Wschód Kultury Europejski Stadion Kultury. Kathia

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję

To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury.

Ja się nazywam Aleksandra Galant i bardzo się cieszę, że mogę pojadać Was na backstage'u.

To jest miejsce, gdzie dosyć rzadko się pojawiam i zawsze to są ważne dla mnie wydarzenia.

Dzisiaj jest to szczególnie ważne, bo jesteśmy po koncercie Katy.

No a co najważniejsze, Katy jest obok mnie, zgodziła się, myślę, że jest jeszcze w emocjach pokoncertowych,

ale pewnie o tym zaraz powie sama. Witaj w audycjach kulturalnych.

Cześć, bardzo mi miło, tak emocje nadal są. Zeszłam dosłownie pięć minut temu i bardzo się cieszę, że zaprosiłaś mnie do siebie.

Od początku wiedziałam, jakie pytanie Ci zadam. Mianowicie zadam Ci pytanie o Poznań,

dlatego że ja sama jestem z Poznaniem związana i te poznańskości bardzo chętnie wyłapuję.

O piosence, która do Warty i do tej poznańskości bezpośrednio nawiązuje,

którą wykonałaś przed rzeszowską publicznością, powiedziałaś, że to jest Twoja ulubiona.

Dlaczego ona? Czy to właśnie przez ten Poznań, czy jednak chodzi o coś innego?

Wiesz co, trochę przez ten Poznań faktycznie. Ja lubię numery, gdzie wplata się w ogóle miejskość.

Lubię, jak ludzie śpiewają szczególnie o Poznaniu. No Grabasz na przykład robi to bardzo dobrze.

Takie numery lubimy. I faktycznie ten bałagan za poznańskość lubię,

ale też lubię go za to, że on jest taki mocny po prostu, że tak emocjonalnie mnie przygniata przynajmniej.

Trochę spróbuję to sparafrazować, bo śpiewasz, że zrobiliśmy bałagan nad Wartą,

zrobiliśmy bałagan nad Wisłą. Dzisiaj ten bałagan został trochę zrobiony nad Wisłokiem.

Czy to był Twój pierwszy koncert w Rzeszowie?

Tak, graliśmy kiedyś już w Rzeszowie. Raz dosłownie.

Był to o wiele, wiele mniejszy koncert, gdzie było może, nie wiem, 50 osób.

W takim małym miejscu graliśmy. No teraz było zdecydowanie więcej.

I oba te koncerty wspominam. Bardzo, bardzo dobrze. Równie piękne.

Jesteś, można powiedzieć, weteranką koncertów. Masz ich na liczniku bardzo wiele.

Tutaj Europejski Stadion Kultury to jest największa taka plenerowa impreza w Rzeszowie.

Czyli jeżeli chodzi o takie wydarzenia, no chyba można już powiedzieć masowe.

Też masz doświadczenia?

Wiesz co, no graliśmy w zeszłym roku, mieliśmy sezon festiwalowy,

męskie grania, graliśmy na Jarocinie, ale to w tym roku się jeszcze bardziej tak rozwija,

więc jestem ciekawa, czy się będę przyzwyczajała do tego, czy też to zawsze będzie takie miłe zaskoczenie,

że ktoś pod tą sceną jest.

Ale czy koncerty w dalszym ciągu budzą w tobie?

No mam nadzieję, że nie tremę, ale takie podekscytowanie,

czy jednak jeżeli się koncertuje tak często, to to trochę mija.

Zdecydowanie jest trema albo taka właśnie ekscytacja.

Nie potrafię tego rozróżnić, wiesz, za bardzo.

Zawsze jest, przed każdym koncertem.

Dużo artystów mówi i artystek, i ja się z tym zgadzam,

że jeśli ta trema znika w pewnym momencie, to że coś jest nie tak już

i że trzeba spróbować czegoś innego, bo ona jest napędzająca.

I ja bym się nie chciała przyzwyczajać, wiesz, do tego, że to jest komfortowe i takie proste.

Ojej, ja powiedziałam, że mam nadzieję, że nie trema, bo trema to jest słowo,

które mi się kojarzy, nie odmienię, z maturą.

A to jest takie wspomnienie, które nie wiem, czy chciałabym powtarzać 100 albo 200 razy.

No matura, to jest inny stres.

Maturalny stres to był totalnie inny stres.

Stres przed sprawem jazdy też był totalnie innym stresem.

Tu jest bardziej faktycznie takie spięcie, że musisz coś zrobić i że musisz zrobić to dobrze.

Zapytam cię o repertuar i zacznę no man o man od piosenki, nie twojej, bo zagraliście jeden cover.

Pytam o to dlatego, że sama na scenie powiedziałaś, że to nie jest rutynowa dla was sytuacja.

Last Dinner Party.

Tak, tak.

Jest to piękny zespół dziewczyn, girls band.

No i jakoś tak się zakołałam w tej piosence Nothing Matters.

I z chłopakami stwierdziliśmy, że będziemy ją po prostu czasami grać.

Że ona wnosi jakąś taką nową, świeżą energię do tych naszych koncertów i taki powierzch świeżości.

A jak się z chłopakami gra takie kobiece, dziewczyńskie kawałki?

Już w ogóle wasz skład aż zaprasza do tego, żeby zadawać pytania,

no bo występować na scenie z bratem to pewnie też jest jakieś nowe doświadczenie.

Tak, no właśnie kobiece piosenki w męskim składzie.

Plus jeszcze brat obok, po prawej stronie.

Wiesz co, ja aż tak o tym nie myślę, bo Wojtek jest moim bratem,

ale na scenie jest faktycznie moim gitarzystą przede wszystkim.

I raczej sztuka tutaj jest ponad wszystko.

Ale kurczę nie, no ja bardzo lubię tych facetów, no.

To są, wiesz, moi przyjaciele.

To są moi przyjaciele, mamy dźwiękowca też, Mikołaja, więc też męsko.

Ale mówiłaś na scenie, że marzyła ci się perkusistka.

Tak, no chciałam jakoś wyrównać tutaj tą energię kobiecą.

Miałam mojego brata Wojtka i chciałam jakoś tak dziewczęco podejść,

ale Artur się napatoczył nam, że tak powiem.

I złapaliśmy świetny kontakt.

No i teraz się tak zaprzyjaździliśmy, że już się nie wyobrażam,

żeby miała zamieniać go na kogokolwiek innego.

Mówimy o muzykach, z którymi koncertujesz, z którymi występujesz na scenie,

ale ja spodziewałam, patrzyłam, z jaką intensywnością i w jakim tempie

ty zmieniasz instrumenty, z których korzystasz.

Zaczęłaś od fletu, potem pojawiła się gitara, potem były klawisz,

a do tego jeszcze śpiew.

No rąk chyba zaczyna brakować.

No, ja bym powiedziała, że moim głównym instrumentem jest wokal.

I pianino może, bo na żadnym z tych instrumentów, czy tam na basie,

czy na gitarze nie jestem jakaś wybitna, ale gdzieś tam sobie potrafię przygrywać

i jest to dla mnie ważne, żeby faktycznie taką różnorodność zachować w tych koncertach.

Mówisz o różnorodności, ale ja bym też powiedziała o takiej samodzielności

i dużej zaradności, bo można powiedzieć chyba, że już trochę słyniesz z tego,

że grasz, śpiewasz, komponujesz, piszesz teksty i chyba produkcja też nie jest ci obca.

Tak, tak, produkuję swoje rzeczy, tą płytę, debietancką przestrzeń

produkowałam sama w moim małym domowym studyjku.

No i płytę, która nadchodzi druga, krokami, które nie wiem jak długo potrwają,

żeby doszło do tej płyty, ale ją też ją produkuje sama.

Więc no to daje mi taką niezależność twórczą, że jest to coś, co nikt mi nie wchodzi na głowę.

Często lubię pytać o zdanie innych, ale fajnie jak to jest takie zachowane,

że to jest takie moje po prostu.

Wiesz, kiedy ktoś mówi, że sam komponuje i sam pisze teksty,

do to znów nasuwa się pytanie o ten proces twórczy, jak to się wszystko dzieje.

Rozmawiałam z Tomkiem Makowieckim, który mówił, że z jednej strony jest perfekcjonistą,

a z drugiej jego kawałki powstają z chaosu, z kompletnego rozgardiaszu.

Czasem to jest kwestia impulsu i nagle utwór się materializuje,

a czasem to są tygodnie, kiedy to jak puzzle układa się w głowie.

Jak wygląda to u ciebie i czy w ogóle można tutaj szukać reguły?

Mhm.

Jedyną regułą byłoby to, że w tym procesie twórczym dla mnie najważniejsza jest emocjonalność.

To znaczy, że jeśli jestem w kompletnej rozsypce i może tak jak Tomek powiedział,

właśnie w takim chaosie, to wtedy najszybciej i najpiękniejszy utwory wychodzą,

bo one wychodzą z prawdy.

Problem się zaczyna, kiedy siadam do produkcji już, żeby to,

kiedy mam skomponowany numer i próbuję gdzieś tam to skleić w programie,

no to wtedy już jest to praca na zasadzie, siadasz i musisz czasami kilka tygodni

faktycznie przesiedzieć, żeby te klocuszki wszystkie złożyć.

Ale sam proces komponowania na zasadzie melodia, tekst,

to jest u mnie raczej dosyć szybki proces w przypływie emocji.

Przeczytałam w jednym z wywiadów, w których udzieliłaś jakiś czas temu,

że teksty, które piszesz sprawiają, że ludzie cię pytają, czy jesteś smutną osobą.

Ja bym nie powiedziała, że te teksty są smutne,

ale świadczą o tym, że one powstawały w jakimś konkretnym, dosyć trudnym momencie

i dla mnie były sposobem podzielenia się tym, jakimś upłynnieniem tego, co się dzieje w środku.

No tak, one są ludzkie po prostu.

W sensie na pewno są teksty, które są smutne, takie rozdzierające mnie wręcz,

bo ja pamiętam po prostu, jak ja się czułam, wiesz, płacząc przy tym pianinie

czy przy gitarze komponując.

Ale jest to dla mnie najważniejsze na świecie, żeby właśnie, żeby...

Bo muzyka leczy, nie?

I muzyka rozdziera i rozdrapuje rany, ale pomaga w procesie leczenia

i pomaga ludziom nie czuć się samotnymi.

Przynajmniej ja tak mam, jak słucham jakiejś muzyki, nie?

Które gdzieś tam do mnie przemawia.

To chyba trochę krzepi.

Teraz mówię o swoim doświadczeniu, taka świadomość, że hej, ja też tak mam,

że dzielimy to uczucie, czyli na przykład to, że jest mi trudno po bolesnym rozstaniu.

Tak po prostu jest.

Dokładnie tak. No to jest to, o czym mówisz, tak.

Wspomniałaś już o planach na przyszłość.

Mówiłaś, że gdzieś tworzy się materiał na kolejną płytę.

A jakie będzie to lato? Czy to jest lato pełne koncertów?

A to, co dzieje się w Rzeszowie, to jest po prostu otwarcie sezonu?

Wiesz co? Chyba mnie uświadomiłaś, że to faktycznie jest otwarcie.

No dzisiaj zakończył się rok szkolny.

Zaczyna się lato kalendarzowe, także to jest piękne otwarcie.

To jest fenomenalne otwarcie i jeśli takie koncerty jak tutaj w Rzeszowie będą przez całe to lato,

to będę bardzo usatysfakcjonowana.

Tak, będzie to lato pełne koncertów, festiwali.

Także zapraszam w ogóle gdzieś tam na miłego Instagrama czy na Facebooka

i można tam śledzić, bo tam wszystko będzie rozpisane ładnie.

Koncert zakończyłaś takim stwierdzeniem, że było warto jechać 7 godzin z Poznania.

No nie będę pytała o każdą trasę, którą pokonujesz,

ale czy sezon koncertowy to jest właśnie też taki sezon trochę wyłączenia z innego życia,

tylko kursowanie, przygotowanie, próby, koncerty.

Jest to taki czas faktycznie, gdzie musimy sobie wyskrobywać czas wolny na jakieś tam wakacje.

Jest to czas przede wszystkim łapania chwil, kiedy możesz się przespać w aucie

i kiedy nie musisz prowadzić akurat, bo my z chłopakami jedziemy,

pakujemy się z całą perkusją, słuchaj, do osobowki, do samochodu osobowego.

Mamy bagażnik dachowy, nie mamy kierowcy, bo nie ma na to podżetu jeszcze w naszym składzie,

więc zamieniamy się, jesteśmy, wiesz, tam kierowcami rajdowymi w swoim własnym zespole,

więc to jest bardzo intensywny czas ten koncertowy.

W tle możecie usłyszeć kolejny występ Europejski Stadion Kultury Wschód Kultury.

Słynie z tego, że na scenie pojawiają się kolektywy.

No i właśnie chciałabym Cię zapytać o taki kolektyw, duet, który marzy Ci się, żeby stworzyć.

Pytam o to również dlatego, że Tomek Makowiecki powiedział, że przeczytał kiedyś wywiad,

w którym Julia Wieniawa mówiła, że jej się marzy duet z Tomkiem Makowieckim

i później on ją do takiej współpracy zaprosił, więc marzenia się spełniają.

Słuchaj, mi się marzy duet z Katarzyną Nosowską.

Dziękuję bardzo.

Nie wiem na ile to jest osiągalne, nie wiem czy za 10 lat może Kasia Nosowska spojrzy na mnie,

usłyszy moją piosenkę i powie, że ona nie jest wcale taka zła, może coś zrobimy razem.

To jest taka moja ikona.

Ja myślę, że nie ma absolutnie żadnego powodu, żeby zakładać się, że to mogłoby się nie wydarzyć.

Bardzo Ci dziękuję za tą rozmowę, spotkanie, no i za wspaniały koncert,

bo ja, tak jak wszyscy zgromadzeni w Parku w Rzeszowie, myślę, że to było świetne wydarzenie.

Bardzo Ci dziękuję. Waszym i moim gościem była dzisiaj Katia.

Dziękuję Ci bardzo za zaproszenie. Dzięki.

Audycje kulturalne w dobrym tonie.

Wschód Kultury Europejski Stadion Kultury. Kathia

O autorze

Aleksandra Galant

Ostatnie wpisy autora

Pozostałe audycje w tej kategorii

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Król Tanga

„Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina