Wybrany utwór: Kuba Więcek: „Hoshii jest odpowiedzią na to, kim jestem dzisiaj muzycznie”
„Cały ten projekt to próba wyjścia z mojej przeszłości” – mówi w podcaście Kuba Więcek. Stworzony przez niego kwartet jazzowy zaprezentował 30 listopada album „hoshii”, na którym jazz i alternatywa wkraczają w świat bitów do rapu.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
„Muzyka instrumentalna, którą nagrałem wcześniej, była już dla mnie trochę przestarzała” – przyznaje artysta w rozmowie z Martyną Matwiejuk. Po kilku albumach i licznych trasach koncertowych, Kuba Więcek zajął się produkcją muzyczną. Od tego czasu zdążył jednak zatęsknić za koncertami. Jego najnowszy projekt to rezultat ostatnich zainteresowań i tęsknot – „hoshii” w języku japońskim oznacza „pragnąć”.
Na podstawie bitów powstały utwory wykonywane przez kwartet. „Nigdy nie miały nut. Nie ma do tego partytur. Wszystkiego uczyliśmy się ze słuchu” – opowiada artysta, który do współpracy zaprosił Grzegorza Tarwida, Maxa Muchę i Miłosza Berdzika. Całość spaja tajemnicza istota pochodząca z planety o nazwie versus, oddalonej od Ziemi o kilka galaktyk.
W audycji Kuba Więcek opowiada o eksperymencie, jakim jest album hoshii, o nowych wyzwaniach wydawniczych i pomysłach narracyjnych, które towarzyszą muzyce. Zapraszamy do wysłuchania rozmowy.
W podcaście usłyszą Państwo fragmenty utworów „synchronized spirits”, „zwycięstwo (victory)” i „human confusion” z płyty „hoshii” (kxntrst records, 2023). Koproducentem albumu jest Narodowe Centrum Kultury.
Martyna Matfiejuk, słuchaj u Państwa audycji kulturalnych.
Dziś ze mną jest Kuba Więcek, producent, kompozytor, saksofonista. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Brakuje tu nam pewnej postaci. Gdzie się podziało Hoshi?
Hoshi jest istotą, która ma własne życie.
Nie mogę często wpływać na to, co się z nią dzieje, ale myślę, że gdzieś teraz może się włożyć po Warszawie.
Tym z Państwa, którzy nie wiedzą, wytłumaczmy, że Hoshi to jest przybysz z innej planety.
Maskotka Twojego nowego projektu muzycznego, jeśli mogę tak powiedzieć, kwartetu, do którego zaprosiłeś Grzegorza Terwida, Maxa Muchę oraz Miłosza Berdzika.
Czy ta nazwa Waszego zespołu Hoshi, a nie na przykład Kuba Więcek Kwartet, to jest jakaś próba ukrycia się lekkiego zdjęcia z siebie odpowiedzialności artystycznej?
Nie, wydaje mi się, że to jest po prostu czysty eksperyment.
Zawsze miałem zespoły pod swoim nazwiskiem, a teraz stwierdziłem, że bardziej spróbuję nazwać zespół w jakiś sposób.
A Hoshi oznacza po japońsku pragnę, więc wydawało mi się to bardzo fajną nazwą.
Czy Hoshi jako koncept, jako nowy pomysł na projekt muzyczny powstało w wyniku znudzenia tym, co dotąd tworzyłeś i prezentowałeś?
To było tak, że tuż przed pandemią miałem taki bardzo intensywny czas koncertowania z moim trio, z którym wydałem parę albumów i wiedziałem, że chciałbym zmienić coś w swoim życiu.
I wtedy postanowiłem zrobić sobie trochę przerwy od koncertowania i zająłem się produkcją muzyczną.
Zacząłem się spotykać z wieloma raperami, piosenkarkami, wokalistami i zacząłem po prostu pracować jako producent muzyczny.
Robiłem warstwy elektroniczne pod ich głosy i to była jakąś taką moją wielką zajawką na ten moment przez ostatnie lata, ale tak nieco ponad rok temu zaczęło mi trochę brakować możliwości koncertowania i stwierdziłem, że chcę nagrać album, ale to musiał być album, który by właśnie reprezentował to, kim byłem muzycznie w danym momencie, ponieważ muzyka, którą nagrałem wcześniej, instrumentalna była już dla mnie trochę przestarzała.
A w tamtym momencie po prostu słuchałem innych trochę rzeczy i Hoshi jest taką odpowiedzią na to, kim dzisiaj jestem muzycznie.
To jest płyta, na której znajdujemy materiał o właśnie bardzo ciekawym pochodzeniu, bo dodajmy, że nastąpił tutaj pewien recykling lub może bardziej upcykling materiału muzycznego.
Bity, które stworzyłeś z myślą o raperach, zaaranżowałeś właśnie pod kwartet jazzowy.
Czego w praktyce wymagał od ciebie ten pomysł?
To jest w pewnym sensie odwrócenie roli kompozytorskiej.
Tak, no przede wszystkim była to walka z tym, że jestem osobą, która ma dosyć duże ADHD i właśnie często w swoich utworach używam bardzo różnych elementów, często skomplikowanych.
A tutaj chciałem stworzyć muzykę, która będzie miała w sobie trochę mniej elementów i chciałem z tych prostszych elementów zbudować wciąż ciekawą muzykę.
To po prostu była jakaś taka walka z samym sobą, żebym mógł może troszeczkę dłużej zastanowić się nad pewnymi elementami muzyki.
No i wydaje mi się, że był to bardzo dobry eksperyment, ponieważ też dało nam to dużo większe efekty, jeśli chodzi o improwizację, ponieważ w tych utworach, które pisałem na trio, one były takie bardzo mocno skomponowane.
To były niemalże takie współczesne, klasyczne utwory, gdzie improwizacja była tylko jakimś takim małym elementem, a tutaj na koncertach dzieją się rzeczy, które tylko tego typu materiał w pewnym sensie może zezwolić.
Te utwory nigdy nie miały nut, jakby nie ma partytur do tego, wszystko się uczyliśmy ze słuchu. Była to taka bardzo naturalna muzyka, wręcz taka redzenna.
W efekcie powstał album, na którym znajdą Państwo 11 utworów. Czy zdradzisz kilka pierwowzorów tych tematów?
To po prostu były bardzo proste bity, zazwyczaj składające się z części A i z części B. No i jakby problemem zawsze jest coś takiego, że mam tą część A, część B i to raz zagramy, potem drugi raz.
I co zrobić, żeby móc to powtarzać? I to było jakby coś, nad czym pracowaliśmy, bo to nie jest najprostsze.
Ale miałem wielkie szczęście, ponieważ uczyłem się w Berlinie u wspaniałego kompozytora Johna Hollenbecka, który jest jedną z osób, które zaczęły używać minimalizmu w muzyce jazzowej.
I to też jest bardzo przydatne w ogóle w robieniu beatów. I właśnie to wpłynęło na to, że zaczęło mi się wydawać, że będę mógł z taką prostszą materią pracować, a wciąż to będzie interesujące.
No ale te bity to były takie po prostu skrawki trwające 30 sekund zazwyczaj. Po prostu część A, cztery takty i część B, cztery takty.
I potem jakby na próbach aranżowaliśmy to pod ten zespół, żeby to po prostu było cały czas ciekawe. I ostatecznie jakby nie brzmi to może właśnie tak prosto, ale ma to właśnie takie podstawy.
Wrócę do tego czasu, o którym wspomniałeś na początku naszej rozmowy. Do czasu zainteresowania produkcją. Czy bycie producentem zmieniło cię jako kompozytora?
No myślę, że zdecydowanie. Myślę, że bardzo mnie to rozwinęło. Przede wszystkim o świadomość w ogóle szukania w muzyce nie tylko właśnie treści, ale też jakości.
Zacząłem zwracać dużo bardziej uwagę na brzmienie, na brzmienie w ogóle całego zespołu. Zacząłem szukać też u partnerów, z którymi gram właśnie zupełnie innych narzędzi,
którymi możemy się posługiwać w trakcie koncertu. I dlatego też dobrałem do zespołu takich muzyków, a nie innych, ponieważ wiem, że oni mają właśnie duże pole kreatywności w tym spektrum.
No wydaje mi się, że właśnie przede wszystkim chodzi tutaj o kwestie brzmienia, ale też właśnie w pewnym sensie nie chce być upraszczania utworów,
ale tego, żeby móc operować na jednym motywie jak najdłużej. Tak samo jak słuchamy jakiejś, nie wiem, muzyki klasycznej, jakiejś symfonii,
no to właśnie ci kompozytorzy często próbują zostać z jakąś jedną melodią, jak tylko najdłużej się da. To jest takie właśnie wyzwanie.
Jak to zrobić, żeby po prostu zawsze to było ciekawe, zawsze było to w innym jakimś brzmieniu orkiestracji proponowanej i jakby trochę tego tutaj szukałem.
Łapiesz też za instrument, z którego nie jesteś aż tak znany.
Tak, album nagrałem cały na saksofonie sopranowym. Dlaczego to zrobiłem? Wydaje mi się, że po prostu dlatego, żeby spróbować czegoś innego,
bo cały ten projekt, okres ten, to jest moja próba wyjścia z mojej jakby przeszłości.
Chciałem trochę zupełnie się odświeżyć.
No i wziąłem saksofon sopranowy, na którym gram trochę prawdopodobnie gorzej niż na altowym,
ale też zacząłem zauważać, że ja wcale nie potrzebuję nie wiadomo jak grać,
że cała ta muzyka jest bardziej we mnie niż w moich palcach, które operują saksofonem.
No i też jest to jakaś w pewnym sensie inspiracja.
To, że jestem lekko ograniczony, to, że może nie mam aż takiej kontroli nad dźwiękiem,
uważam to za jakiś wielki atut i źródło inspiracji.
Łatwe jest nudne, łatwe nie lubię, mówiąc za szczylam.
Jak cię tak słucham, to myślę, że cały czas kombinujesz, w którą stronę by się tu rozwinąć,
co zacząć coś nowego, co poświęcić.
Co jest teraz w tym momencie dla ciebie synonimem tego rozwoju muzycznego?
W ogóle album już jest nagrany od pewnego czasu i już od paru miesięcy zajmuję się głównie
w ogóle myśleniem nad tym, jak to wydać i też, żeby to miało po prostu jak najlepszy efekt.
I bardzo ważną rzeczą a propos tej płyty jest to, że jest poza samą muzyką
rozwinięty cały taki aspekt wizualny.
Wymyśliłem całą koncepcję.
Teraz w czwartek będzie premiera jeszcze jednego klipu,
co daje nam w sumie łącznie pięć klipów.
I w ogóle to jest coś, co mnie bardzo kręci, czyli jakby aspekt właśnie wizualny,
ale też w ogóle jakoś przedstawienia tego całego projektu ludziom,
którzy po prostu będą tej muzyki słuchać.
Bo nie wiem, jest właśnie taki wspaniały raper, którego uwielbiam.
Się nazywa Tyler the Creator i on właśnie w swoich klipach
można powiedzieć, że był dla mnie dużą inspiracją,
bo jego klipy to nie są do końca właśnie od jeden do jednego utwór,
tylko jest jakaś tam scenka, potem jest chwilka muzyki,
potem jest znowu scenka i jakby przedstawienie w ogóle całości,
jako takiej właśnie opowieści, takiego filmu,
wydaje mi się, że jest tutaj czymś, co mnie bardzo kręci
i mam już pomysły na kolejne albumy.
To nawet nie są w ogóle pomysły muzyczne,
ale same narracyjne, co się później wydarzy z Hoshi.
Czyli rozumiem, że się dobrze czujesz w butach wydawcy.
Bardzo się dobrze czuję i jest to wielka przygoda.
I daje mi to po prostu taką dużą energię.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio nadawałem na takich falach,
bo z muzyką jest trochę tak, że nagramy album,
no ale potem jest tyle czasu, zanim to wyjdzie.
I jakby co w ogóle robić w tym czasie.
Można oczywiście myśleć już o nowej muzyce,
co robię cały czas, ale tutaj po prostu mam nowe zadania
do robotyk, w których się bardzo dobrze odnajduję.
Czy Hoshi zyska ludzki głos, czy zbliży się do świata rapu?
Myślę, że jeśli chodzi o maskotkę,
no to w sensie maskotkę, o postać Hoshi,
no to Hoshi ma już w ogóle swój głos.
W jednym z filmów, które stworzyliśmy,
Hoshi przemawia, ale tylko moja narzeczona go rozumie.
I ona tłumaczy język Hoshi ludzkości,
ale z czasem może będzie tak, że więcej ludzi będzie rozumiało Hoshi
i też może, nie wiem, zostanie stworzony jakiś sposób na to,
żeby zrozumieć.
Hoshi to przedłużenie ciebie?
Tak można myśleć, ale nie.
Staram się raczej, żeby tak nie było.
Jednak w tych klipach jestem też ja i jest osobno Hoshi.
Ale oczywiście niektórzy mogą tak sobie pomyśleć.
A jeśli chodzi o świat rapu,
no to od stycznia startuję z takim projektem na YouTubie,
który się będzie nazywał Hoshi Sessions
i on będzie miał dużo wspólnego z rapem
i z żywym zespołem w postaci właśnie zespołu Hoshi.
Także jest to jakaś taka kolejna rzecz,
która się będzie za chwilkę działa,
ale będzie ona tylko w formie YouTubowej.
Trochę enigmatycznie powiedziałeś,
no ale zapraszamy oczywiście do śledzenia, co to będzie.
Dotknęliśmy świata rapu.
Ja jeszcze wrócę do jednego ze światów,
w które wszedłeś muzycznie,
mianowicie do elektroniki.
I zastanawiam się, czego wykształcony jazzman
może się nauczyć, wchodząc do tego uniwersum.
Czy w jakiś sposób elektronika
pozwoliła ci inaczej myśleć o dźwięku,
czy to jest tylko i wyłącznie kwestia narzędzi?
Wydaje mi się, że przede wszystkim jest to,
w moim przypadku, kwestia narzędzi.
Ja po prostu uwielbiam bardzo dużo tworzyć.
I zawsze jak tworzę,
to w pewnym momencie mam jakieś blokady.
I co wtedy robię?
Wtedy zmieniam zupełnie sposób, w jaki tworzę.
Czyli na przykład, nie wiem,
ostatnie kompozycje tworzyłem na pianinie,
ale w pewnym momencie zacząłem zauważać,
że łapię się na podobnych jakichś patentach.
Więc wtedy zmieniam na gitarę.
Na gitarze nie potrafię za bardzo grać.
Więc jakby idę wtedy w bardziej intuicyjne metody.
Bardziej gram na słuch.
Jest więcej takiej przypadkowości, której szukam.
No i właśnie to mi dała elektronika,
że tam jest bardzo dużo takiej przypadkowej,
która mnie fascynuje.
Która po prostu zawsze mnie inspiruje z innej strony
i tego możliwości są niekończące się.
Ale oczywiście ma to też swoje minusy,
ale na szczęście, tak jak właśnie powiedziałaś,
jestem jazzmanem, więc mogę próbować cały czas
z tych dwóch różnych stron
trochę do tego świata muzycznego wchodzić.
No ale elektronika mnie bardzo rozwinęła.
No przede wszystkim w tych aspektach dźwiękowych,
o których mówiłem wcześniej.
No bo jest dużo rzeczy,
na które naprawdę nie zwracałem uwagi,
a które mają kolosalną różnicę.
Czyli po prostu, nie wiem,
jestem w stanie teraz spowodować
po prostu przede wszystkim,
że moje albumy będą brzmiały lepiej.
Mam większą świadomość tego,
jak na koncertach się powinniśmy nagłaśniać,
żeby to po prostu miało większy sens,
lepiej brzmiało.
Jak też komponować?
Jest dużo jakiejś takiej wiedzy,
którą właśnie, nie wiem,
kompozytorzy zgłębiali,
pisząc właśnie na orkiestry.
Czyli co, w jakich rejestrach
powinno być zorkiestrowane,
żeby dobrze brzmiało.
To jakby dzięki wejściu w świat elektroniki
tą wiedzę nabyłem w trochę inny sposób.
A propos koncertów,
kiedy będziemy mogli usłyszeć ten materiał?
W całości, na żywo?
W tym roku będziemy mogli usłyszeć już
14 grudnia w Jazz Film.
W tym roku będzie premiera,
a trzy dni później zagramy w Blue Note'cie.
Jeśli chodzi o przyszły rok,
to koncertów jest już na ten moment
bardzo dużo.
Mamy prawie 20 koncertów,
w tym jest też trasa,
przynajmniej po Korei,
więc Hoshi pojedzie w jakieś swoje rejony.
I co, wydaje mi się,
że tych koncertów będzie znacznie więcej,
ponieważ materiał jest bardzo dobrze przyjmowany.
I też jakby ja przez ostatnie lata
nie grałem zbyt wiele,
ponieważ trochę właśnie uciekłem w tą elektronikę,
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga
Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej o „Wszystko się tu stało” – Łódź Artura Rubinsteina
