Pisała sztuki teatralne, recenzje, felietony. Występowała publicznie, wspierała potrzebujących, zarządzała instytucjami związanymi z literaturą. Mimo to, biografia Ireny Gombrowicz przez lata pozostawała nieznana. Może się to zmienić za sprawą poświęconej jej książki – choć, jak przekonuje autorka, Irena Gombrowicz ceniła „życie w ukryciu”.
Irena Gombrowicz przyszła na świat jako trzecie dziecko i pierwsza córka swoich rodziców – kilka lat później urodził się jej najmłodszy brat Witold. Choć rodzeństwo wychowywało się w dostatku, dom pozbawiony był miłości. Osobowość i historia matki odcisnęły piętno na całej czwórce, przede wszystkim na Irenie, która opiekowała się nią do końca życia.
W podradomskiej Wsoli znajduje się Muzeum Witolda Gombrowicza, w której także znajduje się pamiątka po Irenie. Audycja nagrana w Muzeum znajduje się tutaj.
Dwa najważniejsze kierunki w jej życiu wytyczają: życie religijne oraz silna potrzeba zaangażowania społecznego i działania na rzecz potrzebujących. Przez lata związana była z księgarniami oraz wydawnictwami – równolegle publikowała teksty, w tym sztuki teatralne dla młodzieży oraz recenzje.
Wojnę przetrwała w Warszawie, a po jej zakończeniu wraz z matką przeprowadziła się do Kielc, gdzie znów zaangażowała się w działalność wydawniczą. Jej bracia przez lata patrzyli na nią z lekceważeniem, nie doceniając jej wewnętrznej siły i zdecydowania. Tymczasem odegrała kluczową rolę w promowaniu twórczości Witolda. Zachowana korespondencja potwierdza, że z czasem siostra stała się jego najbliższą powierniczką.
W Audycjach Kulturalnych o książce „Starsza siostra. Biografia Ireny Gombrowicz” opowiedziała jej autorka, dr Aleksandra Gąsowska.
Do wysłuchania rozmowy zachęca Aleksandra Galant.
Przez 75 lat artysta łączył w nich swoje codzienne doświadczenia z bogatym życiem duchowym. Uzupełniał je o prace malarskie i szkice, wklejane bilety i zdjęcia. Wątek dzienników jest podejmowany także w najnowszej publikacji poświęconej artyście pt. „Czapski – rówieśnik XX wieku”. Józef Czapski był malarzem kapistą, rysownikiem, eseistą i komentatorem… Czytaj dalej
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej
Powieść Wojciecha Chmielewskiego pozwala na odkrycie stolicy sprzed 30 lat a także na rozważania dotyczące jej kształtu i rzeczywistości za… niemal 300 lat. Jedno pozostaje niezmienne – wielka miłość do miasta. Wojciech Chmielewski, znany przede wszystkim z krótkich form, zaprasza Czytelniczki i Czytelników do lektury powieści „Księżyc ma zapach Warszawy”. Czytaj dalej
Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę. Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili… Czytaj dalej
5 grudnia minęło 100 lat od śmierci Noblisty Władysława Stanisława Reymonta. Narodowe Centrum Kultury wydało zbiór esejów, które ukazują twórczość pisarza z perspektywy całego stulecia. W rozmowie Katarzyny Sanockiej o Reymoncie mniej znanym, opowiada jeden z eseistów – prof. IBL PAN, dr hab. Marek Pąkciński. Jak postrzegamy dziś teksty i… Czytaj dalej
6 września w całej Polsce czytane były poezje Jana Kochanowskiego. Wszystko to z okazji Narodowego Czytania, które w tym roku poświęcone było Mistrzowi z Czarnolasu. Podczas centralnego wydarzenia w Ogrodzie Saskim w Warszawie, które uświetniła para prezydencka, oprócz lektury wybranych tekstów poety, zabrzmiała też muzyka zespołu Bastarda, a kilka… Czytaj dalej