Z okazji 100. rocznicy urodzin Mirona Białoszewskiego, w Muzeum Woli powstała wystawa która pokazuje, że wbrew powszechnej opinii, poeta nie był samotnikiem. Otaczał się grupą przyjaciół, z których czerpał inspirację i których towarzystwo miało duży wpływ na jego twórczość.
Miron Białoszewski urodził się 30. czerwca 1922 r. Wystawa skupia się na jego działalności w latach 40., 50., i 60. XX w. Jest podzielona na dwie części: pierwsza dotyczy Teatru na Tarczyńskiej działającego w latach 1955-57, kiedy Białoszewski wystawiał sztuki w swoim własnym mieszkaniu, druga związana jest z Teatrem Osobnym, który poeta współtworzył z Ludmiłą Morawską i Ludwikiem Heringiem od 1958r do 1983r.
O nieznanych wierszach Białoszewskiego posłuchają Państwo w podcaście „Białoszewski nieznany – rozmowa z Maciejem Byliniakiem”.
Wystawa opowiada nie tylko o środowisku towarzyskim, do którego należał Białoszewskim i sieci jego artystycznych powiązań, ale także o artystach tworzących równolegle z nim: oprócz współtwórców Teatru Osobnego warto wspomnieć o Bogusławie Choińskim, Stanisławie Swenie Czachorowskim czy Leszku Solińskim.
Kuratorki wystawy polemizują z mitem Mirona Białoszewskiego jako poety osobnego – przeciwnie, zwracają uwagę że artysta mówił o sobie przez pryzmat osób z najbliższego otoczenia. Historyczka i krytyczka literatury Hanna Kirchner, autorka książki „Miron. Wspomnienia o poecie” zauważa, że „jego twórczość zawsze wyrastała z potrzeby wspólnoty, istnienia poprzez ludzi, w ludziach, z ludzi czerpania”.
Wystawa pokazuje też, że sztukę można tworzyć niezależnie od panujących warunków oraz dostępności materiałów. Teatry Białoszewskiego funkcjonowały w trudnych czasach powojennych, kiedy za rekwizyty służyły m.in. przedmioty znalezione na ulicy.
O wystawie „Białoszewski nieosobny”, którą w Muzeum Woli w Warszawie można oglądać do 11 grudnia 2022 r., opowiadają kuratorki – Agnieszka Karpowicz i Magdalena Staroszczyk.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Warszawy.
Choć legendarne domki ze spadzistymi dachami całym pokoleniom kojarzą się z wczasami spędzanymi za miastem, to do tej pory niewiele wiadomo było o ich historii. Brak archiwaliów utrudniał jej odtworzenie i gdyby nie teczka skryta za meblościanką, mogłoby się to w ogóle nie udać. Książka „Brda. Wczasy z fabryki” to… Czytaj dalej o Brda. Wczasy z fabryki
W którym parku najchętniej wypoczywał Juliusz Słowacki? Gdzie mieszkała Maria Skłodowska-Curie? Kto zaczął produkować słynne ratanowe krzesła, które stały się symbolem francuskich kawiarni? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć w wydanej niedawno książce pt. „Polski Paryż”. Paryż jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystki i turystów miast na świecie. Co… Czytaj dalej o Śladami wielkich Polek i Polaków nad Sekwaną
Całe jej życie wypełniała pasja do tańca: kontakt z nim wymuszała szantażem i głodem, by móc tańczyć jeździła po całej Europie, w końcu wyjechała do Stanów. Przez całe życie musiała też uciekać przed prześladowaniami i nienawiścią, w końcu, przed bolesną pamięcią. O Poli Nireńskiej pisze Weronika Kostyrko. Choć Pola Nireńska… Czytaj dalej o Tancerka i Zagłada. Historia Poli Nireńskiej
Przez 75 lat artysta łączył w nich swoje codzienne doświadczenia z bogatym życiem duchowym. Uzupełniał je o prace malarskie i szkice, wklejane bilety i zdjęcia. Wątek dzienników jest podejmowany także w najnowszej publikacji poświęconej artyście pt. „Czapski – rówieśnik XX wieku”. Józef Czapski był malarzem kapistą, rysownikiem, eseistą i komentatorem… Czytaj dalej o „Połączenie słów i obrazów”. Dzienniki Józefa Czapskiego
Pisała sztuki teatralne, recenzje, felietony. Występowała publicznie, wspierała potrzebujących, zarządzała instytucjami związanymi z literaturą. Mimo to, biografia Ireny Gombrowicz przez lata pozostawała nieznana. Może się to zmienić za sprawą poświęconej jej książki – choć, jak przekonuje autorka, Irena Gombrowicz ceniła „życie w ukryciu”. Irena Gombrowicz przyszła na świat jako trzecie… Czytaj dalej o Irena Gombrowicz – nie tylko „Starsza siostra”
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej o „Światy sztuki” Howarda S. Beckera