Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna 75 audycji o muzyce „Song of the Night Mists” – nowy album Stefana Wesołowskiego

„Song of the Night Mists” – nowy album Stefana Wesołowskiego

Martyna Matwiejuk 11 czerwca 2025
„Song of the Night Mists” – nowy album Stefana Wesołowskiego

13 czerwca w wytwórni Unheard of Hope ukazuje się najnowsza płyta kompozytora i skrzypka Stefana Wesołowskiego. Na albumie „Song of the Night Mists” znajdzie się pięć kompozycji, które podejmują temat duchowości człowieka oraz jego relacji z naturą.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

„Teraz myślę o tej płycie jako o pewnego rodzaju kontynuacji czy dopełnieniu dwóch poprzednich albumów” – mówi artysta w rozmowie z Martyną Matwiejuk. Usłyszą Państwo, w jakich okolicznościach powstawały nowe kompozycje, dlaczego ich tytuły nawiązują do procesów geologicznych, jaka opera pojawia się w jednym z sampli i kim był Wilhelm, któremu Stefan Wesołowski poświęcił ostatni, organowy utwór.

Premierowe wykonanie materiału z płyty odbędzie się 10 lipca 2025 roku w Operze i Filharmonii Podlaskiej, podczas Festiwalu Wschód Kultury Inny Wymiar w Białymstoku. Jednocześnie będzie to pierwszy koncert tegorocznej odsłony Festiwalu Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej Eufonie.

Rozmowa z artystą została zarejestrowana w Warszawie podczas konferencji prasowej cyklu festiwali Wschód Kultury. W materiale wykorzystano fragmenty utworu „Core” z albumu „Song of the Night Mists”.

Kliknij i pobierz transkrypcję tego podcastu.

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
Słuchają Państwo audycji kulturalnych. Przy mikrofonie Martyna Matwiejuka.
Ze mną jest dziś kompozytor i skrzypek Stefan Wesołowski. Cześć, dzień dobry.
Cześć, dzień dobry, witam.
Spotykamy się na kilka dni przed premierą Twojej najnowszej solowej płyty Song of the Night Mists.
Ukazuje się 13 czerwca nakładem brytyjskiej wytwórni Unheard of Hope.
Czy dla Ciebie to jest zupełnie nowa opowieść, czy może jest to w jakimś sensie kontynuacja Twoich poprzednich solowych płyt?
Ja myślę o tej płycie w tej chwili jako o pewnego rodzaju kontynuacji, czy pewnego rodzaju dopełnieniu dwóch poprzednich albumów.
Przy czym nie jest też tak, żebym miał takie założenie od początku, ale gdzieś tam w momencie, kiedy ta płyta zaczęła się już wykluwać i kształtować,
to te gdzieś tam relacje, jakieś zależności zaczęły mocno mi się unaaczniać i trochę traktuję jako takie dopełnienie trylogii, na którą mi się te płyty składały.
Wydaje mi się, że tworzą taki logiczny trójkąt.
Patrząc też na grafikę, która towarzyszy tej płycie, można gdzieś przypomnieć sobie okładkę Libestot.
Tak, co prawda finalnie to o czym mówi, czyli obraz Marcina Zawickiego znajduje się na tylnej stronie okładki,
natomiast rzeczywiście jest to takim elementem też łączącym pierwszą z tych trzech płyt, czyli Libestot,
bo tam był jeden z obrazów Marcina Zawickiego na okładce i tutaj jest jakby inny, świeższy i gdzieś tam, kiedy go zobaczyłem,
zobaczyłem, że mi bardzo rezonuje z tym nowym materiałem, a jednocześnie linkuję do tego pierwszego albumu.
Czyli organiczne formy, natura, gdzieś te odniesienia też można na Twoim najnowszym albumie odnaleźć.
Szukając słów, w które można ubrać nastrój, charakter Twojej najnowszej płyty,
myślę o takich określeniach jak drżący, niepokojący, potężny, dostojny.
No a kiedy się zagłębimy w tę odsłonę koncepcyjną tego albumu, choćby patrząc na tytuły utworów,
nawiązujesz do takiej terminologii przyrodniczej związanej z naturą,
to jest dla Ciebie taka opowieść o świecie bez człowieka, może o walce człowiek kontra natura?
O relacji pomiędzy człowiekiem i naturą, ale też o naturze, jakby o świecie natury i o świecie człowieka,
od pewnej duchowości natury i duchowości człowieka, też w jakimś wyodrębnieniu.
To znaczy koncepcja tego albumu jakby nie zrodziła się, że tak powiem, samoistnie w mojej głowie,
tylko wynikła z pracy nad stworzeniem oryginalnej muzyki pod ekspozycję nowo powstałego Muzeum Historii Naturalnej w Zakopanem.
I miałem w głowie, stąd są te tytuły, różne procesy geologiczne i teatry w fazie tworzenia
i te miliardy lat, które stworzyły to, z czym mamy dzisiaj do czynienia.
I im głębiej jakby w to wchodziłem, tym bardziej myślałem o tej historii, która jest jakby przed nami,
przed obecnością człowieka, która jest nieporównanie dłuższa niż sama historia człowieka.
I trudno jest jakby nie myśleć o tym, że jeżeli na takiej przestrzeni ogromnej czasu
historie gatunków tworzyły się i kończyły kilkukrotnie,
to trudno jakby patrzeć się na świat jako przestrzeń, w której wszystko sprowadzało się do tego,
żeby przyjąć człowieka na swoje łono.
W mojej głowie ta przeszłość też bardzo mocno się upodmiotowiła.
Natomiast wciąż było pytanie też w mojej głowie o tą duchowość,
czym jest ta duchowość i czym jest ta rola człowieka w tym wszystkim,
ponieważ to jest jakby pewien rodzaj najbardziej takiej intelektualnej duchowości,
takiej szlachetności wynikającej też z tworzenia, z kultury.
No i te pytania gdzieś tam mi się zawiązują w tym.
Zresztą ostatni utwór na płycie jest już mocno taki humanistyczny
i opierający się jednak o inspirację człowiekiem po prostu.
Wynotowałam sobie jeden wers z wiersza Kazimierza Przerwy Tettmeyera
Cicho, cicho, nie budźmy śpiącej wody w kotlinie.
To z wiersza zatytułowanego Melodia Mgieł Nocnych,
z którego tytuł zaczerpnąłeś do nazwania swojego najnowszego albumu.
Wspomniałeś o tych Tatrach i bezpośrednio możemy je usłyszeć na tym albumie.
Tak, oprócz tego, że stanowiły taką główną,
estetyczną inspirację, czy jakby taką przestrzeń,
którą otoczyłem się, żeby myśleć w ogóle o tym albumie
i spędziłem trochę czasu w Tatrach już myśląc o tym albumie.
Ale rzeczywiście tutaj właściwie po raz pierwszy przydarzyła mi się taka sytuacja,
bo ja zawsze korzystam i na tym albumie również.
Oprócz pisania oryginalnych rzeczy i nagrywania oryginalnych instrumentów,
tworzenia nowych rzeczy, to w procesie tworzenia ja bardzo często sampluję sam siebie.
To znaczy sampluję swoje szkice nieużyte,
wyciągam z szuflady i przetwarzam je i one stanowią takie mięso,
które wypełnia ten materiał.
I po raz pierwszy zdarzyło się tak, że taką słyszalną im obecnością
jest też nagranie jakby spoza mnie.
Mam tu na myśli fragmenty króla Rogera Karola Szmanowskiego,
które też są w takim bardzo króciutkim samplu,
ale jeżeli ktoś zna Szmanowskiego, to z pewnością to wyłapie.
Też miłośnika Tatr swoją drogą.
Jak traktujesz ten najpotężniejszy, ostatni organowy utwór,
który znalazł się na tej płycie?
Zdaje się, że napisany dla twojego brata, Piotra Wesołowskiego,
którego też możemy usłyszeć na albumie.
Tak, Piotrek jest wykształconym organistą,
więc kiedy pisałem utwór na organy, to było dla mnie oczywiste,
że chciałbym, żeby on to zagrał i ja mu to chciałbym dedykować.
Natomiast utwór też jest poświęcony innej postaci,
bratu Wilhelmowi, już nieżyjącej takiej legendzie zakonu dominikanów,
który był przez właściwie całe swoje życie związany z Gdańskim klasztorem
i był organistą tam.
I jest to jednym z takich ikon mojego dzieciństwa, mojego ukształtowania.
I kiedy pisałem utwór na organy, też pomyślałem,
że chciałbym go w jakiś sposób upamiętnić tym chociażby tytułem,
bo jest on dla mnie jakby takim symbolem tej dobrze rozumianej ludzkiej duchowości,
jakby oddania i sztuce, i samoukształtowaniu, i dobru.
To dodajmy jeszcze, że ten utwór został zarejestrowany w Bazylice Świętego Mikołaja w Gdańsku,
w wersji, którą usłyszą Państwo na albumie.
Czy są jakieś szczególne rozwiązania, detale muzyczne, z których jesteś zadowolony rzeczywiście na tym albumie?
To jest trudne pytanie. Ja lubię ten album też przez...
Znaczy ja w ogóle te swoje albumy traktuję trochę jak dzieci,
więc trudno mi jest o nich mówić też tak z pozycji jakiejś krytycznej i analitycznej,
bo ja po prostu kocham przez też ból, w którym powstają.
Każdy przechodzi bardzo długą drogę, dojrzewa i ten album też taki jest.
Ja mogę powiedzieć, że jego właściwością jest inne brzmienie,
mimo tego, że da się wyczuć pewną spójność z pozostałymi,
uderza w zupełnie innym jakby tony, korzystam z innych narzędzi.
I lubię to, podoba mi się to, cieszy mnie to.
Też mógłbym się tutaj po raz kolejny posłużyć jakby taką analogią do dzieci,
że też cieszą nas różnice pomiędzy nimi.
Cieszy nas to, że jedno jest niesforne bardziej, a drugie jest bardziej spokojne.
Jedno lubi zająć się sportem, a drugie grać na instrumentach.
Trochę ja tak mam też z płytami.
To jeszcze jeden ostatni wątek.
Jak na ten ostateczny kształt tego materiału wpłynęła Twoja współpraca z Alem Carlsonem,
który odpowiada za mix tej płyty?
Miało to dla mnie bardzo duże znaczenie.
Nie w warstwie takiej kompozycyjno-producenckiej,
i stricte dlatego, że mimo wszystko on też dostał już album kompozycyjnie skończony.
Natomiast rzeczywiście chciałem, bardzo mi zależało,
żeby tego finalnego rysu, który przychodzi jakby w pracy nad mixem,
nadał ktoś, kto zrozumie też brzmienie tego albumu.
I muszę przyznać, że mi bardzo mocno w głowie siedział ono trick z Pointnever,
jak ja skończyłem tą płytę, bo spośród różnych artystów, których płyty lubię,
miałem wrażenie, że, co może niektórych zdziwi,
ale w sumie wydaje mi się, że to też jest odczuwalne,
czułem największą jakąś taką bliskość w tym.
I sprawdzałem po prostu, kto pracował nad jaką płytą.
I okazało się, że producentem właśnie mojego najbardziej ulubionego albumu,
ona od Ricksa jest właśnie Al Carlson.
Zobaczyłem jeszcze nad jakimi innymi rzeczami pracował.
Pracował nad wybitnymi i bardzo znanymi również albumami.
No ale stwierdziłem, że nie zaszkodnie napisać, wysłać mu tego albumu
i po prostu jakby liczyć trochę na to, że jeżeli mu się spodoba,
to znajdzie czas na to, żeby nad tym popracować.
I wysłałem mu i rzeczywiście odpisał z dużym entuzjazmem,
zaprosił mnie do siebie do Nowego Jorku.
I usiedliśmy do tego i zrobiliśmy ten album.
I właściwie osiągnąłem chyba to dokładnie, o czym sobie zamarzyłem.
A plus jakby dodatkowo gdzieś tam mocno mnie jakoś uskrzydliło to,
że on też tak ten album odebrał.
13 czerwca premiera najnowszej płyty Stefana Wesołowskiego
Song of the Night Mist.
A 10 lipca pierwsze koncertowe spotkanie z tym materiałem.
Po raz pierwszy w całości płyta zostanie wykonana w ramach
Festiwalu Eufonie na Białostockiej Odsłonie Wschodu Kultury.
Stefan Wesołowski był dziś Państwem i moim gościom wielkie dzięki.
Dziękuję serdecznie.
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

75 audycji o muzyce

75 audycji o muzyce

Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Król Tanga

Król Tanga

  Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna  śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga