Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Kolekcje '44 Kolekcje ’44 – odc. 1

Kolekcje ’44 – odc. 1

Mariusz Klarecki 1 sierpnia 2024
Kolekcje ’44 – odc. 1

O kryjówkach, które miały uratować warszawskie kolekcje sztuki. Losy kolekcji Władysława Michalskiego i Andrzeja Rotwanda.

Kolekcje ’44 to podcast, który zabiera słuchaczy w okres Powstania Warszawskiego, odkrywając losy prywatnych kolekcji sztuki zrabowanych i zniszczonych przez niemieckich okupantów. W sześciu odcinkach poznamy historie kolekcjonerów i tragiczne okoliczności, które doprowadziły do utraty bezcennych zbiorów. O dramatycznych wydarzeniach oraz ludziach, którzy walczyli o przetrwanie kolekcji, opowie dr Mariusz Klarecki – historyk sztuki i specjalista w zakresie polskich strat wojennych.

W pierwszym odcinku cyklu usłyszymy o losach kolekcji dwóch przyjaciół: Władysława Michalskiego i Andrzeja Rotwanda. Obaj ukryli swoje zbiory w specjalnie przygotowanych skrytkach.

Władysław Michalski, inżynier budownictwa, chcąc uchronić swoje zbiory porcelany artystycznej, a także militariów przed grabieżą lub zniszczeniem, zdecydował się na wykopanie schowka pod domem przy ul. Górnośląskiej 39. W 1941 r. Chcąc przejąć willę na potrzeby armii, Niemcy przeprowadzili inspekcję domu. Oficer niemiecki podczas wizytacji mieszkania Michalskiego rozpoznał w nim kolegę z okresu studiów w Lipsku. Rodzinie kolekcjonera umożliwiono przeprowadzkę do dużego mieszkania nieopodal pl. Napoleona. Michalski przewiózł tam całe wyposażenie, w tym także zawartość skrytki ukrytej pod domem. Podczas powstania warszawskiego, 24 sierpnia, jeden z pocisków wystrzelonych z tzw. krowy uderzył w miejsce, gdzie mieszkańcy kamienicy, a wśród nich kolekcjoner z rodziną, schronili się przed bombardowaniem. Śmierć na miejscu poniósł m.in. Władysław Michalski. Dwa dni później kolejny pocisk całkowicie zburzył kamienicę, w której znajdowało się mieszkanie kolekcjonera. W ten sposób przepadł cały jego zbiór. Po wojnie syn Michalskiego pozbierał z gruzów zniszczone resztki kolekcji.

Andrzej Rotwand, miłośnik i kolekcjoner malarstwa polskiego podpatrzył u Władysława Michalskiego pomysłowy schowek. Bankowiec poprosił kolegę architekta o zbudowanie podobnego schowka pod swoją willą przy ul. Chocimskiej 8/10. Na ścianach domu Rotwand pozostawił część obrazów, cenniejsze przekazując w depozyt do Muzeum Narodowego. Kolekcja malarstwa polskiego była uznawana za jeden z najwybitniejszych prywatnych zbiorów w Polsce. W całości zaginęła w okresie powstania warszawskiego. Schowek pod domem, niezdemaskowany przez Niemców oraz szabrowników, ocalał. Andrzej Rotwand przeżył wojnę, ukrywając się przed prześladowaniami ludności żydowskiej. Kryjówkę oraz opiekę zapewniła mu żona, Maria Rotwand.

Kolejny odcinek cyklu „Kolekcje ’44” ukaże się za tydzień, 8 sierpnia o godz. 10.00.

Mariusz Klarecki, PhD, historyk sztuki. Od wielu lat specjalizujący się w badaniu polskich strat wojennych. W 2004 roku był współautorem raportu i publikacji „Raport o stratach Warszawy i jej mieszkańców w latach 1939–1945” oraz późniejszej publikacji „Straty Warszawy 1939 – 1945. Raport”. Autor książki „Zrabowana Warszawa” wydanej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Pracownik Zamku Królewskiego w Warszawie, kurator Pałacu Pod Blachą.

Kliknij i pobierz transkrypcję tego podcastu.

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu, nazywam się Mariusz Klarecki, jestem historykiem sztuki, pracownikiem Zamku Królewskiego w Warszawie,
ale też badaczem kolekcji prywatnych, zagrabionych, zniszczonych podczas II wojny światowej.
Tematem tym zajmuję się od ponad 20 lat.
Przygotowałem dużą publikację, która właśnie się ukazała.
Publikacja nazywa się Zrabowana Warszawa, która została wydana przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
O wybranych historiach związanych z kolekcjami warszawskimi opowiem w cyklu, który przygotowaliśmy dla Państwa, kolekcję 44.
Będziemy opowiadali zarówno o kolekcjonerach, kolekcjach, ale również wydarzeniach związanych z utratą zbiorów artystycznych i kolekcji.
Mam nadzieję, że przedstawione zagadnienie posłuży do pogłębienia tych badań i sięgną Państwo do publikacji,
ale też do materiałów, które znajdą Państwo w internecie.
W pierwszym odcinku chciałbym opowiedzieć Państwu o kolekcjach dwóch bardzo ciekawych,
dlatego że jedna z nich przetrwała, części przynajmniej, a druga została praktycznie całkowicie zniszczona.
Kolekcje, co ciekawe, należące do dwóch przyjaciół, Władysława Michalskiego i Andrzeja Rotwanda.
Władysław Michalski był architektem, Andrzej Rotwand był bankowcem, przemysłowcem,
osobą powszechnie znaną w kręgach elit okresu międzywojennego.
Obydwaj panowie znali się z kręgów kolekcjonerskich.
Władysław Michalski był kolekcjonerem, który szczególnie fascynował się porcelaną wczesną miśnieńską
z pierwszych lat działalności wytwórni 1715 do 1740, a także uzbrojeniem Wojska Polskiego, uzbrojeniem husarskim.
Miał m.in. w swoich zbiorach zbroje husarskie, kupione zresztą od Strzałeckiego.
Miał kolczugi, miał różnego rodzaju szable, nadziaki, buzdygany.
To były rzeczy, które stanowiły jego kolekcje.
Także dwa takie, można powiedzieć, ważne bardzo dziedziny kolekcjonerskie.
Wczesna porcelana i polskie uzbrojenie.
To było rzeczywiście dominum tej kolekcji.
Andrzej Rotwand z kolei zbierał malarstwo polskie, zbierał rzemiosła artystyczne,
ale przede wszystkim znany był z kolekcji, wspaniałej kolekcji czołowych przykładów
najważniejszych artystów polskich, malarstwa polskiego.
Władysław Michalski był architektem, który studiował na architekturze w Lipsku.
Tuż przed wojną wpadł na taki pomysł, że wykopie pod swoim domem przy ulicy Górnośląskiej
schowek na cenne jego zbiory.
Przy udziale jakiejś ekipy budowlanej wykopał pod domem schowek.
Schował tam wszystkie swoje najcenniejsze przedmioty w momencie, kiedy Niemcy weszli do Warszawy,
mając nadzieję, że w ten sposób ocali swoją kolekcję.
Taki schowek podejrzał u niego Andrzej Rotwand, który poprosił go o zaprojektowanie,
wykopanie podobnego i rzeczywiście on to wykonał.
Andrzej Rotwand mieszkał przy ulicy Chocimskiej, w bardzo dużej, pięknej willi nowoczesnej.
I Andrzej Rotwand schował tam całe swoje rzemiosło artystyczne,
natomiast malarstwo odawł w depozyt do Muzeum Narodowego.
I tam te obrazy były złożone.
Podejrzewał, że bezpiecznie przetrwają okres okupacji, okres wojny.
W momencie, kiedy Niemcy zaczęli przydzielać mieszkania swoim urzędnikom i oficerom
na Kolonii Profesorskiej, czyli m.in. ulicy Górnośląskiej,
jednego z wczesnych dni okupacji,
do drzwi Władysława Michalskiego załomotali niemieccy żołnierze,
którzy nakazali jego rodzinie spakowanie natychmiast rzeczy i opuszczenie mieszkania.
W pewnym momencie Władysław Michalski rozpoznał w oficerze,
który dowodził tymi żołnierzami niemieckimi,
przyjaciela ze studiów architektonicznych w Lipsku.
Rzucili się sobie w ramiona podobno, uściskali się.
No i takie spotkanie, które zaowocowało tym,
że ten oficer niemiecki zaproponował,
że pomoże mu oczywiście zachować swoją kolekcję.
Władysław Michalski mu opowiedział o tym,
że on taki schowek miał na tyle zaufanie,
na tyle widać byli dobrymi przyjaciółmi i znajomymi,
że zaufał jemu, opowiedział mu o tym,
że schował tę swoją kolekcję po to,
żeby uchronić przez zniszczeniami wojennymi.
No i ten oficer niemiecki powiedział,
że znalazł dla niego mieszkanie 300-metrowe w centrum Warszawy
przy obecnym Placu Powstańców Warszawskich,
wówczas Placą Napoleona,
w miejscu dokładnie, gdzie stoi w tej chwili hotel Gromada.
Władysław Michalski wyjął całą swoją kolekcję z tego schowka
i przewiózł do tego wielkiego mieszkania,
które znajdowało się zresztą na piątym piętrze
i tam je umieścił.
Nie podejrzewał, że akurat powstanie warszawskie,
które wybuchnie,
kumuluje się w dużym stopniu właśnie w tej części Warszawy,
dlatego, że przy Placu Napoleona
znajdowała się poczta główna
i znajdowało się Prudensza,
czyli najwyższy wówczas wieżowec,
jeden z dwóch najwyższych wieżowców w Warszawie.
Jak wiemy, no, ponieważ na dachu Prudensza
też była flaga biało-czerwona,
więc był on wyjątkowo zawzięci, atakowany,
są zdjęcia właśnie z Prudensza,
kiedy wybuchają bomby
kierowane prosto na ten budynek.
Również w gmachu Poczty Polskiej
była reduta powstańcza,
więc obszar ten był wyjątkowo
intensywnie atakowany
tak zwanymi krowami,
czy też szafami,
czyli takimi wyrzutniami
pocisków artyleryjskich.
Podczas jednego z nalotów
Władysław Michalski,
zbiegając do piwnicy schronu,
został trafiony odłamkiem
i zmarł.
Ginął podczas tego bombardowania.
Co ciekawe,
wnuk Władysława Michalskiego,
Filip Michalski
w latach osiemdziesiątych
znalazł przypadkowo dosyć
taki album właśnie
Krisa Brauna
Powstania Warszawskiego,
gdzie na fotografiach
w tym albumie
rozpoznał sekwencję
trzech zdjęć
pokazujące właśnie
zapłakaną żonę
Władysława Michalskiego
nad jego zwłokami
tuż po tym bombardowaniu,
tuż po tym, jak zginął.
Co ciekawe,
obok stała również
żona Marysieńka,
żona Andrzeja Rotwanda.
Także, no,
wszyscy zostali uwiecznieni
na fotografii.
Dlaczego nie była tam
Rotwanda?
Tutaj warto się też cofnąć.
Andrzej Rotwand
był Żydem,
w związku z czym
ukrywał się przez całą wojnę.
Maria Rotwand go ukrywała.
Ona była od niego
od 20 lat młodsza.
Przechowywała go
przez czas,
przez okres getta
i powstania w getcie,
a także później
w powstaniu warszawskim.
Andrzej Rotwand
przeżył wojnę,
zmarł w 1951 roku,
dożywając
z wieku 73 lat.
Natomiast Władysław Michalski
niestety zginął
podczas tego bombardowania.
Trzy dni później
po śmierci
Władysława Michalskiego
jedna z tych bomb
uderzyła w kamienicę,
w której mieszkał
Władysław Michalski.
Podczas tego
alarmu bombowego
córka
Władysława Michalskiego
zbiegając,
wybiegając z domu
w jakimś,
nie wiadomo
w jaki sposób,
ale chwyciła,
wydawało się
jedną z najcenniejszych rzeczy
i zabrała ze sobą.
Była to szabla
Zygmuntówka
z profilem
Zygmunta Czesiego Wazy,
tak zwana właśnie
Zygmuntówka.
Zabrała ją ze sobą
i schowała w rynne
tej piwnicy,
której się ukrywali.
Dom cały
został zniszczony.
Wybuch
tego pocisku
zniszczył kompletnie
cały dom,
poszedł w ruinę
i po wojnie
syn już
Władysława Michalskiego
wracając na Zgliszcza
chciał w jakiś sposób
zobaczyć,
czy cokolwiek
ocalało z domu.
Zobaczył,
że zachowała się
ściana szczytowa
tej kamienicy,
gdzie na piątym piętrze
widać kawałek
urwanej podłogi
i na tej podłodze
wdrapał się
na te piąte piętra
po gruzach
i zobaczył, że na tej podłodze
są rozsypane fragmenty
tej właśnie
zabytkowej porcelany
miśnieńskiej
z początku XVIII wieku.
Pozbierał to wszystko
do worka
i zabrał ze sobą.
Wnuk Władysława Michalskiego
właściwie,
Filip Michalski
posklejał to wszystko,
a nawet
oddał do uzupełnienia,
do reparacji
w wytwórni w Miśni
całkiem niedawno.
Zostało to
postlejane,
nawet zostały odzyskane
kolory po spaleniu,
ponieważ
po tym spaleniu
te przedmioty porcelanowe
straciły barwy,
straciły kolory.
Porcelana zabytkowa
będzie, kiedy zostaje spalona,
dostaje takiego
nalotu
brunatnego,
brązowego.
No, te kolory
już nie są takie barwne.
Po prostu
ta warstwa malarska
została spalona
podczas tego pożaru.
Te przedmioty
zresztą były
eksponowane
na takiej wystawie
w Zamku Królewskim Warszawy,
którą dwa lata temu robiłem.
Niczego mi tak nie żal
jak porcelany,
gdzie właśnie
pokazywaliśmy
zabytkową,
artystyczną porcelanę
bardzo wczesną,
która
nosiła na sobie
ślady
ostatniej wojny
z kilku kolekcji,
którą udało mi się
pozbierać
nie tylko z Warszawy,
ale głównie z Warszawy.
Z całej kolekcji
właściwie zachowała się
tylko i wyłącznie
ta głownia szabli,
Zygmuntówka,
którą Filip Michalski
przekazał
do Zamku Królewskiego
w Warszawie.
Jest ona
eksponowana
w zbrojowni
Zamku Królewskiego w Warszawie.
Można przyjść ją zobaczyć.
Jest jedna tylko
głownia
z szabli
właśnie z początek
Zygmunta III Wazy
i to jest właśnie ta,
która cudem
ocalała
tą zawieruchę wojenną
i która jest
jedynym śladem
tej kolekcji,
która właściwie została.
Druga historia dotyczy
Andrzeja Rotwanda,
który swoją kolekcję,
proszę sobie wyobrazić,
że schował
w tej piwnicy
wykopanej w tym schowku
pod domem
i zachował
w stu procentach.
W momencie,
kiedy została nadkopana
po wojnie,
już po okresie wojennym,
Mokotów nie był
bardzo zniszczony,
okazało się,
że tylko woda
podeszła
do tej piwnicy
i rozkleiła się
jakaś jedna rzeźba,
ale nie było
żadnych strat
związanych
z rzemiosłem artystycznym.
Natomiast niestety
zniknęła
duża część obrazów.
Zniknęła,
ponieważ znajdowały się
te obrazy w depozycie
w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Jak wiadomo,
w czasie Powstania Warszawskiego
byli tam Niemcy,
stacjonowali w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Oni tam mieli swoje pozycje strzeleckie
i powstańcy nigdy nie zajęli
tego odcinka Warszawy.
Podczas akcji pruszkowskiej
wywożenia tych obrazów
ze zbioru Muzeum Narodowego w Warszawie
również zbiory Rotwandów
trafiły do Niemiec.
Częściowo zostało ono odzyskane
w jakimś niewielkim stopniu.
Później eksponowane
przez jakiś czas
na Galerii Malarstwa Polskiego.
W latach 90-tych
wycofane przez
Marię Rotwandową,
sprzedane następnie.
Także niestety
cała ta kolekcja,
można powiedzieć malarstwa
też się rozpieszchła,
ale częściowo została ocalona.
Natomiast rzemiosło artystyczne
też w jakiś sposób się zachowało.
Kolekcja Władysława Michalskiego
nie przetrwała
Powstania Warszawskiego,
ale jego syn próbował
tę kolekcję odbudować.
Odbudować jak Feniks z popiołu.
Częściowo udało się
jemu to zrobić.
Częściowo ta kolekcja
została przekazana
do zbiorów
Zamku Królewskiego w Warszawie.
Może ją w tej chwili oglądać.
Dosyć ciekawa historia
wiąże się ze zbroją,
którą mogą Państwo zobaczyć
w zbrojowni
Zamku Królewskiego.
Jest tam zbroja pikiniera
szesnastowiecznego,
która proszę sobie wyobrazić
została wydobyta ze studni.
Została schowana po prostu
w XVII wieku w studni
i szlam, który jakby
napełniła się ta studnia
w znakomity sposób ją zakonserwował.
Także dosłownie zachowały się
tylko paski skórzane,
ale wszystkie elementy metalowe
są praktycznie jak z epoki.
Nic się tam nie zadziało.
Także ten szlam,
te warunki beztlenowe
znakomicie zakonserwowały
tę zbroję.
I ta zbroja została wyciągnięta
właśnie z tej studni,
kupiona przez Michalskiego
i znajduje się w tej chwili
w zbiorach
Zamku Królewskiego w Warszawie.
Warto ją zobaczyć
i warto zobaczyć również
głownie właśnie Zygmuntówki.
Kolekcja Michalskiego części przynajmniej
przetrwała jest eksponowana
na Zamku Królewskim w Warszawie,
natomiast kolekcja Rotwanda
niestety zaginęła.
Nie wiemy co się z nią stało.
Być może niektóre z tych obrazów
zostaną niebawem odnalezione
i sprowadzone do naszego kraju.
W kolejnym odcinku opowiem
o cennych przedmiotach
dwóch kolekcji prywatnych,
które padły łupem
wyrafinowanego szabru
żołnierzy niemieckich,
a także o dosyć niezwykłym
pomyśle na prezent
dla Adolfa Hitlera.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

„Południk 21. Czapski – Kozera”

„Południk 21. Czapski – Kozera”

Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”