Była znajomą K.I. Gałczyńskiego, dramat jej autorstwa podzielił zespół wileńskiej Reduty, a krytycy zapisywali, że „nie ma serdeczniejszych słów w liryce polskiej”. Życiorys i twórczość urodzonej w 1897 r. Felicji Kruszewskiej przypomniała prof. Izolda Kiec w książce „Pisane wiatrem na skórze. Utwory wybrane z biografią w tle”.
Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.
Kruszewska urodziła się na Podolu, była jedną z pierwszych kobiet studiujących na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Szkole Nauk Politycznych. Tam poznała Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który w wierszu „Włożę spodnie czarne, cmentarne” pisał o niej „Felicja, słodka poetka”.
W swojej twórczości doceniała piękno codziennego życia, z niezwykłą wrażliwością opisywała przyrodę oraz otaczający ją świat. Sprzeciwiała się przemocy oraz wszelkim formom wykluczenia. Jej teksty były publikowane m.in. w „Bluszczu” czy „Wiadomościach literackich”. Wydała kilka tomów poezji, opowiadań dla dzieci oraz dramat „Sen”. Został on wystawiony w Reducie wileńskiej w 1927. Niechęć Juliusza Osterwy wobec tego przedsięwzięcia spowodowała rozłam w zespole, którego część odeszła z teatru. Spektakl cieszył się jednak ogromną popularnością wśród widzów i w tym samym roku został wystawiony w Poznaniu.
Kruszewska od dzieciństwa zmagała się z chorobą układu ruchowego, przez co niemal przez całe życie utykała. Również z tego powodu świadomie nie zdecydowała się na założenie rodziny – jej dotkliwy brak stał się jednym z tematów jej poezji. W czasie drugiej wojny światowej poetka publikowała w prasie konspiracyjnej. W 1943 wyjechała z Warszawy do Radomia, gdzie w tym samym roku zmarła.
O pracy nad książką „Pisane wiatrem na skórze. Utwory wybrane z biografią w tle” opowiedziała w Audycjach Kulturalnych prof. Izolda Kiec, założycielka Fundacji Instytut Kultury Popularnej.
Inną poetką, której twórczość i historię prof. Kiec „odpomniała” jest Zuzanna Ginczanka – można o niej posłuchać w Audycjach Kulturalnych.
Zdjęcie: dzięki uprzejmości Izoldy Kiec.
„Teraz jest czas na jej poezję”. Biografia Felicji Kruszewskiej – transkrypcja podcastu
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej
Choć kawiarnie kojarzą się przede wszystkim z gwarem rozmów i bujnym życiem towarzyskim, to nad filiżankami parującej kawy rodziły się idee a także kształtowały się środowiska twórcze. O sile lokalnej tożsamości może świadczyć fakt, że przedmioty z kawiarni zachowały się w prywatnych kolekcjach do dziś. Nowa wystawa w… Czytaj dalej
Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej
Najnowsza wystawa w Kordegardzie, galerii Narodowego Centrum Kultury, to zestawienie ze sobą aż 70 prac – rysunków Józefa Czapskiego oraz kolaży Grzegorza Kozery, zafascynowanego twórczością wybitnego kapisty. Wystawa związana jest z przypadającą w tym roku 130. rocznicą urodzin malarza, pisarza, krytyka i współtwórcy „Kultury” paryskiej. Punktem wyjścia dla wystawy są… Czytaj dalej
Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie prezentuje pierwszą w historii tak szeroką prezentację dorobku artystycznego tej karpackiej społeczności. Obejmuje twórców uznanych, takich jak Andy Warhol, Epifaniusz Drowniak (Nikifor) czy Jerzy Nowosielski oraz artystki i artystów funkcjonujących dotąd poza głównym nurtem. Wystawa przywraca widzialność twórczości Łemków (nazywanych także Rusinami Karpackimi), która przez… Czytaj dalej
Nowa wystawa w Filharmonii Łódzkiej poświęcona jest niezwykłej relacji jej patrona z rodzinnym miastem. Przywołuje początki jego muzycznej drogi, prezentuje też artystyczną aktywność w mieście swojego urodzenia, w którym koncertował aż 34 razy. Nazywany królem pianistów i obywatelem świata, podziwiany i oklaskiwany na obu półkulach, wspominając lata artystycznej kariery, wydarzenia,… Czytaj dalej