Wybrany utwór: Picasso w Muzeum Narodowym w Warszawie
Ponad 120 prac Pabla Picassa, a wśród nich grafiki, ceramikę i ilustracje książkowe, można zobaczyć na wystawie przygotowanej z okazji pięćdziesiątej rocznicy śmierci artysty. Zgromadzone dzieła pochodzą z Museo Casa Natal Picasso (dosł. Muzeum Dom Narodzin Picassa) w Maladze oraz z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. Większość dzieł jest prezentowana w Polsce po raz pierwszy.
Audycje Kulturalne odwiedziły Muzeum Narodowe by porozmawiać o prezentowanych pracach, które obejmują pięćdziesiąt lat twórczości artysty. Naszym gościem jest z kuratorka wystawy Anna Manicka.
Ekspozycja przypomnienia również o związku Pabla Picassa z Polską. Artysta odwiedził nasz kraj w 1948 roku. Był gościem Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu. Znalazł też czas by odwiedzić Warszawę i Kraków.
Z Polski przywiózł pamiątki. Stały się one później inspiracją do kolejnych prac, które dziś możemy podziwiać na wystawie. Z Anną Manicką rozmawiamy o znaczeniu podróży Picassa dla naszego kraju, powodach przyjazdu do powojennej, powstającej z gruzów Polski, a także o rozumieniu sztuki współczesnej przez Polaków.
Wystawa przedstawia (m.in.) portrety ukochanych kobiet Picassa: Francoise Gilot, matki jego dwójki dzieci, a także drugiej żony – Jacqueline Roque. Dla artysty te dwie wielkie miłości były ideałem piękna i stały się jednym z ważnych tematów jego twórczości.
Malaga, w której urodził się Pablo Picasso, to miasto o historii liczącej ponad 3000 lat, będące od wieków ważnym ośrodkiem handlowym nad brzegiem Morza Śródziemnego. Anna Manicka opowiada o inspiracjach Picassa mitami greckimi i rzymskimi, które zostały włączone do lokalnej kultury. Picasso jednak wybrał z mitologii swoje ulubione postaci, które wielokrotnie uwieczniał w swoich dziełach.
Ekspozycję kończy pokaz ceramiki. Picasso zajął się nią po II wojnie światowej. Przez kolejnych 20 lat zaprojektował, ozdobił i wyrzeźbił ponad 3500 przedmiotów z gliny. Część z nich, w tym te najwcześniejsze będące dumą kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, możemy podziwiać na wystawie.
Dzień dobry Państwu, Anna Karna. Zapraszam na rozmowę audycji kulturalnych.
W Muzeum Narodowym w Warszawie właśnie otwarto wystawę pod tytułem Picasso z okazji 50. rocznicy śmierci artysty.
O ekspozycji i związkach tego twórcy z Polską rozmawiać będę z panią Anną Manicką, kuratorką wystawy. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Ta wystawa to pokaz 120 prac artysty, ale także opowieść o wizycie Pablo Picasso w Polsce w 1948 roku. Jak to się stało, że Picasso odwiedził nasz kraj?
Picasso w tamtym czasie uważał się za komunista. Był członkiem francuskiej partii komunistycznej.
Miał bardzo specyficzną sytuację. Wtedy francuscy komuniści bardzo dyskutowali nad tym, czy socrealizm powinien również dla nich być oficjalną sztuką.
Tam we Francji brzmi to nieprawdopodobnie, a jednak jest to fakt. To oczywiste dla Picasso było to absolutnie nie do przyjęcia.
Myślę, że wyjazd do Polski był odpowiednią odskocznią i bardzo potrzebnym przerywnikiem w jego życiu w tamtym czasie.
Dlaczego został zaproszany?
Myślę, że chodziło nie tyle o wypromowanie Polski, co o wzmocnienie jej. W zasadzie, jeśli tak wielki artysta przyjeżdża do kraju, który jest zniszczony wojną, generalnie w bardzo ciężkiej sytuacji, to dla wszystkich jest to zysk, mówiąc najprościej.
Wtedy bardzo duża część z ówczesnego społeczeństwa uważała, że skoro Picasso tu przyjeżdża, tej klasy artysta, największy artysta na świecie, skoro on się tutaj pojawia, to znaczy, że my jeszcze nie jesteśmy XVII Republiką Związku Radzieckiego.
Że mimo, że pozostajemy ciągle w sferze wpływów, to jeszcze ciągle należymy do Europy Zachodniej. Dla wszystkich było to doskonałe doświadczenie.
Powiedziała Pani takie słowa, że Picasso w Polsce odbierany był i jest trochę inaczej. Jak w takim razie odbierano sztukę Picasso tutaj?
Myślę, że w Polsce jest z tym duży problem, ponieważ generalnie nieakceptacja sztuki współczesnej jest ogromna. Podejście na zasadzie, że ja sam potrafię takie rzeczy rysować, że nie podoba mi się, to nie jest taka sztuka, jaką lubię, jest bardzo częste.
Gust wielu odbiorców zatrzymał się na przełomie XIX i XX wieku. Ten osławiony koń w oleju, czyli malarstwo realistyczne XIX-wieczne jest tym, na którym właściwie gust się wielu odbiorców wyczerpuje.
Picasso jest oczywiście artystą, który stworzył sztukę nowoczesną. Właściwie ruszył z posad bryłę świata, przynajmniej w kwestii historii sztuki.
Był tym, który odkrył pewne prawidła, pewne zależności w sztuce nowoczesnej. Sztuka Picasso powinna być pokazywana jak najczęściej właśnie po to, żeby ludzie mogli się z nią zapoznać, żeby mogli zrozumieć, że ta sztuka taka jest.
Inna nie będzie, że w XX wieku kanon piękna się zmienił. Że rzadko, bardzo rzadko kiedy sztuka dwudziestowieczna jest piękna w tym takim tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia.
Że żadne normy dotyczące harmonii, żadne tradycyjne normy tutaj nie obowiązują. Dla wielu osób przyjazd Picasso był świadectwem, że jeszcze nie całkiem zostaliśmy pochłonięci przez naszych przyjaciół ze wschodu.
Wiele osób bardzo chciało się identyfikować z Picasso, a nie z oficjalną narracją, taką sposobem ubierania przedmiotami codziennego użytku, jakich ludzie używali.
Ludzie bardzo chcieli się od tego w jakiś sposób dystansować. To były takie subtelne gierki z władzą, kiedy ludzie ubierali się w taki, a nie inny sposób.
Może niekoniecznie tak, jak to widziały oficjalne czynniki. I to już był sam fakt, był rodzaj oporu, bo w zasadzie w tego rodzaju kraju zawsze tak się dzieje.
Ta wystawa to zbiór prac należących do Muzeum Domu Narodzin Picasso w Maladze, gdzie zresztą artysta się urodził.
A także prac, które należą do kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie. Wystawa rozpoczyna się częścią zatytułowaną Odnalezione Piękno, a wśród dzieł możemy odnaleźć właściwie dwie bohaterki tej wystawy, a myśl o wielkich miłościach, Picasso.
Jak najbardziej. Kobiety Picasso są w tej chwili bardzo wdzięcznym tematem. Wiele się o tym pisze. Myślę, że to jest to, co bardzo ciekawi ludzie, bo życie Picasso było samo w sobie, było też dzieło rodzajem dzieła sztuki.
Picasso miał dwie żony i całkiem sporo towarzyszek życia. Pierwsza żona, Olga Koklowa, była rosyjską tancerką.
Picasso chciał się z nią rozstać, ale po prostu nie mógł, ponieważ francuskie prawo chroniło jej interesy i musiałby oddać jej połowę majątku.
Więc się nie rozstał. Olga Koklowa niestety straciła rozum, jak wiele kobiet Picasso.
Kolejne jego towarzyszki życia to Dora Mar, Marie-Thérèse Walter i François Gillot.
François Gillot to jest ta, której portretów znajduje się na naszej wystawie najwięcej.
Ona była z Picasso, kiedy Picasso był tutaj w Polsce. Zresztą nie była z tego powodu szczęśliwa.
François Gillot była jedną z tych kobiet, która zabrała dzieci i odeszła, a potem jeszcze wyszła za mąż.
Czyli rzecz niesłychana, bo jego kolejne panie albo traciły rozum, albo się zabijały.
A jedna z nich powiedziała, że kobiety drżyjcie. Po Picasso tylko Bóg. To w ogóle nieprawdopodobne.
Natomiast François Gillot była młodą, fantastyczną kobietą i ona jest matką Claude'a i Palomy Picasso.
Była młodą dziewczyną, która zdecydowała się świadomie oddać Picasso'owi, mówię w sensie ogólnym.
Współpracowała z nim, pomagała mu, istniała z nim, żyła z nim po prostu.
Ona pisała książkę Moje życie z Picasso'em, która jest znakomitą lekturą, jeśli chce się zwiedzać tę wystawę.
To jest książka, która jest przetłumaczona na polski i znakomicie się ją czyta.
Natomiast jej następczynią była Jacqueline Rock.
Ona dostała pozycję drugiej żony, ponieważ Olga Koklowa już w tym czasie nie żyła, zmarła.
Natomiast Jacqueline Rock ograniczyła pozostałym członkom rodziny dostęp do samego Picasso.
Nazywała go słońcem, mistrzem, mówiła, że słońce teraz odpoczywa, słońce śpi, mistrz nie przyjmie państwa, mistrz nie może i tak dalej.
Próbowała Picasso zawłaszczyć, jednocześnie pod jej opieką Picasso stworzył masę znakomitych obrazów.
Najwięcej portretów i którykolwiek swoich kochanek to właśnie jest, znaczy tu żony, to właśnie jest Jacqueline Rock.
Opowiedzmy zatem o tych portretach. Jakie ich przedstawienia możemy zobaczyć na wystawie?
Jest taka część wystawy, na której żartuję, że pokazują się dwie rywalki, aczkolwiek ciężko je nazwać rywalkami.
Mamy tam portrety François Chilot, a obok mamy portrety Jacqueline Rock.
Mamy ją w różnych pozach, czytającą w pięknym profilu i jednocześnie mamy pracę, która jest ulubioną pracą kuratora tych hiszpańskich zbiorów.
Mianowicie jest to Jacqueline Rock z bardzo piękną, długą szyją, wzorowana na girlandaju, bo to widać wyraźnie, że to przypomina torna błoni.
I oprócz tego mamy tam jej włosy, jej fryzura przypomina malarstwo Sargenta, amerykańskiego malarza.
Te jej włosy są upięte w siateczce, tak jak kobiety długie włosy nosiły w takiej siateczce.
To często na amerykańskich filmach z lat pięćdziesiątych się pojawia, chociażby przy West Side Story to były takie sceny.
Więc jest to no to uczesanie, które w tamtym czasie było szalenie modne.
Zresztą w ogóle większość portretów Jacqueline Rock jest z bardzo, bardzo długą szyją.
To była żona kolonialnego urzędnika, który został wysłany do Burkina Faso.
Jacqueline pojechała tam z mężem i z córką i po prostu uciekły z tego Burkina Faso, uciekły na południe Francji, tam poznały Picassa.
On ją nazywał panią Z, ponieważ willa się tak nazywała, a potem chciał nazywać ją panią X, no i potem już zostali parą.
Opowiedzmy o tym, w jakich technikach wykonane są te prace, które możemy oglądać na wystawie.
Ta wystawa jest jedną wielką pochwałą litografii.
To była technika, która upowszechniła się po II wojnie światowej. Myślę, że było to bardzo charakterystyczne zjawisko.
W tamtych czasach niewiele osób było stać na kupowanie obrazów, ale mogło ich być stać na kupowanie grafik.
Litografia była techniką, która wówczas święciła triumfy.
To są zachowane wspomnienia robotników, którzy pamiętali, że Picasso od bladego świtu stawał przy warsztacie i zaczynał pracować nad litografią.
I mamy tutaj gro litografii na wystawie. Mamy jeszcze warsztacik litograficzny, którym pokazujemy różnego rodzaju narzędzia używane przez artystów, którzy zajmują się litografią.
Na wystawie znajdziemy echa podróży Picasso do Polski w dziełach właśnie. Myślę o pewnych kożuszkach, które widzimy i w pracach i na zdjęciu.
Tak. Część poświęcona pobytowi Picasso w Polsce zawiera fantastyczne zdjęcie, na którym jest Picasso razem z François Gillot i z przyjaciółmi.
I oni się udają na festiwal w Cannes. Proszę sobie wyobrazić przebywanie na południu Francji wiosną, ciepłą wiosną z reguły, w kożuszku zakopiańskim, który w zasadzie służy do chodzenia w nim na podhalu.
No ale oboje bardzo dzielnie zmierzają w tych kożuszkach i to jest chyba jedyne lepsze zdjęcie, na którym widać jak to w ogóle wyglądało.
Picasso kupił je w sugiennicach, kupił dla niej, dla siebie i dla Pabla. Zpalały wtedy jeszcze nie było na świecie.
Po powrocie do Francji wykonał grafikę, pięciokolorową litografię, która nazywała się dziewczyna w fotelu.
Ta dziewczyna w fotelu to była właśnie François Gillot siedząca w kożuszku zakopiańskim.
Tutaj powstała pięciokolorowa litografia. Litografia jest techniką, która żeby odbić pięciokolorowy wizerunek musimy wykonać pięć płyt odrębną dla każdego koloru.
Potem te płyty nabija się jedną na drugą. Najpierw się odbija pierwszą, potem na tym rysunku odbija się drugą, trzecią, czwartą, rzecz jasna poczynając od najjaśniejszych kolorów.
Wystawa pokazuje jak z jednej pięciokolorowej litografii, z pięciu kamieni, które służyły do odbijania jej w pięciu kolorach,
Picasso wyczynił najdziwniejsze rzeczy. Mianowicie wykonał 35 odbitek. Jest to najdłuższa seria Picasso, jaką w ogóle kiedykolwiek stworzył.
Ponieważ każdy z kamieni brał, przeszlifowywał, domalowywał coś, robił odbitkę.
Znowu przeszlifowywał, robił odbitkę. Znowu domalowywał kolejne rzeczy i zrobił kolejną odbitkę.
Czyli robił coś w rodzaju odbitek próbnych, ale u Picasso to nie są odbitki próbne, bo odbitka próbna w sztuce dawnej oznacza, że wraz z kolejną odbitką rośnie doskonałość dzieła.
To znaczy, że wreszcie stan ostatni jest stanem skończonym, tym najważniejszym i najlepszym. Poprzednie odbitki są tylko próbami, a tutaj nie są to próby.
Po prostu każda kolejna jego zmiana jest dziełem sztuki. On po prostu przerabiał te podstawowe kamienie i z tych pięciu kamieni wyszło aż 35 prac.
Na naszej wystawie jest 17 i myślę, że jest to warte porównywania. To jest coś, w którym można się bawić, coś w rodzaju zabawy, znajdź różnicę, ponieważ na jednej zeszlifował całe tło, na drugiej dodał kratkę na jej spódnicy, na trzeciej pokazał jej rękę.
To jak gdyby jest możliwość obserwowania procesu twórczego.
W kolejnych pracach, które możemy oglądać na wystawie, widać, że Picasso bardzo lubił cyrk.
Tak, w tej części poświęconej pięknu jest taki mały kącik cyrkowy. To była tematyka, która zawsze go fascynowała. Myślę, że w jakiś sposób było to w opozycji do jego klasycznego wykształcenia.
Picasso często odwiedzał cyrk Medrano w Paryżu i tam rozmawiał z różnego rodzaju akrobatami, linoskoczkami, obserwował jak traktują swoje zwierzęta.
I to wszystko było dla niego inspiracją oczywiście. Te cyrkowe przedstawienia znamy już od samego początku, od błękitnego okresu, kiedy obserwujemy tych bardzo smętnych harlekinów i bardzo smętne postacie akrobatów, woltyżerek i podobnych osób.
Tutaj są one nieco weselsze. To oczywiste, że te osoby mają piękne ciała i że Picasso to również fascynuje, że jest to dla niego jakaś inspiracja, nowość.
Kolejna część wystawy koncentruje się wokół fascynacji postaciami mitologicznymi. Jak wyglądała ta pikassowska mitologia?
Malaga to jest port handlowy, który już dawno powstał, kiedy z terenu dzisiejszego Libanu kupcy ciągnęli do starożytnego Rzymu. Malaga była portem po drodze.
Sztuka starożytna była tam zawsze obecna. Mitologia tam była wpisana niejako w miejscową mitologię. To jest rzecz oczywista.
Od razu powiem, że Picasso, który oczywiście odebrał bardzo staranne wykształcenie, jeśli chodzi o szkoły artystyczne, jego ojciec w końcu był nauczycielem sztuki.
Picasso owszem zaprzyjaźnił się z mitologią, ale ma swoich ulubieńców. Picasso sam identyfikował się z Minotaurem najczęściej, natomiast mamy jego liczne fauny, mamy centaury, to są postacie, które najbardziej go ciekawiły.
Mamy też ciekawostkę, jest faun rodzaju żeńskiego, czyli centaurka. Mamy też, nasze fauny grają na aulosach, na instrumencie, o którym dzisiaj wiemy, że miało wyjątkowo głośny, przyzywający dźwięk.
Mamy więc tutaj także Wenus za morem, to jest dialog z mistrzem, bo jest to malowane według obrazu Kranacha. Mamy tam Wenus z małym amorkiem i tam mamy taką sekwencję niejako edukacyjnie ułożoną, od najbardziej realistycznego przedstawienia do wręcz kubuizującego.
Picasso sam często robił takie rzeczy, istnieją jego cykle, które pokazują jak wygląda jakiś motyw, począwszy od pierwszego realistycznego wyglądu, aż do prawie znaku, który zastępuje ten obraz.
Na tej wystawie widać na poszczególnych pracach, jak Picasso upraszczą swoją kreskę, ale widać też, że on chciał pokazywać to, czego inni nie pokazywali, rzecz właściwie naturalną nam, a mianowicie asymetrię naszych twarzy.
Picasso zdawał sobie sprawę, że nasz umysł dopowiada. To znaczy, że jeśli czegoś nie widzimy, jeśli widzimy tylko jedno oko, to nasz umysł prawie na pewno dopowie to drugie.
Jeśli widzimy twarz kobiety, która jest jednocześnie pokazana z profilu i enfas, to możemy być pewni, że nasze oko nie będzie protestowało.
Nasze oko zobaczy to, co artysta miał na myśli. Możemy dopiero po chwili myślimy, a przecież to wygląda inaczej.
Poza tym proszę pomyśleć, że kiedy patrzymy na coś z tradycyjnej perspektywy, to na przykład nie widzimy tego, co jest z tyłu, no bo jest zakryte.
Picasso pokazywał to wszystko jednocześnie. To tak, jak gdyby rozpłaszczyć siatkę bryły geometrycznej.
Więc miał swoje metody, doskonale zdawał sobie sprawę, że jak gdyby należy łudzić oko i do tej pory przecież jest sporo sztuki dawnej, która jest sztuką iluzjonistyczną.
To nie tylko malowidła na sklepieniach. Natomiast on mówi, ja nie chcę łudzić oka, ja chcę łudzić umysłu.
No i to prawda, a nasz umysł jest właśnie oszukiwany chociażby przez nasze oczy.
Po II wojnie światowej Picasso zafascynował się ceramiką i oto wchodzimy w kolejną część wystawy.
Tworzył przedmioty ceramiczne przez kolejne 20 lat.
Wiadomo, że na początku powstało całkiem sporo prac, kiedy Picasso jeszcze eksperymentował.
I te nasze pochodzą z tego okresu, dlatego jesteśmy bardzo z nich dumni.
To jest jeszcze 1947 rok, kiedy polska delegacja wybierała grafiki, które Picasso obiecał ofiarować.
Wybrano talerze jako pakowniejsze.
Oni lecieli małym samolotem, nie wyobrażali sobie pewnych rzeczy po prostu.
Natomiast późniejsze prace były już wysokonakładowe.
Picasso potraktował ceramikę jak grafikę.
W grafice z jednej matrycy można wykonać wiele odbitek i każda jest oryginałem.
Picasso na tej samej zasadzie potraktował ceramikę.
To oczywiste, że te wysokonakładowe są najmniej cenne,
chociaż bywają wśród nich absolutnie nieprawdopodobne egzemplarze.
Co przedstawiają talerze Picasso? Jak myślą o ceramice?
Bardzo specyficznie.
Picasso jako eksperymentator to tutaj jest znakomite określenie.
Po pierwsze mamy cały szereg przedstawień poświęconych korridzie.
Korridzie bykom, tematowi, który przez całe życie dla Picasso było bardzo ważny.
Sam mówił o sobie, że jest torobrawo, dzielny byk.
To jest ten byk, który szarżuje i zabija.
Mamy więc prace, które funkcjonują tak, jak funkcjonują obrazy.
Można je powiedzieć na ścianie.
Mamy też prace, które są jego zabawą.
Te talerze są lekko wklęsłe.
Można wyobrazić sobie, że stanowią makietę.
Makietę areny na przykład.
Na brzegu, na otoku talerza jest narysowana publiczność,
a na dnie narysowana jest walka.
Możemy też potraktować je jako twarze, jako maski,
bo można talerz trzymać przed sobą.
Jeśli na nim jest namalowana twarz, to tak jak gdybyśmy mieli na sobie maskę.
Picasso robił te rzeczy wielokrotnie.
To jest najcenniejsza część.
Natomiast poza tym posiadamy talerze, na których są przedstawienia zwierząt.
Prawie wszystkich z tych zwierząt Picasso miał, znał je.
Tam była koza, Picasso miał swoją kozę.
Mamy też tam różnego rodzaju ptaki, w tym sowę, o którym wiadomo, że miał sowę.
François Chilo pisze o tej sowie.
Oprócz sowy jest tam nasz jedyny tutaj w Polsce gołąbek pokoju
i jeszcze inne ptaszysko, takie równie sympatyczne.
Oprócz tego mamy przedstawienia z talerzy z jedzeniem,
ponieważ tak naprawdę talerze służą do jedzenia.
Można je położyć wtedy płasko na stole i u nas tak są przedstawiane.
One leżą płasko i na nich jest jajka sadzone, jakaś kiełbasa,
winogrona razem z nożyczkami do ich obcinania.
Oprócz tego są ryby różnego rodzaju, są szprotki w oliwie,
przy czym szkliwienie jest tego rodzaju,
że wydaje się, jakby ten talerz cały był pomazany oliwą.
Wygląda znakomicie.
No są te ceramiki, które rzeczywiście jesteśmy z nich dumni.
Oprócz tego mamy egzemplarze hiszpańskie.
W naszych zbiorach nie ma prac trójwymiarowych,
także różnego rodzaju dzbanki z okresu późniejszego.
Występują na naszej wystawie m.in. piękny dzbanek,
który jak gdyby już na wszelki wypadek ma bukiet z kali w sobie
i te kalie są trójwymiarowe.
Co ciekawe, pierwsza wystawa ceramiki i Picasso
odbyła się właśnie w Polsce, we Wrocławiu.
Rzeczywiście, kiedy Picasso przyjechał na kongres pokoju do Wrocławia
w 1948 roku, przywiózł swoje ceramiki,
te same, które znajdują się w zbiorach muzeum,
były wystawione w holu, w całej sali kongresowej.
Picasso bardzo chętnie tam przesiadywał.
Przesiadywał tam, obserwując reakcje ludzkie,
był bardzo ciekawy, jak ludzie będą na nie reagowali.
To była taka pierwsza wystawa,
dlatego, że wcześniej on próbował.
Ja mówię, nasze telarze są z okresu tego,
kiedy jeszcze eksperymentował.
Stąd nie ma więcej ich egzemplarzy.
Jeszcze nie wykonano żadnych matryc.
Picasso nieco później wpadł na pomysł,
że ceramika też może być źródłem za roku.
A zatem piękno,
polska historia, mitologia i ceramika.
W tych właśnie czterech tematach zawiera się wystawa.
Tę wystawę można oglądać do 14 stycznia 2024 roku.
Raport powstał w wyniku rozmów z rodzicami, ekspertami oraz przedstawicielami sektora kultury. Pozwoliły one stworzyć wielowymiarowy obraz pokazujący, jakich aktywności dla swoich dzieci szukają rodzice, jakie są ich oczekiwania i potrzeby, a także co hamuje ich przed uczestnictwem. O raporcie „Dziecko i sztuka” opowiada Agnieszka Karp-Szymańska. Raport przybliża sposoby uczestnictwa… Czytaj dalej o Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury
Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!
Już nie białe ściany galerii, a przestrzenie usługowe, niszczejące, postindustrialne – coraz częściej to w nich prezentowane są wystawy sztuki. Dlaczego biją rekordy popularności i czego szukają na nich widzowie, którzy czekają na bilety w długich kolejkach? Pop-up to rozwiązanie stosowane w marketingu i reklamie, które doskonale przyjęło się w… Czytaj dalej o Pop-up: unikatowość, dialog, kontekst
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Święto Narodowego Centrum Kultury to nie tylko okazja, by lepiej poznać program instytucji i obszary, w których działa, ale także ludzi, którzy ją tworzą. Ich wspomnienia niedługo zostaną wydane w formie jubileuszowej publikacji. Przez 75 lat istnienia instytucji zmieniały się jej nazwy i lokalizacje; stałe pozostało jednak… Czytaj dalej o „Być tu i teraz” – 75 lat NCK
