Wybrany utwór: Jazzmani, bikiniarze i rockmani, czyli muzyczna potrzeba wolności
Nowa wystawa w krakowskim Muzeum Nowej Huty to opowieść o buncie, który trwał od samego początku PRLu aż do 1989 roku. Wyrażać siebie, wbrew oczekiwaniom „systemu”, chcieli zarówno słuchacze tajnych jazzowych koncertów jak i organizatorzy prywatek czy uczestnicy legendarnych festiwali w Jarocinie.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
„Bunt w systemie. Muzyczne przestrzenie wolności 1945–89” to najnowsza propozycja Muzeum Nowej Huty. Atutem wystawy są oryginalne eksponaty: spawana z kilku części trąbka Andrzeja Wojciechowskiego, nagroda dla zespołu Krzysztofa Komedy, kolekcja radioodbiorników, praca grupy Praffdata czy… skuter Lambretta (własność wspominanego już Komedy) bliźniaczo podobny do tego, którym próbowali poruszać się bohaterowie filmu „Niewinni Czarodzieje” (1960) w reżyserii Andrzeja Wajdy.
Twórcy wystawy opowiadają o artystach jazzowych, rodzącym się bigbicie, muzyce rockowej i punku, a także o subkulturach, w tym blikiniarzach. Przybliżają też przełomowe wydarzenia: Festiwal Muzyki Jazzowej w Sopocie, festiwale w Jarocinie, jazzowe zaduszki czy V Festiwal Młodzieży i Studentów.
Ekspozycję „Bunt w systemie. Muzyczne przestrzenie wolności 1945–89” można oglądać w Muzeum Nowej Huty aż do lutego 2025 roku. W Audycjach Kulturalnych opowiedział o niej kurator, Zbigniew Semik.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Dzisiaj mam przyjemność mówić do Was z Krakowa, z budynku, w którym niegdyś przed laty mieściło się kino Światowit.
I ten budynek nadal zachował taką, powiedziałabym, trochę kinową strukturę.
Ten budynek w niedalekiej przyszłości przejdzie gruntowną modernizację.
Ale na razie ciągle czuć tutaj duchę epoki, o której w Muzeum Nowej Huty się opowiada.
Mam przyjemność gościć tutaj za sprawą niedawno otwartej wystawy, która poświęcona jest buntowi.
Buntowi w muzyce. I o tej wystawie więcej opowie jej kurator, pan Zbigniew Semik, który zgodził się nas dzisiaj po niej oprowadzić.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry, witam.
Trochę już na ten temat rozmawialiśmy, ale zapytam jeszcze raz.
Jak to się stało, że ta wystawa w Muzeum Nowej Huty została otwarta i że mogą ją oglądać mieszkańcy Krakowa?
Ale ja sama jestem dowodem na to, że nie tylko.
Wystawa powstała na skutek rozmowy, którą toczyliśmy w takim, no trochę półprywatnym gronie.
Z Ryszardem Kozikiem, dziennikarzem wyborczym, teraz pracownikiem Muzeum Krakowa.
I z Leszkiem Gnoińskim, czyli człowiekiem, który o muzyce wie wszystko.
To organizowaliśmy jeszcze w Muzeum PRL-u, które istniało tutaj przed Muzeum Nowej Huty spotkania z różnymi muzykami czasów PRL-u.
No i po jednym z tych spotkań zaczęliśmy rozmawiać o tym, jak wyglądał bunt w tej muzyce, w jaki sposób muzycy w tym czasie gwarantowali sobie wolność,
jakich sposobów używali, na jakie były też granice kompromisu z władzą, prawda?
Czy można było być sobie takim niezależnym, wolnym atomem?
Czy trzeba było troszkę się czasami ugiąć, żeby móc stworzyć?
Tak powstała wystawa. Czytam na tablicy, która znajduje się naprzeciwko mnie, że to jest podróż w czasie i przestrzeni śladem PRL-owskiego muzycznego buntu i obszarów wolności,
na kształt których wpływała muzyka.
My znajdujemy się już w przestrzeni, gdzie niegdyś była sala kinowa, ale wydaje mi się, że ominęliśmy przynajmniej jeden fragment,
mianowicie zdjęcia, które znajdują się jeszcze przed wejściem na samą wystawę.
Przed samym wejściem na wystawę znajdują się dwa wielkoformatowe zdjęcia, które pokazują dwa główne wątki, które przewijają się przez wystawę,
czyli pokazujemy muzyków jazzowych, którzy biorą udział w turnieju jazzowym w Nowej Hucie w latach 50-tych.
Oni są tacy eleganccy, uśmiechnięci, trzymają swoje instrumenty dęte w rękach, natomiast oni patrzą na drugą ścianę,
gdzie znajdują się uczestnicy festiwalu w Jarocinie na słynnym zdjęciu takiego gigantycznego tańca pogo pod sceną.
Także i uczestnicy festiwalu pogojącej, czy muzycy jazzowi otwierają symbolicznie nam wystawę.
Wydaje mi się, że to jest świetny pomysł na początek, również dlatego, że kiedy widzimy plakat wystawy i słyszymy bunt,
to myślimy właśnie o tych rockowych wydarzeniach, o kapelach grających ostrą muzykę i wykrzykujących hasła, które poruszały tłumy,
ale ten bunt zaczął się chyba trochę inaczej i właśnie to widzimy na początek, bo zaczęło się chyba w pewnym sensie od jazzu.
Fakt, że plakat i identyfikacja wizualna wystawa są utrzymane w takiej mocno punkowej stylistyce,
natomiast wydaje mi się dość słuszne, ponieważ pierwszym skojarzeniem wydaje się większości z nas, jeśli chodzi o bunt, muzykę i PRL,
no to jednak jest punk rock i jarocin, czy jakieś ostre koncerty, które wówczas miały miejsce.
Natomiast uważny widz zauważa na tym plakacie, że pod tą czaszką, ponieważ na plakacie jest czaszka i pod spodem dwa skrzyżowane piszczele,
które po bliższym przyjrzeniu się zobaczymy, że to nie są piszczele, tylko to jest gitara skrzyżowana z saksofonem,
także hołd jazzowi też oddajemy na tym plakacie.
Poprowadziliśmy naszą opowieść chronologicznie, stąd właśnie zaczynamy od jazzu i od lat 40.,
ponieważ wydaje mi się, że to jest trochę zapomniany wątek, taki buntowniczy w muzyce.
Walka o to, żeby jazz po raz kolejny wyszedł na powierzchni i wyemancypował,
no to jest ciekawa opowieść z przełomu lat 40. i 50.,
ponieważ w latach 40. czy pod koniec lat 40. jazz był nacenzurowanym.
Była ta muzyka, która była jednoznacznie kojarzona z amerykańskimi kapitalistami, naszymi wrogami.
Z gniłym zachodem.
Ze z gniłym zachodem, oczywiście, więc muzyka z miłego zachodu raczej nie powinna być grywana w miejscach takich bardziej oficjalnych,
stąd konieczność, żeby jazzmeni zeszli, oni sami o tym mówią, że zeszli do katakumb,
stąd jam session odbywały się w jakichś takich pośrednich lokalach, czy wreszcie w prywatnych mieszkaniach.
Także jest to wątek bardzo buntowniczy, prawda?
Ludzie, którzy chcieli grać swoją muzykę, nie mogli tego robić ze względu na naciski ze strony władz
i tych jazzmenów czasami spotykały dość duże nieprzyjemności, prawda?
Ktoś został pobity, ktoś został wyrzucony z orkiestry akademickiej,
ktoś stracił miejsce w akademiku.
Nie są to jakieś bardzo ciężkie represje,
natomiast jest to spora liczba dużych nieprzyjemności, które mogły spotkać kogoś, kto grał jazz.
Na fragmencie wystawy, która właśnie tę historię opowiada,
znajdują się reprodukcje plakatów z odezwami, telegramów
i na jednym z nich czytamy precz z rozbijaczami jedności robotniczo-chłopskiej,
to właśnie jazzmeni.
Ta część wystawy jest poświęcona troszkę wcześniejszemu czasowi,
ponieważ paradoksalnie represje, które spotykały jazzmenów,
czy tą muzykę jazzową, one nie datują się od 1945 roku,
czy 1944, kiedy komuniści są instalowani w Polsce tak naprawdę siłą,
tylko był taki okres mniej więcej do 1949 roku,
gdzie ten jazz mógł być swobodnie grany
i dlatego mamy na początku wystawy taki kolaż różnych odezw propagandowych,
które przed chwilą zostały przytoczone,
ale też plakatów z występów jazzowych.
Do momentu, kiedy w Polsce nie zaczęto wprowadzać socrealizmu,
który dotyczył tylko muzyki przecież,
też architektury, malarstwa, literatury,
bardzo wielu dziedzin życia kulturalnego,
jazz mógł być grany swobodnie
i co może wydawać też się paradoksalne,
druga połowa lat 40., to jest jeszcze moment,
kiedy istnieje wymiana kulturalna między Polską a Zachodem.
Oczywiście istnieje cenzura,
oczywiście komuniści powoli podporządkowywali sobie kraj,
natomiast ta wymiana istniała,
no i wtedy ten jazz jeszcze mógł być grany legalnie,
bez jakichś większych problemów,
natomiast w momencie, kiedy implementowano socrealizm,
to wszystko się skończyło
i jazzmani, tak jak mówiłem,
musieli zajść do tych symbolicznych katakumb.
Jeżeli zgodzisz się, żebyśmy przeszli dalej,
co słyszycie, że naprawdę robimy,
bo skrzypi podłoga pod naszymi nogami,
to tutaj o tym socrealizmie jest więcej
i wydaje mi się, że widzimy tutaj
najbardziej popularne i kojarzone symbole socrealizmu,
Mamy tutaj różne przykłady,
nie tylko muzyczne dotyczące socrealizmu,
bo widzimy na przykład socrealistyczną architekturę
Placu Centralnego,
czyli centralnego miejsca w Nowej Hucie,
w której się właśnie znajdujemy.
Widzimy socrealistyczny portet Lenina
Osterstwa Wojciecha Fangora.
Widzimy też obraz, który prezentuje dziewczyny,
które z pieśnią na ustach,
zapewne z pieśnią masową,
która wówczas była propagowana,
i śpiewają, niosąc czerwone szturmówki,
ale też widzimy pianistę,
który gra dla robotników na hali fabrycznej,
więc to są wszystko takie akcenty bardzo socrealistyczne,
czyli ten kult chłopa i robotnika,
narzucanie jednej wizji kultury,
ale też z drugiej strony propagowanie tej kultury,
czyli jednak ten pianista z jakiegoś względu się znalazł
na tej hali fabrycznej,
to i grał prawdopodobnie utwory klasyczne.
Przed nami stoi, wydaje mi się, że to jest szkolna ławka.
Tak, ta szkolna ławka to jest z kolei nawiązanie
do symbolicznego wyjścia jazzu z podziemi,
to znaczy do pierwszych zaduszek jazzowych,
które odbyły się w krakowskiej szkole podstawowej,
stąd ta ławka, która jest tutaj postawiona
w taki dość nietypowy sposób,
taki bardzo dynamiczny.
W szkole podstawowej w Krakowie
zabrali się śmietanka polskich jazzmenów tak naprawdę,
był tam Krzysztof Komeda,
był tam Andrzej Kurylewicz,
był tam Andrzej Czaskowski,
i wreszcie przyjechał sam Leopold Tyrmand
i na tej zadymionej sali szkole podstawowej
to to środowisko w jakiś sposób się skonsolidowało.
To już było po śmierci Stalina,
bo to był 54. rok,
Stalin umarł rok wcześniej
i ci jazzmeni no jeszcze może trochę półjawnie,
ale jednak zebrali się, pograli
no i od tego czasu dotuje się wyjście jazzu
z powrotem na światło dzienne.
Kolejne skojarzenie z jazzem i historią,
o której mówisz, to jest subkultura bikiniarzy.
Ja tę historię bikiniarzy przypomniałam sobie
tutaj w Muzeum Nowej Huty
dzięki opisom, które znajdują się jeszcze
przed wejściem na samą wystawę.
Bikiniarze byli związaną z muzyką,
pierwszą subkulturą tak naprawdę Polski Ludowej.
Na wystawie prezentujemy kronikę,
która zestawia właśnie bikiniarzy
z taką zdrową młodzieżą robotniczą,
co jest bardzo charakterystyczne
dla tej kroniki,
którą oczywiście wszystkim polecam,
jest to, że kiedy lektor potępia tych bikiniarzy
i mówi, że są związani z tą zgniłą,
z zachodnią kulturą,
w tle gra jazz.
Natomiast w momencie, kiedy przechodzimy
do części poświęconej zdrowej,
robotniczej młodzieży,
która tworzy kółko sportowe
i która walczy o wykonanie planu,
muzyka zupełnie się zmienia.
W tym momencie zaczynają przeczytać
jakąś podniosłą muzykę,
właśnie zachęcającą do pracy,
do walki o wykonanie planu.
Więc trochę upiekliśmy dwie pieczeń
na jednym ogniu.
Po pierwsze, przedstawimy
pierwszą subkulturę.
Ludzie, którzy ubierali się
i żyli w taki sposób,
jak im się wydawało,
że się żyje na zachodzie.
Pamiętajmy, że zbyt wiele
informacji z zachodu
wtedy nie docierało.
Więc generalnie nie mieli
jakieś takie wyobrażenie
trochę jak to wygląda.
Natomiast z drugiej strony
to mamy tą zdrową młodzież
robotniczą, która piętnuje
tych bikiniarzy.
Przejdźmy dalej.
Muszę przyznać, że w ciągu
kilku minut naszego
dotychczasowego spotkania
w muzeum widocznie przybywa ludzi.
Wystawa cieszy się chyba
sporym zainteresowaniem.
To pewnie trochę a propos
nostalgii, o której już rozmawialiśmy.
No bo czasy, które przybliża
wystawa, czyli te lata
45, 89, no to są czasy
dla wielu osób, które kojarzą się
z młodością, właśnie z tym
tytułowym buntem, no i z wieloma
takimi pierwszymi przeżyciami.
Tak, no obserwujemy to na bieżąco
i też obserwowaliśmy to
na wernisażu, kiedy opozycjoniści,
którzy są skupieni w takiej
organizacji sieci Solidarności,
śpiewali sobie jakieś pieśni
z protestu.
Widzieliśmy rockmenów już
w sile wieków, którzy między sobą
wymieniali uwagi o tym, jak nie mogli
wrócić do domu z długimi włosami
i musieli zamieszkać w namiocie,
ale akurat było lato, więc
mogli to zrobić.
Czy też ludzi podśpiewujących sobie
piosenkę Karnistan, jak jedziemy
autostopem, bo o tym też opowiadamy
na naszej wystawie.
Siła nostalgii, czy siła wspomnień
młodości jest naprawdę bardzo duża,
no i to jest zupełnie naturalne
i też bardzo się z tego cieszymy,
że przywołujemy jednak w ludziach
często jednak miłe wspomnienia,
czy to wspomnienia takiej
bezsłowskiej młodości, czy choćby
takiej siły wspólnoty
solidarnościowej, czy czasu tych protestów.
Wystawa jest bardzo duża,
skonstruowana w bardzo ciekawy sposób.
Przechodzimy do kolejnej sali,
w której opowiadacie już o Odwilży.
Opowiadamy o Odwilży.
Pierwszą rzecz, którą pokazujemy
w tej części jest Festiwal Młodzieży
i Studentów, który odbył się
w Warszawie w 1955 roku.
To był kolejny moment, kiedy muzyka
mogła być grana zupełnie swobodnie
w przestrzeni publicznej.
Nawet były specjalnie rozstawione sceny
pod Pałacem Kultury i Nauki
świeżo otwartym swoją drogą w tym czasie.
To był przełom nie tylko
w kontekście muzyki,
ale też generalnie mentalności Polaków,
którzy po raz pierwszy od bardzo wielu lat
zobaczyli cudzoziemców w sporej liczbie.
No i jak się okazało, że ci ludzie,
no bo do Warszawy przyjechali w te ludzie
zarówno ze wschodu i z zachodu, prawda,
i zarówno z krajów bloku wschodniego,
jak i z krajów kapitalistycznych tak zwane.
I się okazało, że to nie jest w nich straszne,
że to są też młodzi ludzie,
którzy mają podobne problemy,
żyją w pewnie wzbliżony sposób,
co jednak sporo zmieniło w optyce tego,
jak się patrzyło na zachód, prawda.
Nagle się okazało, że to są tacy sami ludzie jak my.
Natomiast tak jak mówiłem,
w kontekście muzyki to oznaczało po prostu
swobodę w graniu różnych zespołów,
które sobie grały różne rodzaje muzyki,
jazz zapewne również.
W tej części wystawy też pokazujemy,
w jaki sposób odwilż w ogóle wpłynęła na kulturę.
O tej emancypacji muzyki już oczywiście mówiłem.
Natomiast zestawiamy te rzeczy,
które pokazywaliśmy w części socrealistycznej wystawy
i pokazujemy, jak ci sami twórcy
radzili sobie w estetyce socrealizmu,
a jak sobie radzili w momencie,
kiedy mogli tworzyć tak, jak chcieli.
Stąd widzimy projekt małżeństwa Ingardenów,
którzy projektowali plac centralny w Nowej Hucie,
ale też widzimy zdjęcie tak zwanego
bloku szwedzkiego nowochódzkiego,
który już jest projektem modernistycznym.
Także ci sami ludzie,
którzy wcześniej stawiali takie budynki narodowe
w formie socjalistyczne w treści,
mogli swobodnie sobie budować budynki
w formie modernistycznej.
Te miejsca, o których mówię,
to dzieli paręset metrów tak naprawdę w Nowej Hucie.
Pokazujemy też obraz optartowy
Wojciecha Fangora.
Zupełnie inny od portretu,
który mijaliśmy kilka minut temu.
Tak, rzeczywiście.
No już nie jest to takie malarstwo
przedstawiające konkretną personę,
w tym przypadku Lenina,
tylko widzimy piękny optartowy obraz
w zupełnie innej estetyce.
Natomiast na artystce jest dokładnie ten sam,
więc taki uwolniony z tych okobów socrealizmu
mógł wreszcie tworzyć,
no tak jak chciało, tak naprawdę.
Moją uwagę jako radiowca
przykuwa to, co pojawiło się
dokładnie na wprost nas,
to znaczy wystawa starych,
myślę, że już zabytkowych,
w jakimś sensie radioodbiorników.
Pokazujemy te radioodbiorniki celowo,
ponieważ w tej części wystawy
opowiadamy o tym,
w jaki sposób zachodnia muzyka
docierała do Polski
za pomocą właśnie fal radiowych,
ponieważ jest tu fragment dotyczący
słynnej audycji Jazz Hour
w Radiu Voice of America
i przybliżałem tej postać
Willisa Conowera.
Niektórzy jazzmeni go nazywali
w ogóle apostołem jazzu.
To był człowiek, który celowo mówił
bardzo powoli,
używał bardzo prostego angielskiego.
Polscy muzycy mieli taką praktykę,
że siedzieli przy radioodbiornikach,
starali się zapis notowy
prowadzić na bieżąco
i później konsultowali sobie,
jak ten utwór złożony w całości
mógł wyglądać,
natomiast też chcieliśmy pokazać
radioodbiorniki z tamtego czasu,
które po prostu są bardzo ładnymi przedmiotami.
Ich design jest naprawdę rzeczą cudowną
i osobiście po prostu bardzo lubię,
więc bardzo się cieszę,
że mogliśmy przy okazji
opowieści o Jazz Hour,
ale też o Radiu Wolna Europa
czy Radiu Luxemburg
pokazać coś takiego,
w jaki sposób tej muzyki słuchano
i jak estetyczne to były przedmioty.
Bardzo estetyczne.
Mnie się marzy,
żeby kiedyś taki radioodbiornik mieć w domu.
Tutaj na wystawie jest ich aż siedem,
chociaż nie wiem, czy nie osiem.
Jeden taki mniejszy znajduje się
między dwoma na ostatniej półce.
W tym miejscu jest ich osiem,
dalej jest jeszcze troszkę więcej.
Natomiast tak, one tutaj robią wrażenie
takiej ściany po prostu, dźwięków.
Czasami na koncertach rochowych
mają takie wielkie ścianę wzmacniaczy.
Tutaj troszkę powtórzyliśmy ten motyw,
ale używając tych pięknych radioodbiorników.
Przede mną wyrosły gabloty,
w których znajdują się przedmioty.
Pierwszy, jaki widzę,
to jest trąbka.
Trąbka należąca do Andrzeja Wojciechowskiego.
To jest bardzo ciekawy instrument
należący do muzyka zespołu Melomanii,
bardzo fajnego, rozpoznawalnego zespołu jazzowego tego czasu,
w którym grały same sławy tak naprawdę.
Trąbka Idona jest o tyle ciekawa,
że jest składakiem.
Jest to trąbka, która została zespiewana
z dwóch instrumentów,
co dowodzi pewnej nędzy sprzętowej tamtego czasu.
W drugiej gablocie z kolei pokazujemy pucharek,
który zdobył zespół Krzysztofa Komedy
na pierwszym festiwalu muzyki jazzowej w Sopocie,
który też był przełomem,
ponieważ wtedy nie dość,
że ten jazz grano zupełnie otwarcie
i za oprobaną władzy oczywiście,
no bo w Polskiej Rzeczypospolitej
i Ludowie mało było takich rzeczy,
na których władza by nie trzymała swojej ręki.
Ten festiwal był o tyle charakterystyczny,
że otwierała go wielka taka parada nowo-orleańska,
bardzo spontaniczna,
co z perspektywy lat 50-tych
jest rzeczą zupełnie unikalną,
ponieważ wówczas, kiedy przechodziły parady przez miasto
czy pochody przez miasto,
no wszystko było zorganizowane.
Nie było tak, że ludzie sobie po prostu szli sam opas
i krzyczeli co chcieli.
Wręcz przeciwnie,
stąd to był taki przełom, prawda,
że nagle ludzie niosąc jakieś abstrakcyjne rysunki
na transparentach,
grając na instrumentach,
przejechali przez miasto.
To takich rzeczy raczej się wtedy nie widywało.
Inną rzeczą, którą tutaj pokazujemy,
czy innym wydarzeniem,
które tutaj jest prezentowane,
były pierwsze powiejne wybory MIS.
To się nazywało konkurs MIS Sopot,
który zgromadził nieprzebrane tłumy.
Wyglądało to tak,
że pierwsze miejsce, które było przygotowane na te wybory,
zostało startowane przez publiczność,
więc ostatecznie dziewczyny,
które brały udział w tym konkursie,
musiały się wspinać po drabinkach
na takie małe pawiloniki przy molo w Sopocie.
No i jeśli spojrzymy na zdjęcia prezentowane na wystawie,
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga
Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej o „Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina
