Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna 75 audycji o filmie Chłopak z Hollyłódź – 95. rocznica urodzin Jana Machulskiego

Chłopak z Hollyłódź – 95. rocznica urodzin Jana Machulskiego

Anna Karna 3 lipca 2023
Chłopak z Hollyłódź – 95. rocznica urodzin Jana Machulskiego

Jan Machulski zagrał około 80 ról filmowych i 70 teatralnych, wyreżyserował 40 spektakli, sam również pisał sztuki teatralne. Był wieloletnim dziekanem Szkoły Filmowej w Łodzi, założycielem Teatru Ochoty, pedagogiem i wychowawcą.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

W 95. rocznicę urodzin artysty w Audycjach Kulturalnych rozmawiamy o najważniejszych rolach Jana Machulskiego. Gościem audycji jest Łukasz Maciejewski – filmoznawca, krytyk filmowy i teatralny.

Drogę artystyczną aktora rozpoczyna przełomowy debiut w filmie „Ostatni dzień lata” Tadeusza Konwickiego. Gość audycji nie tylko opisuje kunszt aktorski Machulskiego, ale także kreśli obraz epoki końca lat 50. XX w. w polskiej kinematografii.
Wśród najważniejszych jego aktorskich kreacji znalazł się „Sublokator” z 1966 roku. Później były filmy stworzone wspólnie z synem, Juliuszem Machulskim, w tym ten, który przyniósł mu największą popularność, czyli Vabank z 1981 roku i jego druga część „Vabank II, czyli riposta”. I znów obok opowieści o postaci Henryka Kwinty i miłości do kina amerykańskiego jego syna, Łukasz Maciejewski przedstawia polską rzeczywistość filmową lat 70. i 80.

Jan Machulski pozostawił po sobie także spuściznę teatralną. Był współtwórcą Teatru Ochoty, ale odkrył i „wypuścił w aktorski świat” kilka pokoleń aktorów, których był ukochanym profesorem. Wśród jego uczniów i studentów znaleźli się m.in Katarzyna Figura, Cezary Pazura, Piotr Adamczyk, Edyta Jungowska, Wojciech Malajkat, Iza Kuna, Renata Dancewicz i wielu innych nagradzanych i docenianych postaci polskiego kina.

Czy jednak Machulski jako aktor miał szczęście do ról?

Zapraszamy do wysłuchania audycji.

fot. domena publiczna

Chłopak z Hollyłódź – 95. rocznica urodzin Jana Machulskiego – transkrypcja podcastu

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu, Anna Karna. Zapraszam na audycje kulturalne, a dziś będziemy wspominać wspaniałego artystę, aktora filmowego, teatralnego, telewizyjnego, profesora sztuk teatralnych, reżysera teatralnego i kochanego przez studentów, pedagoga i wychowawcę, wieloletniego dziekana łódzkiej filmówki, Jana Machulskiego, którego 95. rocznica urodzin dziś przypada.
W Studiu Narodowego Centrum Kultury jest Łukasz Maciejewski, filmoznawca, krytyk filmowy i teatralny, wykładowca akademicki, współtwórca i dyrektor festiwali filmowych. Dzień dobry.
Dzień dobry, witam Panią, witam Państwa.
Zamiast kraść jako dyrektor, fabrykant, sekretarz czy inny prezes, lepiej już kraść par excellence jako złodziej. Tak jest chyba uczciwiej.
To oczywiście Henryk Quinto, pierwszy kasiarz RP, kultowy cytat, Wabank, 81 rok. I zaczynam naszą rozmowę właśnie od tego filmu, bo sam Jan Machulski wspominał, że wśród dziesiątek zagranych ról filmowych ta rola była momentem zwrotnym.
Choć ani Juliusz Machulski, ani Jan Machulski nie byli przekonani, że właśnie Jan Machulski ma zagrać tę postać.
Mówimy o filmie, który, to określenie się bardzo wyświechtało, kultowe już jest naprawdę wszystko, ale są takie filmy, są takie tytuły, które naprawdę na ten tytuł zasługują.
I Wabank jak mało który. To jest po pierwsze film, który się nie starzeje. Oglądany w nieskończoność.
Pani pewnie ma podobnie, co trzeci Polak ma podobnie. Kiedy pojawia się w telewizorze, a pojawia się nieustannie, to jakaś hipnotyzująca moc każe nam oglądać ten film.
I tę rolę Jana Machulskiego, która przecież powstała w bardzo trudnych czasach, w okresie postanie wojennym, kiedy naprawdę nic nie było i wszystko udawało coś innego.
Mówię o kostiumowym przecież filmie, który wymagał takiej retro precyzji.
I tego rodzaju uproszczeń w filmie nie widać. Widać za to ogromny talent młodego reżysera.
To jest niewyobrażalne. To był debiut Juliusza Machulskiego. Szczerze mówiąc, mówimy o jednym z najbardziej utytułowanych reżyserów.
W moim przekonaniu jest to najlepszy film Juliusza Machulskiego. Tam się wszystko zgadza.
Ale żeby te elementy mogły się spełnić właśnie w tej konwencji kryminału retro, zapatrzenia Juliusza Machulskiego,
co było niezwykle oryginalne w kinematografii Andrzeja Wajdy, Wojciecha Jerzego Hasa, czy Krzysztofa Zanuskiego,
w gatunki amerykańskiego kina kryminalnego, żeby to się mogło spełnić, no to nie można się było pomylić w obsadzie.
I Jan Machulski, który kojarzył się z innymi rolami, kiedy zagrał kwintę, zrobił to z niezwykłą dystynkcją, z kulturą, z klasą.
No nie wyobrażamy sobie innego aktora grającego tę postać.
W zderzeniu też chciałbym to bardzo mocno podkreślić, bo sukces tego filmu to jest też sukces muzyki.
Ragtime z Wabanku, Henryka Kuźniaka, to rozmawiałam niedawno, jestem dyrektorem festiwalu Krzysztofa Komedy,
z młodym kompozytorem muzyki filmowej, synem zresztą Jerzego Kryszaka, Holdenem Kryszakiem,
który mówił, że to jest najwybitniejszy utwór polskiej muzyki filmowej w ogóle.
Nie ma w tym wiele przesady. To jest rzeczywiście, ta muzyka niesie ten film i niesie rolę przecież trębacza,
saksofonisty, kwinty w wykonaniu Jana Machulskiego.
Powiedzmy o tym, jak Jan Machulski zbudował tę postać, dlatego, że z założenia to miał być bohater,
który niewiele mówi, więc wydaje się, że dla aktora najgorzej.
Mamy dobrą szkołę. Myślę, że bez wątpienia to było takie zapatrzenie.
Mówiłem o tym wzorcu amerykańskim, ale był taki aktor jak Humphrey Bogart.
On bardzo mało mówił. I myślę, że już na etapie scenariusza Machulski myślał o tych tuzach amerykańskiego kina.
Na wspaniałych mężczyznach, pięknych facetach, którzy byli niekiedy oziębli, ale w gruncie rzeczy,
bo taka była konwencja kina noir, okazywali się fantastycznymi facetami, honorowymi, dzielnymi.
Cała mitologia westernu amerykańskiego na tym się przecież opierała.
Na prawych facetach broniących godności najpierw ojczyzny, potem kobiety, zdecydowanie potem kobiety,
co dzisiaj by już nie przeszło.
To był ten wzorzec. Ja miałem możliwość poznać pana Jana, to na pewno nie była jakaś bliska znajomość,
ale była serdeczna bardzo relacja między nami, młodym dziennikarzem, a już takim bardzo doświadczonym artystą.
I on był w ogóle dosyć małomówny. Nie był to typ ekstrawertyka.
Machulski był stonowany, ważył słowa.
Kto zna najlepiej predyspozycje rodzica, jak nie dziecko.
Więc Juliusz dużo wiedział o tacie i chyba wiedział, co można pokazać takiego, czego jeszcze kino nie do końca pokazało.
No i bezpieczniej debiutować ze świetnym aktorem po pierwsze, a z tatą po drugie, bo się człowiek czuje raźniej.
A Machulski wykorzystał też w pełni okazję, że no dostał wreszcie szansę na główną rolę.
Nie tak wiele miał takich okazji w polskim kinie, więc też ją wspaniale wykorzystał.
Cały ten film i pamiętajmy o ripoście, czyli kontynuacji, która również to nie jest częste, była bardzo udana.
Jest to jeden z klasyków kina popularnego, z najwyższej półki wciąż i nikt mu tej godności nie odbierze.
A w wielu filmach zatrudniał tatę i pojawiał się w mniejszych, większych rolach Jan Machulski.
To nie były aż takie role jak w A Banku, ale też ważne.
Zaczyna się ta lista osiągnięć Jana Machulskiego w filmach Juliusza Machulskiego o dwa banku.
Nawet po wielu latach są te gesty, jest to słynne ucho od śledzia, zmrużenie oczu.
No i duet świetny z Leonardem Pietraszakiem.
Dlatego ten film przetrwał, że ma również takie drobne rzeczy, które są zapamiętywalne.
Gesty, dialogi, fragment muzyki.
Dodajmy, że te filmy, które potem panowie zrobili wspólnie to King Size, Deja Vu, Killer, Vinci.
Wszystkie odniosły wielki sukces kinowy.
Polskie kino, czy sława polskiego kina i w tym kinie również zaznaczył swoją obecność Jan Machulski, to jest kino autorskie.
Myślę, że taki był pomysł na kinematografię powojenną.
Ci młodzi doświadczeni II wojną światową, bardzo młodzi ludzie, którzy organizowali kinematografię pod wodzą nieco starszych, takich jak Wanda Jakubowska czy Jerzy Kawalerowicz.
A mówię o Wojciechu Jerzym Hasie, mówię o Andrzeju Wajdziu, o Romanie Polańskim, o Januszu Morgensternie, Januszu Majewskim.
Uważali, że przede wszystkim trzeba się odciąć od kina przedwojennego, takiego minoderyjnego, wodebilowego, peretkowego.
Stworzyć coś nowego i raczej zanurzyć się w tych wzorcach, które były najbardziej intrygujące, na przykład w neuralizmie włoskim, czyli pokazywać życie ulicy, prostego człowieka.
I w tym wszystkim bardzo ważna była indywidualność twórcza.
Wydawało się wtedy, że twórcy tacy jak Stanisław Bareja, to jest takie trzecia liga, nawet nie druga liga, bo kino popularne nie miało dobrych notowań i było traktowane z pobłażaniem.
I po wielu latach, potem cały czas ta linia była kontynuowana, powstało kino moralnego niepokoju i objawia się Juliusz Machulski, który mówi nie, ja będę robił kino amerykańskie.
Ja będę robił komedię w stylu Billego Wildera, ja będę robił filmy, które mają dawać radość.
No i powstały te jego evergreeny, które pani wymieniła.
Te tytuły, które pani wymieniła, aż do Winchiego, świetnego, myślę, że ostatniego tak udanego filmu Juliusza Machulskiego, potem było już trochę gorzej.
To ten udział ojca w małych rolach najczęściej w Kingsize to był kwintek, to byli tacy milicjanci w killerze i killerów dwóch.
To były takie dekoracyjne role, ale ten ojciec był mu potrzebny.
A my chcieliśmy koniecznie zobaczyć Jana Machulskiego, czyli kwintę w filmach Juliusza Machulskiego, bo to było coś wzruszającego, że ta ciągłość jest zaznaczona.
Powiedzmy o debiucie filmowym Jana Machulskiego, bo to był 58 rok, ostatni dzień lata, debiut fabularny Tadeusza Konwickiego i znowu przełomowy film dla Polskiej Szkoły Filmowej.
To jest jeden z moich ulubionych filmów i od Jana Machulskiego wiem też, że ukochał sobie ten film, szczególnie nic dziwnego.
Film Poza Czasem, który jest wybitny po dziś dzień, nie zestarzał się w ogóle, może dlatego, że powstał w sposób tak bezinteresowny i zdecydowanie wyprzedził swój czas.
To był taki moment, ta druga połowa lat 50., pierwsza połowa lat 60., w polskiej kinematografii dosyć ciekawy, a zupełnie zapomniany, kiedy scenarzyści polskiego kina postanowili się zbuntować.
Oświadczyli mianowicie, że my pisaliśmy arcydzieła polskiego kina, nie byłoby kanału Wajdy bez Jerzego Stefana Stawińskiego, czy bez tego samego autora zezowatego szczęścia Andrzeja Munka.
I my jesteśmy wspaniali, znamy się na kinie, sami będziemy robili kino, pisarze.
To nie bardzo wyszło, częściej ta przygoda kręciła się krócej niż dłużej, bo jednak pisanie dla kina to jest nie to samo co reżyserowanie.
Jerzy Stefan Stawiński też nakręcił kilka filmów, całkiem niezłych, no ale to nie jak się miało do tego, co robił w duecie z Andrzejem Munkiem i Andrzejem Wajdą.
Natomiast spełniło się, i może warto było ten bunt zorganizować, bo spełniło się w osobie Tadeusza Konwickiego, który był wybitnym pisarzem.
Bardzo mało filmów w sumie nakręcił, ale wszystkie były wybitne.
Tak daleko, stąd tak blisko, Dolina Issy, według Czesława Miłosza, czy Lawa, na podstawie dziadów Adama Mickiewicza, to są filmy, które przetrwały próbę czasu i Tadeusz Konwicki.
Zasłużenie jest zaliczane również do polskich reżyserów, nie tylko do ścisłego grona najlepszych polskich pisarzy.
Ale wróćmy do ostatniego dnia lata.
To był rzeczywiście 1958 rok, czyli 13 lat od zakończenia II wojny światowej.
Młodzi ludzie, którzy kończyli tę wojnę jako osiemnastolatkowie, dochodzili do trzydziestki.
To, co się wtedy wydarzyło, stworzyło wielką ranę, ranę na kilka pokoleń.
I w bardzo niskobudżetowych, gdzieśmy powiedzieli, warunkach.
A te warunki polegały na tym, że było 4 czy 5 osób na planie.
Irena Laskowska, aktorka, Jan Machulski, aktor profesjonalny i brat Ireny, Jan Laskowski, operator, reżyser Tadeusz Konwicki.
I nagrali taką przejmującą, czarno-białą, pięknie sfotografowaną impresję o dwojgu ludzi, którzy bardzo chcieli się kochać,
ale coś wydarzyło się tak strasznego w czasie tej II wojny światowej, w tej przeszłości nienazwanej, że oni kochać nie potrafią.
To był film nowoczesny, nowofalowy, ale przecież on wyprzedził nową falę, bo jeszcze nie było tych słynnych filmów.
Goddarda, Trifota, to się wszystko wydarzyło później, więc jakiś nawet w wydaniu światowym prekursorski,
co ciekawe i znamienne, tym filmem się zachwycił świat w dziwnym formacie.
Ani krótki metraż, ani film pełnometrażowy.
Film wygrał festiwal w Wenecji w swojej sekcji, co jest oczywiście oszałamiającym.
I wtedy było i dzisiaj byłoby wielkim sukcesem. I ten młodziuteńki Jan Machulski, gdybym miał wskazać na dwie takie najważniejsze kreacje
Jana Machulskiego w kinie, to wskazałbym właśnie wabang z jednej strony, a z drugiej na ostatni dzień lata, pokazujący też wszechstronność tego aktora.
Pisano, że zagrał wtedy wręcz brawurowo. Na czym polegało to nowatorstwo Jana Machulskiego?
Że w ogóle nie grał. Pamiętamy, co się działo przed wojną. Jak wtedy grał Bodo, Dymsza, Ćwiklińska, Hanka Bielicka.
To było kompletnie inne granie. I nagle Konwicki namawia młodego Machulskiego i Laskowską, wykształconych aktorów,
żeby właśnie byli, żeby przejmowali emocje, ale nie nadużywali ich.
Machulski jako aktor nie potrzebował jakichś bardzo wyrazistych środków, ekspresji w żadnym właściwie filmie.
Też tak był obsadzany. Może bardzo chciałby zagrać coś przerysowanego grubą kreską, ale nikt mu nie dał takich szans.
To jest też los aktorski. Ale i w ostatnim dniu lata, i w jego najlepszych rolach widać było, że siłą Jana Machulskiego jest właśnie takie zrozumienie,
na czym polega i czym różni się granie w filmie w określonych rolach oczywiście.
Jeżeli ma zagrać, a najczęściej Jan Machulski grał rolę takich właśnie jego rówieśników, przystojnych mężczyzn, w tym przypadku poranionego, przystojnego mężczyzny,
to siłą tego aktorstwa i odkrywczością jego było to, że on był, że bardzo to było naturalne.
Sam Jan Machulski wśród filmów powracał do komedii Sublokator z 1966 roku.
Wspominał Rzeczpospolitą Babską, Śluby Panieńskie. Został zresztą okrzyknięty po tych filmach amantem polskiego kina.
Dosyć szybko została stworzona ta filmowa twarz Jana Machulskiego chyba już na zawsze.
Tak. Sublokator to jest z tych wymienionych przez Panią filmów rzecz najważniejsza, bo to jest Janusz Majewski, znakomity reżyser,
działający do dzisiaj w świetnej formie, pomimo chyba 93 lat, to już jest taki wiek, że chętnie wypominamy naszym mistrzom, ciesząc się, że są w tak świetnej formie.
Sublokator wprowadzał do polskiego kina groteskę. To był taki film z ducha mrożka, czyli wszystko się w Polsce zmieniało.
Bardzo zabawny, ze świetnymi rolami, uwielbianą przeze mnie Barbarą Ludwiszanką i Jan Machulski w roli takiego sublokatora, znienacka, zasypany kobiecością, feminizmem i feminizmami.
Tego słowa jeszcze wówczas się nie używało. Świetny film i świetna rola, ale ten amant, tak podejrzewam jednak, to były ciekawe role i tych ról było bardzo wiele.
To jest bardzo bogata biografia, ale aż do wabanku i statusu komercyjnego tego filmu, Machulski nie był, myślę, aż tak cenionym aktorem, jak być może na to zasługiwał.
Dla przebiegu fabularnego, no to nie były role pierwszoplanowe i myślę, że Machulski mógł mieć wtedy z tym jakiś problem, że grając bardzo dużo, no nie może doczekać się takiego prawdziwego popisu.
No i ten popisem po ostatnim dniu lata, po sublokatorze, wiele lat później był kwintą.
Kiedy popatrzeć na początki Jana Machulskiego w teatrze, związany był z teatrem już od lat pięćdziesiątych, występował w teatrze dramatycznym Jaracza w Olsztynie, grał w Opolu, Lublinie.
Dostał w Kaliszu nagrodę za sztukę Archaniołowie nie grają w bilard.
Czy teatr też szufladkował Jana Machulskiego jako przyjaznego, ładnego blondyna, czy teatr pozwolił na więcej?
Jan Machulski spełniał się przede wszystkim jako pedagog, więc ten teatr był jego codziennością.
Uczył młodych ludzi, czy w teatrze, czy w studium aktorskim dla młodych Ochoty, czy jako dziekan Wydziału Aktorskiego.
Wychowywał kolejne pokolenia, był charyzmatycznym pedagogiem, ale sam fakt, że wymieniła pani rozmaite teatry i tam nie ma teatrów warszawskich, proszę zauważyć, świadczy o czymś.
Może nie miał szczęścia.
Z reguły było tak, że aktorzy po szkole trafiali na prowincję, tam dużo grali, byli zauważani.
No i potem okazywało się, że jakby taką niekoniecznie metą, ale no na pewno wcześniej czy później trafiali do Krakowa, do Warszawy albo na wybrzeże.
W biografii Jana Machulskiego nie ma tych ośrodków. On był zresztą związany z Łodzią, urodził się pod Łodzią, tam studiował.
Z Łodzią był związany też jako pedagog, pracował w Teatrze Nowym.
Nie ma w biografii Jana Machulskiego jakichś postaci, czy ról, czy być może przede wszystkim reżyserów, bo to jest dla aktora, no trzeba mieć również szczęście.
Najważniejsze, żeby Sfinarski zaczął pracować, czy Wajda zaprosił do współpracy.
U Jana Machulskiego, kiedy tak przestudiowałem tą jego teatrologiczną biografię, nie znalazłem jakichś zbyt wielu tej rangi nazwisk,
więc myślę, że w teatrze tym, co definitywnie zostało po karierze Jana Machulskiego teatralnej było to, że wprowadzał i wprowadził,
bo oni o tym zawsze podkreślają, do zawodu aktora teatralnego również i Piotra Adamczyka, i Katarzynę Figurę, i Edytę Jungowską.
Całe pokolenie aktorów, których szkolił jako dzieciaki jeszcze z Studium Ochoty, a z drugiej strony i Malajkat, i Zamachowski, i Pazura,
czyli jego studenci i studenci w czasach, kiedy był dziekanem, czy Iza Kuna, Renata Dancewicz na Wydziale Aktorskim Szkoły Filmowej w Łodzi.
Mówi się, że wychował stu aktorów, bo przecież w 70. roku założył Teatr Ochota, potem stworzył ognisko teatralne, dedykowane dzieciom i młodzieży.
I wracając do tych nazwisk, o których pan mówił, wszyscy ci dziś uznani aktorzy, studenci Jana Machulskiego wspominają go z wielką serdecznością.
On bardzo kochał uczyć, oni kochali swojego profesora.
I go się nie dało nie lubić. Poznałem Jana Machulskiego w jego już ostatniej dekadzie życia.
To takie są banały, ale jeżeli ktoś ma taki charakter, to dlaczego miałbym kłamać i mówić, że był skomplikowany i brawurowy, kiedy był sympatyczny i spokojny?
Bo taki był. Mam poczucie, że pan Jan był kwintesencją jakiejś takiej kinderstuby.
Był naprawdę dżentelmenem.
Spotkaliśmy się na przykład na festiwalu Tarnowska Nagroda Filmowa, jestem z Tarnowa, w jury.
Wtedy pojawił się w konkursie, to był pierwszy przedpremierowy pokaz, właściwie kino niezależne, film Rezerwat Łukasza Palkowskiego.
Jan Machulski wtedy miał pod osiemdziesiątkę, ten film był bardzo taki młodzieńczy, jeszcze trochę tam było błędów realizacyjnych.
Ogromną frajdę sprawiało mi obserwowanie radości Jana Machulskiego z tego filmu.
On się tak z tego filmu cieszył, że jest to coś nowego, że młodzi ludzie znowu stworzyli rzecz, którą on podziwia.
Miałem poczucie, że był entuzjastą od początku do końca i film chyba wygrał wtedy festiwal.
Na pewno dostał nagrody, zresztą od tego filmu zaczęła się przecież kariera Sonii Bohosiewicz, która z drugoplanowej roli fryzjerki zrobiła prawdziwą kreację, że właściwie trudno oderwać wzrok od niej w tej roli.
I obserwowanie takiej młodzieńczości Jana Machulskiego, również na parkiecie, bo byłem świadkiem jak wywijał i jak kochał taniec, to jest właśnie to, co mają, ale tylko ci artyści już sędziewiczy, seniorzy,
że jego naprawdę do ostatnich dni cieszyli młodzi ludzie.
On był takim dzieckiem, dzieciakiem dużym, jak patrzyłem właśnie na niego i jak ze mną rozmawiał i potem jeszcze dzwoniliśmy do siebie, wysyłał mi jakieś scenariusze, które napisał, bo pisał też teksty sztuk na przykład.
To miałem poczucie, że on jest młodszy ode mnie, że ma taką swawolę, że strasznie dużo mu się chce, mu się w ogóle to życie nie nudzi.
Ten kontakt z dzieciakami w pewnym momencie skupił się już wyłącznie, poza rolami, które grał do końca właściwie, na pracy z dzieciakami, z licealistami marzącymi o aktorstwie.
No i wśród tych dzieciaków pojawiła się na przykład Edyta Jungowska, czy Kasia Figura, czy Cezary Pazura, czy Piotrek Adamczyk.
To wspaniale, że zetknąwszy się z pierwszymi marzeniami o tym, że może chcą być aktorami, spotykali kogoś takiego jak Jan i Halina Machulscy.
Pytane, co wpisuje w rubrykę zawód, od razu odpowiadał aktor. Mówił, to był cel mojego życia, być kimś innym.
Mogłem dzięki temu przeżyć obok swojego życia jeszcze kilkadziesiąt innych.
Dziś przypada 95. rocznica urodzin Jana Machulskiego. Do jakiego filmu, do jakiej roli dziś pan by wrócił?
Ostatni dzień lata. To jest film dla każdego. Myślę, że może nie dla bardzo młodych ludzi właśnie, chociaż zagrali go młodzi ludzie, ale dla kogoś, kto trochę już przeżył, kto zdążył się rozczarować i wszystko rozumie, o co tam w tym filmie chodzi.
Proszę się nie bać, że on jest czarno-biały, moi studenci, bo po latach okazuje się, że pracuję dokładnie na tym samym wydziale już 10 lat, co Jan Machulski na Wydziale Aktorskim w Szkole Filmowej w Łodzi.
I bardzo mnie śmieszy, kiedy młodzi pokazują jakiś film na przykład z 90. lat i studenci piszą albo mówią, że to jest film vintage, albo że się boją starożytnych filmów, takiego używają określenia.
Więc moi drodzy, nie bójcie się starożytnego filmu z 1958 roku, ostatni dzień lata, bo to jest film poza czasem i na pewno się zachwycicie również dlatego, że tam gra Jan Machulski.
Bardzo dziękuję za to spotkanie. Gościem audycji kulturalnych był Łukasz Maciejewski.
Bardzo dziękuję.
Kultury kulturalne. W dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

75 audycji na 75-lecie NCK

75 audycji na 75-lecie NCK

Jak opowiedzieć 75 lat instytucji w drodze? Jak uchwycić spektrum działań Narodowego Centrum Kultury, nie ulegając pokusie kronikarskiego zapisu? W 2026 roku, przez 12 miesięcy, przyglądamy się nie tylko rzeczywistości kulturalnej wokół nas, ale także nam samym, rewidując własną przeszłość, antycypując przyszłość i celebrując teraźniejszość. Z okazji… Czytaj dalej o 75 audycji na 75-lecie NCK

Lista Polskiego Dziedzictwa Filmowego

Lista Polskiego Dziedzictwa Filmowego

Nie jest rankingiem ani przeglądem: to katalog tytułów, które w szczególny sposób współtworzyły polską kulturę, wyobraźnię i pamięć. Projekt Filmoteki Narodowej Instytutu Audiowizualny w pionierski sposób analizuje polską kinematografię, zapraszając do tego nie tylko ekspertów, ale także miłośników kina. Na liście znajdziemy „Akademię Pana Kleksa” czy „Wielką podróż Bolka i… Czytaj dalej o Lista Polskiego Dziedzictwa Filmowego

„Trochę rodzina, trochę dom” – historia studia filmowego Se-Ma-For

„Trochę rodzina, trochę dom” – historia studia filmowego Se-Ma-For

Obszerna monografia przybliża fenomen studia, którego produkcje otrzymywały najważniejsze nagrody na świecie, a także, przez kilka dekad wychowywały kolejne pokolenia widzów. Pogłębione rozmowy z byłymi pracownikami Se-Ma-Fora nie pozostawiają złudzeń, że tworzenie filmów, było tam czymś więcej niż tylko pracą. Wytwórnia została założona w 1947 r. w Łodzi. Szczytowy okres… Czytaj dalej o „Trochę rodzina, trochę dom” – historia studia filmowego Se-Ma-For

„Has na nowo” – wystawa plakatów Andrzeja Pągowskiego

„Has na nowo” – wystawa plakatów Andrzeja Pągowskiego

Wystawa plakatów Andrzeja Pągowskiego „Has na nowo” to spojrzenie na 25 filmów Wojciecha Jerzego Hasa od strony plastycznej. Andrzej Pągowski w rozmowie z Katarzyną Sanocką opowiada o szukaniu inspiracji do tych prac i o tym, jak z okazji stulecia urodzin reżysera ponownie zanurzył się w jego twórczość. Plakaty Andrzeja Pągowskiego… Czytaj dalej o „Has na nowo” – wystawa plakatów Andrzeja Pągowskiego

„Proszę to wyciąć”, czyli jakie byłoby polskie kino bez cenzury?

„Proszę to wyciąć”, czyli jakie byłoby polskie kino bez cenzury?

Cenzura okaleczała polską kinematografię przez kilka dekad: niektóre filmy zostały brutalnie pocięte, inne wiele lat spędziły na półce, czekając na premierę. Odkrywając sceny usunięte przez urzędników, warto zastanowić się jak wyglądałoby polskie kino, gdyby nie ingerencje cenzorów. „Proszę to wyciąć, czyli historia scen wyciętych z polskich filmów w pierwszym ćwierćwieczu… Czytaj dalej o „Proszę to wyciąć”, czyli jakie byłoby polskie kino bez cenzury?

„Nie był to potulny artysta”. Sto lat temu urodził się Wojciech Jerzy Has

„Nie był to potulny artysta”. Sto lat temu urodził się Wojciech Jerzy Has

1 kwietnia mija sto lat od narodzin jednego z największych reżyserów polskiej szkoły filmowej. Wojciech Jerzy Has został jednogłośnie wybrany patronem tego roku przez Senat RP. Obchody symbolicznie zainaugurowało otwarcie wystawy „Has – terytoria czasu i przestrzeni”. „Żyjemy w takich czasach, że czasami tej prawdy objawianej przez sztukę, filmy,… Czytaj dalej o „Nie był to potulny artysta”. Sto lat temu urodził się Wojciech Jerzy Has