Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury.
Katarzyna Sanocka, witam Państwa bardzo serdecznie.
Dziś porozmawiamy o projekcie Narodowego Centrum Kultury,
To 30 wakancyjnych koncertów w 30 miejscowościach
województwa podkarpackiego, lubelskiego i podlaskiego.
A o tym projekcie opowiedzą jego koordynatorzy
Magda Romańska i Daniel Mituła.
Witam Was serdecznie.
Cześć. Uśmiechy na Waszych twarzach i wiele emocji.
Jesteście między koncertami, to na początek zapytam
o te emocje, jakie Wam towarzyszą, kiedy przyjeżdżacie
do tych małych miejscowości, a tam rozbrzmiewa Chopin.
Najpiękniejsze jest to zdziwienie osób,
które nie spodziewają nas się w ogóle w tych lokalizacjach.
Bo oczywiście nasza widownia dzieli się na takich odbiorców,
którzy zaplanowali bycie z nami w te letnie popołudnia
i przyszli specjalnie na koncerty fortepianowe Fryderyka Chopina.
Natomiast jest w tych ogólnodostępnych parkach, na dziedzincach, na rynkach tych miasteczek
jest cała masa odbiorców, którzy są zaskoczeni tym, co się dzieje
i do nas dołączają i ci są też niezwykle fantastyczni.
Bo poprzedniego dnia w ogóle nie wyobrażali sobie pewnie,
że będą mieli okazję uczestniczyć w takim wydarzeniu.
I nagle w ich życiu pojawia się nasz projekt Chopin lokalnie
i przyjeżdżamy z fortepianem, z cudownym, utalentowanym pianistą.
I oni w tym uczestniczą i ta ich zaskoczenie, ale jednocześnie ten entuzjazm
jest absolutnie niesamowitym doświadczeniem i cudowną wersją tego projektu.
To jest też wspaniałe, że jesteśmy tuż przed konkursem Chopinowskim.
W zasadzie w trakcie, w październiku czekają nas wielkie konkursowe emocje,
więc to jest takie piękne też preludium do tego wydarzenia.
Dokładnie, bo wśród naszych pianistek i pianistek są oczywiście osoby,
które w tym konkursie Chopinowskim będą grały.
I między innymi jest to Krzysztof Wierciński, który zagrał w Tarnogrodzie.
I a propos tych uśmiechów, to miasteczko było tak dumne z niego.
Był pan burmistrz, pani dyrektor Ośrodka Kultury.
Przywitali go, wiesz, cała publiczność, owacje na stojąco, podwójny bis,
że cały Tarnogród będzie oglądał, będzie trzymał za ciebie, Krzysio, kciuki.
Wiecie, to jest takie niesamowicie budujące, tak?
Tak, że my, tak jak powiedziała Magda, zaskakujemy często tych ludzi
właśnie w takich ogólnodostępnych miejscach, gdzie oni przechodzą na co dzień.
Tego nie ma, nagle im wyrasta fortepian, ale fortepian też nie w takim anturażu
filharmonijnym, że musimy się ubrać w garnitur, fraki i tak dalej.
Nie, my mamy leżaki, mamy krzesełka, gramy na dywanach, gramy przy palmach.
To jest taki cały anturaż pokazujący, że Chopin też może być odbierany na luźno,
w taki sposób bez żadnego progu wejścia, tak?
I to preludium do konkursu Chopinowskiego jest czymś wspaniałym,
bo ludzie w tych mniejszych miejscowościach mogą właśnie tego Chopina,
jak często słyszymy, usłyszeć po raz pierwszy na żywo,
albo po raz pierwszy od kilkudziesięciu lat na żywo.
I być może, jeśli nawet przez przypadek przełączając kanały w telewizji
zobaczą, o, leci teraz konkurs Chopinowski, a byłem, byłam tam kilka tygodni temu
na takim koncercie, gdzie ten Chopin był grany, no to obejrzę, zobaczę, tak?
I to jest chyba takie najpiękniejsze, że ten projekt nie będzie tylko w ich pamięci,
ale coś jeszcze po nim zostanie, tak?
Że to zasiane ziarno wśród tych ludzi będzie jeszcze później kwitło i kiełkowało.
To jest projekt realizowany po raz pierwszy.
Jego idea, główna idea to to, żeby właśnie, tak jak mówicie,
docierać do ludzi, którzy być może nie mają w ogóle szansy na to,
żeby usłyszeć Chopina na żywo.
Tak, to jest główna idea, żeby w miejsca, w których nie istnieje ta infrastruktura,
ale też ci mieszkańcy mają taką barierę, to taka historia z Białowieży.
Jak zachęcałam panią, która była na wycieczce rowerowej do tego,
żeby przyszła do nas na koncert, ona pierwsze co powiedziała,
ale jestem źle ubrana.
Znaczy, to jednak jest tak, że nawet w plenerze, nawet w takim anturażu z leżaczkami,
to jest bardzo luźna atmosfera, gdzie można sobie wejść, wyjść.
Można sobie po prostu posłuchać, poobcować z tą naturą i z tą muzyką.
Pierwsze skojarzenie, jakie odbiorca ma, że jest źle ubrane, tak?
Że my chcemy po prostu, żeby ta muzyka Chopina była pokazana w takim anturażu,
żeby osoby wiedziały, że mogą sobie jej słuchać też na co dzień,
że ten Chopin może im towarzyszyć, że to z tym się nie musi wiązać właśnie wycieczka do filharmonii.
Frak. Tylko po prostu ta muzyka nas wzbogaca, ona na nas bardzo fajnie wpływa
i możemy sobie sami stwarzać też takie możliwości odbioru z nim,
a my po prostu gdzieś to pokazujemy, gdzieś to prezentujemy
i właśnie te miasteczka są wybrane w ten sposób.
To jest właśnie Hajnówka, Białowieża, Sejny.
Żeby ci odbiorcy właśnie mieli tą okazję obcowania, której na co dzień nie mają, tak?
Bo oczywiście jak rozmawiałam z naszymi odbiorcami,
to jest też tak, że oni, no wiadomo, często nie mają czasu,
ale dla nich to jest też tak, że ta wyprawa, żeby z tą muzyką klasyczną obcować,
też się wiąże z dużą organizacją, z dużym wydarzeniem,
więc to, że my przyjeżdżamy do nich i to, że my ich traktujemy serio.
To znaczy oni są tak podeksytowani i tak zbudowani tym,
że przyjeżdża utalentowany pianista,
że jakby stawiamy im fortepian i że cała ta oprawa jest,
co jest też dla nas inspiracją oczywiście,
koncerty Chopinowe w Łazienkach Królewskich.
Oni są potraktowani naprawdę tak bardzo serio
i to dla nich też pewnie wachlarzu różnych innych wydarzeń kulturalnych,
które mają w swoich miasteczkach,
jest takie bardzo zauważalne i to jest super, że oni to widzą
i fantastyczne jest to, że też się tym dzielą,
że podchodzą do nas i te rozmowy po koncertach
i takie prawdziwe podziękowanie,
że myśmy w ogóle do nich przyjechali,
że jesteśmy i że oni mieli tą okazję.
Właśnie ostatnio była u nas pani, która mówi,
no na studiach to jeszcze zdarzało mi się obcować
z muzyką klasyczną.
Chodziłam do filharmonii, ale teraz to ja kilkadziesiąt lat
nie słuchałam, nie byłam uczestnikiem takiego wydarzenia.
To jest tak fantastyczne, a też była,
graliśmy w Żarnowcu pod Muzeum Marii Konopnickiej
i też w parku przy muzeum była zupełnie przypadkowo,
więc właśnie te reakcje takie spontaniczne
tych przypadkowych odbiorców są absolutnie niesamowite,
choć ci, którzy to zaplanowali są dla nas też złotem,
dlatego, że graliśmy w zeszły weekend w Hajnówce,
gdzie przed samym koncertem po prostu było urwanie chmury.
No i takich, że tak powiem, przypadkowych spacerowiczów w parku
nie było ze względu na pogodę.
No i nagle o godzinie 16, kiedy zaczynaliśmy koncert,
ze wszystkich wejść do parku pojawiła się rzesza osób z parasolami.
My też jesteśmy oczywiście na to przygotowani,
bo zarówno od słońca, jak i od deszczu chronimy swoich widzów,
ale oni przyszli z każdej strony tego parku.
Nagle bardzo duża grupa osób, które zaplanowały, chciały być
i nawet to urwanie chmury nie przeszkodziło im w tym,
żeby do nas przyjść, żeby z tym Chopinom obcować.
Więc to są takie rzeczy, które, powiem szczerze, wzruszają.
Wspomniałaś o koncertach Chopinowskich w Łazienkach Królewskich.
No to jest coś, co robi olbrzymie wrażenie.
Ta muzyka Chopina, która brzmi w naturze, w takiej pięknej przestrzeni.
Tych lokalizacji jest 30.
To są wspaniałe miejscowości.
Z tego, co mówicie, piękne miejsca, parki, plenery.
Rozumiem, że zawsze to są koncerty w plenerze.
Gdzie się odbywają i które z miejsc być może zrobiły na was jakieś takie największe wrażenie,
albo było najbardziej zaskakujące, czy takie nieoczywiste dla koncertu,
dla recitalu fortepianowego.
Tak, wszystkie koncerty odbywają się w plenerze,
bo taka właśnie jest idea, żeby tę muzykę klasyczną wyciągnąć z gmachu
i pokazać ludziom, że ona może zagrać dosłownie wszędzie.
I tak jak mówiłaś, są to parki, dziedzińce.
Graliśmy przed niezwykle urokliwym dworkiem gubernatora w Białowieży.
Graliśmy właśnie przed kolejnym urokliwym dworkiem Marii Konopnickiej w Żarnowcu.
Ale graliśmy też w pięknych zieleniach parku w Hajnówce
albo przy parku rekreacyjnym w Janowie Lubelskim.
Zoom Natury, gdzie obok masz park linowy, plażę, jezioro.
I w ogóle ktoś na pierwszy rzut oka mógłby pomyśleć,
że ten fortepian tam w ogóle nie pasuje.
Ale właśnie pasował idealnie, bo ci ludzie po tych swoich czynnościach rekreacyjnych
wychodzili dosłownie w bikini z wody, siadali na leżakach i słuchali Chopina.
Ale przed nami będą jeszcze piękny Pałac Łosiów w Narolu.
Będziemy grali również nad Soliną.
Będziemy grali w Tyczynie przy zamku.
Będziemy grali również przy zamku w Janowie Podlaskim.
Będziemy grali na skwerach miejskich w Czeremsze.
Będziemy grali w Krasnym Stawie, w Kraśniku.
Więc tych miejscowości jest naprawdę jeszcze przed nami 20.
Więc zachęcamy, bo cały harmonogram można znaleźć oczywiście na stronie
Narodowego Centrum Kultury i ChopinLokalnie.pl.
Ale również w takich dosyć niestandardowych miejscach.
Ponieważ my współpracujemy i sieciujemy dosłownie wszystkie najmniejsze ośrodki kultury,
gminy, sołectwa, sołtysów.
Plakaty wiszą na sklepach spożywczych, tablicach ogłoszeń,
na pizzeriach, kebabowniach, po prostu wszędzie.
Dla tych ludzi nawet przygotowanie do tego koncertu jest czymś niesamowitym.
Oni po prostu tego wyczekują, przyjeżdżają.
Często są godzinę, dwie godziny wcześniej.
Wysyłają linki do znajomych.
Teraz wszystkie koła gospodyń wiejskich, które też są bardzo aktywne w mediach społecznościowych.
Wszyscy w tych miejscowościach, w których gramy i miejscowościach ościennych
to udostępniają i ta wiedza o tym projekcie jest niezwykle szeroka.
I później właśnie ci ludzie zarówno właśnie trafiają tam przypadkowo,
ale przychodzą specjalnie, bo oni po prostu czekali,
aż ta kultura wysoka, jak często oni mówią,
do nas po prostu właśnie przyjedzie i w tym momencie przyjechała.
Ale też ważne jest to i chcemy to bardzo mocno podkreślić,
z jaką sympatią i z jakim entuzjazmem spotykamy się wśród ośrodków kultury,
tych miejsc, w których gramy, Narodowy Park w Białowieży.
To są po prostu takie przyjęcia.
Oni nas tak, tak dobrze przyjmują, z taką radością.
Jak myśmy mapowali te miejsca,
no to oczywiście mieliśmy takie obawy, czy to się uda, tak?
No bo to są tak nieoczywiste, to gdzieś,
gdzie byśmy do Domu Kultury zadzwonili,
że potrzebujemy zagrać koncert, no to pewnie byłoby proste.
My tutaj po prostu trafiamy w takie miejsca,
gdzie, no myślę, w większości jesteśmy pierwszy raz z taką inicjatywą.
No i z taką inicjatywą nieoczywistą dla tych ośrodków.
I oni są tak szczęśliwi
i tak, tak, tak fajnie wchodzą w tą też warstwę organizacyjną.
Tak są pomocni właśnie w komunikowaniu tych wydarzeń.
No i najpiękniejsze jest to, że jeszcze nie zdarzyło nam się pytanie,
że nie zdarzyło się, że nie padło pytanie po, kiedy wracamy.
Bo to jest dla nich coś takiego, że właśnie pytałaś o takie nasze ulubione lokalizacje.
No dla mnie to jest absolutnie dworek gubernatora w Białowieży,
bo tam ten fortepian był jakby tam był od zawsze.
On tak tam pasował, że właśnie nawet i pani dyrektor parku w Białowieży
i odbiorcy mieli coś takiego, że jak to jest możliwe, że to jest pierwszy raz?
On tutaj tak dobrze pasuje, że to się nie odbywa.
To tak jak my widzimy tą sytuację w łazienkach
i dla nas to jest oczywiste, że te koncerty tam się odbywają,
to ta Białowieża tak przyjęła tą inicjatywę,
że to jakby tam pasowało idealnie
i to jest naprawdę cudowne,
że zarówno turyści, jak i lokalni mieszkańcy mieli okazję.
Też to właśnie ta przyroda,
to, że muzyka to jest jedno,
a drugie, że jest to po prostu taka niesamowita atmosfera po prostu.
Zresztą takie muzykowanie domowe, salonowe,
to przecież było coś, w czym Chopin uczestniczył,
coś bardzo naturalnego.
Nie każdy koncert odbywał się w sali koncertowej,
więc jakoś tak wracamy też do takiego, nie wiem,
intymnego odbierania muzyki,
takiego bardzo swojskiego.
Myślę sobie o tym, że w takie wakacyjne,
letnie popołudnia na takich koncertach
nie brakuje też dzieciaków.
Czy brakuje? Jak to jest?
No to jest worek z opowieściami bardzo długi,
bo tu postaram się zrobić selekcję,
ale oczywiście, to znaczy tych dzieci jest bardzo dużo
i to jest w ogóle też nasze największe szczęście,
że te dzieciaki uczestniczą.
Choć oczywiście czasami trzeba się natrudzić,
żeby uczestniczyły,
bo ja miałam też taką sytuację,
podeszłam do grupy rodziców z gromadką dzieci,
zapraszając na nasz koncert
i pierwsze, co usłyszałam, to, że
ale my jesteśmy z dziećmi.
Znaczy, że dla rodziców takie pierwsze,
co im przychodzi właśnie do głowy,
jak taką propozycję słyszą,
no to jednak rodzice są przyzwyczajeni,
że na koncerty fortepianowe wychodzą sami,
jest to dla nich wieczór,
dzieci zostają w domu.
No i ja na to oczywiście mówię,
że wspaniale, że jesteście z dziećmi,
bo to jest nasza największa radość,
największe szczęście tego projektu.
Bądźmy wszyscy razem na tym koncercie,
no ale my ich znamy,
wiemy jak się będą zachowywać,
no bo to są dzieci, tak?
Ale właśnie namówieni do tego,
żeby wzięli sobie leżaczki,
ja też jestem mamą i wiem,
że to rodzice mają jakiś stres,
że dziecko się może źle zachowa,
więc jakby stworzyliśmy im taką atmosferę komfortową,
może by usiedli gdzieś nie w pierwszym rzędzie,
ale troszkę z boku na tych leżaczkach,
dzieci zasłuchały się tak fantastycznie
i oni też tak bardzo dziękowali,
że te dzieciaki obcowały z tą muzyką Chopina
że w ich podejściu nastąpił jakiś przełom.
To znaczy, że właśnie idziemy takimi sztampami,
tak, że właśnie filharmonia, frak,
dzieci zostają w domu,
a tu nagle ten projekt przełamuje wszystkie te stereotypy
i to jest najpiękniejsze,
bo to jest jego założenie.
To znaczy ta popularyzacja tej muzyki,
to, że ona może być dostępna,
może być z nami na co dzień
i to jest najpiękniejsze,
choć mieliśmy też taką sytuację
jeśli chodzi o dzieci cudowna historia
w Brzozowie w ostatni weekend,
gdzie mama chciała zabrać swojego,
myślę, jakoś tak sześcioletniego synka
z koncertu w trakcie
i on się z nią zaczął sprzeczać,
że absolutnie on nigdzie nie idzie.
No więc ja zareagowałam natychmiast
podchodząc i negocjując w imieniu młodzieńca.
No więc mama powiedziała,
że tak naprawdę to chciała tylko na chwilkę,
żeby coś kupić do picia
i że chcieli wrócić.
No więc jakby przynegocjowałyśmy to tak,
że chłopiec mógł zostać pod moją opieką.
Mama poszła na chwilkę i wróciła,
bo on po prostu absolutnie sobie nie wyobrażał,
że ona go z tego doświadczenia wyjmie.
Siedział w pierwszym rzędzie
i był po prostu naprawdę wpatrzony
tak totalnie w tego pianistę,
Dla niego to było jakaś taki rodzaj magii w oczach.
To absolutnie niesamowite.
Więc dla dzieci robimy to jakby z podwójną energią.
Znaczy mamy dużo entuzjazmu
i ten projekt jest dla nas taki bardzo ważny,
bo widzimy, że po prostu działa.
I to jak dostajemy ten feedback
od naszych odbiorców co weekend,
to po prostu nas nakręca i buduje,
ale dla dzieciaków jesteśmy jeszcze podwójnie.
Tak, ale to nie są nawet tylko dzieci,
ale też nastolatki.
I to jest też takie piękne,
ponieważ przyjeżdżają na przykład na rowerach,
gdzieś nawet przejeżdżając obok,
takie grupy 13, 15, 16-latków
Bardzo trudny wiek.
I taki, wiecie, w czasach mediów społecznościowych,
kiedy to wszystko jest szybkie, tak?
Jednak dla nich takie zatrzymanie się
przy tym koncercie fortepianowym
jest być może nieoczywiste,
ale właśnie zatrzymują się
że zostają na pięć minut,
zostają na pół godziny, tak?
I w ogóle taki oczarowani,
ale też na pewno działa ta magia
samych pianistów i pianistek,
bo to są młodzi studenci,
bo projekt powstaje we współpracy
z Uniwersytetem Muzycznym
więc być może oni widzą
w tych młodych osobach też siebie,
że po prostu jeśli będą marzyć,
będą wszystko robić na swojej drodze,
żeby dążyć do jakiegoś celu,
być może za kilka lat
przy tym fortepianie
czy przy innym jakimś swoim
wymarzonym zawodzie
I tak samo te dzieci,
że później mamy taki bardzo duży feedback,
że te dzieci później chcą zagrać,
spróbować swoich sił i tak dalej,
że one po prostu są zafascynowane.
A to działa w taki sposób,
że dzieci właśnie w porównaniu do dorosłych
kompletnie nie mają w sobie czegoś takiego,
że powinien być jakiś próg wejścia.
Dziecko po prostu właśnie zafascynowane,
A nie to, że właśnie dorosły
albo jestem źle ubrany,
albo to nie dzisiaj,
bo nie byłem u fryzjera i tak dalej.
I zarówno te dzieci,
jak i nastolatkowie,
to jest przepiękne,
przepiękne takie ziarno właśnie tego projektu,
które powróci do nas nie za miesiąc,
nie za kilka miesięcy,
Także to w nich po prostu zostanie.
Mieliśmy też taką historię w Rymanowie Zdroju,
że po koncercie podeszła do nas,
no myślę jakaś tak 15-16 lat dziewczyna
czy ona by mogła na tym fortepianie zagrać.
No myśmy oczywiście na to pozwolili,
bo to też jest właśnie...
Nie można było inaczej zareagować.
to ludzkie oblicze tego projektu.
I po koncercie naszym szopanowskim
było jeszcze dobre kilkanaście minut występu.
Przepięknie dziewczyna grała
i to było też dla niej takie,
że to nasi młodzi pianiści
oczywiście też mają okazję
spotkania się z publicznością,
też nabrania takiego obycia.
Ale to jak ona dla niej to wyjątkowe,
to myślę, że zostanie jako historia
w jej życiu tak na lata
i to było też niesamowite.
I ci odbiorcy wstali już,
bo koncert się zakończył,
ale oczywiście jak ona zaczęła grać,
to jeszcze sobie przysiedli,
więc w ogóle fantastycznie.
Tak, oczywiście dziewczyna
dostała wielkie brawa
i być może ten moment właśnie
w niej zostanie, tak?
No bo co też właśnie słyszymy,
w tych ośrodkach często nie ma nawet miejsca,
gdzie te dzieci mogą pojechać,
czy do jakiejś szkoły muzycznej,
to już w ogóle byłoby marzenie, tak?
Ale często ona w tych ośrodkach kultury też nie ma...
Panupianina, oczywiście, że tak.
Więc to jest w ogóle jedyne też miejsce,
kiedy te dzieci, czy właśnie nastolatki
mogą z tym instrumentem obcować.
No i chcą przede wszystkim, tak?
I to jest właśnie najpiękniejsze,
że one przede wszystkim chcą.
Wspomnieliście, że projekt jest realizowany
we współpracy z Uniwersytetem Muzycznym
Rozumiem, że występują studentki
i studenci Uniwersytetu.
Tak, studenci i studentki
Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina,
a całą taką opiekę merytoryczną
sprawuje wybitna pani profesor Ławrynowicz-Just,
która też trzyma pieczę nad programem,
bo ten program jest bardzo zróżnicowany.
Każdy pianista, każda pianiska ma swój program,
więc też mamy osoby,
które już za nami jeżdżą z koncertu na koncert.
Już mamy taką grupę też właśnie fanów,
którzy po prostu zafascynowani są tym,
więc na każdym innym koncercie
mogą usłyszeć inny program.
Ale tak, ale to są wybitni,
naprawdę młodzi instrumentaliści.
Właśnie część z nich już za kilka miesięcy
będzie uczestniczyła w konkursie szopennowskim,
więc dla nas, ale też dla tych mieszkańców
właśnie miejscowości jest takie budujące,
że zaraz właśnie będzie w telewizji,
że będą trzymać kciuki po prostu.
Gdyby mogli, to by wysyłali smsy,
żeby po prostu ich, ten, który grał właśnie
w tym Tarnogrodzkim Ośrodku Kultury,
wygrał po prostu, bo to już jest nasz Krzysio.
To jest po prostu, będzie tam wspominany.
Dokładnie, dobro narodowe,
jak to właśnie pan burmistrz powiedział.
No i też dla nich jest to taka możliwość.
Właśnie jak my rozmawiamy po koncertach
że oni też czują taki moment trochę
takiego uduchowienia, takiej wzniosłości,
że właśnie mogą grać dla tych ludzi
przede wszystkim właśnie po raz pierwszy.
Że oni są przyzwyczajeni też do grania
raczej w salach wewnątrz,
że często te koncerty plenerowe
są pierwszymi koncertami plenerowymi,
Ale właśnie, że dla nich to jest
Później być otoczonym też przez tych ludzi
po prostu, którzy dziękują wylewnie,
by chcieli jeszcze właśnie pierwszy bis,
drugi bis, owację na stojąco.
Że z tego się tworzy taka
niezwykle piękna opowieść
o muzykach i o ludziach,
którzy zakochują się często
po raz pierwszy w tej muzyce.
Ale też dla nas na przykład
ta hajnówka i to urwanie chmury
było stresem jako organizatorów.
Ale największy stres miał Józef Dążał,
który młody pianista,
który z nami tego popołudnia był
No bo wiadomo, że dla występującej osoby
brak odbiorców jest najbardziej odczuwalny.
I ten moment, kiedy właśnie ci ludzie
z tymi parasolami tak tłumnie zaczęli wchodzić,
no to on też zapamięta na lato.
To jest też niesamowite,
że ten potencjał i to jak na wielu płaszczyznach właśnie
z jednej strony odbiorcy lokalni,
z drugiej strony turyści przypadkowi.
Sieciowanie właśnie tych małych ośrodków,
pokazywanie im, że takie wydarzenia mogą też,
może inspirowanie mogą we własnym zakresie
w jakiś sposób też wdrażać
w swoich działalnościach.
To naprawdę na tak wielu polach
ten projekt jakby dokonuje
jakiegoś takiego pozytywnego oddechu,
zmiany, że serce rośnie.
To na zakończenie Chopin łączy,
wzbudza jakieś takie poczucie wspólnoty,
no bo tak naprawdę w centrum tego wszystkiego
My w ogóle wychodzimy z założenia,
że kultura jest wspólna,
a Chopin nam absolutnie w tym pomaga.
Tak jednoczy bardzo
i to też jest fajne,
że ci ludzie, my dzisiaj tak żyjemy
troszkę obok siebie
i mamy mało takich okazji do tego.
Nawet żyjąc pewnie w takich mniejszych miasteczkach,
to ci mieszkańcy mają mało takich możliwości,
I to jak oni właśnie,
jak ta muzyka ich okala, przytula,
ja właśnie zawsze zachęcając,
bo mamy też takich, tak sporo odbiorców,
takich, którzy tak sobie gdzieś z boczku,
bo tak się troszkę boją
i ja właśnie zawsze namawiam,
żeby podejść bliżej,
bo ta muzyka bliżej tak przytula,
i oni w tej atmosferze są razem
że to nie jest tak,
że oni w pojedynkę sobie gdzieś tam,
gdzieś tam w tym uczestniczą,
tylko że to jest wspólne
i to jest takie przeżycie,
które myślę, że jest tak lokalnie bardzo ważne.
bo Chopin jest nie tylko ponadczasowy,
Chopin nie jest tylko światowy,
ale Chopin przede wszystkim
jest właśnie lokalny.
30 wakacyjnych, pięknych koncertów,
jedna trzecia za nami,
województwo podkarpackie,
lubelskie i podlaskie.
Bardzo Wam dziękuję
za tę opowieść o lokalnym Chopinie.
Dziękujemy i zapraszamy na koncerty.
Magda Romańska i Daniel Mituła,
koordynatorzy projektu Chopin lokalnie.
Polecamy i zapraszamy.
