Kontrola Jakości: Santabarbara – „The Best of Unreleased Hits”

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję

Audycje kulturalne. W dobrym tonie.

Martyna Motwiłk, dzień dobry Państwu.

Słuchają Państwo podcastu z cyklu Kontrola jakości.

Dziś gościem naszego cyklu płytowego jest Szczepan Pospieszalski, czyli jedna trzecia zespołu Santa Barbara.

Zespołu tworzonego przez braci, Nicodema, Łukasza i Szczepana właśnie. Witaj.

Dzień dobry, witam.

Wasz debiutancki album ukazał się z początkiem maja.

To płyta, nad którą pracowaliście, czy może raczej, którą dopracowywaliście przez ostatnie lata.

Wylądowała i już tą muzyką można się pochwalić, można się nią podzielić.

Album zatytułowany jest The Best of Unreleased Hits.

To taki tytuł też trochę puszczający oko do odbiorców, który przedstawia waszą sytuację wieloletniej, dość długiej pracy nad albumem.

Myślę, że przez wielu wyczekiwanym ten czas przypadający na pandemię był potrzebny temu materiałowi?

Myślę, że był potrzebny do tego, żeby nabrać dystansu, zebrać wszystko jeszcze raz do kupy i zobaczyć, czego brakuje i co myślimy na ówczesny czas, gdzie powinien skręcać, w którym kierunku, który utwór.

Myślę, że główna praca mimo wszystko przypadła na ten czas po pandemii.

Te dwa lata zamknięcia raczej posłużyły nabraniu dystansu bardziej tej sytuacji.

Pamiętam, zagraliśmy ze 20 koncertów w roku przed pandemicznym i byliśmy rozgrzani i chcieliśmy iść za ciosem.

Natomiast ta pandemia też spowodowała, że każdy wylądował gdzieś w swoim miejscu i ciężko było się spotkać, żeby pracować nad płytą.

Więc główna praca przypadła na czas po pandemii.

Ale tak jak powiedziałeś, u was to się zaczęło od jednak muzykowania, koncertowania, grania na żywo i dopiero potem trzeba było ten materiał przełożyć na warunki płytowe.

Zazwyczaj chyba jest odwrotnie. Nie będę zgadywać, która sytuacja jest trudniejsza, która bardziej pożądana, ale czuję, że dla was to właśnie koncertowanie i prezentowanie muzyki na żywo to jest to, co wam najwięcej frajdy daje?

Mogę powiedzieć za siebie, że mnie najwięcej frajdy daje jednak komponowanie. Jestem raczej zwierzęciem studyjnym niż scenicznym.

Zaczęliśmy od koncertów, ponieważ nadarzyła się okazja. Uznaliśmy, że jeżeli nie zagramy koncertów, to nie będziemy mieli takiego powera czy właśnie takiego dobrego pretekstu do tego, żeby skończyć materiał.

No bo jednak trzeba się przygotować, zamknąć coś w całość, coś uprościć, nie kombinować, no bo jest jednak nas tylko trio, więc z niektórych rzeczy trzeba było zrezygnować.

I tym samym się troszkę wyczyściły pewne pomysły na konkretne utwory.

W końcu mamy the best.

Tak, tak, the best of английskis. To jest oczywiście też puszczenie oka, ponieważ trwało to swoje lata, natomiast na Lubymy znalazła się część materiału, który mieliśmy tak naprawdę też przygotowany czy w przygotowaniu.

Więc myślę, że wydanie tej płyty daje nam dodatkową energię i chęć do tego, żeby dalej pracować i kończyć te rzeczy, które mamy oraz tworzyć nowe.

Ale skoro to tylko część tych utworów, które gdzieś są w przygotowaniu, to najtrudniejsze zadanie, jakim jest druga płyta, rozumiem, że będziecie mieli ułatwione.

Tak, tak, myślę, że już na czymś tam siedzimy.

Utwory, które znajdą Państwo na tym albumie są bardzo różnorodne muzycznie, ale też mają zupełnie różne charaktery, jeśli chodzi o emocje, które mogą poprzez te utwory na nas oddziaływać.

Słychać, że to nie jest płyta, którą napisaliście w tydzień. Czy z którymś z tych utworów masz szczególną relację?

Myślę, że z Newportem, z utworem otwierającym płytę, zaraz po intrze, to utwór, który powstał przy pianinie i w zasadzie najbardziej w muzyce zawsze mnie kręciła harmonia.

Jakby ta pewna delikatność, ale też ten zakręt później w drapieżność mnie bardzo, bardzo gdzieś pociągnął.

No i też sam tekst traktuję o takiej, myślę, wewnętrznej walce, z którą też się utożsamiam.

Czy człowiek pomimo tego, co myśli i co wie na temat tego, jak powinien postępować, jak powinien żyć.

I się zastanawia, czy to, że się zmaga i że nie jest taki, jaki chciałby być, jest rzeczą do zmiany, czy nie jest już za późno na niektóre rzeczy.

I właśnie o takiej jakiejś wewnętrznej, wewnętrznym konflikcie z tym związanym.

Jako, że jesteś głównym wokalistą w tym zespole, to też jesteś bardzo dobrym adresatem pytania o teksty właśnie.

One mają różnych autorów na tym albumie.

Jedną z pierwszych rzeczy, które usłyszałam o waszej płycie, zanim dane było mi ją odsłuchać, było to, że część piosenek jest po polsku, część po angielsku.

I wtedy w mojej głowie była taka myśl, oho, no dobra, będzie ciekawie.

Nie zawsze to pasuje, nie zawsze to wypada dobrze.

Powiem więcej, jest jeden utwór od najdługo Państwu na tym albumie, w którym pojawia się język angielski, język polski w tym samym utworze.

I nie sądziłam, że tak będzie, ale to jest chyba najbliższa mi piosenka z tej płyty.

I zastanawiam się też, jak Ci się to udaje, bo często jest tak, że zapala się w głowie jakaś czerwona lampka, kiedy nagle mamy tę zmianę języka.

I ja w pierwszej chwili w ogóle jej nawet nie złapałam, nie usłyszałam.

To jest być może jakieś takie myślenie o wokalu jako o dodatkowym instrumencie?

Może to wynika z melodii? Jak czujesz?

Myślę, że dokładnie to jest ta pierwsza sprawa, o której powiedziałaś.

Że jest to takie instrumentalne potraktowanie wokalu, bardziej jako koloru.

Mnie też szczególnie nigdy nie zależało na tekście.

Myślę, że to się może zmienić, ale raczej nie jestem osobą, która właśnie tak chciałaby wylewać, czy mówić o tych najważniejszych rzeczach.

Wolałbym zostawić tutaj też pole do wyobraźni słuchacza.

Żeby każdy sobie na swoje życie przełożył to, jak może zinterpretować pewne rzeczy.

Oczywiście jakby połowa tekstów jest o rozstaniu na przykład, zwłaszcza tych polskich.

I chyba też każdy ma jakieś takie doświadczenie w swoim życiu, które może do tego dopasować.

Zresztą chyba nie jest to jakiś oryginalny temat.

Natomiast wracając do Newana, bo chyba o nim mówiłaś, to początek jest, to nazywamy po norwesku.

Czyli tam w zasadzie nie ma żadnych konkretnych słów, tylko jest taka wokaliza, która jest angielskopodobna.

Będę to tak nazywać, bardzo mi się to podoba, po norwesku.

O waszym zespole mogliśmy usłyszeć już w 2018 roku, pewnie też wydając płytę 6 lat później, przez ten cały czas.

Śledziliście to i zastanawialiście się nad tym, jak zmienia się muzyka w Polsce, jak zmienia się muzyka na świecie.

Co w ogóle wy też chcecie prezentować? Jaką muzykę chcecie tworzyć?

Co to znaczy dobry pop? Co to znaczy dobra piosenka?

Masz jakieś wnioski po tych 6 latach?

Wydaje mi się, że to, co się dzieje dookoła, nie bardzo determinuje to, gdzie ja czy my chcemy się muzycznie jakby wyrazić swoją ekspresję.

Raczej to wynika z tego, że kochamy taką muzykę, a nie inną i takimi wpływami, a nie innymi jesteśmy nasiąknięci i raczej się nie oglądamy gdzieś dookoła.

Natomiast pamiętam, że Łukasz tak przez lata, kiedy mówił, no skończmy wreszcie ten materiał, zaraz to już będzie przeżytek, już teraz wszyscy te syntezatory.

No i faktycznie, gdybyśmy może na początku się zdecydowali, wtedy przycisnęli, to jeszcze nie było tyle tych syntów, nie było takiego powrotu może do tego rodzaju...

Retromanii.

Tak, retromanii, ale no tak, tak, myślę, że raczej robimy swoje i sami jesteśmy ciekawi, co z tego dalej będzie wynikało.

W cyklu trzy pytania dla portalu Nowa Muzyka powiedziałeś, że przez ostatnich kilka lat trudno było ci znaleźć muzykę, która cię zachwyci.

Zastanawiam się, czy jest tak, że my lubimy najbardziej to, co znamy po prostu, to co nas kiedyś, dawno temu najbardziej zatopiło, zanurzyło w sobie?

Myślę, że jest to uniwersalna, prawda, taka tycząca się każdego.

Natomiast wydaje mi się, że po prostu mam jakichś swoich ulubionych artystów.

Których z podium powiedzmy tego dziesięciostopniowego, czy kilkunastostopniowego ciężko jest zrzucić i myślę, że to bardziej polega na tym, że sięgając po nowe rzeczy, często odczuwam jakiś zawód albo pewne braki, które nie przytrzymują tych artystów później, w sensie ja ich nie przytrzymuję ze sobą.

I wydaje mi się, że to wynika z tego, że jest tego strasznie dużo i gdzieś te perełki, które przez życie się znalazło, a też nie jestem jakimś poszukiwaczem, jakby nie łaknę tego, czasami jestem przeładowany tą muzyką.

I nie ukrywam też, spędzając czas w studio, czy sam na sam z instrumentem, jest to taki też pokarm i rodzaj czasu spędzonego, że później też ciężko jest sięgać po coś z zewnątrz.

Nie mówię, że to co się dzieje, kiedy się muzykę tworzy, w moim przypadku to jest wszystko super, przeciwnie, jest to dziewięćdziesiąt procent rzeczy, których bym się wstydził, ale szukam tych dziesięciu procent, które gdzieś w trakcie improwizacji się pojawią i do których będę mógł wrócić i z nich coś zrobić.

Więc raczej to chodzi o to przeładowanie, czy nakarmienie mojej duszy tym, że spędzam ze swoją muzyką czas, niż poszukuję gdzieś dookoła.

Ale warto jest wspomnieć, myślę już jak przypomniałaś tą rozmowę, o albumie, który mnie zachwycił, czyli ostatnim albumie Wall of Ice zespołu The Smile.

Właśnie zastanawiałam się, czy pytać bardziej o to Majorka, czy Kevina Parkera, który z nich byłby wyżej na tym podium, ale to może zostawmy.

W dniu, w którym nagrywamy ten podcast, nie znamy jeszcze wyników plebiscytu Sanki organizowanego przez Gazetę Wyborczą, no ale znaleźliście się w gronie tych dziesięciu artystów i zespołów wyróżnionych, docenionych.

Wiem, że też na waszą piosenkę Poza Mną można głosować do pierwszej trójki, czyli listy przybojów programu trzeciego.

Wystąpiliście niedawno na Next Festiwalu, kolejne koncerty przed nami.

Słowem, dużo się dzieje teraz.

Jak się czujesz, kiedy to już wasze dziecko pokazaliście światu i zdaje się, że ten odbiór jest bardzo pozytywny?

Tak, też mi się wydaje, że odbiór jest pozytywny, że się dużo dzieje, może nawet więcej niż oczekiwałem.

Może powiem tak, że dzieje się dużo, jeżeli chodzi o hałas.

Może nie dzieje się dużo, jeżeli chodzi o koncerty na razie, chociaż są pewne takie wydarzenia, na które będziemy chcieli państwa zaprosić.

Są też pewne, o których mówić jeszcze nie możemy, ale przyjdzie czas.

Natomiast ten kalendarz jest na tyle wypełniony, że nie ma po naszej stronie jakiegoś ciśnienia, żeby teraz jak najwięcej grać.

Myślę, że bardziej nastawiamy się na jesień, żeby zrobić jakąś taką trasę po klubach po Polsce.

Tam chcemy sfokusować nasze koncerty.

Ale są dwa wydarzenia, na które dziś możemy państwa zaprosić.

Tak, 12 czerwca zapraszamy państwa do klubu Dzik w Warszawie, a 13 czerwca, dzień później, gramy w miejscu zwanym w sercu kolektyw w Poznaniu.

Także 12 czerwca Warszawa, 13 czerwca Poznań, wszystko można śledzić na naszych socialach tak zwanych.

12 czerwca w Warszawie, dzień później, zespół Santa Barbara zagra dla państwa w Poznaniu z najnowszym materiałem z płyty The Best of Unreleased Hits, o której dziś opowiadał Szczepan Pospieszalski.

Wielkie dzięki.

Dziękuję bardzo.