Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Sztuka Zofia Stryjeńska – tajemnicze i radosne opowieści

Zofia Stryjeńska – tajemnicze i radosne opowieści

Aleksandra Galant 21 marca 2024
Zofia Stryjeńska – tajemnicze i radosne opowieści

 

Najnowsza ekspozycja w Muzeum w Gliwicach to dobra okazja, by odkryć świat twórczości Zofii Stryjeńskiej. Artystka fascynowała się polską kulturą ludową, baśniami i mitologią słowiańską. Na wystawie znalazły się niepokazywane wcześniej prace, a nawet obraz, który został odkryty dopiero w tym roku.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

„Poza nieliczną grupą artystów łamiących stare formy i budujących przyszłość, uważam Stryjeńską za najciekawszy talent malarski w Polsce” – pisał sto lat temu Leon Chwistek, współtwórca i główny teoretyk formizmu. Artystka do dziś jest nazywana jedną z najważniejszych polskich twórczyń dwudziestolecia międzywojennego.

Prace Stryjeńskiej w przeszłości były skutecznie rozpowszechniane, a dzięki temu ich dostępność można uznać za wysoką. Niestety większość z nich nie przetrwała do naszych czasów. Warto tu wspomnieć zdobienia kamienic na warszawskiej starówce (zburzonych w czasie wojny), a także zamalowane już dekoracje sal Baszty Senatorskiej na Wawelu (była jedyną kobietą zaproszoną do ich ozdobienia). Nagrodzone na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej i Przemysłu Artystycznego w Paryżu w 1925 obrazy przedstawiające wyobrażenia czterech pór roku, Stryjeńska sama pocięła na kawałki, chcąc je ratować tuż po wybuchu wojny.

Na wystawie w Muzeum w Gliwicach znalazły się nie tylko jej rysunki, zbiór pocztówek (zaprojektowanych jako forma wsparcia dla legionów Piłsudskiego) oraz obrazy na płótnie, które zaczęła tworzyć już na powojennej emigracji, ale też szkice scenografii teatralnej czy projekty zabawek. Zwiedzający będą mogli zobaczyć obraz przedstawiający Czepca (postać z Wesela Wyspiańskiego) namalowany w 1911 r. pod kierunkiem Włodzimierza Tetmajera.

Na wystawie zgromadzono dzieła z muzeów narodowych w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Kielcach, z Muzeum Etnograficznego im. Seweryna Udzieli w Krakowie oraz z kilku kolekcji prywatnych.

To kolejna wystawa, która powstała dzięki współpracy Muzeum w Gliwicach z Muzeum Narodowym w Krakowie („Kresy w pamięci”, „Młoda Polska”, „Kolor i forma”, „W stronę nowoczesności”). Jej kuratorami są Patrycja Gwoździewicz z Muzeum w Gliwicach oraz Światosław Lenartowicz, badacz twórczości Stryjeńskiej, związany z krakowskim oddziałem Muzeum Narodowego, z którym rozmawiamy w Audycjach Kulturalnych.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum w Gliwicach.

Zofia Stryjeńska – tajemnicze i radosne opowieści – transkrypcja podcastu

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Zofia Stryjeńska to jest artystka, która bywa nazywana księżniczką malarstwa polskiego.
Znajomi, przyjaciele nazwali ją ponoć niepokorną Zochą.
Spotkałam się też z określeniem, że mówiono na nią Polska Frida Kahlo.
Zofia Stryjeńska jest postacią nietuzinkową, która budzi emocje nie tylko ze względu na swój charakter,
którym zapisała się na stałe na kartach historii, ale przede wszystkim ze względu na dorobek artystyczny, który po sobie pozostawiła.
Wydaje mi się, że można powiedzieć, że na świat sztuki polskiej bardzo mocno wpłynęła, wielu artystów zainspirowała,
a wiele jej dzieł, nie tylko tych tworzonych na płótnie czy papierze, ale także tych, które ozdabiają fasady budynków czy ich wnętrza,
możemy oglądać do dzisiaj.
Twórczość Zofii Stryjeńskiej w pewnym bardzo charakterystycznym wycinku przybliża wystawa Zofia Stryjeńska.
Tajemnicze i radosne opowieści.
To jest wystawa, którą można oglądać w Muzeum w Gliwicach,
a która powstała dzięki współpracy tejże placówki z Muzeum Narodowym w Krakowie.
Kuratorzy tej wystawy to pani Patrycja Gwoździewicz z Muzeum w Gliwicach,
a także pan Światosław Lenartowicz z Muzeum Narodowego w Krakowie.
Pan Lenartowicz jest nie tylko kuratorem, ale także znawcą i badaczem twórczości stryjeńskiej.
I to właśnie on dzisiaj o twórczości stryjeńskiej i samej wystawie zgodził się opowiedzieć.
Witam w audycjach kulturalnych.
To ja dziękuję, dzień dobry.
Wystawa przybliża dwa powtarzające się wątki czy też motywy twórczości Zofii Stryjeńskiej.
Myślę, że takim wstępem do rozmowy na ten temat będzie pytanie, prośba o odszyfrowanie tytułu wystawy.
Mianowicie, czym są te tajemnicze i radosne opowieści?
Tytuł był tytułem roboczym, wymyślonym dla scenariusza koncepcji wystawy, ale w końcu został.
A chodzi o to, że owe tajemnicze opowieści to jest taka pierwsza wczesna twórczość stryjeńskiej,
związana z panteonem słowiańskim, z bożkami słowiańskimi,
ale też coś, co jest tajemnicze dla mnie, to dzieła sztuki, które właściwie po stu latach zaginięcia,
po raz pierwszy można było tam pokazać.
Też te dzieła zawierają sobie jakąś tajemnicę, przynajmniej dla mnie jako badacza stryjeńskiej,
bo tak się złożyło, że akurat ostatnie trzy lata to są odkrycia takich bardzo wczesnych dzieł stryjeńskiej,
które są znane z literatury, natomiast właściwie po kilkudziesięciu latach możemy je oglądać po raz pierwszy.
Natomiast te radosne opowieści to są związane z folklorem ludowym i oczywiście tańcami polskimi.
Pan powiedział już o tych dwóch kierunkach w twórczości stryjeńskiej,
mianowicie o panteonie słowiańskich bożków, ale także o tym bogactwie kultury ludowej.
Kiedy czytałam o twórczości Zofii Stryjeńskiej, przygotowując się do naszego dzisiejszego spotkania,
spotkałam się z takim określeniem, które mnie ujęło i pomyślałam sobie,
że to jest chyba właśnie to, co mnie w jej pracach zawsze urzekało
i co też w jakiś sposób wiąże się z jej postacią, tak często barwnie opisywaną,
mianowicie ta afirmacja życia, która pojawia się w jej twórczości
i która faktycznie z tą kulturą ludową chociażby, ale też z wierzeniami słowiańskimi
jest chyba dosyć mocno związana.
Tak, to prawda. Z założeniem na początku w ogóle twórczości stryjeńskiej
jeszcze w szkole Marii Niedzielskiej w Krakowie, takiej szkole, którą kończyła
i ta stanowi jedyną ukończoną przez nią szkołę artystyczną,
gdzie uczyli profesorowie Akademii Sztuk Pięknych.
Tym założeniem było to, że ona będzie się zajmować człowiekiem.
Spotkała się też między innymi w Monachium z zagadnieniem baletu,
widowisk baletowych, oczywiście potem harnasiami, baletem harnasie.
Cały czas właściwie w jej twórczości ta muzyczność była niezwykle ważna.
Zresztą jej brat był zawodowym muzykiem i zajmował się badaniami
nad folklorystyczną muzyką polską. No i ona mu w tym towarzyszyła.
On zmarł w czasie I wojny światowej, tuż po, ale w domu też była obecna muzyka.
Na pewno to miało wpływ na jej wrażliwość.
Znalazłam też takie stwierdzenie opisujące prace Strieńskiej,
że one są bardzo rytmiczne, że ta muzykalność, upodobanie do muzyki,
takiej zwłaszcza skocznej, radosnej, ludowej, da się w tych obrazach znaleźć.
Nie tylko za sprawą przedstawionych tam postaci, no ale sposobów, jakie ona tworzyła.
I dla mnie to jest niezwykłe, że takie rzeczy da się zrobić i co więcej, da się je później zobaczyć.
To już jest geniusz artysty, że potrafi takie rzeczy przełożyć na swoją sztukę
w taki sposób, no nie oczywisty, tylko zawrzeć jakby to,
że my to odczytujemy w swoich pracach plastycznych.
No jeżeli chodzi o rytmiczność, no to jest bardzo ciekawa sprawa,
ponieważ ona w czasach postmonachijskich, czyli po 1912 roku,
zapewne odwiedziła szkołę Jacques'a d'Alcroza,
takiego szwajcarskiego ojca w rytmiki światowej.
Miał szkołę ufundowaną przez bogatego przemysłowca.
Dla siebie ta szkoła niedługo trwała, ale bardzo prawdopodobne jest,
że Strieńska też tam była.
Po II wojnie światowej, kiedy dzieci Strieńskiej,
między innymi Magda Strieńska, córka,
znaleźli się w Genewie, to Magda wyszła za mąż,
za syna Jacques'a d'Alcroza.
To jest taka ciekawostka. Córkę Magdy Strieńskiej
i pana D'Alcroza będziemy gościć w Gliwicach w kwietniu.
Będzie spotkanie z nią i może coś więcej na ten temat powiem.
W jednej z pierwszych swoich wypowiedzi wspomniał pan,
że na wystawie w Muzeum w Gliwicach
możemy zobaczyć prace, które wcześniej były niedostępne,
których nie można było oglądać.
I to mi się też wydaje bardzo ciekawy wątek,
bo z tego, co czytałam, z tego, co wiem,
to twórczość Zofii Strieńskiej w czasach, kiedy ona pracowała,
kiedy ona tworzyła, była niezwykle popularna.
To znaczy ona była rozpowszechniana
i można było ją zobaczyć w bardzo wielu miejscach,
nawet na etykietach czekolad.
Natomiast zdaje się, że wraz z wybuchem II wojny światowej
i całym kataklizmem tej wojny,
te prace przepadły i do dzisiaj nie zachowało się tak wiele,
jak można byłoby oczekiwać.
Ona była prekursorką takiego podejścia,
bardzo nowoczesnego do swojej twórczości,
czyli wykorzystywania wszelkich możliwości reprodukcji.
I rzeczywiście niektóre z prac,
poza takimi ewidentnymi,
malasem sztalugowym, które służyło do sprzedaży,
do zarobku, ale też takie obrazy,
jeśli się jej udało gdzieś zreprodukować
i rozpowszechnić,
to zawsze z tej okazji korzystała.
No i rzeczywiście to spowodowało,
że jej twórczość, jak żadnego innego polskiego artysty,
trafiła pod strzechy, zwłaszcza w latach 30.
Jej, z czego nie wszyscy sobie zdają sprawę,
najważniejsze dzieła, z których była sławna
w dwudziestoleciu międzywojennym,
właściwie znikły,
bo zaczęła swoją karierę taką wielką
od dekoracji jednej z sal
Zamku Wawelskiego,
która została zamalowana,
właściwie dzisiaj nie istnieje,
dekoracji kamienic
Rynku Starego Miasta w Warszawie,
czy jej największy triumf
na wystawie paryskiej w 1925 roku,
gdzie namalowała wielkie obrazy
przedstawiające pory roku.
Te rzeczy właściwie przepadły.
No te obrazy paryskie zostały przez nią pocięte,
to jest długa historia.
Na wystawie mamy jeden fragment taki,
uratowany,
w Muzeum Narodowym w Warszawie
obecnie się znajdujący.
Te rzeczy, z których ona była naprawdę sławna
i o niej pisano w gazetach,
już nie istnieją
i dlatego została upamiętniona
przez te swoje reprodukcje
i po wojnie ta wiedza o niej właściwie
uległa zapomnieniu.
Zostały tylko tańce polskie
i dzieła w muzeach
i właściwie całość dorobku
była słabo znana w Polsce.
Te prace takie,
o których mówiłem,
że 100 lat nie były pokazywane,
to są prace,
które zaginęły
w czasie jej pobytu w Paryżu
w 1920 roku,
czyli bardzo dawno temu
i właściwie pomysł na wystawę
zaczynał się od tego,
żeby pokazać właśnie te prace
przez 100 lat nieoglądane przez nikogo,
czyli nieistniejące też
w dwudziestoleciu międzywojennym.
No i mieliśmy szczęście,
bo dwa tygodnie przed otwarciem wystawy
znalazł się obraz
pod tytułem Czepiec.
To chodzi o jednego z bohaterów
Wesela Wyspiańskiego
z adnotacją,
że jest to dzieło powstałe
pod kierunkiem Włodzimierza Tedmajera
w Szkole Marii Niedzielskiej
w Krakowie,
czyli może być datowany
na 1911 rok.
Dzieło, które nigdy nie było
nigdzie wystawiane.
To jest chyba wartość
główna tej wystawy,
jeżeli chodzi o dzieła.
Czepiec, obraz odnaleziony,
to jest jeden z wielu powodów,
żeby zobaczyć wystawę
Zofia Stryjeńska,
tajemnicze i radosne opowieści
w Muzeum w Gliwicach,
kiedy przed momentem
Pan mówił m.in.
o tej wystawie,
o tym pawilonie polskim
w Paryżu.
Wspomniał Pan,
że obrazy, które się tam
znalazły, zostały pocięte
i że to jest długa historia.
I myślę, że Pan podejrzewa,
że nie sposób nie dopytać
o to, co tam się wydarzyło,
bo tak jak Czepiec
na pewno jest ważnym powodem,
żeby wystawę zobaczyć,
tak myślę, że te pocięte obrazy
to także jest unikatowa okazja,
żeby je zobaczyć.
To są bardzo efektowne
fragmenty tych
trzymetrowych dzieł,
które po zamknięciu
wystawy paryskiej
przeszły na rzecz
Skarbu Państwa
i były prawdopodobnie
pokazywane
w budynku Sejmu
i Senatu
w Warszawie.
I w 1939 roku,
kiedy rozpętała się
II wojna światowa
Stryjeńska,
chcąc je ratować,
pewnie w czasie
oblężenia Warszawy
pocięła je na kawałki,
żeby móc je jakoś
wynieść.
Obecnie one są
w różnych muzeach
i zbiorach prywatnych
w różnych częściach.
Największe
fragmenty
zachowały się
z obrazu
przedstawiającego
Lipiec-Sierpień.
Z tego właśnie
fragmentu
skorzystaliśmy.
Muzeum Narodowym
w Warszawie nam pożyczyło.
Z tego samego obrazu
mamy dwa
fragmenty
bordiury
z aktami,
które
swoją wielkością
pokazują,
jak ogromne były
te obrazy,
bo
te malutkie
fragmenty
obramienia
mają
mniej więcej
40 cm
szerokości,
więc to są
ogromne rzeczy.
W Muzeum Narodowym
w Warszawie
jest też drugi fragment,
który niestety
do Willi Karo
w Gliwicach
się nie mógł zmieścić,
więc nie mogliśmy
go pożyczyć.
To jest taka ciekawostka,
jeśli chodzi o
największy triumf
sztuki polskiej
w okresie
dwudziestolecia
międzywojennego.
Ta wystawa
sztuki
dekoracyjnej
zrobiona przez
Jerzego
Warchałowskiego,
zresztą promotora
pierwszego
odkrywcę
w twórczości
Zofii Stryjeńskiej
był takim
właściwie
triumfem
polskiego
Art Deco
w Paryżu,
bo na tle
innych
krajów
wystawiających
tam Polska
bardzo
wypadła
nowocześnie
i ciekawie,
między innymi
dzięki właśnie
obrazom
Stryjeńskiej.
Niestety
nie możemy
tego oglądać
w pełnej
krasie.
Tylko na
poszczególnych
wystawach
można zbierać
jakieś fragmenty.
Myślę, że
warto tutaj też
dodać, że
Zofia Stryjeńska
w Paryżu
została
nie tylko
doceniona,
ale też
nagrodzona
i to w kilku
kategoriach.
O niej się
mówiło, że
była wielką
triumfatorką
tego wydarzenia
i tak naprawdę
od tego momentu
jej kariera
nabrała
szalonego
wręcz
rozpędu.
Kariera pod względem
sławy,
natomiast jeżeli
chodzi o
taki rozwój
artystyczny,
to był szczyt
i później
właściwie popadła
w taką rutynę.
Po 25 roku,
a zwłaszcza
po 30 roku
malowała obrazy
bardzo piękne
i ciekawe
i bardzo popularne,
natomiast
nie wprowadzała
tam już właściwie
nowych wartości
malarskich
czy intelektualnych
w to.
Zajmowała się
między innymi
projektowaniem
wtedy widowisk
teatralnych,
które też
niestety nie
zostały zrealizowane
i ta praca
została w szufladzie.
Bardzo piękne
projekty,
zakrojone na wielką
skalę widowiska
niestety nie
zostały zrealizowane.
No i to był
taki ostatni etap
jej twórczości,
a następny etap
to już jest
sztuka emigracyjna,
zupełnie inna niż
to, co tworzyła
w Polsce przed wojną.
Mam takie wrażenie,
że w trakcie
naszej rozmowy
udało się powiedzieć
dosyć sporo
o części wystawy,
która dotyczy
kultury ludowej
i jej bogactwa,
które zachwycało
Stryjeńską,
ale ten drugi wątek
to są słowiańskie
bożki,
czyli mitologia
słowiańska,
która także ją
fascynowała,
no i która także była
związana jakoś
z polskością,
tylko że tutaj
cofamy się historycznie
dużo, dużo dalej.
Bożki słowiańskie
to była taka obsesja
artystyczna
stryjeńskiej.
W czasie
pierwszej wojny
światowej
namalowała
dwie teki
graficzne,
litograficzne
poświęcone
przedstawieniom
bożków.
W latach dwudziestych
zrobiła trzecią
taką tekę,
która jest w formie
rysunkowej,
nieodbita w formie
graficznej
Muzeum Narodowym
w Warszawie.
To zainteresowanie
bożkami
trwało tak
do lat dwudziestych.
Takim bardzo ciekawym
połączeniem
zainteresowania
kulturą ludową
i
wierzeniami
dawnymi
pogańskimi
obrzędowością
pogańską
jest taka teka
bardzo rzadka,
chociaż wydrukowana
w wydawnictwie
Mortkowicza
Gusła Słowian.
To jest teka
ilustracji
przedstawiających
obrzędowość
ludową
z
tekstami
opracowanymi
przez
Stryjeńską.
To jest właściwie
jedyna
publikacja
dzieł
Stryjeńskiej
w pełni
przez nią
zrealizowana
wyłącznie
z tekstami.
Także możemy
tam zobaczyć
jej twórczość
literacką,
oficjalną,
nie tylko tą
do szuflady
pisaną,
ale też
wydaną.
To jest połączenie
takich dwóch wątków
w latach
trzydziestych.
Chciałem wspomnieć
o jej takim
zacięciu badawczym,
bo to nie tylko
była taka
artystyczna
lekkość,
ale też
dość,
zdaje się,
dokładne
badania
no w cudzysłowie
naukowe,
jeżeli chodzi
o obrzędy
ludowe
i zwyczaje
ludowe.
Mamy taki
obrazek
postrzyżyny
z 1915
roku,
no właśnie
jeden z tych
zaginionych,
który do 1920
roku
gdzieś
spoczywał
w szufladzie,
w którym
pokazuje
Stryjeńska
obrzęd
postrzyżyn.
Obrzęd,
który już wtedy
oczywiście nie istniał
w tej formie
takiej
radykalnej
obcinania włosów
i to widać
dokładnie
literaturę,
z jakiej
korzystała,
bowiem
Zygmunt
Gloger
w swojej
publikacjach
pisze, że
najdłużej
obrzęd
postrzyżyn
zachował się
na Kujawach
i rzeczywiście
ta scena jest
umiejscowiona
na Kujawach
i stanowi
jedną z takich
obrazków
z serii
Kujawiaki,
obrazujących
chyba
Wesele na Kujawach.
Także
nie tylko
muzycznie
ona była
wykształcona,
ale też
no teoretycznie,
jeżeli chodzi o
etnografię.
Na koniec
naszej rozmowy
chciałam pana
zapytać właśnie
o dzieła,
które na wystawie
w Muzeum w Gliwicach
możemy zobaczyć,
bo wspomniał już pan
o tych obrazach,
między innymi,
które do tej pory
były uznawane
za zaginione,
które nie były
wcześniej pokazywane.
Zahaczyliśmy też
trochę o to,
że twórczość
Stryjeńskiej
to nie tylko
malarstwo
i rysunek.
Wspominaliśmy
o scenografii,
pojawił się wątek
czekoladowych etykiet,
Zofia Stryjeńska
projektowała
także zabawki
i jakie jeszcze
prace
Zofii Stryjeńskiej
zgromadzili Państwo
na wystawie?
Zaznaczony jest
wątek teatralny
dekoracjami
do balladyny.
Są projekty
dekoracji,
ale też zdjęcia
z realizacji
tego przedstawienia,
bardzo ważnego
dla Stryjeńskiej,
bo zorganizowanego
w roku
powrotu
Prochów Słowackiego
na Wawel
do Polski
i teatr
Słowackiego
świetnił
tą okoliczność
właśnie
realizacją
balladyny
z dekoracjami
i z kostiumami
Stryjeńskiej.
No i mamy
książki,
bez książek
to przedstawienie
Stryjeńskiej
jest niepełne,
ona była
wybitną
ilustratorką
książek dla dzieci,
ale nie tylko dla dzieci,
także staraliśmy się
pokazać
publikacje
z różnych
lat,
począwszy od
Pastorałki
złożone z Siedmiu Kolen
z 1915 roku,
a na
Tańcach Polskich,
czyli tej
najbardziej
znanej
tece
opublikowanej
przez Stryjeńskiego
w latach
trzydziestych
skończywszy,
poprzez
na przykład
wydawnictwa
wydane
we współpracy
z jej mężem
Karolem
Stryjeńskim,
który założył
wydawnictwo
Fala
i tam wydawali
bardzo piękne
takie kolekcjonerskie
wręcz
książeczki
jak
Monachomachia
Krasickiego
na przykład,
które
obecnie
są dość
rzadkie
na rynku,
a bardzo piękne.
Mówiła Pani
o zabawkach,
oczywiście też
można zobaczyć
zabawki
pożyczone z Muzeum
Etnograficznego
w Krakowie,
wykonane
w ramach
warsztatów
krakowskich,
takiej spółdzielni,
w której
Stryjeńska działała
od czasu
I wojny światowej.
Egzemplarze,
które wiemy,
że nie dość,
że projektowała,
ale sama
malowała.
Sławne zabawki
z wykorzystaniem
sprężynek na przykład,
które powodują,
że one się
ruszają.
Bardzo
ciekawe rozwiązania
techniczne.
Jest kilka obrazów
powojennych.
Ta sztuka powojenna
różni się
tym od
tej sprzed
1939 roku,
tym, że
jest na płótnie,
bo właściwie
cała sztuka
stryjeński to jest papier,
czyli podłoże papierowe
i farba wodna,
natomiast po II wojnie
światowej malowała
na płótnie,
co zupełnie
właściwie zmienia
odbiór jej
malarstwa.
Wiadomo teraz
już,
ale to dopiero
od niedawna,
że Stryjeńska
była właściwie
najwybitniejszą
polską
malarką
religijną
po II wojnie
światowej
w latach
pięćdziesiątych,
tworząc obrazy
dla środowisk
kościelnych
w Stanach
Zjednoczonych.
To, że jest najwybitniejsza
polega m.in. na tym,
że wymyślała
swoją ikonografię
religijną,
co jest bardzo
ciekawe i trudne,
bo pójście
w poprzek
jakichś ustalonych
ikonograficznych
ustaleń,
ustalonych przez wieki
wymaga
dużo odwagi.
I to jest
takie
najciekawsze
w jej szkucy
powojennej,
bo oprócz tego
głównie
powtarzała te motywy
z przedłowiny.
Jak Państwo
słyszą
wystawa
Zofia Stryjeńska
tajemnicza
i radosna
opowieści
pozwala spojrzeć
na twórczość
artystki
z bardzo wielu
perspektyw,
stron.
Te wystawy
można oglądać
w Muzeum w Gliwicach.
Ona powstała
we współpracy
z Muzeum Narodowym
w Krakowie.
A kuratorami
tej wystawy
są pani
Patrycja Gwoździewicz
z Muzeum w Gliwicach,
a także pan
Światosław Lenartowicz,
który dzisiaj był
waszym i moim gościem.
Światosław Lenartowicz
jest kuratorem
wystawy,
znawcą i badaczem
twórczości
stryjeńskiej,
no i pracownikiem
Muzeum Narodowego
w Krakowie.
Bardzo panu
dziękuję
za tę rozmowę
i opowieść
nie tylko o wystawie,
ale także o
Zofii Stryjeńskiej.
Bardzo dziękuję
i zapraszam do Gliwic.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

„Południk 21. Czapski – Kozera”

„Południk 21. Czapski – Kozera”

Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”