Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Muzyka Tropical Soldiers in Paradise: „Odchodzimy od kompletnej prostoty”

Tropical Soldiers in Paradise: „Odchodzimy od kompletnej prostoty”

Martyna Matwiejuk 27 czerwca 2024
Tropical Soldiers in Paradise: „Odchodzimy od kompletnej prostoty”

Siedmioosobowy skład grający muzykę na pograniczu jazzu, hip-hopu i afrobeatu wystąpi już w niedzielę na festiwalu Wschód Kultury Inne Brzmienia w Lublinie. O ich podejściu do nagrywania, ostatnich EP-kach i muzycznych planach opowiedział nam Tymek Bryndal – basista zespołu.

Ich nadchodzący materiał ma być bardziej jazzowy niż kiedykolwiek wcześniej. Choć w planach album ma ukazać się w przyszłym roku, kilka kompozycji usłyszymy już tego lata podczas koncertów. Jedną z okazji do zobaczenia Tropical Soldiers in Paradise na scenie będzie lubelska odsłona festiwalu Wschód Kultury – Inne Brzmienia, odbywająca się między 27 a 30 czerwca 2024 roku.

Naszym gościem jest Tymek Bryndal, który opowiada m.in. o nagraniach do obu części „Atversailles”. A w jakich okolicznościach basista dołączył do zespołu, na której półce w sklepie płytowym umieściłby albumy grupy i skąd wziął pomysł na wizualną oprawę ich wydawnictw? Zapraszamy do słuchania.

Zespół wystąpi 30 czerwca w sercu Lublina. Pełny program festiwalu: https://innebrzmienia.eu/

fot. Piotr Lewandowski

Kliknij i pobierz transkrypcję tego podcastu.

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Martyna Matwijuk, słuchają Państwo podcastu Narodowego Centrum Kultury.
Z nami jest Tymek Bryndal, basista zespołu Tropical Soldiers in Paradise,
który już w najbliższą niedzielę wystąpi podczas Lubelskiego Festiwalu Wschód Kultury Inne Brzmienia.
Dzień dobry, cześć.
Dzień dobry, cześć.
Poproszę Cię najpierw o to, byśmy się cofnęli kilka lat wstecz do momentu Twojego dołączenia do zespołu.
Zdradzisz, jak to się stało, że włączono Cię w szeregi tropikalnych żołnierzy?
To w ogóle świetna historia, dobrze, że to pytasz.
Rzadko mam okazję o tym opowiadać, bo rzeczywiście jest tak, że ja jestem świeższym narybkiem zespołu.
Zespół już istnieje około, nie wiem, siedmiu, ośmiu lat, z tego co wiem.
Ja dołączyłem tuż po pandemii, nie pamiętam, który to był dokładnie rok, chyba dwudziesty.
No i to była bardzo miła sytuacja, gdyż po okresie lockdownu i tego zamknięcia
w końcu można było wyjść na zewnątrz i się przejść i pójść na spacer i na kawę i tak dalej.
Więc jakby zacząłem na nowo się rozkoszować z tymi takimi małymi przyjemnościami.
I podczas takiego jednego z pierwszych spacerów spotkałem totalnym przypadkiem
Emilię Gołos, która gra u nas na fortepedzie, no na instrumentach klawiszowych,
na syntytatorach i na nordzie.
Znałem się z Emilką jako tako, powiedzmy wówczas, no i ona tak spojrzała na mnie.
Ja spojrzałem na nią, cześć, cześć.
I ona tak nagle rzuciła, czy może bym nie chciał się przyłączyć do zespołu.
I ja pójdziłem, a pewnie, że bym chciał się przyłączyć do zespołu.
No w tamtym okresie jakby pewnej posłuchy i pewnego braku jakby grania
i jakichś nowych rzeczy, które się dopiero rozpędzały po tym okresie lockdownowym.
Uznałem, że jasny. Była pierwsza próba, taka testowa.
Chłopaki tak się przyglądali bardzo bacznie, no ale się okazało po próbie,
że ma to sens i że ja się podobam im, oni się podobają mi
i zaczęliśmy pracę nad nową płytą.
Wszyscy byliśmy wtedy bardzo wygłodniali.
Spotkań z ludźmi, wy jako muzycy na pewno też wspólnego grania i koncertowania.
Pewnie będzie ci trudno odpowiedzieć jakoś tak możliwie obiektywnie na to pytanie,
ale jak czujesz, co twoja obecność w tym zespole zmieniła, twoja energia,
twoje umiejętności, jeśli chodzi o ten muzyczny skręt tego, co prezentujecie?
Ojej, ciekawe pytanie o tyle, że jestem osobą, której ciężko przychodzi
puszenie się i chwalenie i dostrzeganie swoich umiejętności bardzo na plus.
Mam wrażenie, że po prostu nie zaszkodziłem przede wszystkim zespołowi.
To chyba jest punkt pierwszy.
A dwa, no okazało się, że jednak ta warstwa, no odpowiadam za tak zwaną sekcję basową
w część sekcji rytmicznej i się okazało, że nagle granie z Marcinem Sojką,
który gra na perkusji, nagle dobrze nam wychodzi i się świetnie rozumiemy
i że to, co tam proponuję na różnych warstwach i gdzieś tam się podoba
i rzeczywiście ten bas, który akurat w tym zespole mocno gdzieś tam trzyma pewną strukturę utworu.
No jest to duży skład, jest to zespół sześcio, w tej chwili nawet siedmioosobowy,
gdzie rzeczywiście bardzo ważne jest pewne wyczucie swojej, no przestrzeni to złe słowo.
No jakby nie można grać na siebie, w sensie jakby przy takiej ilości instrumentów i elementów
ważne jest zachowanie pewnej spójnej całości, no która po prostu ma gdzieś tam się toczyć
i nie ma do końca miejsca na jakiejś takie osobistą gimnastykę i ekwilibrystykę, że tak powiem.
Bardzo trudno będzie waszą muzykę opisać jakimś jednym określeniem muzycznym,
no ale na pewno ona jest gdzieś zawieszona między jazzem, hip-hopem, afrobitem,
improwizacją oczywiście, elektroniką.
Gdybyś na przykład pracował w sklepie muzycznym i musiał wasze dwie ostatnie epki ustawić gdzieś na półce,
między jakimi dwoma tytułami mógłbyś je wcisnąć?
To pierwsza myśl była taka, że wiesz, właśnie znowu z tego takiego niepuszczenia się
i takiej skromności bym ją pewnie wstawił do takiego kosza z oprzecenami,
ale to może, no już sobie darujmy taką auto, no wracając do pytania.
Ale to przy kasie, dobra ekspozycja przynajmniej.
Dokładnie, dokładnie tak.
Gdzie bym ustawił, ojejku, no wiesz co, no masz rację,
no to jest strasznie, strasznie zakmatwane wszystko, bo ten zespół też się zmienia na przestrzeni lat.
Na przykład teraz pracujemy nad nowym materiałem, który moim zdaniem idzie już w ogóle w stronę bardziej jazzu,
a przynajmniej najbardziej jazzową w stronę niż kiedykolwiek.
I rzeczywiście my przechodzimy bardzo do taką ciekawą metamorfozę,
od takiego grania, no nie wiem, jakichś takich chili beatów wręcz,
na jakieś gdzieś tam lata temu, przez właśnie teraz bardziej,
może nawet nie zaawansowane kompozycje,
no ale że tam się dzieją ciekawsze rzeczy,
trochę odchodzimy od takiej kompletnej prostoty.
Jednakże ciągle doskonale znamy nasz charakter,
wiemy co ludziom się w nas podoba
i staramy się utrzymywać mniej więcej ten sam, jakby tą samą strukturę
i ten sam język,
pisząc to coraz to, to nowsze utwory.
To też o dwa zespoły, gdzie bym je ustawił.
Jest taki zespół pierwszy, który mi przychodzi do głowy,
nie pamiętam, że dobrze zapamiętałem nazwę,
Nubian Twist, to na pewno.
No, i chyba w ogóle to takie granie UK Jazz, powiedzmy,
które gdzieś tam też wyrasta z podobnych fundamentów
tego właśnie połączenia jazzu, hip-hopu,
z tą całą mieszanką, która też się pojawia w oku,
od, prawda, drum and bassu po jakiś latin, powiedzmy, że tak.
Możemy się ustawić między jedną a drugą płytą Nubian Twistu po prostu
i tam się schować.
Powiedziałeś, w którą stronę w przyszłości,
a ja jeszcze zapytam o miejsce, w którym nagrywaliście wasze
ostatnie dwie epki,
bo zdaje się, że to też był wyjątkowy punkt na mapie.
Dom na skraju lasu, ukryty gdzieś na Warmii?
Tak, dokładnie.
Tytuł epki, znaczy epki, w sumie to jest też,
no jak wszystko w tym zespole Spock Mat Fun,
tak samo ta tytulatura, jeżeli dobrze użyłam tego słowa w tej chwili,
i ta nomenklatura wydawnicza,
ponieważ w sumie jest to jeden album,
który pomysłem naszych wydawców,
czyli Coastline Northern Cuts,
czyli Tomek Hoax i Marcin Szulsk z Gdyni,
została podzielona na dwie epki,
które były wydawane w odstępie czasu,
no ale one się zbierają finalnie na jeden album,
który ma tytuł zapisany ze francuska Adversal.
Bardzo przepraszam wszystkich frankofonów teraz za zależnięcie tej nazwy,
no ale...
Ja się nawet nie uśmieliłam.
Chodziło o to, że rzeczywiście to miejsce,
gdzie nagrywaliśmy ma taką nazwę, czyli Versal.
I to jest trochę o tym, że część z nas,
a dokładnie Maciej Kłepkowski,
czyli gitarzysta i Marcin Sojka,
perkusista i perkusja, klawesy,
NAMPC i jeszcze inne,
pochodzą z tej części Polski,
z właśnie Warmii.
No i się okazało, że szukając miejsca do nagrań,
no padł pomysł dosyć świetny,
żeby właśnie wyjechać do ich znajomych na Warmię,
którzy właśnie prowadzą taki dom.
Zresztą bardzo piękne miejsce,
bardzo polecam wszystkim chętnym odwiedzić Warmię,
który się nazywa Versal.
No i tam prowadzą taką agroturystykę,
gdzie się okazuje, że mają dosyć przestronny strych,
gdzie nagrywaliśmy i mieszkaliśmy przez bodajże 3-4 dni.
Co też było świetnie,
bo nagrywał i realizował to nagranie właśnie zespół z CNC,
czyli z Gdyni,
więc to był taki punkt, prawda?
Pomiędzy.
Pomiędzy, dokładnie.
Oni przyjechali, rozstawili sprzęt,
my przyjechaliśmy i się rozstawiliśmy również.
No i po trzech dniach
mieliśmy mniej więcej zapis całej płyty,
nagrany na tak zwaną setkę,
na poddaszu,
w chaty na Warmii.
No i też ten tytuł właśnie się wziął z tego,
że ten Versal,
więc idziemy.
No i zresztą,
jedząc z tym kluczem i tego żartu,
który w Tropicalsach jest gdzieś tam,
no i jesteśmy dosyć zdystansowani
i się staramy być śmieszni i zabawni,
więc jakby wszystkie tytuły
mają takie frankofoniczne konotacje
od utworu Calme,
przez Seng,
nawet nieszczęsny,
albo bardzo szczęsny zresztą,
Chopin,
który w sumie się wziął z tego,
nie że, że nie Fryderyk,
tylko bardziej Chopin,
ale w pewnym skrócie
się zrobił tylko Chopin,
no i to się wszystko gdzieś tam
w takim swoim sosie
świetnie połączyło,
na wolnym gazie gdzieś tam
podbulgotało
i wyszła płyta.
Ale są też mebelki.
Są też mebelki,
które mają też podtytuł,
z tego co pamiętam.
Francuski.
Tak, dokładnie tak.
Czy myślisz,
że ten taki wyjazdowy tryb
nagrywania
sprzyja takiej muzyce,
kiedy właśnie,
no, dokonujecie tej rejestracji dźwięków
gdzieś pomiędzy wspólnym posiłkiem
a zabawą,
czy jednak zamknięcie się w studio
oznaczałoby trochę większą dyscyplinę?
Paradoksalnie jest na odwrót,
wiesz,
na odwrót w tym sensie,
że wyjazd nie był do końca,
no, był bardzo przyjemny oczywiście,
ale że nie był to taki wyjazd wakacyjny,
gdzie przy okazji
między tam imprezką
a obiadem sobie coś nagramy,
tylko to był właśnie taki moment,
którego rzeczywiście teraz nam brakuje
i chyba będziemy tym samym trybem
nagrywać nową płytę,
chociaż już część powstała,
ale to może jeszcze
później o tym pogadamy.
Wiesz,
to jest taki był taki wyjazd
pełen skupienia,
wiesz,
po prostu był wyjazd
z taką jasną myślą,
wyłączamy telefony,
nie mamy żadnych innych spraw,
po prostu się tam zamykamy w tym domu,
oczywiście jemy i pijemy,
bo trzeba żyć,
no, ale że raczej,
wiesz,
to jest tryb pracy,
pracy, pracy,
więc pamiętam,
że były nagrania od pobudki,
szybkie śniadanie,
już, wiesz,
zaczynamy nagrywać,
aż do jakichś takich późnych godzin
wieczornych
i właśnie to było super,
bo z kolei właśnie
ten drugi tryb,
o którym wspomniałeś,
czyli ta praca w studiu,
wiesz,
przyjazd,
nowe najęcie tam na parę godzin,
tam jest zawsze trudniej,
bo się okazuje,
że wiesz,
no, w ogóle spięcie kalendarzy,
sześciu osób,
które każdy ma,
dosyć fajne projekty,
też poboczne i tak dalej,
jest to straszna mordęga,
masz nagrania,
się kochuje,
że ktoś musi wyjść wcześniej,
bo ma coś tam,
bo jednak jesteśmy w mieście
i coś tam,
i coś tam,
a jednak przy tym trybie wyjazdowym
kompletne skupienie,
fokus,
nie ma nic innego,
cały świat się gdzieś tam znika
i to jest możliwe oczywiście,
no i tak,
no i to były takie dosyć płotne trzy dni
i jest ta płyta.
I nie ma dokąd pójść
i dokąd uciec.
Dokładnie.
Tak nam się trochę przewija
gdzieś między słowami
to nad czym teraz pracujecie,
więc zapytam cię może
o przyszłość niedaleką,
czyli niedzielę,
ponieważ festiwal
Wschód Kultury
Inne Brzmienia
to też jest takie miejsce,
które ty w pewnym sensie
miałeś okazję poznać
jako członek zespołu Pokusa,
kiedy graliście w takiej wersji
no pandemicznej,
online'owej wersji festiwalu
w 2020 roku.
Bardzo też ciekawe wydarzenie,
jeśli chodzi o muzyczną mapę Polski.
Ten niedzielny koncert
to będzie takie wydarzenie,
podczas którego usłyszymy coś nowego?
Tak, zgadza się.
Już od paru koncertów,
w którym mieliśmy przyjemność grać,
staramy się wciskać
w nasz set list te nowe utwory.
W tej chwili, no,
są to trzy nowe kompozycje,
które rzeczywiście gramy
tak, bardzo zapraszamy
w niedzielę do Lublina
na festiwal.
I jeśli chodzi o plan,
no to testujemy teraz właśnie
inne rozwiązania nagrywania to raz.
Już mamy w tej chwili,
no powiedzmy, że część
nadchodzącej płyty,
więc robimy to skokowo i etapami.
W tej chwili są to trzy nowe kompozycje.
No i planujemy do jesieni
zakończyć nagrania nowego albumu,
aby już pod koniec roku
mieć go gotowego,
aby w przyszłym roku
móc pełną siłą
i pełną werwą
i energią
go już rozsyłać
i propagować
i się starać
dostawać na różne festiwale
i tego typu wydarzenia.
Mały fragment
tego przedpremierowego jeszcze
materiału już w najbliższą niedzielę
wybrzmi w Lublinie.
Tymek, powiedz mi na koniec,
czym są te owocopodobne stwory,
które stworzyłaś
na okładce waszej jabłki?
Owoce, które są na okładce,
ale też które
przeozdabiają chyba
dwa klipy z nowej płyty
i tak dalej,
no to jest taka moja
impresja na temat
Tropical Soldiers in Paradise.
Szata graficzna opiera się
na takiej siatce na owoce,
jeżeli chodzi o wydalnie winylowe,
gdzie właśnie ten owoc
jest na jednej i drugiej stronie.
Jest to po prostu
impresja na temat nas,
w dużym skrócie.
A gościem audycji kulturalnych
był Tymek Bryndal,
grający w zespole
Tropical Soldiers in Paradise
na gitarze basowej,
ale także odpowiedzialny
za oprawę wizualną
i okładki płyt tegoż zespołu.
Zapraszamy Państwa
już w tym tygodniu
na Festiwal Wschód Kultury.
Inne brzmienia w Lublinie.
Bardzo Ci dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Król Tanga

Król Tanga

  Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna  śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga

„Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina

„Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina

Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej o „Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina