Na najnowszej wystawie w Kordegardzie zobaczymy prace Przemysława Blejzyka, Łukasza Habiery i Krzysztofa Syrucia, którzy prezentują swoją twórczość jako grupa 1+1+1.
To artyści poszukujący własnej drogi w malarstwie, inspirowani dokonaniami polskich kolorystów i mistrzów pejzażu. Eksperymentują z kolorem, przetwarzając bodźce wizualne i obrazy, a w swoich pracach poszukują relacji między malarstwem a matematyką.
O pracach, które możemy oglądać w Kordegardzie opowiedzieli nam: Łukasz Habiera, Krzysztof Syruć i Agnieszka Bebłowska Bednarkiewicz – kuratorka wystawy. Ekspozycja jest prezentowana do 15 czerwca 2025. Wstęp do galerii jest bezpłatny.
1 plus 1 plus 1 to pomysł na nową grupę artystyczną utworzoną przez Przemysława Blejzyka, Łukasza Chabiere i Krzysztofa Syrucia.
Specjalnie na wystawę prezentowaną od 8 kwietnia w warszawskiej Kordegardzie stworzyli nowe prace.
O to co łączy artystów zapytałam kuratorkę wystawy Agnieszkę Bebłowską-Bednarkiewicz.
Na pewno pewne wspólne patrzenie na pejzaż. To co jest najbardziej w pejzażu ciekawe, a mianowicie kolor i pewna zmienność światła, które również powoduje, że widzimy zupełnie inaczej na przykład to samo drzewo, czy rano, czy wieczorem.
Przez uważność spojrzenia na pejzaż zachodzą pewnego rodzaju nowe doznania, ale również to łączy artystów tego samego pokolenia.
I to jest pokolenie, które wyrosło, dojrzewało w latach 80-tych, 90-tych, kiedy z impetem wchodziła kultura cyfrowa.
Kiedy już telewizor przestał istnieć jako medium poznania, natomiast zaczął komputer z tymi jego wszystkimi mankamentami, z tym zacinaniem się.
I nagle powstała cała kultura i jest taki odłam, który się nazywa glitch art. Kultura związana właśnie z kulturą, czy spojrzenie na sztukę, która jest związana z kulturą cyfrową, która polega na szukaniu błędów.
I ten błąd, który zachodzi w obrazie cyfrowym, który widzimy jako zniekształcenie, jako pikselozę, jako jakieś przedziwne kolory załamania, właśnie ten fakt zostaje wykorzystywany przez artystów w bardzo różnych celach.
Kultura cyfrowa jest traktowana jako narzędzie, które na powrót staje się narzędziem pokazywanym ręcznie, malarsko.
O swojej pracy zatytułowanej Kick Off opowiedział nam Łukasz Habiera.
U mnie zaczęło się to od poszukiwań, inspiracji, błędami, sygnałowymi, takimi transmisyjnymi.
Akurat w tym przypadku wchodziło o błędy podczas transmisji meczów piłkarskich,
bo sygnał, który jest w odbiorniku, który nadaje, jest bezpośredni jeden do jeden live, można zakłócać.
Z tych zakłóceń pobierałem bardzo dużo inspiracji do powstania tej pracy.
Zresztą będzie można to zobaczyć podczas ekspozycji na materiale wideo.
Kompozycja już jest jakąś wynikową moich dalszych poszukiwań,
ale pojedyncze sekwencje, jakby cytaty wyjęte z tych błędów są na pracy.
W ogóle pierwszy raz ten sygnał zakłócenia ja dostałem w momencie, w którym byłem na wsi,
gdzie odbiór sygnałów jest sam w sobie zakłócony, więc nie musiałem go wywoływać sztucznie.
Zaczęło się od robienia zdjęć, dokumentacji takich zakłóceń, zbierania materiałów inspiracyjnych,
po czym można powiedzieć, że jak uzbierałem sobie taką paczkę narzędzi,
to zacząłem z nich korzystać i zacząłem sobie to przetwarzać już bardziej po swojemu.
Ale myślę, że jest to zdecydowanie odczuwalne w połączeniu ze sobą tych dwóch światów.
Matematyczny porządek można odnaleźć także w pracy Krzysztofa Syrucia.
Ja na wszystko muszę mieć trochę matematyczne wytłumaczenie albo przekonanie
bazujące na jakichś silnych związkach, takich harmonicznych można powiedzieć w tym obrazie.
I badam te kompozycje na wiele różnych sposobów.
To musi być w jakiś sposób nieprzypadkowe, ale jednocześnie też badam przypadek.
Zdarza mi się zwłaszcza ostatnio łączyć moje takie matematyczne zasady z właśnie losowością.
Bo wbrew pozorom malowanie rzeczy cyfrowych i jakby zachowanie tej charakterystyki takiej cyfrowości
jest dużo trudniejsze niż się wydaje.
Trzeba jakby dużo więcej poświęcić czasu, żeby osiągnąć ten efekt w wersji malarskiej.
Matematyka nie tyle jest narzędziem, chociaż oczywiście bywa, co jest takim moim tematem.
Jedni artyści wyszukują pejzaży, żeby je namalować.
To tak ja wyszukuję różnych matematycznych fenomenów, żeby je namalować.
Ale to chyba jest możliwe dlatego, że mam już doświadczenie malarskie dosyć długie
i łączę to jednak z wyobraźnią i ze swoją intuicją.
No bo mało interesują mnie modele matematyczne prosto z komputera,
a bardziej interesują mnie zdeterminowane tymi różnymi prawidłami plastyczne zagadnienia.
Ja nawet często najpierw odkrywam coś plastycznego i dopiero potem to badam matematycznie,
żeby przeczesać wszystkie możliwości, zmapować je, a później wylosować parametry,
Poza pracami akrylowymi na płótnie, każdy z artystów przygotował również wideo,
które przybliża jego sposób patrzenia i jego metodę pracy.
W moim przypadku, przynajmniej jeżeli chodzi o moje wideo, jest to takie jeden w jeden pokazanie wycinka z zakłóceń,
które będą moim zdaniem bardzo czytelnie korespondować z pracą.
Można powiedzieć, że praca jest jakby jedną klatką, a wideo daje jakby nam chwilę do tego,
żebyśmy z tego pokorzystali i jakby przybliżyli się.
Chciałem zacząć w obrazie od nowych struktur.
Jest tam zawarty dziesięciokąt prostokątny, którego znalazłem.
Na płaszczyźnie hiperbolicznej, wykafelkowanej, ośmiokolorowymi sekwencjami,
które nazywam egzuberantami, od których się w ogóle, można powiedzieć, zaczęło.
Od jednej takiej ośmiokolorowej sekwencji, którą znalazłem w jednej z kompozycji komponowanych w komputerze,
na bazie ciągu liczb naturalnych.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.
To będzie też widoczne na mojej animacji.
1 plus 1 plus 1, który jest w samym tytule, właśnie pokazuje pewną równość,
ale te plusy określają, że to jest to samo, że jedno dodaje się do drugiego,
a jednocześnie każdy z nich zachowuje własną indywidualność,
bo te obrazy są zupełnie różne, wynikłe też z innego spojrzenia,
ale jakby źródło jest to samo.
Koresponduję i kolorem, i tą inspiracją.
Z mojej strony na pewno matematyczną, na pewno gdzieś cyfrową.
I chyba u każdego czuję się tej cyfrowej inspiracji dosyć sporo.
I przenoszenie jakby tego koloru cyfrowego na malarstwo jest tutaj dosyć wyczuwalne.
W tym, jak i w wielu innych obrazach, zawija się tak jakby ponad 10-letnia historia
moich matematycznych odkryć. Choć w tym obrazie założyłem, że będę te obiekty przedstawiał
od najnowszych do najwcześniejszych. Stąd też ten tytuł, to jest taki chronologiczny porządek,
taki chronologiczny szereg chrono-araj. Troszeczkę z informatyki wzięte,
bo ja też kodując, wiele mam z tymi szeregami do czynienia, z tymi arajami właśnie.
Obraz jest skierowany w stronę czerwieni, dlatego że już w muralach od jakiegoś czasu stosuję taką metodę,
że każdy kierunek świata ma swój kolor.
I od tego, jaką ścianę maluję, taką mam barwę perspektywy.
Czyli im bliższe obiekty, tym będą skierowane ku tonacji w kolorze,
dopełniającym do tego koloru perspektywy.
Wiedziałem, w którą stronę będzie skierowany obraz w Kordegardzie,
więc te kolory wynikają właśnie z takiej zachodniej strony.
U mnie zachód jest taki magentowo-czerwony,
bo to wszystko to jest gama 27 kolorów z takiej uproszczonej wersji sześcianu.
RGB, czyli układów współrzędnych wszystkich barw,
których składowe to po prostu są współrzędne kierunków.
I znajdując się właśnie w tej przestrzeni,
mój obraz jest skierowany w stronę czerwieni.
Ja też opracowałem taki model barwnego oświetlenia.
Wszystkich swoich obrazach go stosuję.
Polegający na tym, że z każdej strony świeci inny kolor,
tak jakbyśmy się znajdowali w sferycznej przestrzeni.
Bardzo ważnej, gdzie cienie nie występują,
bo nie ma tam słońca, tylko po prostu z każdej strony świeci inny kolor.
Myślę, że architektura nie przeszkadza.
Architektura czasami stanowi bardzo ciekawe dopełnienie nowoczesnej treści.
Natomiast przez to, że artyści sięgają,
czy poszukują tych samych wartości,
co ich o sto lat wcześniejsi rówieśnicy,
którzy byli związani z Komitetem Paryskim,
których obchodzimy stulecie w tym roku.
I też dążyli, żeby kolorem opowiadać rzeczywistość,
pewne emocje, idee przez światło i kolor.
To tutaj jest bardzo podobnie.
Oczywiście używają innych narzędzi, innego języka.
Natomiast to źródło myślenia o kolorze jest bardzo, bardzo podobne.
Myślę, że to jest też takie nawiązanie do polskiej tradycji,
nie tylko poprzez architekturę wnętrza,
ale również poprzez gdzieś takie głębokie źródło w myśleniu.
Cała Kortegarda, łącznie z kolorem ścian,
stanowi pewną całość ekspozycyjną,
która ma bardzo silne znaczenie.
Dlatego, że kolor ścian w głębokiej ultramarynie
podbija również kolory i je dopełnia.
Jest też takim kolorem pochodzącym z kultury cyfrowej,
jest takim bardzo intensywnym, bardzo głębokim,
który jednocześnie jest transmiterem też pewnych doznań kolorystycznych.
Bardzo proszę oglądać tą wystawę jako całość.
Muszę powiedzieć, że jest to dla mnie bardzo ekscytujące,
że mamy wystawę w takiej przestrzeni,
że mamy taki kolor i że jeszcze te obrazy są tak od siebie różne,
bo to jest najlepsze, co się mogło zdarzyć.
Czyli nie umawialiśmy się sztucznie na jakieś plastyczne zagrywki
wspólne dla wszystkich trzech obrazów,
tylko podążaliśmy za swoją intuicją
i myślę, że to jest najciekawsze, co można sprawdzić
w takim zestawieniu nas,
tym bardziej, że jest to nasza pierwsza wspólna wystawa
jako 1 plus 1 plus 1.
Cała nasza grupa miała taki pomysł na to,
żeby wprowadzić odbiorcę trochę do naszego świata
i odmienić to wnętrze Kordegardy,
żeby one stały się trochę bardziej cyfrowe,
trochę bardziej jakby wprowadzające do świata,
w którym my tworzymy
i mam nadzieję, że się to udało.
A przekonać się o tym można odwiedzając Kordegardę,
Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!
Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki
Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”
Choć kawiarnie kojarzą się przede wszystkim z gwarem rozmów i bujnym życiem towarzyskim, to nad filiżankami parującej kawy rodziły się idee a także kształtowały się środowiska twórcze. O sile lokalnej tożsamości może świadczyć fakt, że przedmioty z kawiarni zachowały się w prywatnych kolekcjach do dziś. Nowa wystawa w… Czytaj dalej o Do Wiedeńskiej czy do Schnapki? Kawiarnie 100 lat temu
Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec
Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej o „Południk 21. Czapski – Kozera”
