Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony

Polski Piach gra Reksia

Katarzyna Sanocka 18 listopada 2025
Polski Piach gra Reksia

Już 20, 24 i 29 listopada w ramach 7. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej Eufonie, zespół Polski Piach zinterpretuje muzykę Zenona Kowalowskiego do serialu Reksio. Podczas koncertu będą też wyświetlane poszczególne odcinki serialu.

Serial Lechosława Marszałka o przygodach Reksia oraz towarzysząca mu muzyka Zenona Kowalowskiego, zajmują szczególne miejsce w polskiej (pop)kulturze. Animowane przygody pogodnego pieska łączą pokolenia i wciąż inspirują. Dlatego też stosunkowo niedawne wydanie przez GAD Records zebranej muzyki do animacji, stało się tak dużym wydarzeniem.

Muzyka Kowalowskiego wciąż zachwyca – dzięki niej dzieci w naturalny sposób podążają za akcją filmów, a dorośli doceniają kunsztowność kompozycji. Muzykę tego wybitnego kompozytora i pedagoga w interpretacji zespołu Polski Piach będzie można usłyszeć w trzech miastach. Koncerty zaplanowano na:

Wydarzenia odbywają się w ramach 7. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej Eufonie.

Podczas warszawskiego koncertu Zenon Kowalowski otrzyma Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Patrykiem Zakrockim, liderem Polskiego Piachu. Artysta opowiada w niej o pracach nad interpretacją utworów Zenona Kowalowskiego sprzed ponad półwiecza oraz swojej fascynacji animacją, którą znają wszystkie polskie dzieci.

 

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Katarzyna Sanocka, dzień dobry Państwu.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury.
Porozmawiamy dziś o bardzo wyjątkowym koncercie i wydarzeniu,
które odbędzie się w ramach festiwalu Eufonie.
Będzie to koncert, który bierze na warsztat muzykę z serialu Oreksio.
Muzykę Zenona Kowalowskiego, ale czy rzeczywiście ją interpretuje,
czy może przetwarza, a może tworzy nową kompozycję?
To pytanie do Patryka Zakrockiego.
Dzień dobry, witam Cię bardzo serdecznie.
Dzień dobry, dzień dobry Państwu.
Patryk Zakrocki, skrzypek, gitarzysta, improwizator, animator życia muzycznego.
Twórca muzyki do filmów.
Tak.
Grający do filmów, na żywo również.
Tak, są to dwie trochę różne dyscypliny, chociaż zbliżone,
czyli robienie muzyki do filmu, który już istnieje
i granie jej na żywo, przed publicznością, to jest super w ogóle.
No i troszeczkę czymś innym jest komponowanie w trakcie powstawania filmu
do filmu, który nigdy nie miał muzyki i po prostu taka praca w długim czasie.
Zagrasz razem z zespołem Polski Piach, zagracie całą kompanią podczas eufonii.
No właśnie, co zagracie?
Bo powiedziałeś mi przed naszym nagraniem, że to nie będzie muzyka z serialu Oreksio tak naprawdę.
Proszę Państwa, ta muzyka jest wspaniała w ogóle.
Ta oryginalna muzyka Zenona Kowalowskiego jest piękna muzyka.
Byliśmy z chłopakami pod wrażeniem.
Zespół Polski Piach to jest Piotr Domagalski na basetli,
Piotr Małek na klarnecie basowym i ja gram na gitarze.
No i właśnie takie trio podjęło się tego zadania, żeby zilustrować Reksia muzycznie,
ale oryginalna muzyka jest wykonana na orkiestrę.
Jest właśnie ta różnica, o której powiedziałem, tutaj jest bardzo widoczna.
Dlatego, że ta muzyka jest kunsztownie skomponowana,
wykonana spokojnie w studiu i zsynchronizowana z obrazem.
Także proszę Państwa, tam są totalne tempa, szczegóły, detaliki,
instrumentacja barwna, budżet pozwalał na po prostu bardzo szeroką instrumentację.
Ten zespół to jest jakaś orkiestra kameralna pewnie.
Świetnie grająca.
Więc nie gramy tej muzyki.
No dobrze, ale to zanim powiesz, co zagracie, jaką muzykę gracie,
to może chwilę porozmawiajmy o tej muzyce do serialu Reksio.
Zenon Kowalowski, co to jest za muzyka i też jaka historia za nią stoi?
Bo wiem, że Zenon Kowalowski nie był kompozytorem,
który od początku chciał tworzyć muzykę do filmów dla dzieci,
a jednak tak się stało i stworzył muzykę do serialu o najwspanialszym
i najsłodszym piesku w historii polskiej animacji.
Tak, i wspaniałą muzykę, na której wychowało się po prostu przecież całe rzesze Polaków.
I nie tylko Polaków, bo ten Reksio był dystrybuowany też za granicę.
Ale tak, no to było wspaniałe, że to się zdarzyło, prawda?
Że tak kompetentna osoba, świetny kompozytor,
tak jak właśnie powiedziałeś, kompozytor z ambicjami.
On chciał się zajmować muzyką współczesną.
Zresztą te lata były wyzwaniem dla kompozytorów.
Na gruncie muzyki współczesnej wciąż były i są nadal,
ale wtedy były wyraźniejsze może tereny do zdobycia.
I on bardzo chciał po prostu tworzyć awangardową, współczesną muzykę.
To, co jest dla kompozytora zadaniem i jego misją.
No i na szczęście ta osoba z takimi kompetencjami i ambicjami,
Zenon Kowalowski, podjął się tego, żeby napisać muzykę
do pozornie błahego tematu, jakim jest serial animowany dla dzieci.
Ale dzięki temu dzieci wychowały się na tak świetnej muzyce,
bo tam po prostu słychać ten warsztat kompozytorski.
Są piękne faktury.
Właśnie ten temat Reksia, czyli czegoś lekkiego i skierowanego dla dzieci,
sprowokował go do kompozytora, do wprowadzenia do faktury takiej orkiestrowej,
gdzie po prostu słyszymy fagot, smyczki, waltorni i tak dalej.
A tu nagle pojawia się na przykład harmonijka ustna.
Czyli coś takiego w ogóle, co instrument, który nie ma miejsca w orkiestrze
i nigdy go w takiej fakturze muzyki nie słyszymy.
A tu nagle on się pojawia i świetnie spełnia swoją rolę,
tak jak i instrumenty perkusyjne rozbudowane.
I do tego jeszcze ważna postać, Alojzy Moll,
czyli mistrz udźwiękowienia, który synchroniczne efekty do tego obrazu robi.
I muzyka, jaką znamy, czyli ta muzyka skomponowana,
jest uzupełniona o te wszystkie synchroniczne efekty szczeknięcia,
uderzenia, jakieś zjazdy na nartach i tak dalej.
Mamy to w uszach, mamy to w głowie, prawda?
To jest dźwięk dzieciństwa.
Wyobraźmy sobie teraz po prostu to trio, o którym powiedziałem,
klarnet basowy, świetny instrument plastyczny,
wiolonczela i gitara.
No i my musimy to zadanie przyjąć.
Po prostu, a my kochamy te filmy,
więc postanowiliśmy zagrać je na nowo.
Oczywiście gdzieś tam ze świadomością,
ze znajomością tej muzyki, która została skomponowana.
No i oczywiście musieliśmy rozszerzyć arsenał środków,
więc specjalnie do tego celu musiałem zbudować instrumenty.
Zbudować?
Zbudowałem.
Jakie?
Dlatego, że sama czołówka, którą gramy w oryginale,
znaczy oryginalną muzykę,
w samej czołówce pewnie pamiętacie,
pamiętacie państwo, tak jest na przykład,
Reksio uderza czynelami i cały się trzęsie,
albo wycina taśmę filmową,
albo jest ten oczywiście emblematyczny moment,
kiedy stempluje taśmę.
No i szczeka oczywiście.
Więc zrobiłem z klaksonów rowerowych takie,
przerabiając ich te głosy,
zrobiłem takie szczekania.
Też jest dużo ptaków w ogóle.
Myślę, że szczekaczki, że to są jakieś instrumenty.
No takie szczekaczki, takie, które po prostu,
jak klakson rowerowy,
taką trąbkę z gumową gruszką.
Jak się naciska, no to nie ma tego trąbienia,
tylko jest szczeknięcie pieska.
No, musiałem zbudować taki czynel,
który grając na gitarze mogę nadepnąć nogą
i on zrobi to.
Wspaniały efekt, który się też przydaje,
bo jest film o magiku.
Świetny odcinek, Reksio Magik.
W ogóle, no więc właśnie,
żeby to jakoś pokazać.
Uporządkować fakty.
To ja może zadam pytanie,
czy będziemy podczas koncertu widzieć Reksia,
czy będziemy widzieć te obrazy?
Tak, może to nie jest właśnie takie ewidentne
w tym, co mówię,
ale tak, to jest właśnie taka formuła
cinema koncertu,
czyli tego, że oglądamy film,
ale na scenie pod ekranem
widoczni są muzycy i ich instrumenty,
którzy są oświetleni w taki sposób,
żeby nie zaburzać projekcji,
odbioru projekcji,
także można swobodnie oglądać film,
a jednocześnie widzieć muzyków uwijających się,
zmieniających instrumenty
i próbujących nadążyć za galopującym obrazem,
totalnie Reksio ma takie tempa.
No poza tym tam wszystko jest w muzyce,
to jest opowieść poprzez muzykę, prawda?
To nie są dialogi,
to jest po prostu muzyka.
Nie ma tam dialogów.
To jest atut tego filmu.
To jest pole dla was do opisu.
Właśnie jako muzyk,
który pracuje z obrazem,
z muzyką na żywo do obrazów,
czyli właśnie do filmów.
Uwielbiam te filmy niemy.
Z Pawłem Szamburskim
kreśliśmy przez wiele lat
do etiud Romana Polańskiego,
które są wspaniałe,
a jednocześnie nie ma tam dialogów.
I teraz wydaje mi się,
że to jest kolejny hit,
ten Reksio.
Reksio jest po prostu
świetnie opowiedzianą historią.
Naprawdę nie jest nudny.
Dramaturgia jest bardzo dobrze poprowadzona.
Piękne postaci.
Świetna animacja.
I nic nie mówi, proszę państwa.
Czasem szczeknie.
No dobrze, czyli mamy ten odcinek,
kiedy Reksio jest magikiem.
Opowiedz o tej historii.
O magiku.
Dobrze, to jest piękna historia,
w której Reksio,
bo wszystkie te historie Reksia
są bardzo blisko życia.
Reksio budzi się w swojej budzie na podwórku
i słyszy dźwięk,
który zwraca jego uwagę.
Biegnie tam, żeby sprawdzić,
co to takiego,
a to jakiś obwoźny magik podróżujący
robi przedstawienie dla dzieci
i oczywiście jest trik z kapeluszem,
czyli wyciąga z kapelusza różne rzeczy.
A Reksio, a zapomniałem,
zaczyna się odcinek od tego,
że Reksio dostaje jedną kość na śniadanie.
Troszkę jest rozczarowany,
że jest jedna kość.
Trochę mało.
Więc wpada na pomysł,
że ten czarodziejski cylinder
mógłby te kości zmultyplikować.
No i próbuje to zrobić.
To się nie udaje,
kość znika w ogóle.
Magik,
bo Reksio wrzuca nam kość do kapelusza,
ale ona tam znika,
więc jest zupełne fiasko.
I on zaczyna sobie wyobrażać,
co by było, gdyby miał kapelusz taki
i wszystko zmienia się w kości.
Wszystko, cały świat
zostaje się po prostu Reksia z magołykami.
I więcej nie powiem.
Więcej podczas koncertu.
Kiedy opowiadasz,
widzę uśmiech i błysk w twoich oczach,
to musi też być dla ciebie,
dla twojego zespołu
świetna zabawa
i pole do popisu,
żeby ilustrować właśnie serial,
ilustrować animację
za pomocą muzyki.
Jak ten proces wygląda?
Dla muzyków,
którzy improwizują,
czyli są w stanie
komponować spontanicznie
w czasie rzeczywistym,
bo uważam, że improwizacja,
taka prawdziwa improwizacja,
to jest właśnie komponowanie
z całą dbałością o formę,
o dramaturgię,
komponowanie po prostu na bieżąco.
No i my po prostu
dostajemy partyturę.
To znaczy obraz,
który jest wyświetlany film
ze swoją dramaturgią,
ze zwrotami akcji,
z kolorami,
z ruchem,
on jest po prostu taką jakby
ruchomą wizualną partyturą
dla muzyków.
Czy wy będziecie improwizować
podczas wyświetlania odcinka
o Reksiu Magiku?
Tym razem tak się nie zdarzy,
dlatego że tempa są szybkie.
Mamy sekwencje,
w których możemy improwizować,
czyli wiemy, co się dzieje.
Jest na przykład
kłótnia wróbli,
dzisiaj to robiliśmy.
Kłótnia wróbli,
w których w ogóle pojawiają się,
to jest świetny film.
Pojawiają się na przykład
odniesienia do przysłów,
na przykład tam,
gdzie dwóch się bije,
trzeci korzysta
i różne rzeczy,
tak jak w obrazach Brogla.
W tej scenie bitwy wróbli
pojawiają się mnóstwo
jakichś takich małych odniesień.
No i to jest na przykład rzecz,
którą można zaimprowizować.
Nie ma sensu tego
opisywać muzyką skomponowaną,
która byłaby,
po prostu nie nadążałaby
za szczegółami.
Byłaby taką ramą.
I czasami taki zabieg
świetnie działa,
czyli położenie utworu
jakiegoś pod akcją filmu
skleja tą akcję,
nadaje jej jakiś bieg,
nastrój
i trzeba tylko uważać,
żeby szala
nie przechyliła się
w stronę teledysku,
że obraz staje się
ilustracją dla muzyki.
No więc w tego rodzaju pracy
nie możemy sobie na to pozwolić,
ale balansujemy na granicy.
Natomiast są takie sceny,
które koniecznie trzeba zagrać
bardzo precyzyjnie,
jakby zaznaczyć każdy detal
i niekiedy improwizacja
jest do tego najlepsza.
Jaka jest w tym całym procesie,
w tym całym wydarzeniu
rola publiczności?
Odbieracie energię?
Czujecie ją?
Zawsze na koncercie
odbiera się energię publiczności.
To jest niesamowite wrażenie,
tak jakby, nie wiem,
publiczność jest jak jakaś
napięta membrana,
albo oddaje energię
i wiemy, że publiczność jest z nami,
słucha uważnie
i rozumie to, co się dzieje,
albo nie.
Czasami to wrażenie jest mylne,
jeżeli się występuje
w innej kulturze,
po prostu gdzie jest
inny odbiór,
inna kultura odbioru
i reagowania.
Ale tak, bardzo czujemy publiczność
i ta publiczność,
współczesna publiczność,
to jest bardzo ciekawe
właśnie rola tych muzyków,
którymi będziemy,
jako tłumaczy,
można tak by było nazwać,
tłumaczy tego obrazu,
który jest z lat 70.
I my jesteśmy pośrednikami
pomiędzy tym obrazem
i publicznością,
która jest teraz,
w XXI wieku.
I po prostu pomagamy temu filmowi
i tej publiczności
spotkać się ze sobą
za pomocą po prostu
nowocześniejszych środków
innego poczucia humoru,
innego poczucia czasu
i innych potrzeb w dramaturgii.
To jest bardzo ciekawe,
co powiedziałeś,
bo przecież nasza percepcja
się zmienia.
To jest serial animowany
z lat 70.,
ale przecież ty
i twoi kompanii
akompaniujecie,
jeżeli mogę tak powiedzieć,
do filmów,
na przykład niemych,
do filmów,
które gdzieś powstały
dekady temu
i tłumaczycie je na nowo
poprzez muzykę.
Czy wtedy ten obraz
nabiera jakichś innych znaczeń?
Może nabrać innych kontekstów?
Może, nie wiem,
być inaczej rozumiany?
To jest moje ulubione zadanie,
muszę przyznać,
dlatego, że niekiedy
te filmy obecnie,
z obecnego punktu widzenia,
punktu odbioru,
nie są doskonałe.
Albo bardzo ślamazarnie
toczy się akcja.
I to daje dużą przestrzeń,
na przykład na dodawanie dźwięków
spoza kadru,
które mogą zupełnie zmienić
motywację postaci.
Wyobraźmy sobie,
że spoza kadru dochodzi
jakiś dźwięk,
na który postać reaguje
i się obraca.
I to jest zupełnie dźwięk
inny,
niż reżyser by zaplanował.
Może scena może stać się
humorystyczna,
albo mieć napięcie,
grozę.
Można po prostu
pobawić się trochę
konwencjami kina gatunkowego,
żeby z mikrosytuacji
jakiejś wydobyć potencjał
na przykład
thrillera.
Na chwilę, tak?
Po prostu, żeby
stała się bardziej zabawna
i bardziej
po prostu plastyczna
ta scena.
No, która sama w sobie,
w oryginale,
z pianistą,
który by tam
przegrywał
taką rak-time'ową muzykę,
to by była taka,
powiedzmy,
nie błysnęła by.
Ładnie powiedziane.
Słuchając tej opowieści
o tym tłumaczeniu
poprzez muzykę,
obrazu,
pomyślałam sobie,
że musi w was,
w muzykach,
być jakiś rodzaj
pokory,
ponieważ wydaje się,
że artyści,
którzy wychodzą na scenę,
chcą być na pierwszym miejscu,
a ty mówisz o tym,
że na pierwszym miejscu
jest obraz.
To jest jakaś taka misja,
żeby tłumaczyć muzyką
świat w jakimś sensie.
Absolutnie,
zgadzam się.
Natomiast właśnie
te drobne
możliwości,
o których opowiedziałem
przed chwilą,
pokazują nas też,
jako obecnych
i jako element
w tym odbiorze
dla publiczności.
Konieczne.
Konieczne,
konieczne,
to znaczy taki,
który pozwala nam,
niekiedy naprawdę
to jest jedyny sposób,
żeby obejrzeć te filmy,
które po prostu
nie są już dla nas atrakcyjne,
a są ważne.
Czasami opowiadają piękne historie,
mają świetne obrazy.
Jest tam wspaniałe aktorstwo,
tylko język tych filmów
jest przebrzmiały.
Ale Reksio,
proszę Państwa,
jest naprawdę dość nowoczesny.
To są lata 70
i skierowane dla dzieci.
Także akcja jest wartka,
bardzo fajna.
Serial wyreżyserował
Lechosław Marszałek.
Warto przytoczyć
również to nazwisko.
Czy bierzecie na warsztat
ten jeden odcinek serialu?
Czy to będzie jakiś mix?
Przepraszam.
Pokażemy sześć odcinków.
To będzie
Reksio Kompan.
Świetna historia
o spacerze.
Dobra,
nie będę zdradzał.
Reksio Kompan.
Ale na zachętę, powiedz.
Na zachętę.
No dobrze,
to jest spacer.
Chłopiec,
który jest panem Reksia,
zabierka na spacer.
Mają takie drobne
sytuacje,
z których się
nawzajem podśmiewają.
Najpierw Reksio
jest zaatakowany
przez kury
i się boi
i chłopiec się z niego śmieje,
a potem chłopiec
jest zaatakowany
przez krowę,
która go goni
i Reksio wybawia go
z opresji
i się z niego śmieje,
a później
obaj są
zmoczeni przez burzę
podczas zbierania grzybów.
Tam jest oczywiście
mnóstwo jeszcze
różnych kolorów.
No i chłopiec
trochę się przeziębia
i Reksio się nim opiekuje.
Jest świetnym przyjacielem.
Także Reksio
wygrywa w tym filmie
i on jest najlepszym kompanem
o dobrym sercu.
To jest zgodne z prawdą.
Pieski są przecież
najlepszymi przyjaciemi.
No więc Reksio kompan,
Reksio Robinson
to jest historia,
jak Reksio wyobraża sobie
to też jest wspaniałe.
Reksio po prostu
próbuje pomóc na plaży
swojemu panu
budować zamek,
ale oczywiście nie może
tego zrobić,
ma łapy.
Więc rozwala zamek z piasku.
Natychmiast pan go przepędza
i jest taki smutny Reksio
i wyobraża sobie,
że odpływa
pontonem w nieznanej.
nie ma przygody.
Więc będzie taka historia.
Będzie jesień i zima,
które są pięknymi,
epickimi obrazami.
Właśnie pełno tam jest
ptasząc
jakiegoś podwórka
wiejskiego.
I mikro przygód.
Ale będzie również
Reksio i kosmici.
Reksio i UFO.
Reksio i UFO.
Historia nie z tej ziemi.
Dla kogo
będziecie grać
do Reksia?
Zastanawiam się nad tym.
Myślę, że publiczność
Reksio ma szeroką siłę
rażenia.
Dorośli,
którzy
naprawdę polecam
te filmy.
Dorośli
pamiętają
Reksia,
więc myślę, że
chętnie przyjdą
zobaczyć go
i usłyszeć
w nowej oprawie.
Ale te filmy
są naprawdę świetne,
więc polecam
zabierać też
młodych widzów
i myślę, że
im się też to spodoba.
To powiedz gdzie
i kiedy
można was usłyszeć.
Na razie mamy
trzy koncerty,
pokazy
zaplanowane.
Jeden będzie
w Łodzi
w Muzeum Kinematografii.
To będzie
20 listopada.
24 listopada
zagramy
w Warszawie
w warszawskim
klubie Niebo
i 29 listopada
zagramy
w
Świętym Janie,
czyli w Gdańsku.
To będzie też
duży koncert.
Serdecznie zapraszam.
Ja przyłączam się
do tego zaproszenia.
Jeżeli państwo by zobaczyli
twarz i uśmiech
i emocje,
jakie towarzyszą Patrykowi,
kiedy o tym opowiada,
to myślę, że to jest
dodatkowe zaproszenie,
by wziąć udział
w tym niezwykłym wydarzeniu.
W ramach Eufonii
w klubie Niebo
Reksio z muzyką
na nowo
w wykonaniu zespołu
Polski Piach
z Patrykiem Zakrockim.
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Zapraszam.
Katarzyna Sanocka,
dziękujemy.
Do usłyszenia.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

75 audycji o muzyce

75 audycji o muzyce

Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Król Tanga

Król Tanga

  Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna  śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga