendów było m.in. maskowanie ramion u kobiet (odpowiedni krój sukien wraz z kołnierzem pozwalał optycznie wydłużyć szyję), zwężanie talii (za pomocą gorsetów, które miały swoje odpowiedniki także w rozmiarze dziecięcym), a także zaokrąglanie sylwetki mężczyzn (watowanie kamizelek i mundurów).
Oryginalnych strojów z epoki nie zachowało się w Polsce wiele. Większość przepadła w wojennej zawierusze, a panujący później ustrój komunistyczny, nie przykładał wielkiej wagi do pamiątek po mieszczanach i arystokracji. Dlatego wystawę tworzą też przygotowane z dużym pietyzmem repliki, które pozwalają poczuć ducha minionych epok. Ich oglądanie pozwala też poznać panujące wówczas zwyczaje i nastroje społeczne. Inne suknie były noszone przez panny na wydaniu, inne przez mężatki i dojrzałe matrony. Inne były też kolory, w których mogły pokazywać się w towarzystwie.
O modzie II RP można posłuchać tutaj.
Wystawa „Coś dodać, coś ująć” zaprasza do refleksji nad tym, w jaki sposób zmieniające się standardy piękna wpływały na modę i samopoczucie ludzi. Podkreśla także rolę ubioru jako narzędzia wyrażania tożsamości i przynależności społecznej.
Muzeum istniejące od 2018 r. przybliża znaczenie ubioru historycznego (traktowanego jako sztukę użytkową) i jego roli w dziedzictwie kulturowym. Przypomina też, że jest on źródłem informacji o przeszłości, o strukturze społeczeństwa, jego minionych obyczajach i rozwoju technologii, mających wpływ na produkcję odzieży.
O wystawie „Coś dodać, coś ująć: O kształtowaniu sylwetki w XIX i XX wieku” opowiedziała Anna Moryto – inicjatorka stworzenia Muzeum i kolekcjonerka historycznych ubiorów.
Zdjęcia: dzięki uprzejmości Muzeum Historii Ubioru / fot. Anna Moryto.
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej
Muzyczne doświadczenia nastoletniego Fryderyka Chopina w wersji dla najmłodszych – w ramach tegorocznych Eufonii, w Łazienkach Królewskich odbyły się wyjątkowe koncerty dla dzieci. Dla najmłodszych, zaledwie kilkumiesięcznych Słuchaczy, był to początek ich przygody z muzyką. Małe Eufonie są kierowane do rodzin z dziećmi w dwóch przedziałach wiekowych: 0-3 oraz… Czytaj dalej
Jak rozmawiać o odejściu bliskich? Czy jest jeden wzorzec przeżywania żałoby i straty – przez dzieci i dorosłych? Czy śmierć może być dobra? W rozmowie Katarzyny Sanockiej usłyszymy osobistą historię Sylwii Grzegrzółki z Działu Badań i Analiz NCK oraz komentarz Mileny Pacudy z Instytutu Dobrej Śmierci, która tworzyła treści merytoryczne… Czytaj dalej
Pilotażowy projekt badawczy jest skoncentrowany wokół uczestnictwa ukraińskich i białoruskich dzieci w kulturze Warszawy. Jego wyniki są podstawą do rozmów na temat potrzeb najmłodszych, ich zainteresowań i oczekiwań, a także możliwości, jakie otwierają się przed stolicą jako miastem wielokulturowym. W stołecznych szkołach uczy się ponad 12 000 dzieci z Ukrainy… Czytaj dalej
Kameralna wystawa przybliża fenomen ceramiki produkowanej przez kilka dekad w niewielkiej Łysej Górze. Szkliwione naczynia fantazyjnie zdobione charakterystycznymi postaciami zwierząt i roślinami, w wielu domach służą do dziś. Ale domowe kredensy to nie jedyne miejsca w których można spotkać łysogórskie wyroby: ozdabiają one także ściany i elewacje w całym kraju,… Czytaj dalej