Wybrany utwór: Kontrola Jakości: P.Unity – „No Codes”
Świadomy, całościowy, nagrywany z poczuciem swobody – tak członkowie zespołu P.Unity opisują swój drugi album długogrający. Płyta „No Codes” ukazała się po pięciu latach od ostatniego wydawnictwa funkowo-soulowej grupy.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
„Dla mnie jest najważniejsze to, żeby robić muzykę, kiedy jest na nią czas i pomysł, i chęć jej robienia. Wyciskanie pod kalendarz chyba nie leży w naszej naturze, w mojej na pewno nie” – mówi w podcaście Jędrzej Dudek, który wraz z Maciejem Sondijem odwiedził nasze studio. Muzycy zdradzają, jak powstawał materiał na „No Codes”. Utwory nagrano w domowej atmosferze. Zaczyn części z nich powstał już kilka lat temu. Jak przekonują artyści, ta płyta wyraża zespół najpełniej.
Album nagrano w składzie: Jędrzej Dudek, Maciej Sondij, Miłosz Oleniecki, Adrian Manowski, Rafał Dutkiewicz, Sara Jaroszyk, Weronika Grzesiewicz, Michał Łuka, Radek Nowak i Witold Haliniak. W audycji usłyszą Państwo fragmenty utworów „Lovers’ Disappearance”, „Morphin’” oraz „The Line” z płyty „No Codes” (U Know Me Records, 2023).
Słuchają Państwo podcastu Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Martyna Matwiejuk,
a w studiu ze mną Maciej Sondi oraz Jędrzej Dudek, czyli członkowie P-Unity. Dzień dobry.
Dzień dobry. Cześć.
No i jest Wasza druga płyta długogrająca, o której Wasz wydawca pisze tak.
Cztery lata od świetnie przyjętego debiutu ten wyśmienity na żywo dziesięcioosobowy band wreszcie wszedł do studia.
Ale Wy się chyba za bardzo nie przejmujecie tymi mechanizmami rynkowymi, niezależnie od tego, czy to dwa lata, czy pięć, jak policzyłam, od wydania pulp.
Najważniejsze, że jest muzyka, że jest nowy materiał do grania na żywo, prawda?
Tak.
Znaczy też nie jest do końca tak, że my przez te tam cztery czy pięć lat, już nie wiem, w sumie, że nic nie robiliśmy i że weszliśmy do studia dopiero teraz,
bo tak naprawdę ten materiał był przed premierą, gotowy, pewny dobry rok.
Może tam pomijając jakieś kwestie miksowe i masteringowe, ale no tak, chyba jest, nie wiem, czy Maciek się zgodzi, czy raz to z zespołu się zgodzi,
ale dla mnie to jest raczej najważniejsze, żeby po prostu robić muzykę wtedy, kiedy jest na nią czas i pomysł jakiś i chęć robienia jej.
Więc takie wyciskanie gdzieś tam na, pod kalendarz chyba nie leży w naszej naturze, w mojej na pewno nie, a ja mogę przeciągać ten zespół w skończoność, więc mam tę moc.
Ładziej i mniej zadowolony.
No ja bym na pewno sobie życzył, żeby to funkcjonowało trochę prężnie, jeśli chodzi o terminarz i żebyśmy częściej wydawali,
ale oczekiwania kontra rzeczywistość i troszeczkę się schodzi z tonu.
Plus faktycznie nie da się odeprzeć tego, że jakość jest fundamentem, a nie chęć po prostu wydawania i jeśli nie ma tego czegoś, nie jesteśmy gotowi, nie ma materiału, którym chcielibyśmy się podzielić,
to po prostu czekamy na ten moment z pokorą i jak przychodzi to też euforia jest innego kalibru niż gdybyśmy co roku wydawali płytę i zrobili z tego taką rutynę.
No i też wydaje mi się, że ta płyta pokazuje jasno, że ten czas był potrzebny, żeby wejść trochę na inny poziom wyrazu i uważam, że to jest skok dla nas ogromny i chyba było warto czekać.
Bardzo chciałam o to nie pytać i już o tym więcej nie rozmawiać, ale nie mogę chyba też nie wspomnieć o czasie pandemii, który pomiędzy tym wszystkim, pomiędzy waszymi dwiema płytami się wydarzył.
Ona też mocno się odbiła na tym czasie oczekiwania waszych fanów na drugi krążek?
Ogromnie, zdecydowanie i w naszym przypadku nie było w ogóle poczucia, że to jakieś było spojenie i że się skupiliśmy na tym, żeby teraz w spokoju i w zaciszu domowym sobie pracować,
tylko wręcz przeciwnie, doszło do totalnego rozprężenia.
W niektórych życiorysach pojawiły się też wydarzenia, które myślę, że odbiły się mega piętnem i to też wcale nie pomogło temu, żeby to przyspieszyć,
także generalnie myślę, że dobre dwa lata z tych pięciu to można od razu odjąć na starcie, bo się nic nie wydarzyło absolutnie w tym czasie.
Dopiero później tak naprawdę się zebraliśmy jakoś i wróciła ta energia, żeby w ogóle pracować, bo to też tak naprawdę był moment trochę sądu, co będzie dalej.
No też w przypadku tak dużego zespołu granie razem nakręca po prostu dalsze działanie i wytwarza, nie jest tak, że tracimy energię na granie razem i na próbowanie,
tylko raczej generujemy jakieś moce przerobowe do dalszego działania, więc fakt, że bardzo długo się po prostu nie spotykaliśmy i nie graliśmy,
nie mieliśmy też jakichś pretekstów takich koncertowych dość długo, no sprawił, że po prostu trochę rzeczywiście, tak jak Maciek mówi, tak zalegliśmy
i praca nad tym materiałem trochę została zawieszona. Później mieliśmy tak naprawdę skokowo tak działaliśmy, jak pojawiał się jakiś koncert,
to trochę zaczynaliśmy działać znowu i z materiałem nowym i z materiałem starym, po prostu ogrywać się z tym, zaczynaliśmy się spotykać
i tak naprawdę dopiero jak wróciliśmy do jakiegoś takiego normalnego funkcjonowania, zaczęliśmy troszkę grać i zaczęliśmy się po prostu spotykać częściej,
to dopiero powstały jakieś warunki do tego, żeby działać znowu nad nowym materiałem.
Mam też takie poczucie, że twórcy się dzielą na dwie grupy, myślę, tych, którzy uważają, że druga płyta jest tą najtrudniejszą,
jest takim wielkim testem po tej pierwszej, czy rzeczywiście ta muzyka się sprawdzi, czy mamy coś więcej do powiedzenia
i na tę drugą grupę, która uważa, że pierwsza jest takim trochę zlepkiem bardziej lub mniej przypadkowych naszych doznań
i tych wszystkich rzeczy, które gdzieś tam w naszych głowach dojrzewają i dopiero na tej drugiej możemy się w pełni i świadomie też wypowiedzieć.
Czy wy czujecie, że ten drugi album was lepiej reprezentuje w ogóle jako zespół?
Zdecydowanie tak i zdecydowanie bym się przychylił do tej wersji, że pierwsza płyta jest czymś bardzo chaotycznym i takim nieopierzonym,
w naszym przypadku na pewno, dlatego ta druga jest właściwie tym chyba słowem, które chcieliśmy bardzo świadomie i z pełną świadomością właśnie wypowiedzieć.
I ten czas właśnie, kiedy to wszystko dojrzewało, tak naprawdę pozwoliło nam również wyselekcjonować starannie te kawałki
i stworzyć taką spójną całość. Nie mam poczucia, że jest jakikolwiek element tej płyty, który chciałbym, żeby był zrobiony inaczej
albo numer, który jest trochę gorszy niż inny, tylko właśnie mam wrażenie, że to jest bardzo, bardzo całościowe dzieło i tak.
Są tam też kawałki, które trochę poleżały w szufladach, które trochę miały czas, żeby podejrzewać, prawda?
To nie tak, że stwierdziliście, no dobra, dzisiaj zaczynamy, nagrywamy, pusta kartka.
Oczywiście, oczywiście nie, no w ogóle myślę, że niektóre z tych projektów to sięgają czasów bardzo zamierzchłych, jeszcze nawet sprzed naszej pierwszej, pierwszej płyty.
To znaczy, oczywiście to miało zupełnie inną formę wtedy i dzisiaj ma już swoją tożsamość zupełnie indywidualną,
ale to jest bardzo również dalej przekrojowy materiał, tylko że po prostu w jakiś sposób posiadający wspólną, jednolitą tożsamość tym razem.
Ja z perspektywy słuchaczki mogę powiedzieć, że to jest płyta, na której jest bardzo, bardzo dużo ciepła i ona w jakiś sposób jest otulająca.
Może jeszcze im więcej tych odsłuchów, to znajdę lepsze słowa, ale na pewno czuć wasze zgranie po prostu i taką chęć wspólnego muzykowania.
Opowiedzcie może trochę o tych sesjach nagraniowych i też o założeniach, z jakimi podeszliście do tej płyty, jak chcieliście, by ona brzmiała,
jaka ogólna energia miała z niej płynąć i na ile też waszym zdaniem to się udało.
Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na to, że nie zrobiliśmy takiej dużej studyjnej sesji, w ramach której nagraliśmy pierwszą płytę.
Debiut tak naprawdę powstał, przynajmniej instrumentalne partie powstały co dwa dni pewnie, w ramach jednej właśnie takiej sesji.
A tutaj przy tej płycie założenie było takie, że jak najwięcej nagrywamy w domu, jak najwięcej nagrywamy w takich bardzo komfortowych warunkach,
w których nie tylko komfortowych tak nastrojowo, że tak powiem, że jesteśmy po prostu w domach, ale też bez takiego poczucia, że jest z nami realizator,
który nie jest częścią zespołu. Jak bardzo byśmy nie byli zgrani z kimś, kto realizuje, no to zawsze ta energia jest trochę inna.
Plus wiadomo, że też studia się zazwyczaj gdzieś tam dogaduje na godziny, dni i tak dalej, że nie mamy wyznaczonego tego górnego jakiegoś limitu,
że nagle gramy po prostu pod zegarek i myślimy sobie, dobre, no to może jeszcze ten numer raz, a ten to już zostawimy tak, bo zaraz nam minie czas ustalony.
Tylko po prostu była duża dowolność i nagrywaliśmy to w domach z większym chyba poczuciem swobody, więc myślę, że jeżeli ma to jakieś takie właściwości otulające
i jest w tym ciepło, to ja bym gdzieś tam szukał tego tutaj. Dla mnie to na pewno robi ogromną różnicę.
Nagrywanie w domu kontra nagrywanie w studio gdzieś z kimś, kto tutaj czeka, słucha, realizuje.
Wolę sam siebie realizować i sam działać, próbować. Na przykład stracić dwa dni na to, żeby robić jeden numer i potem go wywalić do kosza.
Jednak jak ktoś inny jeszcze wkłada w to pracę, jest w studio obecny i tak dalej, podchodzi się do tego zupełnie inaczej, tak mi się wydaje.
Z drugiej strony możesz stracić dwa dni, a możesz też ich stracić dwanaście albo dwadzieścia, prawda?
Też trzeba umieć postawić te granice, kiedy to jest wystarczająco dobre.
Jasne, tak. No to jest najtrudniejszy element oczywiście i tutaj akurat bycie w dużym składzie jest plusem,
bo też są inni ludzie, którzy po prostu gdzieś tam cisną trochę i mówią, dobra, to już jest gotowe.
No Maciek jakby myślę, że dużą taką rolę pełni takiego moderatora tego, ile te nagrania mają też trwać,
czy jest okej, czy jeszcze działamy dalej. I to nie tylko nagrań tych instrumentalnych,
ale też właśnie w moich wokali na przykład. Tak naprawdę Maciek tutaj czuwa nad kalendarzem.
Tak, no mogliśmy sprawdzić też poszczególnych członków, głównie z naciskiem na Miłosza,
w roli też realizatorów, czyli naszego klawiszowca, tak?
Klawiszowca i dodatkowo jedyna sesja, którą mieliśmy tak naprawdę poza studiem,
tym takim domowym jego i Jędrka domem.
Też jest to miejsce, z którym jesteśmy związani w pewien sposób prywatnie,
teraz to już w ogóle przez właśnie Jędrasa.
Także bardzo, bardzo to było inspirowane tym, że czuliśmy, że ten przeskok pomiędzy epką,
a pierwszą płytą jest jakiś zatrważająco duży, jeśli chodzi o brak tego takiego właściwego wypuszczenia się
i zrobienia tego totalnie po swojemu.
To znaczy ja na epkę do dzisiaj patrzę tak, że mimo tego, że też jest naszym jakby pierwszym w ogóle krokiem,
to dalej jestem jej totalnie bardziej pewien niż tego, co zaprezentowaliśmy na albumie.
I po nitce do kłębka nagle się okazało, że to jest właśnie ta różnica, która jest między tymi płytami,
bo w sumie czas raczej działał na naszą korzyść,
bo mam nadzieję, że z jego upływem wszyscy się rozwinęliśmy,
więc jak to się stało, że płyta dała efekty mniej zadowalające niż epka?
I nagle się okazało, tamtą nagraliśmy po prostu w domu, robiliśmy to jak chcieliśmy,
kiedy chcieliśmy, w jakim stanie chcieliśmy, cokolwiek
i że totalnie musimy wrócić do tej formuły, żeby po prostu kolejną płytę wydać w takiej zgodzie po prostu.
No i moim zdaniem efekt jest taki, jak przewidywaliśmy,
więc chyba to właśnie o ten parametr chodziło od początku.
Dziesięć lat, jeśli dobrze liczę, już możemy mówić, że tak długo funkcjonuje P.Unity?
Tak, tak. Dziesięć lat to jest czas, od którego się pojawił ostatni taki, można powiedzieć,
jeden z fundamentów tego zespołu, czyli Rafał, nasz perkusista.
I tak lubię o tym myśleć, to znaczy teoretycznie zespół wcześniej już funkcjonował pod tą nazwą,
ale od tego momentu doszedł jakiś taki właśnie element, który sprawił, że zaczęliśmy w jakimś kierunku zmierzać,
a nie tylko po prostu grać dla zajawy, tylko nagle pojawiły się plany właśnie koncertowe, wydawnicze,
to żeby to po prostu w końcu skrystalizować w jakiś sposób, a nie tylko tak płynąć, po prostu grając muzykę.
Padły już dwa imiona, to ja myślę, że jest najwyższy czas, byśmy przedstawili pełny skład artystów,
którzy pojawili się na tej płycie.
Miłosz Oleniecki, Adrian Manowski, Rafał Dudkiewicz, Sara Jaroszyk, Weronika Grzesiewicz,
Michał Łuka, Radek Nowak, Witold Haliniak oraz obecni dziś ze mną Maciej Sondi i Jędrzej Dudek.
Zastanawiałam się, jak uplasować waszą płytę gdzieś na polskiej scenie
i to jest szalenie trudne w ogóle ustawienie gdziekolwiek waszego zespołu,
bo chyba nie ma w Polsce drugiej takiej grupy, która wyrastałaby gdzieś z tego korzenia soulowo-funkowego.
Wy słuchacie takiej muzyki na co dzień?
Słuchamy, ale chyba... Ja kiedyś na pewno słuchałem więcej takiej muzyki,
ale jeżeli chodzi o polską scenę, no to przyznam, że nie za dużo słuchałem takiej muzyki,
bo rzeczywiście i nie ma jej za dużo i tam jakieś podejścia nie zawsze dla mnie były jakieś bardzo interesujące.
No ale teraz rzeczywiście jest ciężko mi przywołać kogoś, kto tak aktywnie robi coś podobnego.
Może z korzenia to tam ktoś wyrasta takiego funkowo-soulowego, nawet myślę, że dość dużo ludzi,
ale żeby kontynuować to jakby w tej formie, no to jest... Myślę, że scena jest bardzo mała.
I też myślę tutaj pod kątem muzyki wokalnej.
Zadałam to pytanie po to, by zadać ci teraz pytanie o właśnie teksty, których jesteś autorem,
bo śpiewasz na tej płycie tylko po angielsku.
I teraz pytanie, czy to jest tak, że się trochę za tym angielskim chowasz,
czy próbowałeś śpiewać też to po polsku i po prostu to się nie klei,
bo nasz polski szeleszczy, a ta muzyka plumka?
No, znaczy dla mnie decyzja o angielskim jest decyzją stylistyczną zdecydowanie,
szczególnie w tym zespole.
I jak wiele razy gdzieś tam rozmawiałem z ludźmi o tym,
to dla mnie często taką analogią tego jest trochę...
Ja wiem, że to jest dość radykalne podejście,
no ale muzyki góralskiej nikt po angielsku by nie śpiewał.
I dla mnie granie takiej solo-funkowej muzyk,
która jest bardzo raczej, przynajmniej próbuje chyba być gdzieś tam blisko tego korzenia,
śpiewanie po polsku po prostu nadaje inny ton.
Dla mnie trochę jest tak, że polski w przypadku takiej muzyki
momentalnie sprawia, że to jest trochę taka retromańska akcja,
że trochę nadajesz temu ton jakichś takich bigbeatowych polskich zespołów,
które są... w ogóle ja je uwielbiam,
ale nie wiem, czy chcemy w tę stronę iść.
I oczywiście można powiedzieć, że można próbować robić to na nowo,
w sensie robić jakieś zupełnie nowe podejście do tego tematu.
Ale to by mogło chwycić teraz.
Mogłoby. W sensie takie bigbeatowe...
Tak, tak, tak, jak najbardziej.
No ale tutaj ja mam też tak, że ja się nie bronię jakoś przed tym polskim z zasady.
To nie jest tak, że ja sobie myślę, o, mam tutaj w sumie polski tekst,
ale nie, napiszę to po angielsku, bo to jest jakaś taka moja decyzja stylistyczna,
z góry już narzucona.
Po prostu jest tak, że tak się dzieje, że do tej muzyki wychodzą ze mnie słowa po angielsku,
a zdarza mi się też pisać po polsku do naszego innego, drugiego projektu,
Beluga Stone, czy gdzieś tam do jakichś moich solówek,
które gdzieś sobie dłubię, na razie po cichu.
Więc ten angielski, to jest decyzja czysto stylistyczna.
Nie jest to programowo narzucone czy wymyślone.
Nawet w Pianity były teksty polskie, które akurat w przypadku tego zespołu były zawsze rapowe.
I to też po prostu było, była jakaś taka naturalna kolej rzeczy,
że w tej formie ten język pasował.
To jest trochę jak dobór instrumentu, mi się wydaje.
Maciek sobie zmienia gitary między projektami,
czasami między utworemi, a ja sobie zmieniam języki.
Ma to sens.
Rozmawiacie trochę o tych tekstach wewnątrz zespołowo,
czy to jest twoja tylko działka?
Raczej nie rozmawiamy, chyba, że po fakcie.
Jeśli ktoś rozmawia, to ja, ale to dlatego, że my mamy też
wieloletnią, po prostu prywatną relację,
więc jest na to po prostu przestrzeń,
nie tylko z tytułu tego, że razem tworzymy,
tworzymy, ale po prostu też zwyczajnie jako o temacie,
o koncepcji i fajnie jest o tym porozmawiać.
Ja tak naprawdę miałem taki moment,
że byłem trochę zafiksowany na to,
żeby Jędrasa jakoś próbować nim sterować,
ale dotarło do mnie, że to jest,
znaczy oczywiście bez żadnej przemocy,
tylko po prostu...
Fizycznej.
Fizycznej w każdym razie.
To, żeby go nakierować na jakiś taki właśnie cel w tworzeniu,
ale nawet jak teraz to wypowiadam,
to widzę absolut w ogóle samego tego pomysłu,
polegający na tym, że zespół wybitnie nie tworzy pod jakiś,
jak to się mówi?
Klucz.
Klucz, dokładnie.
No codes.
No codes, dokładnie.
Hashtag.
Nie wolno tego robić.
Nie wolno tego robić, szczególnie kiedy się ma tyle miłości
i do samej muzyki, co my mamy.
I już na tym etapie chyba wszyscy jesteśmy zgodni,
że nie ma tutaj żadnego zamachu na forsę,
na żadnym etapie.
Więc po prostu robienie czegoś,
co będzie się wpisywać w jakieś ramy,
które potencjalnie mogłyby nam dać jakiś,
nie wiem, rozwój finansowy, czy kariery,
to jest dodatek, który się może pojawić,
ale to nie może być celem nigdy w życiu.
I po prostu forma wyrazu jest czymś świętym
i nie wyobrażam sobie, żeby ktoś przyszedł do mnie
i powiedział mi, stary, chciałbym,
żebyś ten numer zrobił tak, czy tak,
bo czuję, że w ten sposób będziemy bliżej
większych pieniędzy, czy sławy.
Bo po prostu bym tego nie wytrzymał.
Rozumiem to, że Jędrek też tego nie robi
i że wręcz ma alergię na takie podejście.
To też super rozumiem już na tym etapie
i w życiu bym się nie odważył z tym dyskutować.
Zresztą zdarzyło nam się,
może nie wchodząc w szczegóły,
zdarzyło nam się, że oczekiwał nas kiedyś organizator,
że zrobimy polskie wersje numerów
no i chyba do dziś czuję lekki wstyd w ogóle.
Z tego, co tam zaprezentowałem.
Czyli to się wydarzyło, okej.
No to się wydarzyło.
Celowo było to bardzo parodia.
Śladowe to było na szczęście użycie.
Udało się to tak ograć,
żeby jak najmniej tworzyć takich nowych hybryd.
Słownie jeden numer zrobiliśmy, tak?
Ale no to było trudne przeżycie.
Nie ukrywam.
A propos sytuacji koncertowych,
bo też jesteście chyba typowo koncertowym zespołem
z tym nowym materiałem.
Mieliście już kilka okazji, by się rozegrać.
Były koncerty w Dziku, w Jasmine.
Przed nami coś jeszcze.
Zagracie w Gdańsku.
Tak.
12 listopada będziemy grali na pierwszej edycji
w festiwalu Inside Seaside.
I też już od dłuższego czasu ogłoszony
mamy kolejny koncert z tym materiałem w Warszawie
4 listopada w Spatifie.
I z rzeczy, które są pewne,
na te chwile to by było na tyle.
A reszta się jeszcze waży.
Pewnie będzie jeszcze kilka okazji,
by usłyszeć ten materiał na żywo.
Nie tylko w Gdańsku i w Warszawie.
Na zakończenie zapytam Was,
jakie to jest uczucie trzymać się
w dłoniach pierwszego winyla P-Unity?
No nie, z tym bardziej, że
Palp też miało teoretycznie wychodzić na winylu.
I nawet długo podtrzymywaliśmy z wydawcą,
że to się wydarzy.
I trochę temat się rozszedł.
Swoją drogą myślę, że przez pandemię też.
Zresztą było wskrzeszenie później tego tematu
i mieliśmy coś tam działać znowu,
ale to odpuściliśmy.
Ja nie będę ukrywał, że dla mnie,
bo przez to, że my z Maśkiem mamy drugi projekt
i wydaliśmy właśnie debiutancką płytę
tego zespołu Beluga Stone na winylu,
to przyznam, że dla mnie tamta premiera
trochę zjadła tą ekscytację.
Ale tak czy inaczej,
to jest materiał, który tak długo powstawał
i o którym tak długo rozmawialiśmy
i który tak długo miał się ukazać.
Nie mówię już nawet o tym,
że zagraliśmy koncert przedpremierowy tej płyty
lata temu,
koncert drugi przedpremierowy,
też już lata temu.
I cały czas to się wszystko przesuwało,
przekładało.
Myśleliśmy, że to szybciej pójdzie,
więc jaki by to nie był format,
myślę, że trzymanie w rękach tej płyty
jest po prostu radosnym przyżyciem
i też jakimś zwieńczeniem bardzo długiego
i myślę, że dość wyboistego,
nie tylko muzycznie,
ale i życiowo etapu, więc...
Tak, mega ekscytacja, super duma
i też wygląda to moim zdaniem bardzo dobrze
i się po prostu dobrze prezentuje to jako przedmiot.
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga
Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej o „Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina
