Dramaturgia radiowa jest wciąż mało znaną częścią twórczości Zbigniewa Herberta – poety, który napisał cztery utwory radiowe, a w swojej poezji wielokrotnie nawiązywał do głosu oraz do oralności. Lata 50. i 60. to czas rozwoju radia w Polsce, to czas gdy poeci czytali w radiu swoje wiersze i pisali dla radia scenariusze.

Herbert debiutował tomikiem Struna światła, który ukazał się w roku 1956 na fali odwilży. Dwa lata później opublikował radiowy dramat Drugi pokój. Kolejne utwory dla radia to: Rekonstrukcja poety (1960), Lalek. Sztuka na głosy (1961) oraz Listy naszych czytelników (1972). Poetyka słuchowiska radiowego inspirowała poetę, który w swojej twórczości dramaturgicznej przetwarzał różne formy radiowe.

O związkach poezji i radia w twórczości Zbigniewa Herberta opowiada prof. dr hab. Jacek Kopciński – kierownik Ośrodka Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym, autor Nasłuchiwania – monografii poświęconej radiowej twórczości poety.

 

Audycję przygotowała Dorota Kołodziejczyk.


 Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

 

RSS