Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Książka Jacek Janczarski – pierwsza biografia artysty

Jacek Janczarski – pierwsza biografia artysty

Anna Karna 24 maja 2023
Jacek Janczarski – pierwsza biografia artysty

Pisarz, dramaturg, twórca legendarnych seriali, filmów i słuchowisk, autor piosenek. Jacek Janczarski zmarł nagle w 2000 roku. Dwadzieścia trzy lata później ukazała się pierwsza biografia artysty napisana przez jego córkę, dziennikarkę i aktorkę – Mariannę Janczarską.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Marianna Janczarska opowiedziała Audycjom Kulturalnym o potrzebie poznania ojca, którego straciła w wieku 6 lat. Pragnęła zrekonstruować nie tylko obraz artysty, ale też taty.

Autorka spotkała się z kilkunastoma bliskimi przyjaciółmi pisarza, a także jego współpracownikami i członkami rodziny. Bardzo ważnym wątkiem książki jest opowieść Jacka Janczarskiego o sobie samym, nagrana w audycji radiowej, pt. „Zapiski ze współczesności”.

Marianna opowiada o najszczęśliwszym zawodowym okresie w życiu Jacka Janczarskiego oraz o najważniejszych dla niego ludziach – Adamie Kreczmarze, Macieju Zembatym, Stefanie Friedmanie, Jonaszu Kofcie czy Marii Czubaszek.

Rozmawiamy również o tym, skąd się wziął kultowy Pan Sułek – bohater jednego z najznakomitszych polskich słuchowisk, a także, czy Ewa Błaszczyk zagrała główną rolę w „Zmiennikach” dzięki znajomościom. W audycji nie zabraknie najzabawniejszych anegdot z życia artysty, takich jak ta o maszynie do pisania Marka Hłaski.

„Dzień dobry państwu, nazywam się Jacek Janczarski i przyszło mi z państwem spędzić kilka dni na – tak jak pan redaktor mi tutaj powiedział – gawędzie miłej, dowcipnej, sympatycznej, co wydaje mi się pomysłem obłąkanym. Z wielu powodów” – czytamy we wstępie książki.

Biografia Jacka Janczarskiego napisana przez jego córkę to książka dowcipna, a jednocześnie wzruszająca.

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy.

Zdjęcie: Jacek Janczarski z żoną, Ewą Błaszczyk.

Jacek Janczarski – pierwsza biografia artysty – transkrypcja podcastu

 

 

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu, przy mikrofonie audycji kulturalnych Anna Karna.
Dziś porozmawiamy o twórcy legendarnych seriali, filmów i słuchowisk, takich jak Zmiennicy, Kocham Pana Panie Sułku, czy Rodzina Posze Przyńskich.
Był pisarzem, dramaturgiem, satyrykiem. Zmarł nagle, 23 lata temu. Jacek Janczarski.
Od kilku dni w księgarniach mogą Państwo znaleźć pierwszą biografię artysty.
W Studiu Narodowego Centrum Kultury, autorka tego literackiego portretu, aktorka i dziennikarka, córka artysty, Marianna Janczarska.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Książka ma tytuł Jacek Janczarski i tak dalej, i tak dalej, ale chyba zacznę od pewnego sprostowania, bo powiedziałam w przedstawieniu, że Jacek Janczarski był satyrykiem, a tymczasem on sam myślał i mówił o sobie inaczej.
A właśnie, dziękuję za czujność. Tak, ojciec funkcjonuje w świecie jako satyryk często, ale wiem, zdaje się, że miał sporą alergię na to słowo i sam zawsze mówił o sobie, że jest humorystą, co potwierdzają też inne osoby, jak chociażby Stefan Friedman, który razem z nim bardzo długo pracował i też pozostawali w przyjaźni.
I wszyscy z tego, co się orientuję, którzy mieli coś wspólnego z ITR-em czy z Radiową Trójką w tamtych czasach, właśnie w ten sposób raczej siebie samych nazywali, ponieważ jak mówił mój ojciec, satyra zazwyczaj kojarzy się z jakimś takim żartem, który jest stricte polityczny.
A on sam właśnie zawsze powtarzał, że jego to nie do końca zajmuje. Nie chce się zajmować tego rodzaju żartem i dlatego nazywał siebie lżej, czyli nazywał siebie humorystą, ponieważ jak powiedział, interesuje go człowiek.
A myślał o sobie, czy mówił o sobie, że jest człowiekiem dowcipnym?
Już we wstępie książki właściwie mówi, że nie jest człowiekiem dowcipnym, ale wydaje mi się, że mógł tak mówić, natomiast ciężko jest mi uwierzyć, że ktoś, kto jest inteligentnym człowiekiem może nie zdawać sobie sprawy z pewnych swoich zalet.
No, wydaje mi się, że to była bardziej taka poza, wynikająca z jakiejś jego skromności i z takiego podejścia do siebie samego, że niekoniecznie on uważał to, co pisze, za coś wybitnego, raczej w drugą stronę wręcz.
I nie wiem, z czego to wynikało. Wydaje mi się, że to jest pewnego rodzaju poza, w połowie poza, w połowie pewnego rodzaju niedowartościowanie, brak wiary w to, co robił.
Ale chyba zdecydowanie lubił czarny humor.
Oj, tak. Tak, to zdecydowanie. Myślę, że najlepiej to widać w rodzinie poszybszyńskich, a to dlatego, że pisał ją wspólnie z Maćki.
Jestem takim zębatym, który słynie z czarnego humoru, więc zakładam, że mogło być też tak, że jeżeli ktoś ma w sobie jakiś pęd do tego rodzaju poczucia humoru,
to jak jest ktoś, kto jeszcze dalej w tym idzie i przesuwa te granice, to myślę, że łatwiej jest w ogóle wskoczyć.
I dobra, to ja też zaryzykuję. Tam to już ten czarny humor i abstrakcja po prostu, mam wrażenie, eksplodują w każdym odcinku.
Znalazłam takie zdanie w twojej książce, które podobno często powtarzał, że będzie leczył się razem ze swoimi jamnikami u weterynarza, bo bierze mniej niż lekarz.
Tak, to jest doskonały właściwie przykład, taki codzienny, jeśli chodzi o żart, no bo widzisz, na przykład, czy to jest czarny humor?
No nie jest czarny, to jest abstrakcja, to jest coś, co wychodzi poza schemat i jedni się z tego zaśmieją i to docenią, a drudzy kompletnie zgłupieją.
Ja na przykład bardzo sobie cenię coś takiego. Szkoda, że nie mogłam trochę przy nim pobyć, bo jestem bardzo ciekawa różnych zagrań związanych z poczuciem humoru
w różnych sytuacjach, które na przykład są zbyt poważne, bo myślę, że miał takie ciągoty, żeby trochę tak przebić ten balon, jeżeli coś było zbyt serio.
Ta książka to dla ciebie podróż po czymś utraconym, bo miałaś zaledwie 6 lat, kiedy tata zmarł i myślę, że niewiele udało ci się zapamiętać z tamtego czasu.
Tak, ja muszę przyznać, że ja nic nie pamiętam. Myślę, że jedyne rzeczy, które ja pamiętam, to są jakieś takie urywki jego śmiech, czy to, że jeździliśmy na narty do Bukowiny co roku i śpiewaliśmy w samochodzie Kaja i Bregowicza.
Myślę, że wiele w ogóle moich wspomnień tak naprawdę nie są wspomnieniami, tylko są czymś, co się we mnie wykreowało pod wpływem patrzenia na zdjęcia po jakimś czasie, pod wpływem oglądania filmów, na których jesteśmy małe.
Nie wiem, czy bym pamiętała tę sytuację, gdyby nie to, co zobaczyłam, więc do końca ja nie wiem, czy to jest moje wspomnienie, czy to jest już moja wyobraźnia, która po prostu zaczęła pracować na wysokich obrotach, bo na przykład tego potrzebuje, nie wiem.
I w pewnym momencie powiedziałaś sobie, ja chcę poznać mojego tata. Wiem tyle o nim jako artyście, ale jakim był człowiekiem.
Nie, właśnie to jest śmieszne, bo właśnie ten moment do mnie nie przyszedł, że ja sobie...
Nie przyszedł!
Nie, właśnie nie, właśnie ja byłam na studiach już drugich, moich studiach dziennikarskich i po prostu umiałam napisać pracę magisterską i ja chciałam pisać o Stanisławie Barei, ale właśnie wtedy moja pani promotor mi to zasugerowała, że może ojciec albo dziadek, no bo o Barei jest już dużo prac, więc w sumie ona też może chętnie by przeczytała coś innego.
I stwierdziłam, że to jest super pomysł, bo nie wpadłam na to wcześniej i kiedy zdecydowałam się pisać tę pracę magisterską, to była praca pod tytułem Monografia Twórczości Jacka Janczarskiego i ogrom pracy, jaki wykonałam przy tym projekcie, to były głównie archiwa.
I to było wymienianie tytułu po tytule, w którym roku, taka sucha, krótka notka biograficzna, zarys czasów, wiadomo, od strony historycznej, społecznej, od strony tego, co się działo w kulturze, w sztuce.
To był artysta, ale nie był to twój tata.
Dokładnie super to ujęłaś. Miałam wrażenie, że czytam o jakimś człowieku, który był pisarzem, że potrafiłabym uzupełnić Wikipedię na pewno po napisaniu tej pracy magisterskiej,
ale nie potrafiłam odpowiedzieć na pytanie na pewno, co to był za człowiek. A to właściwie naprawdę interesowało i interesuje mnie wciąż najbardziej.
I też sobie pomyślałam, że właściwie wiele osób z tego jego kręgu iterowskiego czy trójkowego, niektórzy odeszli wcześniej niż on, ale niektórzy odeszli później.
W każdym razie, niemal o każdym powstała jakaś publikacja, jakieś wspomnienie, jest jakiś ślad.
Mój ojciec zmarł w roku 2000, więc dopiero co wchodził internet, no to był taki przełom w tych czasach.
I jak sobie wpiszesz w internecie Jacek Janczarski, to głównie masz informację o jego śmierci.
Albo o mojej mamie, albo o rodzinnej tragedii, która wydarzyła się potem.
Nie ma za bardzo niczego o nim samym. O tej twórczości w internecie też nie ma zbyt wiele.
No ale ja chciałam bardzo właśnie, żeby to było takie bardziej ludzkie i stwierdziłam, że w sumie idealnym pomysłem by było, gdyby dało się połączyć,
żeby przypomnieć go ludziom jako artystę, ale też pokazać tym ludziom, a przede wszystkim dla mnie, żeby poznać prawdę o tym,
jaki to był człowiek. Tak sobie pomyślałam, że wtedy to by może miało taką wartość dodaną i stało się w jakiś sposób uniwersalne,
bo wtedy ja mam to, o co mi chodzi, bo mogę porozmawiać z jego przyjaciółmi i wtedy ja sobie będę zbierać do koszyczka,
co to był za człowiek. A wiem też, że jest jeszcze, no przecież sporo osób, które pamiętają te czasy radiowej trójki,
czy chociażby osoby, które były dziećmi, u których w domach słuchało się ITR-u i które po prostu na tym wyrosły.
Więc pomyślałam, że być może właśnie kogoś będzie to interesowało i wtedy każdy ma coś swojego z tego.
Rzeczywiście to jest bardzo zabawna, pełna anegdot, ale także bardzo wzruszająca książka.
Powiedz zatem, kto ci o tacie opowiadał?
Bardzo wiele osób, zaczynając od rodziny, no to oczywiście moja mama, mój przyrodni brat, Borys Janczarski,
druga żona mojego ojca, Barbara Wrzesińska, ale też właśnie osoby, z którymi zetknął się w pracy w radiowej trójce,
czy którzy byli też prywatnie jego przyjaciółmi, Magda Jeton, Stefan Friedman, Andrzej Urbański,
Krystyna Janda, Krystyna Kofta, pani Marta Lipińska, oczywiście to ja w ogóle powinnam jako pierwszą wymienić je w kontekście twórczości,
pani Eliza z radiowego Słuka.
Oddajesz też głos samemu Jackowi Janczarskiemu.
Tak, ja kompletnie nie wiedziałam, jak ja mogę napisać książkę o kimś, kogo ja nie znam.
Na początku miałam taki pomysł, że zestawię sobie właśnie te wszystkie wypowiedzi, tych wszystkich osób razem,
no i że to będzie taka mozaika, ale potem jak zaczęłam to sklejać, to tak sobie pomyślałam, że brakuje kręgosłupa.
No i pewnego dnia naprawdę obudziłam się po prostu w nocy i miałam taki po prostu jak w kreskówkach,
taką żarówkę, wiesz, takie ding i poszłam od razu do salonu, gdzie było DVD jeszcze.
Odpaliłam sobie wszystkie przegrane zapiski ze współczesności, audycja radiową, na podstawie której w ogóle jest cała ta odpowieść skonstruowana,
gdzie mój ojciec opowiada przez pięć bodajże odcinków sam o sobie, całe swoje życie tak naprawdę.
No i właśnie wpadłam na pomoc, że to jest genialne, że ja to po prostu przepiszę.
On całe życie, no mówił do mikrofonu i pisał rzeczy z przeznaczeniem, no w większości na radiowy mikrofon,
więc tak pomyślałam, że jeżeli będzie się dało to czytać i nie będzie to męczyło kogoś, no to, że to jest strzał w dziesiątkę.
To jest bardzo żywa opowieść i pozwolę sobie zacytować fragmencik tego, co twój tata mówił.
Mówiłem już Państwu o teorii Tadeusza Konwickiego, że każdy z ludzi ma gdzieś tam w niebie czy w zaświatach
wiadro wypełnione powodzeniem, radością, czymś bardzo przyjemnym i z tego wiadra ta ciecz wylewa się przez całe życie na nasze głowy.
Jednym ciórka, drugim leje się jednym wielkim haustem.
Przełom roku 69 i 70 to moment, kiedy w moim życiu zaczyna się okres czterech lat zupełnie nieprawdopodobnych.
W moim przekonaniu to czas, gdy wiadro się przechyliło i wylało mi się na głowę niemalże kompletnie.
I to mówiąc, Jacek Janczarski myślał o radiowej trójce właśnie. To był jego najszczęśliwszy zawodowy czas.
Tak, to był okres takich czterech lat bardzo szczęśliwych, bardzo owocnych zawodowo.
No wtedy też narodził się pansułek i wtedy też powstał ITR.
To wtedy był rozkwit tej polskiej rozrywki w radiowej trójce, w ogóle całej redakcji satyry i poezji.
Przypomnijmy, z kim tworzył Jacek Janczarski ilustrowany tygodnik rozrywkowy.
Był prowadzącym razem z Adamem Kreczmarem, no ale w ITR-ze, jak mawiał Maciej Zębaty, występowali wszyscy, którzy mieli coś, cytuję, bezsensownego do powiedzenia lub zaśpiewania.
I to w ogóle jest fantastyczne określenie.
Oczywiście był Stefan Friedman, Jonas Kofta pisał swoje teksty tam, Maria Czubaszek, swoje wszystkie, serwus jestem nerwus, dzień dobry jestem z kobry.
I wiele, wiele innych osób, które na przykład właśnie donosiły swoje kawałki, swoje twórczości.
I to były, czy to były piosenki, czy wiersze, czy słuchowiska nawet, bo potem w ramach ITR-u też leciało, przecież kocham pana panie słuku.
Więc każdy, kto coś napisał, co było kompletnie absurdalne, przynosił to.
I mam wrażenie, że im bardziej absurdalne, tym lepiej i tym chętniej wszyscy to brali.
I dlatego też ta praca właśnie nie była pracą, a jak oni sami mówili w ostatnim odcinku ITR-u na antenie, a ich domem było radio.
Oni sobie siedzieli i często sami się gotowali na antenie.
No mi się to na przykład bardzo podoba, bo to jest potwornie ludzkie.
Właśnie wtedy zaczął pisać jedno z najważniejszych słuchowisk w naszej całej historii.
Kocham pana panie słuku, w tym roku mija 50 lat od jego powstania.
Niedowiary.
Niedowiary. A skąd się wziął pan słuchak?
No ojciec mówi generalnie, że słuchak się wziął z jego tęsknoty do chamstwa i szczypty i rolni, ale w ogóle pomysł na słuchaka zrodził się podobno na Mazurach, tak jak mi Basia Wrzesińska opowiadała, gdzie też jeździł właśnie Jerzy Markuszewski, który miał zamówić u mojego ojca słuchowisko, gdzie miało być śmiesznie, miało być baba i chłop.
Cytuję. Ale wcześniej pojawił się, chyba zanim Markuszewski to powiedział, takie słuchowisko Saga Rodu Wymęga Zarabiejskich, skąd wywodziła się właśnie pani Eliza, a pan Sułek powstał zdaje się później po prostu.
Czy to prawda, że właśnie to słuchowisko było ulubioną pracą twojego taty?
Tak sam mówił, to znaczy na pewno nagrania pana Sułka były czymś, co kochał robić, bo miał też fantastycznych aktorów, którzy stworzyli niesamowite kreacje i myślę, że w pewnym momencie oni na pewno jakoś się wspólnie inspirowali.
Ja myślę, że on też już po czasie z nich czerpał na przykład tematy. Tak samo zresztą jak z opowieści pani Marty Lipińskiej wynika, że aktorzy również mieli z tego ogromną frajdę.
Podobno było to jedno ze słuchowisk, które najbardziej lubił pisać, a na pewno, które sprawiało największą łatwość.
Ojciec mówił właśnie, że można go obudzić o pierwszej nocy i on potrafi wtedy usiąść do maszyny i kawałek, jak to powiedział, przyzwoitego dialogu napisać.
Nie mogę cię nie zapytać oczywiście o zmienników. Ja pamiętam ten moment, jak siadało się przed telewizorem i oglądało się zmienników.
Do tej pory dźwięczy mi w uszach ta niezwykła piosenka, która także jest autorstwa Jacka Janczarskiego.
Tak, wiesz, że ja tego nie wiedziałam w ogóle. Jakby zawsze, no kojarzyłam oczywiście tę piosenkę i wspaniały głos Gintrowskiego i nawet chyba przez chwilę mi przeszło przez myśl, że to Gintrowski napisał i muzykę i słowa.
I tak naprawdę teraz się przekonałam przy okazji tej książki, że to jest jego tekst. I byłam bardzo zachwycona, bo ja kocham tę piosenkę.
Pierwsza emisja zakończyła się w lutym 88 roku, a serial obejrzało 18 milionów 630 tysięcy widzów. Jakaś nieprawdopodobna liczba, ale muszę ci zadać to pytanie, czy twoja mama zagrała w zmiennikach główną rolę z powodu znajomości?
Aha, moja mama w ogóle nie chciała na początku grać w zmiennikach i zdaje się, że nikomu nie przyszło to do głowy nawet. Widziałam właśnie jeden wywiad mojego ojca, gdzie mówił, że jemu w ogóle nawet przez myśl nie przeszło na początku, że moja mama mogłaby to zagrać.
Ona była wtedy po nadzorze, gdzie dostała za to nagrodę i tak dalej. To była dość dramatyczna rola, więc jak mój ojciec mówił w tym wywiadzie, nie przyszło mu do głowy, że aktorka taka dramatyczna, po takiej poważnej roli, że w ogóle może zagrać, jak to on powiedział, w czymś tak głupim.
I podobno Stanisław Bareja się go zapytał, siedział z moim ojcem i powiedział, słuchaj, przecież ty masz do domu aktorkę. Ona teraz jeszcze dostała nagrodę i tak dalej jakby po co my mamy szukać?
I podobno mój ojciec wtedy powiedział, słuchaj, ty chcesz, ty jesteś reżyserem, to ty sej załatwiaj. A potem, no i potem chyba faktycznie tak było, że właśnie Bareja rozmawiał z moją mamą, tak?
Więc nie poszło to po znajomości. Aczkolwiek zagrali w jednej scenie razem dla żartu, ale mam wrażenie, że wtedy w ogóle się też, tak jak rozmawiałam z moją mamą, wiele rzeczy robiło dla żartu, dla prywatnego wspomnienia potem.
A co to była za scena ta wspólna?
To była bardzo krótka scena, która trwa, nie wiem, może dwie sekundy, że moja mama w przebraniu męskim, oczywiście tam z wąsami, wjeżdża windą i wsiada w ostatniej chwili do tej windy mój tata, który mieszka w tym samym bloku, a ona bardzo nie chciała go wpuścić, bo ona w tej windzie się przebiera z powrotem za kasię piórecką i wraca do domu.
No więc musiała jeździć tą windą, no bo pan jej wsiadł. I w momencie, kiedy on wysiadał, a moja mama nie, chociaż mieli wysiąść na tym samym piętrze, to właśnie ona powiedziała, że ona jeszcze jednak czegoś zapomniała, a musi zjechać z powrotem tą windą i on tylko powiedział jedno słowo w tym serialu, gabcio.
Ta książka przeprowadza nas przez te najważniejsze momenty artystyczne Jacka Janczarskiego, ale jednak pokazuje to, co dla ciebie najważniejsze, Jacka Janczarskiego człowieka.
Tam jest wiele momentów prywatnych, wiele momentów wzruszających, też trudniejszych, tam także jest historia miłości twoich rodziców.
Jest, tak. Przede wszystkim bardzo jest mi miło, że mówisz, że ta książka ma dużo takich ludzkich aspektów, bo o to też mi chodziło.
A o miłości moich rodziców oczywiście jest cały rozdział. To był spory okres w jego życiu, no i też ważny.
Oddałam im głos, wygrzebałam różne wywiady wspólne. Wiem, że na pewno było między nimi dużo takiej wolności, można by to nazwać, że jakby każdy szanował swoją przestrzeń,
no bo też oboje zajmowali się sztuką, więc też mieli spore chyba zrozumienie wzajemnie dla czegoś takiego, że na przykład drzwi muszą być zamknięte, jak ktoś pisze,
albo, że na przykład jak ktoś się przygotowuje do roli, to nie należy mu zawracać głowy tym, że postawił źle filiżankę.
Oczywiście przesadzam, tak, ale że jest pewnego rodzaju wyczucie na to.
Podobno mój tata, kiedy się urodziłyśmy, tak się, jak to moja ma mówi, zmiękł, a tak się rozmiękczył.
A już wiesz, co ty masz za swojego tatę?
To jest takie właśnie trochę jeszcze błądzenie po macku, bo usłyszałam kilka rzeczy, w których podobno jestem blisko niego i to jest pewnego rodzaju empatia wobec drugiego człowieka,
energia podobna i podobne pewnego rodzaju ciepło.
To mi właśnie powiedział jego przyjaciel i współpracownik wieloletni, z którym produkował programy telewizyjne różnego rodzaju,
Andrzej Urbański, z którym się widziałam pierwszy raz tak naprawdę od nie wiem ilu lat, ja nawet nie pamiętam tego naszego spotkania, szczerze mówiąc,
bo on twierdzi, że bywał u nas w domu, jak byliśmy małe, ja kompletnie tego nie pamiętam.
Także dla mnie to było tak jakby pierwsze spotkanie, ale właśnie z nim miałam takie połączenie duże, które mnie bardzo zaskoczyło.
I on właśnie mi powiedział, że mam jego oczy i że mam jego energię.
To było niesamowite, bo myślę, że coś w tym może być.
Ta książka jest pełna anegdot, różnych zabawnych wspomnień.
Masz jakąś ulubioną swoją anegdotę?
Ja lubię bardzo historię o maszynie do pisania, którą mój ojciec pożyczył, tudzież nie pożyczył, Agnieszka Osiecka ponoć mu ją dała.
To była maszyna Marka Chłaski, więc nie byle jaka maszyna.
Podobno właśnie siostra mojego ojca mówiła, że Agnieszka Osiecka, jak kogoś darzyła sympatią i ktoś jej się podobał,
a już jak na przykład był jakiś bankiet czy cokolwiek, no to ona bardzo lubiła rozdawać różne rzeczy.
No i w tym postanowiła, obiecała mojemu tacie, że da mu właśnie tę maszynę do pisania.
Ale nagle, chyba następnego dnia, po tym bankiecie, na którym to zostało obiecane, zadzwoniła i mówi, że słuchaj, jak najbardziej,
dam ci tę maszynę, przyjedź na Saską Kępę, tylko nie wchodź głównymi drzwiami, tylko tam od drugiej strony, to ja ci tę maszynę wystawię.
Tylko nie dzwoń do drzwi, no bo nie chciałabym, żeby Daniel Pasent wiedział, że ci tę maszynę daje.
No i on tak trochę nie bardzo wiedział, dlaczego Daniel Pasent ma nie wiedzieć, że ona oddaje maszynę.
I mówi, słuchaj, no to nie, no bo ja nie wiedziałem, ja myślałem, że po prostu ta maszyna stoi i ty chcesz mi ją podarować, no bo nikt z niej nie korzysta.
A wcześniej on się dowiedział, że podobno pan Daniel Pasent pisał na jakichś kartkach, karteczkach kolorowych, które sprowadzał sobie z Ameryki.
No więc mojemu ojcu to się złożyło w jedną całość, że on po prostu pisze na tych karteczkach, więc ta maszyna jest wolna.
No i przyjechał potem maszyny, śmiał się trochę, że Agnieszka Osiecka niemal jakiś tajny agent po prostu w ciemnych okularach zakutana podała owiniętą w papierce maszynę do pisania.
No i ledwo wszedł do domu, dzwoni telefon i dzwoni Daniel Pasent, mówi Jacku, no bo tutaj się dowiedziałem, że Agnieszka ci pożyczyła moją maszynę do pisania, na której ja piszę, a na jutro mam felieton i właściwie no to nie mam na czym pisać, czy mógłbyś mi tę maszynę oddać.
No więc krótko dosyć miał. Oczywiście to też pewnie było trochę podkolorowane, że nieważne, po prostu usiadł, nie zdążył wcisnąć ani jednego, tak się zastanawiał, co napisać na tej maszynie, markach łas i w ogóle, jakie pierwsze zdanie, co.
No i nagle telefon i właśnie Daniel Pasent, że bardzo prosił o zwrot maszyny, no bo to jest jego maszyna, a on ma do napisania felieton.
I mój tata powiedział, podobno nie, Daniel, tak nie będzie, to ty przyjedziesz i odbierzesz sobie tę maszynę i zrób to jak najszybciej, im szybciej tym lepiej.
I chyba nawet się nie spotkali jakby przy tych drzwiach, tylko chyba on nawet wystawił tę maszynę przy drzwi.
Druga anegdota właśnie a propos takiego czekania i takiego zadowolenia, a potem, że to tak pstryk znika, że właśnie często mój tata był niby rozpoznawalny na ulicy,
że jemu się tak robiło miło na sercu i tak ciepło, że tak ktoś go docenia, zna jego twórczość i w ogóle.
A potem padało pytanie, kiedy wyjdzie jego następna płyta, bo chodziło o Piotra Janczarskiego z zespołu No to co?
Ja jestem absolutną fanką takich sytuacji, bo ta zbitka, że właśnie się na coś czeka, albo że człowiek tak się cieszy i w ogóle,
a potem tak coś się rozpada po prostu, jest, uważam, że to pozwala budować duży dystans do życia.
Fantastyczna historia, Jacek Janczarski i tak dalej, i tak dalej. Bardzo Państwu polecamy tę książkę.
Bohaterką audycji kulturalnych była Marianna Janczarska, córka artysty, autorka tego portretu literackiego.
Bardzo dziękuję Ci za spotkanie.
Bardzo dziękuję.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Brda. Wczasy z  fabryki

Brda. Wczasy z  fabryki

Choć legendarne domki ze spadzistymi dachami całym pokoleniom kojarzą się z wczasami spędzanymi za miastem, to do tej pory niewiele wiadomo było o ich historii. Brak archiwaliów utrudniał jej odtworzenie i gdyby nie teczka skryta za meblościanką, mogłoby się to w ogóle nie udać. Książka „Brda. Wczasy z fabryki” to… Czytaj dalej o Brda. Wczasy z  fabryki

Śladami wielkich Polek i Polaków nad Sekwaną

Śladami wielkich Polek i Polaków nad Sekwaną

W którym parku najchętniej wypoczywał Juliusz Słowacki? Gdzie mieszkała Maria Skłodowska-Curie? Kto zaczął produkować słynne ratanowe krzesła, które stały się symbolem francuskich kawiarni? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć w wydanej niedawno książce pt. „Polski Paryż”. Paryż jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystki i turystów miast na świecie. Co… Czytaj dalej o Śladami wielkich Polek i Polaków nad Sekwaną

„Połączenie słów i obrazów”. Dzienniki Józefa Czapskiego

„Połączenie słów i obrazów”. Dzienniki Józefa Czapskiego

Przez 75 lat artysta łączył w nich swoje codzienne doświadczenia z bogatym życiem duchowym. Uzupełniał je o prace malarskie i szkice, wklejane bilety i zdjęcia. Wątek dzienników jest podejmowany także w najnowszej publikacji poświęconej artyście pt. „Czapski – rówieśnik XX wieku”. Józef Czapski był malarzem kapistą, rysownikiem, eseistą i komentatorem… Czytaj dalej o „Połączenie słów i obrazów”. Dzienniki Józefa Czapskiego

Irena Gombrowicz – nie tylko „Starsza siostra”

Irena Gombrowicz – nie tylko „Starsza siostra”

Pisała sztuki teatralne, recenzje, felietony. Występowała publicznie, wspierała potrzebujących, zarządzała instytucjami związanymi z literaturą. Mimo to, biografia Ireny Gombrowicz przez lata pozostawała nieznana. Może się to zmienić za sprawą poświęconej jej książki – choć, jak przekonuje autorka, Irena Gombrowicz ceniła „życie w ukryciu”. Irena Gombrowicz przyszła na świat jako trzecie… Czytaj dalej o Irena Gombrowicz – nie tylko „Starsza siostra”

„Światy sztuki” Howarda S. Beckera

„Światy sztuki” Howarda S. Beckera

Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej o „Światy sztuki” Howarda S. Beckera