Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Kolekcje '44 Kolekcje ’44 – odc. 2

Kolekcje ’44 – odc. 2

Mariusz Klarecki 8 sierpnia 2024
Kolekcje ’44 – odc. 2

Pokwitowana kradzież dla Hitlera
Losy kolekcji rodziny Rykaczewskich oraz Kazimierza Moszkowskiego

W domu przy ul. Miodowej przechowywana była kolekcja dzieł sztuki należąca do rodziny Rykaczewskich. Rykaczewscy byli kolekcjonerami malarstwa i rzemiosła artystycznego. Większość zbiorów malarstwa, w tym również portret Erazma z Rotterdamu autorstwa Hansa Holbeina, Antoni Pech nabył przed I wojną światową od Rosjanina zamieszkałego w Warszawie. Przedwojenne zbiory Pecha zostały opisane przez Edwarda Chwalewika w Zbiorach polskich. Kolekcja Rykaczewskich zgromadzona w ośmiu pokojach przestała istnieć 22 sierpnia 1944 r. w wyniku podpalenia i całkowitego zburzenia domu. Spłonęła także biblioteka złożona z 1,5 tys. tomów zawierająca wydawnictwa z XVI i XVII wieku.

Spadkobierca (Mieczysław Matejak) odnalazł w domowej bibliotece oryginalny dokument grabieży dzieł sztuki, sporządzony na papierze firmowym przedsiębiorstwa przewozowego Schenker & Co. G.m.b.H. oraz podpisany przez dr. Josefa Mühlmanna kierującego grabieżą dzieł sztuki. Jest to zaświadczenie upoważniające firmę do odbioru Pejzażu morskiego z okrętami z 1660 r., autorstwa malarza holenderskiego Willema van de Veldego (starszego). Obraz zabrano z mieszkania małżeństwa Rykaczewskich 22 lutego 1940 r. Informacje o pejzażu marynistycznym znalazły się w katalogu Sichergestellte Kunstwerke im Generalgouvernement. W katalogu opisano 172 obiekty lub grupy przedmiotów, pochodzące w większości z warszawskich zbiorów muzealnych, które miały zostać podarowane Adolfowi Hitlerowi. Nieliczne obrazy zarekwirowano ze zbiorów prywatnych, jeden z nich należał właśnie do Rykaczewskich.

Opisana przez Kazimierza Moszkowskiego historia kradzieży jego kolekcji pokazuje, jak znakomicie Niemcy przygotowali się do grabieży polskich dóbr kulturalnych jeszcze przed napaścią na Polskę. Mieszkający przy ul. Śniadeckich kolekcjoner miał kilka niezwykłych instrumentów muzycznych o wyjątkowej wartości artystycznej i historycznej. Właściciel przed wojną zabiegał o zdobycie odpowiednich certyfikatów i ekspertyz, by poświadczyć autentyczność przedmiotów. W tym celu wyjeżdżał do Niemiec i Austrii, zabierając ze sobą instrumenty. Zbiory Kazimierza Moszkowskiego musiały być bardzo dobrze rozpoznane przez znawców tematu za granicą. Jak wspomina poszkodowany, „wszystkie 4 instrumenty były zabrane przez 3 młodych lotników niemieckich, którzy na 4. czy 5. dzień po wejściu do Warszawy, w październiku 1939 roku, zjawili się u mnie w mieszkaniu z listą instrumentów moich i zażądali wydania ich pod groźbą aresztu lub użycia broni. Ci lotnicy nie byli fachowcami, choć mieli pojęcie o wartości rzeczy i byli przysłani przez fachowców z Berlina”. Wśród skradzionych instrumentów były oryginalne skrzypce Stradivariusa z 1705 r., które przez wiele lat należały do Henryka Wieniawskiego. Drugi niezwykły instrument stanowiły skrzypce Giuseppego Guarneriego del Gesù z 1741 r. Kolejnym wybitnym instrumentem skradzionym przez żołnierzy niemieckich była wiolonczela A.H. Amati z 1604 r. Do wiolonczeli dołączono dwa smyczki Fr. Tourne oraz D. Peccatte. Listę zrabowanych instrumentów uzupełnia altówka J.B. Guadagniniego z 1710 r.

Zapraszamy do wysłuchania poprzedniego odcinka cyklu „Kolekcje ’44”.

Kliknij i pobierz transkrypcję tego podcastu.

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu, Mariusz Klarecki.
Zapraszam do wysłuchania drugiego odcinka cyklu
Kolekcje 44.
Dziś opowiem o kolekcji ryka czeskich,
która to znajdowała się w domu przy ulicy Miodowej.
Tam znajdowało się około 30 obrazów,
w tym kilku obrazów mistrzów zachodnioeuropejskich.
Był portret Erasmus Rotterdamu,
autorstwa Holbeina, pejzaż morski,
ślizgawka Henry'ego van der Velde,
był Bachus Jordensa,
a także obrazy malarzy polskich.
Wśród tych obiektów znajdowały się również
przedmioty związane z rzemiosłem artystycznym.
Był coś niewiarygodnego w tej chwili
do wyobrażenia sobie serwis kawowy
na 16 osób z manufaktury w Baranówce.
Proszę Państwa, coś takiego teraz po prostu
nie istnieje w żadnym muzeum.
Ja tu już też czasem podkreślam,
że na przykład w kolekcji Brędzynackiego
znajdowało się 16 wazonów Belweder.
Proszę Państwa, wszystkie zbiory muzealne
nie mają naraz, nie mają 16 wazonów Belweder,
a te 16 wazonów Belweder
znajdowało się na jednym domu na Starym Mieście.
Takie to są, można powiedzieć,
porównania tego, co straciliśmy
w stosunku do tego, co,
do tych właściwie szczątków,
które zostały,
często ponieszczonych, popękanych,
ale też dosłownie jednostkowych przedmiotów.
W kolekcji znajdowało się również
16 pasów suckich.
To też jest niebywała ilość,
bo w tej chwili pas sucki jest już,
pojawienie się pasa suckiego
na rynku antykwarycznym jest wydarzeniem,
to było 16 pasów suckich.
Poza tym były różnego rodzaju brązy,
rzeźby, m.in. leda z łabędziem,
Antoniego Kanowy,
czy satyr Claudiona.
W kolekcji ryka czeskiej
znajdowało się jeszcze
ponad 200 monet i medali,
a także meble.
Wśród najciekawszych mebli
wyróżnić można z pewnością
stoliczek tzw. weneckiej roboty.
Pamiątka po rodzicach Chopina.
Stolik miał blat inkrustowany
macicą perłową w 12 motyli
i 12 poczwarek tych motyli.
Ponadto w kolekcji
znajdowały się meble
z przełomu XV i XVI wieku.
Cała ta kolekcja
przestała istnieć
z 22 sierpnia 1944 roku.
Została spalona,
a dom, w którym została przychowywana,
został zburzony.
W mieszkaniu spłonęła
m.in. biblioteka licząca
około 1,5 tysiąca tomów,
zawierająca,
jak to właścicielka napisała,
kilka dziesiąt starych wydawnictw
XVI i XVII wieku,
oprawnych w pergaminy.
Wśród tej kolekcji
znajdował się jeden wyjątkowy obraz.
Był to pejzaż morski
Henry'ego van der Velde.
Kilka lat temu
spotkałem prof. Mieczysława Matejaka,
który jest siostrzeńcem
właśnie pani Grażyny Rykaczewskiej
i przychowuje w domu,
w domowej bibliotece
dosyć oryginalny dokument
grabieżu dzieł sztuki,
który został sporządzony
na papierze firmowym
Przedsiębiorstwa Przewozowego
Schenker & Company,
podpisany zresztą
przez dr. Józefa Milmana,
brata Kajetana Milmana,
tego, który kierował
grabieżą dzieł sztuki w Warszawie.
W tym zaświadczeniu
upoważniał firmę
do odbioru pejzażu morskiego
z okrętami z 1660 roku,
autorstwa malarza właśnie
tego holenderskiego
Willema van der Velde, starszego.
Obraz zabrano z mieszkania
małżeństwa Rykaczewskiej
22 lutego 1940 roku.
Mieczysław Mateja
przygotował sobie pismo,
ponieważ znakomicie
zna język niemiecki,
więc napisał pismo
do istniejącego obecnie
przedsiębiorstwa
Czacza Schenker.
Jest to firma transportowa,
której domagał się
zwrotu swojego obrazu.
Ja ten list wysłałem do firmy,
no niestety nie otrzymaliśmy odpowiedzi,
ale myślę, że konsternacja
pracowników tej firmy
była niemała.
Nie wiemy, co się stało z obrazem.
Miejmy nadzieję,
że kiedyś zostanie on odnaleziony
i trafi powrotem
do zbiorów polskich.
Obraz, o którym opowiadałem,
znalazł się w katalogu
Seescher Gestelte Kunstwerke
in General Government.
Jest to publikacja
składająca się z pięciu tomów.
Tak naprawdę katalog rzeczy zagrabionych,
tych, które Niemcy chcieli zagrabić.
Tu też warto opowiedzieć oczywiście
o tym, że
Niemieccy urzędnicy, muzealnicy,
głównie muzealnicy i historycy sztuki
już przed wojną
wielokrotnie penetrowali
polskie muzea,
polskie antykwariaty,
przygotowując sobie wcześniej
listy rzeczy,
które były do zagrabienia.
Znane są wizyty
niemieckich muzealników
i austriackich,
oczywiście, bo my często mówimy
o niemieckich,
zapominając o austriackich,
a to jest
ta sama historia,
o której rzadko kiedy się mówi.
Równie dobrze Niemcy
i Austriacy
brali udział w tym procederze.
Wizytowali polskie muzea
w tym muzeum narodowym
i oczywiście
polscy muzealnicy
z wielką chęcią
pokazywali,
chwalili się swoimi zbierami,
a oni sobie skrzętnie
na teatnikach
notowali,
co gdzie jest
i co jest warte
zainteresowania.
W katalogu
Sischer Gestelte
znalazły się
163 pozycje malarstwa,
obrazy ze zbiorów
muzealnych,
ale również ze zbiorów
prywatnych,
między innymi
ze zbiorów
Adama Branickiego,
Józefa i Franciszka Potockich,
Adama Tarnowskiego,
Maurcego Potockiego,
Czartoryskich,
a także oczywiście
z kolekcji
Radziwiłłów w Nieborowie,
Czartoryskich w Pełkinach,
Lubomirskich w Rzeszowie,
Tarnowskich w Dukli
oraz Branickich w Wilanowie.
W tym katalogu
znalazło się również
29 obrazów
Bernarda Bellotta
zwanego Canalettem.
Katalog został sporządzony
jako prezent
dla Adolfa Hitlera,
dla muzeum,
które zamierzano wybudować
w lińcu specjalnie
dla swego wodza.
Miało być to
jakby takim
wotum dziękczynnym,
gdzie właśnie
miały znaleźć się
w pierwszej części,
w pierwszej jakby partii
obrazy zarabowane w Polsce.
I taki katalog powstał
tylko i wyłącznie
dla zbiorów polskich.
Jeszcze przed wojną
Niemcy bardzo dobrze
przygotowali się
do tej grabieży,
sporządzając różnego rodzaju
listy i wykazy
dzieł sztuki,
które zamierzali
zrabować po zdobyciu Polski.
Jedna z historii
dotyczy
zabytkowych instrumentów
muzycznych
o wyjątkowo
wysokiej wartości.
Kazimierz Moszkowski
twierdził, że do tego
właśnie ci, którzy przyszli
zagrabić te przedmioty,
przygotowali się
dużo wcześniej.
Mówił, że przed wojną
utrzymywał kontakty
z kolekcjonerami
właśnie instrumentów
muzycznych,
z antykwariuszami,
rzeczoznawcami,
ekspertami,
którzy wydawali
opinię o ten temat
i tu właśnie
zasięgnął porady
u tych specjalistów
i zaopatrzył się
w odpowiednie certyfikaty
i ekspertyzy.
Najcenniejszym instrumentem
były skrzypce
Stradivariusa
z 1705 roku.
Posiadały one
świadectwo
antykwariuszy,
rzeczoznawców
niemieckich,
Wojta z 1920 roku
z Berlina,
a także
Keszlera.
Skrzypce należały
przez wiele lat
do Henryka Wieniawskiego.
Były także w posiadaniu
Stanisława Barcewicza.
Wartość skrzypiec
oszacował
Moszkowski
na 25 tysięcy
ówczesnych
dolarów amerykańskich.
Była to
bardzo wysoka kwota.
Pewnie teraz
również takie skrzypce
kosztowałoby
fortunę.
Oprócz tego
miał jeszcze
skrzypce
Giuseppe Guarniniego
del Jesus
z 1741 roku,
a także
Violonczelę
Amatiego
z 1604 roku
oraz dwa
zabytkowe smyczki.
Do wszystkich
tych instrumentów
i smyczków
posiadał
świadectwa autentyczności,
które właśnie
znali ci
wymienieni przeze mnie
rzeczoznawcy
i berlińscy
i wiedeńscy.
Jak opisał
Kazimierz Moszkowski
na czwarty
czy piąty dzień
po wejściu
Niemców do Warszawy
w październiku
1939 roku
zapokało
do jego drzwi
trzech młodych
lotników niemieckich,
którzy mieli
dokładną listę
z wykazem
jego instrumentów,
które posiadał
w swojej kolekcji
i zażądali
wydania
tych instrumentów.
Moszkowski
musiał oczywiście
je oddać,
bo straciłby życie.
Natomiast
w taki oto sposób
stracił
całą swoją kolekcję.
Później
w czasie
powstania warszawskiego
stracił również
kolekcję
dywanów zabytkowych
i różnego rodzaju
innych przedmiotów
związanych z
rzmiostwem artystycznym.
Jak powiedział
Kazimierz Moszkowski
żołnierze niemieccy
wiedzieli
czego szukali.
Bardzo często
w różnego rodzaju
wspomnieniach,
w zapiskach
znajdujemy,
że Niemcy
doskonale
przygotowali się
do grabieży
Warszawy,
nie tylko kolekcji
muzealnych,
ale również kolekcji
prywatnych jeszcze
długo przed wojną.
Te listy były
robione przez wiele lat,
przez wiele osób.
Robili to i Niemcy
i Austriacy
i tak naprawdę
w momencie,
kiedy rozpoczęli
atak na Polskę
we wrześniu
39 roku,
byli już do tego
przygotowani.
O sposobie,
w jakim przygotowali się
Niemcy do grabieży
kolekcji muzealnych
i prywatnych
chciałem opowiedzieć
Państwu w dzisiejszym odcinku.
Zapraszam do wysłuchania
kolejnego odcinka
w następnym tygodniu.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

„Południk 21. Czapski – Kozera”

„Południk 21. Czapski – Kozera”

Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”