Kontrola Jakości: Oxford Drama – „The World Is Louder”

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję

Audycje kulturalne. W dobrym tonie.

Słuchają Państwo podcastu Narodowego Centrum Kultury. Martyna Matwiejuk. Dzień dobry.

Dziś gośćmi cyklu Kontrola Jakości są Gosia Dryjańska i Marcin Mrówka, czyli zespół Oxford Drama. Witajcie. Cześć.

Cześć, dzień dobry.

Bardzo miło gościć Was w studiu, ponieważ ostatnim razem, kiedy mieliśmy okazję rozmawiać o Waszej płycie, to widzieliśmy się za pośrednictwem kamerek komputerowych.

Chociaż tak sobie teraz pomyślałam, że Wasza poprzednia płyta w sumie traktowała o tym, jak funkcjonujemy w przestrzeni internetu, więc może tak miało być.

No ale album, o którym dzisiaj Państwu chcemy opowiedzieć. Płyta zatytułowana The World is Louder.

To jest muzyka znacznie bliższa ciału, powiedziałabym, bliższa naturze i taka chyba też dość naturalnie z Was wypływająca.

Opowiedzcie, w jakich warunkach powstawały te piosenki?

One powstawały w naszym pokoiku znanym jako studio i tak jak usłyszałam, jak powiedziałaś, że muzyka jest bliższa ciału i naturze, to w sumie my chyba w tym czasie robienia The World is Louder byliśmy bliżej swojego ciała i bliżej natury niż wcześniej, jak robiliśmy trzeci album.

Więc może coś w tym jest i tacy naładowani sportem, bieganiem, spacerami, naturą przeprowadziliśmy się jakiś czas wcześniej na wrocławskie Sempolno, które jest właśnie pełne drzew, zieleni.

Wszystko to tak wdychaliśmy, przyjmowaliśmy jak najwięcej się da i okazało się, że ta muzyka zaczęła sama z nas wypływać w trakcie dżemowania.

Czy to było dla was trudne, żeby się otworzyć na to dżemowanie, na te improwizacje, bo to chyba coś nowego też w przypadku waszej twórczości?

Myślę, że w innych warunkach mogłoby być o wiele trudniejsze, bo to był w ogóle koniec wiosny, wczesne lato, co też zrobiło robotę, ale byliśmy w ogóle wtedy świeżo po powrocie z takiego festiwalu, na który dosyć regularnie jeździmy.

Primavera Sound odbywa się w Barcelonie. Byliśmy świeżo naładowani energią muzyczną wykonawców, których koncerty nie planowaliśmy zobaczyć.

Takich wykonawców jak na przykład Black Midi, ale poszliśmy też na showcase brytyjskiej sceny jazzowej, gdzie kuratorem był Szabaka.

I ta muzyka trochę z innego gatunku, z gatunku jazzowego bardzo na nas wpłynęła i staliśmy się nadać jej trochę inne kształty właśnie przez to, żeby zobaczyć, co powstanie w momencie, gdy Gosia i Marcin z Oxforda ma ścigną po instrumenty i nie podejmą próby pisania utworów w typowym dla siebie stylu songwriterskim, tylko właśnie za pomocą improwizacji.

To dajmy dla porządku, Szabaka Hutchings, Sons of Kemet, The Kemet is Coming.

Dokładnie.

Właśnie te zespoły, to stąd ten saksofon na waszym albumie.

Tak, tylko w ogóle chyba bardziej w życiu niż na albumie, bo jest właściwie jeden utwór, gdzie ten saksofon się pojawia i tak tłumaczyliśmy sobie z Gosią, że na tym etapie nie mogłoby się pojawić go więcej, bo jest trochę takim uśmiechem.

W sumie do samych siebie to, że zdecydowaliśmy się na jego obecność, ale bardziej jego obecność na tym albumie wiąże się ogólnie z takim umiłowaniem praktyki, które w sobie odkryliśmy, tworząc ten album i wkraczając w trzecią dekadę życia.

Taka potrzeba ciągłego uczenia się nowych rzeczy, no bo saksofon akurat w tym przypadku instrument, który ja podjąłem, podjąłem go dosłownie kwietniu zeszłego roku, więc mija rok.

I zdecydowanie coś takiego na przykład, żeby wyjść też z tym na koncerty, ale ten saksofon bardziej traktował się jako symbol, jako symbol tego, że mamy w sobie potrzeby po prostu uczenia się i zdobywania cały czas nowych umiejętności muzycznych, ale nie tylko.

To tłumaczy coś, o czym pomyślałam, bo gracie ze sobą już od dziesięciu lat, a na tej płycie bardzo słychać jakąś taką waszą ekscytację i świeżość, jakbyście znowu zaczynali.

Dużo nowych rzeczy się otworzyło przy tym albumie?

Oj, bardzo dużo nowych rzeczy, takich muzycznych, ale też życiowych.

No oprócz tego dżemowania, do którego ja nie ukrywam, że przez te parę ładnych lat, tak się wręcz troszeczkę z tego śmiałam, ale wydaje mi się, że to był mechanizm obronny, dlatego, że mi się wydawało, że ja nie mam jeszcze, jeszcze nie znam tego języka.

To jeszcze nie jest ten moment, może kiedyś będzie, a może nie.

I sięgnąłam za gitarę basową i Marcin był ogromnym wsparciem i naprawdę kibisował mi w pierwszym rzędzie.

Ale też pojawiło się przez to ostatnie parę lat gdzieś jakieś takie zaomiłowanie do biegania, które było dla mnie osobiście jakimś takim w ogóle absurdalnym wymysłem, że mam biegać, że w ogóle przecież mam kolkę, nie będę tego robić.

Marcin pokochał wspinaczkę, gdzieś tam zarażając też mnie.

Zaczęliśmy się uczyć języka hiszpańskiego, gdzieś jakoś te nowe rzeczy w życiu, wydaje mi się, że bardzo nam pomogły też poznać siebie jako muzyków, zredefiniować siebie na nowo, zobaczyć w ogóle, co my jeszcze możemy powiedzieć.

I okazało się, że jeszcze możemy coś od siebie dodać.

Wybierasz uprząż czy buldery?

Teraz trochę z konieczności baldy, ale lubię też się wspinać z liną.

Trochę jakby jedno i drugie jest super, bo wpływa na trochę inne umiejętności.

Jedno jest treningiem uzupełniającym drugiego, ale bardziej baldy.

Wracamy do muzyki.

To tak pytanie też, jako że również miałam pewne doświadczenia ze wspinaczką i tak, to jest taki sport, który daje bardzo dużo poczucia wolności.

Napisaliście o tej płycie, że 90% albumu zostało stworzone w przeciągu kilku tygodni, natomiast skończenie całego materiału trwało dwa lata, czyli ta wasza chęć takiego wycyzelowania jednak tych pierwszych żywych myśli, chęć takiego dopracowania, stworzenia tej najlepszej możliwej wersji, ona nie wygasła.

Nie wygasła. To jest powoli taki nasz znak rozpoznawczy, aczkolwiek trzeba przyznać, że w niektórych przypadkach wiązało się to z tym, że trzeba wracać do poprzednich wersji.

To się wiązało też z tym, że niektórych utworów na albumie musieliśmy się pozbyć, redukując w końcu liczbę do tych ośmiu, tak żeby tylko te utwory, które naprawdę czujemy, że wnoszą, a nie zabierają, żeby narracja była spójna.

Ale to też wiąże się z tym troszkę, że tuż przed wyjazdem na wspomniał wcześniej Primavera mieliśmy tak właściwie dziesięć innych utworów, kompletny album, który postanowiliśmy odłożyć do szuflady.

Być może na inne czasy, a być może na żadne.

To będzie wasza piąta płyta właśnie chciałam.

To chyba nie będzie, to chyba nie będzie nasza żadna płyta, ale to będzie jakiś tam etap naszego życia, który musieliśmy uznać, że już należy do przeszłości i że niekoniecznie, poza tym, że go zarejestrowaliśmy, że to musi ujrzeć światłodzienne.

I to jest w tym sensie takie spójne z tym naszym.

Łatwo to nagłówkowo sprowadzić do perfekcjonizmu, ale to myślę, że to jest znacznie szerszy temat.

Czasem zlohaczający o potrzeby udowodnienia sobie czegoś, a czasem o to, żeby dać komuś doświadczenie obcowania ze sztuką, z muzyką na takim poziomie, na jakim sami chcielibyśmy tą sztukę odbierać.

Więc jakby dać siebie po prostu, zostawić najlepszą wersję siebie.

Ale to najlepszą nie zawsze oznacza najlepszą technicznie, najczystszą, najbardziej idealną, tylko taką, z której po prostu jesteśmy najbardziej zadowoleni.

Na tej płycie też są takie momenty mniej idealne, ale to też właśnie o to chodzi.

Pojawiła się po raz drugi już primavera, więc chyba was zapytam o to, jaka muzyka była w waszych głowach, kiedy nagrywaliście ten materiał.

Jakie były te punkty odniesienia wtedy dla was?

Może takie nawet nie do końca uświadomione w tym momencie nagrywania.

No bo muzycznie w bardzo wielu kierunkach ta płyta skręca.

Wydaje mi się, że chyba nie mieliśmy tak bardzo żadnego jednego gatunku w głowie, jak mieliśmy taką energię ludzi na scenie.

I wydaje mi się, że ta energia w Sons of Kemet, na scenie, zespołu Warpaint, czy Red Hot Chili Peppers, bo musimy się przyznać do tego, że będąc na primaverze, jednego dnia uciekliśmy na koncert zespołu Red Hot Chili Peppers.

No tak, no nie wstydźmy się tego.

Nie ma się czego wstydzić.

Zdecydowanie.

Wydaje mi się, że ta energia jest gdzieś bardzo podobna w pewnym sensie, dlatego że czuć, że to są ludzie, którzy naprawdę uwielbiają swoje instrumenty, uwielbiają grać razem i tworzą wspólny język i bardzo jest dla nich ważna magia na scenie, że to ma być coś więcej niż tylko muzyka.

I tak jak razem sobie gdzieś graliśmy, zaczęliśmy od tego jamowania, zaczęliśmy nie myśląc tak naprawdę, że okej, od teraz robimy czwarty album, tylko po prostu chcieliśmy zobaczyć, co z tego wyjdzie, czy w ogóle, czy to nam daje szczęście w jakikolwiek sposób.

Ja miałam przynajmniej w głowie to takie uczucie, wow, ale jest mi z moim instrumentem dobrze, jak bardzo staramy się zrozumieć siebie nawzajem.

I później jeszcze jak myślałam o tym, o wow, ale fajnie mi się z Marcinem gra, jakby jak fajnie te instrumenty gdzieś starają się, czasami jakby, tak jak w języku obcym, czasami jedno zdanie się wypowiada, nie wiem, uczymy się rok języka obcego, bo czujemy, że już jest tak, tam znam tyle słów, nawet jakąś gramatykę.

I jedno zdanie wyjdzie świetnie, a kolejne zdanie wyjdzie trochę już gorzej.

I tak samo było muzycznie, że nawet na tych błędach gdzieś tam, ja osobiście się bardzo dużo uczyłam, myślę, że te gatunki może, jazz brytyjski, współczesny, gdzieś tam te znane nam wszystkim, myślę, że utwory lat 90. z Kalifornii, to wszystko gdzieś w nas było, ale przede wszystkim była ta energia, żeby poczuć, jak fajnie można ze sobą się komunikować poprzez instrumenty i później pomyśleć o tym, jak można przekazać to słuchaczom.

Zaskakujące zatem, jak może na nas zadziałać doświadczanie muzyki na żywo, polecamy Państwu po prostu.

A jaki jest Wasz stosunek do tej tekstowej warstwy tej płyty?

Świat jest głośniejszy, szybszy, coraz więcej bodźców w nas uderza, wszystko się zmienia, ale my chyba gdzieś w głębi zostajemy tacy sami?

Bardzo ważne było dla nas właśnie z jednej strony opowiedzieć to, co widzimy właśnie, tak jak powiedziałeś, że ten świat jest coraz głośniejszy, jesteśmy przebodźcowani, z jednej strony chcemy tych bodźców, chcemy wiedzieć, co się dzieje, z drugiej strony czasami uciekamy od tego i ta ignorancja czasami jest taka potrzebna, z drugiej strony mamy wyrzuty sumienia, że nie wiemy, co się dzieje, że jakby wyłączamy ten telefon,

a przecież coś może nas ominąć i to było dla nas ważne, z drugiej strony trochę chcieliśmy, ja przynajmniej w warstwie tekstowej chciałam przekazać coś, co zaczęłam obserwować u Marcina i u mnie, że my jakoś gdzieś w tym natłoku myśli stajemy w kontrze jakby, albo kiedy świat idzie za szybko, my zwalniamy tempa, albo jak on idzie za szybko, to my decydujemy się sprintować,

ale ten sprint jest całkowicie na naszych zasadach, tylko jeśli ja chcę robić dużo rzeczy, to będę to robić, a jeśli świat będzie ode mnie oczekiwać, że ja mam być bardzo produktywna i zaczyna mi się kręcić w głowie, to ja wtedy mówię, nie, ok, dziękuję, dziękuję bardzo i wiadomo, że to wszystko brzmi idealnie i ja czasami sprintuję z tym światem tylko dlatego, że ten świat mi zmienia tempo na bieżni i ja już mam w pewnym momencie wrażenie, że to wcale nie jest moja decyzja,

ale gdzieś tak zaczęłam zauważyć dwa lata temu w Marcinie i we mnie, że znaleźliśmy jakieś nowe metody radzenia sobie z tym i nawet jeśli te metody nie zawsze o nich pamiętamy, to wydaje mi się, że w tych trudniejszych momentach, jak sobie przypomnę, ok, ale wtedy radziłaś sobie w taki sposób, to może teraz to zadziała,

to to zawsze pomaga, bo to jest takie ćwiczenie, że teraz jest ciężko, ale było lżej, więc to się zaraz odwróci. Może nie tak szybko, ale na pewno się odwróci.

Joy of missing out?

Chyba tak.

To pochylmy się jeszcze nad wizualnym językiem, który dopełnia waszą muzykę. Bardzo zapadły mi w pamięci kadry z teledysku The More and More, nagrywanego między innymi w hiszpańskim Calpe.

Czy architektura w tym swoim geometryczno-kolorystycznym wymiarze w jakiś sposób szczególnie na was oddziałuje?

To jest trochę pytanie, które musielibyśmy przekierować do naszego przyjaciela Jakuba Jakobiszyna, który jest, jakim nazywaliśmy go, człowiekiem orkiestrą obrazu i nie ma w tym ani trochę przesady, ponieważ Kuba jest w ogóle autorem każdego z teledysków do tego albumu i Kuba, pseudonim Artystyczny Korbus je, pisany fonetycznie przez K i J, ma swój profil na Instagramie, do którego bardzo, bardzo serdecznie odsyłamy,

bo Kuba jest wielkim, wielkim fanem bardzo takiej wyrazistej architektury, myślę, że tak można powiedzieć i widzi coś, czego inni nie widzą.

Jego artystyczny alias też odsyła w pewnym kierunku.

Tak. Kuba tak sobie wyobraził właśnie, że to jest miejsce, do którego zabierze nas, aby zwizualizować te utwory, które mu wcześniej podesłaliśmy i Kuba, można powiedzieć, że jest producentem, jest reżyserem, jest operatorem, montażystą, też pokolorował te klipy.

To jest niesamowite, że właściwie jednym nazwiskiem można podpisać te wszystkie funkcje. My po prostu w to poszliśmy i jesteśmy za to Kuba totalnie wdzięczni, bo myślę, że nikt nie zrobiłby tego lepiej.

Czyli wsiedliście po prostu do kierowanego przez niego samochodu i z radością zapięliście pasy.

Totalnie.

Jak wyglądają wasze pierwsze doświadczenia koncertowe z tym materiałem, bo już kilka występów za wami.

Tak. Już za nami trzy koncerty i jest to zupełnie nowa energia, bo zredukowaliśmy skład do trzech osób.

Gosia gra na basie, poza oczywiście śpiewem. Ja gram na gitarze.

Jest jeszcze z nami Jarek Zagrodny z zespołu Blush, który gra z nami od samego początku, od prawie samego początku.

Jest to konfiguracja, w której zaczynaliśmy, ale tak naprawdę trochę czujemy, że zaczynamy na nowo, bo takiej energii, którą odczuwamy, jeszcze nie było.

I opinie ludzi, które do nas spływają, też świadczą o czymś takim chyba bezprecedensowym.

I po pierwszym koncercie w Gdańsku, który zagraliśmy na tydzień przed premierą, kiedy wróciliśmy do garderoby, to była trochę chwila ciszy i trochę takie niedowierzanie, że po dziesięciu latach grania można jeszcze przeżywać takie emocje.

Brzmi to trochę niewiarygodnie z jednej strony, z drugiej strony może troszkę sztampowo, ale prawda jest taka, że zachęcamy do tego, aby przekonać się samej, jak to faktycznie wygląda.

Bo jest to coś totalnie innego niż dotychczas.

W kwietniu i maju będzie was jeszcze można usłyszeć w Warszawie, Białymstoku, Toruniu, Łodzi i Poznaniu. A potem wakacje?

O, na pewno wakacje. Jeszcze pograłamy trochę latem, ale nie ukrywamy, że planujemy wakacje jedne, później drugie i granie.

Tak, coś dla ciała, coś dla ducha.

Ja już prawie jestem na wakacjach, słuchając waszego albumu, za co bardzo wam dziękuję.

Gosia Dryjańska i Marcin Mrówka byli dziś gośćmi kontroli jakości. Wielkie dzięki.

Dziękujemy bardzo.

Dzięki.

Audycje kulturalne. W dobrym tonie.