00:01
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
00:05
Dzień dobry Państwu, Anna Karna, zapraszam na audycje kulturalne.
00:09
Był saksofonistą altowym, aktorem musicalowym, teatralnym i filmowym oraz artystą kabaretowym,
00:16
ale przede wszystkim był jednym z najlepszych wokalistów w całej historii polskiej muzyki rozrywkowej.
00:22
Andrzej Zaucha. Zmarł nagle, po postrzale w klatkę piersiową 10 października 1991 roku, mając zaledwie 42 lata.
00:30
Niedawna ukazała się płyta pod tytułem Dwa kroki w chmurach i są to piosenki, których Zaucha nigdy nie wydał
00:37
i jak się okazuje, bardzo długo musieliśmy na nie czekać.
00:41
Gościem audycji kulturalnych jest dziennikarz muzyczny, dyrektor programu pierwszego Polskiego Radia Marcin Kusy.
00:49
Dzień dobry, witam Ciebie, witam Państwa.
00:51
Lubię pracować z różnymi ludźmi. To manifestowanie mojego zachowania się jako jazzman.
00:56
Ten człowiek, który jest jazzmanem, gra ze wszystkimi i nie czuje się związany konwencjami.
01:02
Tak mówił Andrzej Zaucha Polskiemu Radiu w 1983 roku.
01:08
Album, o którym dziś rozmawiamy, rzeczywiście tej różnorodności dowodzi.
01:13
Zastanawiam się tylko, dlaczego na wiele z tych utworów musieliśmy tak długo czekać.
01:18
Niektóre z tych piosenek czekały na swoje wydanie ponad 40 lat.
01:22
Przyczyn pewnie może być kilka.
01:25
Niedomogi polskiej fonografii, która nie nadonążała w latach i 70-tych, i 80-tych
01:30
za takim dość płodnym sposobem pracy Andrzeja Zauchy.
01:34
To, o czym powiedziałaś, było i jego walorem, i jego zgubą jednocześnie.
01:37
Ta otwartość na współpracę z rozmaitymi ludźmi.
01:40
Ludzie z tamtych czasów powiadają, że Andrzej Zaucha nikomu nie odmawiał.
01:44
Czy to była piosenka do kreskówki, występ w kabarecie, gościnny występ na początku w Teatrze Stół,
01:51
współpraca z bluesrockową grupą, czy dogranie jakiegoś chórku.
01:54
Nie było problemu. Andrzej zawsze był.
01:57
Mówię Andrzej, choć nie znałem nigdy pana Andrzeja, ale ci, którzy z nim pracowali,
02:00
zawsze byli z nim na tystąd. Cytując ich, powtarzam.
02:03
I myślę sobie, że ta mnogość współpracy rozmaitych Andrzeja Zauchy,
02:07
który był absolutnie genialnie wszechstronny i on to doskonale wiedział,
02:11
że niezależnie od tego, jak napięty ma grafik i jak wypełniony kalendarz,
02:15
jest w stanie bardzo szybko przyjechać do studia i jak nikt inny w perfekcyjny sposób
02:20
zaśpiewać to, czego się od niego oczekuje.
02:22
Natomiast wydaje mi się, że nie do końca dbał o to, co się później dzieje z tymi piosenkami.
02:27
Podążał dalej. Właściwie to, co zostało zrobione, zostawiał innym.
02:32
Czy to się ukazało na stronie Bessingla, czy na jakiejś przypadkowej składance,
02:36
czy w ogóle się nie ukazało. Czy może zmieściło się do jakiegoś programu telewizyjnego,
02:40
a może się nie zmieściło. On gonił już za następnymi rzeczami.
02:44
Może, i to jest kolejna przyczyna, gdybym miał takiego naprawdę oddanego menadżera
02:48
z prawdziwego zdarzenia. Nie chcę tutaj mówić o pułkowniku Parkerze,
02:53
ale chodzi mi o kogoś takiego faktycznie, kto byłby przy nim i pilnował jego interesów,
02:57
to pewnie te sprawy wyglądałyby zupełnie inaczej. Proszę zauważyć, że ta dyskografia Andrzej Zauhy,
03:03
ona również jest taka rwana, dość przypadkowa. Właściwie jedyną jego taką płytą
03:06
koncepcyjną, przemyślaną jest album nagrany z Big Bandem Wiesława Pieregorulki,
03:12
który jest taki od początku do końca pewnym konceptem. Reszta to są zbiory nagranych
03:17
wcześniej i później piosenek, które umieszczane są na albumie. Może krzywdzę w tej chwili
03:22
jeden z albumów przygotowanych przez Jarosława Dobrzyńskiego, ale wydaje mi się,
03:26
że tutaj też najpierw zaistniało to wszystko singlowo, potem postanowiono,
03:29
że parę tych piosenek umieszczą na płycie.
03:31
Ale może z tego, co mówisz, wynika, że dla Andrzeja Zauhy ważna była ta droga,
03:37
to tworzenie. A już potem, jak powstał utwór, to żył swoim życiem.
03:41
Myślę sobie, że najważniejszą rzeczą mimo wszystko były koncerty.
03:44
I to był żywioł niesamowity. Niezależnie od tego, czy grał go ze swoim zespołem,
03:49
czy z Big Bandem, czy to były zaduszki jazzowe, czy Opola,
03:52
to jego, krótko mówiąc, porywała publiczność i niosła publiczność.
03:57
I myślę, że to było tak naprawdę solą, jeśli chodzi o jego takie amplua artystyczne.
04:02
I myślę sobie też, że w szerszym kontekście tej polskiej popkultury
04:06
i tych naszych wokalistów, którzy mieli charakter, mieli charyzmę,
04:10
własne brzmienie, własną osobowość, nigdy w jakiś sposób nie dopełnili tego,
04:15
jeśli chodzi o popularność, a właściwie taką dosłowną ocenę,
04:19
czy też docenienie przez publiczność. Brakowało temu zawsze Krzysztofowi Krawczykowi.
04:23
Wiem to na 100%. Myślę, że... Ja wiem, że to się truizm w zasadzie,
04:27
że po śmierci, no teraz, Krzysztof byłby szczęśliwy, kiedy zobaczyłby ile koncertów,
04:31
ile wykonań, ile słów padło pod jego adresem. Ale tak było.
04:35
Podobnie było z Zauchą, który za każdym razem jakby nie dowierzał,
04:39
że to, co on robi, to jest dobre. Mimo, że on stwarzał taką pozę nawet
04:43
w tych wywiadach telewizyjnych, że wie pan, ja mam poczucie własnej wartości i tak dalej.
04:46
Z kontinu z Rosmu ze swoimi przyjaciółmi kompletnie to nie wynikało.
04:50
Że nie zrobiłem jeszcze czegoś, z czego naprawdę byłbym dumny.
04:55
Okej, śpiewam jazz, no dobrze, łatwo.
04:57
Georgie, mam to już, tak? Zaśpiewam to wiele razy, uwielbiam Ray'a Charlesa,
05:00
robię własną interpretację, nie mam z tym problemu.
05:03
Zaśpiewałem już tyle rzeczy, ale nie było takiego momentu,
05:06
w którym właśnie Zaucha się zatrzymał. O, w tym momencie.
05:11
To jest to. To jest to.
05:13
Właściwie tutaj magnum opus apogeum tego, co ja byłem w stanie stworzyć.
05:17
A może był za młody? Pamiętajmy, że był czterdziestolatkiem, kiedy zginął.
05:21
Masz rację. Tak, bo my dzisiaj jesteśmy mądrzy o te kolejne 32 lata,
05:25
które minęły od jego śmierci i traktujemy to trochę jakby ten czas
05:29
wypełniony był obecnością Andrzeja Zauchy, który, nie lubię gdybania,
05:33
ale możliwości, jakie stwarzały nawet już lata dziewięćdziesiąte,
05:36
czy spotkanie z młodą kadrą, że tak powiem młodym narybkiem muzycznym
05:41
i producentami w dwutysięcznych latach, żeby podać dwa przykłady Andrzeja Smolika,
05:45
który zaopiekował się krawczykiem albo michami, którzy nagle wywindowali
05:49
Zbyszka Wodeckiego na zupełnie inny poziom, to nie wiemy, co by się wydarzyło
05:53
tak naprawdę. I tak, rzeczywiście opieramy się na repertuarze, który pozostał
05:57
i na tym Zauchze, który tak wiele miał jeszcze do zrobienia,
06:00
a po prostu czas mu na to nie pozwolił.
06:02
Ten album to dziesięć zebranych piosenek plus dwa bonus tracki
06:07
i to, co pojawiło się na mojej twarzy po przesłuchaniu tych piosenek,
06:11
to po prostu wielki uśmiech. Ileż tam jest dystansu, poczucia humoru
06:16
i takiego zawadiackiego temperamentu Zauchy.
06:21
Teksty są świetne, muzyka jest świetna, sam Zaucha jest świetny jako interpretator.
06:26
Facet, który nie tylko wchodzi do studia po to, żeby zaśpiewać dany tekst,
06:29
ale on czuć, że on to rozumie. Tam jest wszystko poukładane.
06:33
To nawet jeżeli on, mam takie poczucie, czasem śpieszył się podczas niektórych sesji,
06:38
zwłaszcza, że gra o tych sesji, to były sesje radiowe.
06:40
Orkiestra w radiu musiała grać, czy to był Debich, czy Górny w Poznaniu,
06:43
czy Milian w Katowicach. Orkiestra grała, była na etacie, przyjeżdżał wokalista,
06:47
czy był Wodecki, Zaucha, Prońko, czy Lora Szafran i po prostu, no to co robimy?
06:51
No trzy piosenki robimy dzisiaj, no to pstryk to robimy.
06:54
I tak było zzauchą, że on wchodził podobno w futrze w kurtce, zdejmował, śpiewał, wychodził i było idealnie.
07:01
Tak, bo miał to coś, o czym wszyscy mówią, że to miał i nikt nie potrafi tego określić.
07:06
Ja tego też nie określę, natomiast jestem przekonany, że miał jedną rzecz,
07:11
o której wszyscy lubią mówić, że to był groove, inni mówią, że to był time,
07:15
inni mówią, że wiedział, gdzie jest raz, a gdzie pięć.
07:17
A ja uwielbiam, kiedy zapytany kiedyś Ginger Baker, czyli legendarny bębniarz Creamów,
07:23
a później Air Force, ale także człowiek, który właściwie w postaci instytucji
07:28
agrywał z wieloma afrykańskimi składami, co ważne, i świetnie odnajdywał się w tym takim nurcie
07:33
afro-jazzu, czy afro-funku, który no właśnie za podstawę ma rytm.
07:37
I Ginger Baker lubił mawiać, że on od najmłodszych lat czuł, że ma puls.
07:42
I lubię tego określenia używać w przypadku Andrzeja Zaucha.
07:45
Uważam, że wszystko u niego brało się z rytmu.
07:47
To, w jaki sposób stawia frazę, intonuje, jak zauważyłaś, on się tym bawi.
07:51
To czuć tutaj pewną swobodę, tylko to jest rzecz poukładana, nawet w tym jego niepoukładaniu.
07:56
Powiedziałeś o tym łotrzykowskim błysku takim, no bo myślę, że gro tych tekstów,
08:01
po prostu on w jakiś sposób się w nich czuł, on się w nich odnajdywał.
08:06
Żeby powiedzieć państwu konkretnie, jest taka piosenka pod tytułem
08:10
Nie takie mnie kochały i o to, co śpiewa Andrzej Zaucha.
08:14
Oj nie takie, już mnie kochały i szalały tu za mną pannę.
08:18
Kupowały mi wciąż szampany i na jachty mnie porywały.
08:22
I prosiły mnie i płakały, abym mężem był i był panem.
08:28
Tak, no to jest, nie potrafię sobie tego wyobrazić, że taki utwór, jak nie takie mnie kochały,
08:33
przeleżał w ogóle niezauważony.
08:34
On zaistniał gdzieś w jakimś programie, znaczy w jakimś tam konkretnie mężczyznach
08:38
na każdy dzień tygodnia, ale że to nie był przebój, że to nie zostało podchwycone.
08:43
Być może ten nieco przewrotny tekst, co tu dużo mówić, dzisiaj nieco ryzykowny nawet moglibyśmy powiedzieć.
08:47
Nie wiem, czy by powstał w ogóle.
08:48
I nie wiem, czy dzisiaj w ogóle ktoś odważył się w ten sposób napisać.
08:52
No ale Andrzej Zaucha właśnie miał to coś, że nawet jeżeli ktoś, zakładam,
08:56
mógłby poczuć się nieco urażony, powiedzmy sobie nieco niestosowną formą tego tekstu,
09:00
to wykonanie, interpretacja Zauchy od razu wskazywała, że zaraz, halo,
09:04
my tu mamy do czynienia z pewnym pastiszem, my tu puszczamy oko do słuchacza.
09:09
I niektórzy muszą o tym powiedzieć, proszę państwa, teraz będzie taka żartobliwa piosenka
09:12
i proszę nie brać tego dosłownie. Zaucha tego nie musiał mówić.
09:15
To po prostu od razu się wyczuwało, że ten facet, który wychodzi,
09:18
nie musiał nawet używać swojego fizis, które było dość zabawne w opozycji do jego głosu,
09:24
jakże głębokiego, tylko ten głos już powodował, że my doskonale wiedzieliśmy,
09:27
kiedy Zaucha żartuje, a kiedy to jest serio, kiedy śpiewa o swojej niebieskiej bramie
09:32
i o tym, że ją niebawem przekroczy.
09:34
Ale myślę sobie też, że takich piosenek w jego repertuarze było mnóstwo.
09:37
Pamiętają państwo, na pewno myśmy byli sobie pisani na przykład, tak?
09:41
Gdzie ten Jędrek Zaucha musi się pogodzić ze stratą swojej pani,
09:45
co to przyszli razem na plażę, ale odeszli już osobno.
09:48
Więc takich tekstów było mnóstwo, ale tutaj myślę, że ten aktorski sznyt i ten talent,
09:53
ta intuicja jego niesłuchana, także się objawiały w tej interpretacji piosenki.
09:58
A propos tej piosenki, to znalazłam taką informację,
10:00
że właśnie zarówno Zaucha, jak i Jerzy Jarosław Dobrzyński,
10:05
obaj uważali, że to nie jest najlepszy utwór.
10:08
Moglibyśmy sobie życzyć więcej takich nie najlepszych utworów.
10:12
A jeszcze dodam informację, że ten tekst jest tekstem kobiety.
10:17
Napisała go Magdalena Wojtaszewska.
10:19
Ale chcę cię zapytać o kompozytorów, o tę różnorodność,
10:22
bo rzeczywiście Andrzej Zaucha współpracował z bardzo różnymi kompozytorami,
10:27
aranżerami i z bardzo różnymi orkiestrami, zespołami właśnie.
10:31
I tu też możemy zobaczyć tę różnorodność.
10:34
Tak, bo to byli kompozytorzy z tak zwanego jeszcze,
10:38
nie chciałbym też nikogo urazić, ale mówię w dobrym tego słowa znaczeniu,
10:41
z tak zwanej starej szkoły.
10:42
To znaczy, że to nie byli kompozytorzy matematyczni,
10:46
którzy dodają do siebie akordy,
10:47
tylko oni doskonale wiedzieli, że pisząc linię melodyczną,
10:51
oni czuli już od razu aranż tego wszystkiego, co zostanie stworzone.
10:55
Mówimy o Maleckim, czy o Komanie, czy o Śmietanie,
10:57
czy o Jerzym Cierpiałku, piękne jego dwie piosenki są jako bonus tutaj na tej płycie.
11:02
To to byli kompozytorzy, którzy doskonale wiedzieli, co chcą osiągnąć.
11:05
To nie było tak, że aha, to teraz zrobię coś na tak zwanych dwóch funtach,
11:09
a później w studiu okaże się, co z tym zrobić dalej.
11:12
Przypomnę, że grały fantastyczne orkiestry polskiego radia i telewizji wówczas,
11:17
bo to były połączone rzeczy.
11:18
To był Górny, zresztą tutaj w połączeniu z takim, z taką sekcją Janusza Komana,
11:24
to był Debich, to był Milian, to wreszcie zespołu Stefana Sendeckiego,
11:28
genialnego, wspaniałego muzyka.
11:30
To była absolutna ekstraklasa, nawet nie powiem pierwsza liga,
11:33
to była absolutna ekstraklasa.
11:35
I muszę Państwu powiedzieć, że ja nie traktuję w ogóle tej płyty jako płyty odnalezionej.
11:40
Nie traktuję jej jako kompilacji.
11:41
Nie traktuję jej jako nawet wypełnienia pewnej białej plamy w dyskografii Andrzeja Zauchy,
11:47
tylko traktuję ten album jako pełnoprawny album,
11:50
który Zaucha mógłby po prostu wydać pod koniec lat 80.
11:53
jako swego rodzaju podsumowanie choćby współpracy,
11:57
czy tego wycinka współpracy ze wspaniałymi orkiestrami, czy kompozytorami.
12:01
To jest na tyle spójne, to jest po prostu pewien koncept, z który tutaj się zgadza.
12:05
Dominuje takie funky soul disco nawet momentami.
12:10
Albo jak kto woli dobry pop.
12:11
Ktoś mówi, co to jest dobry pop.
12:13
No dobry pop to jest Simply Red i Tina Turner.
12:16
I dobry pop to jest między innymi Byłaś serca biciem Andrzej Zaucha,
12:19
albo te piosenki, które są mniej znane i które zaistniały na jakichś kompilacjach,
12:22
albo w ogóle nie zaistniały, o czym mówiłaś, tylko zostały wydane po raz pierwszy od wielu lat.
12:27
Ale ta płyta jest szalenie ciekawa jako po prostu album, a nie jako ciekawostka.
12:31
I tak bym państwa namawiał, żeby interpretować i słuchać tej płyty.
12:35
Czy te piosenki słucha się jak ogląda się album z dobrymi, starymi zdjęciami?
12:41
Czy można o nich powiedzieć, że to są współczesne utwory?
12:44
Muszę to by i państwu powiedzieć, że w porównaniu z produkcją tak zwanych płyt rockowych z lat 80.,
12:50
które mają bardzo duże niedomogi i tam pozostawia brzmienie bardzo dużo do życzenia.
12:56
I nie winie tutaj, broń Boże, ani realizatorów, ani samych zespołów,
12:59
które jako młode bendy wchodziły do studia i zdane były tak naprawdę na poszczególnych,
13:04
nazwijmy to, producentów, czy też panów doradców.
13:06
Bo bardzo często to była osoba, która kompletnie nie miała pojęcia ani o kręceniu tak zwanymi gałkami na stole,
13:11
ani o tym, co to ma być, tylko właściwie jedynym takim ich celem było to,
13:16
ile można by było z tego zespołu wycisnąć.
13:18
Więc bardzo często piosenki są bardzo dobre, a brzmienie tych zespołów jest po prostu koszmarne.
13:23
I to słychać m.in. grając dzisiaj z tych winyli, które ukazywały się w rozmaitych wytwórniach.
13:29
Natomiast to brzmienie funkowe, to brzmienie orkiestrowe, ono się moim zdaniem kompletnie nie zestarzało.
13:35
Mało tego jest na nie moda, to wiedzą wszyscy mixtape'owcy,
13:39
ci, którzy szperają w polskiej muzyce lat 70. i 80.,
13:42
którzy nagle odkrywają takie sample i takie frazy,
13:45
które im się świetnie komponują w tych ich reworkach.
13:48
Przepraszam, że ja tej nomenklatury używam reworki, mixtape'y i tak dalej.
13:52
Chodzi o to, żeby dodawać coś od siebie, nie wiem, beat, szmerek, ambient,
13:55
cokolwiek takiego, co wzbogaca utwór, który już był, powiedzmy sobie,
13:59
albo doskonale znany, albo w ogóle nieznany.
14:01
I tworzy się z niego taki kompletnie nowy miks,
14:04
tak jak tworzy to ten cały kolektyw zgromadzony wokół Very Polish Cutouts.
14:08
I Zauha był zawsze bardzo wdzięcznym tematem.
14:12
Ja śmiem twierdzić, że tutaj rozmawialiśmy o nie takie mnie kochały wielbiciele hip-hopu.
14:16
Być może wcześniej poznali ten utwór jako backstage kolektywu Problem,
14:20
bo tam był sample z tego nagrania, niż Zauholodzy tak naprawdę, tak?
14:24
I te nagrania De Bicha i nagrania orkiestry Miliana.
14:28
Janusz Koman, który uważam, że grał najlepsze funky w tym kraju.
14:31
Absolutnie nieodbiegające jakimś poziomem tutaj i pomysłami aranżycyjnymi
14:35
od wielkich europejskich, a nawet być może amerykańskich.
14:38
Miał szalenie otwartą głowę.
14:40
I spotkanie krótkie i za krótkie, moim zdaniem, załchy z tym kompozytorem i aranżerem,
14:44
mogło w przyszłości przynieść jeszcze wiele fantastycznych piosenek.
14:47
Tak się otwiera ta płyta Od domu złej dziewczyny,
14:50
która była na takim singielku, stroną B, innego genialnego nagrania,
14:55
czyli Wieczór nad rzeką zdarzeń.
14:56
I tam też Koman komponuje, a Jerzy Kondratowicz pisze tekst.
15:00
I uważam, że to jest jedna z najwspanialszych w ogóle piosenek i w tym rytmie funkowym.
15:04
I tam, proszę Państwa, też podobnie jak w Domu złej dziewczyny,
15:07
czuć jak ten puls Andrzeja Załchy buduje utwór.
15:11
W których momentach on się odzywa.
15:13
Jak buduje napięcie, gdzie jest niżej, gdzie jest wyżej.
15:15
On to wszystko, mam takie poczucie, wiedział intuicyjnie.
15:18
Nie uczył się tego, on to po prostu miał.
15:20
Płyta nosi tytuł Tak jak jedna piosenka, Dwa kroki w chmurach.
15:24
To jest utwór z kolei śmietany ze słowami książka.
15:28
I o tym utworze Andrzej Załucha powiedział na 15-leciu jazz klubu w Jaszczurach w 1987 roku w ten sposób.
15:36
Chciałbym Państwu zaśpiewać piosenkę prawie że jazzową, z tego względu, że napisał ją Jarek Śmietana.
15:42
Dedykuję ją wszystkim jazzmenom, którzy tu wystąpili i wystąpią.
15:46
Piękny, romantyczny tekst pokazuje nam też taką twarz Andrzeja Załuchy właśnie romantycznego, sentymentalnego artysty.
15:56
Zupełnie z kolei inna przestrzeń.
15:58
To wracamy do tej wszechstronności, o której mówiłaś.
16:01
Że to mógł być trochę facet albo przegrany i o tym zaśpiewać.
16:05
Albo facet, który zastanawia się nad swoim życiem, co się takiego wydarzyło i rozlicza się z nim.
16:10
Albo śpiewać o tym, że myśmy byli sobie pisani i puszczać oko do publiczności, już nie wspomnę o Alibabie i pij tylko mleko.
16:17
Ale potrafi być taki poważnie nostalgiczny i taki jak jest w tych dwóch krokach w chmurach.
16:23
Był świetnym interpretatorem.
16:24
Wyczuwał doskonale w jaki sposób, jaki tekst powinien zinterpretować.
16:28
Bywał łotrzykiem, bywał wesołkiem, ale bywał też bardzo poważny, kiedy rozliczał się jako podmiot liryczny tak zwany ze swoim życiem.
16:36
Tu w tym przypadku mamy świetny tekst Zbigniewa Książka, ale też naprawdę wyjątkową muzykę Jarosława Śmietany,
16:42
którego jazzowe harce z ekstrabolem to były raczej połamane jazzrockowe rzeczy,
16:46
w których Załcha mówi o koncertach, choćby w jaszczurach przywołanych przez ciebie, których musiał się wyrabiać.
16:51
A tutaj mamy piękny tekst i do tego muzykę taką niebanalną, jeśli chodzi o Jarosława Śmietanę.
16:57
Od siebie mogę tylko powiedzieć, bo kiedyś postawiłem przed sobą takie zadanie,
17:00
że będę szukał rozmaitych inspiracji w kompozycjach, które śpiewał Andrzej Załcha.
17:05
Dla mnie, proszę Państwa, to jest nie mniej, nie więcej tylko Just the Two of Us,
17:09
Billa Wydersa i Groovera Washingtona.
17:12
Proszę zauważyć, że tam są bardzo duże podobieństwa, niemoż, że to jest melodia dokładnie taka sama,
17:17
ale pewne rozwiązania aranżacyjne wskazują i ten kroczący taki rytm nieśpiesznie.
17:22
No i ten Załcha, który śpiewa tu, tak jak ja lubię, ci, którzy słuchają reggae, wiedzą o co chodzi,
17:27
w reggae się śpiewa trochę do tyłu.
17:28
I ten Andrzej tutaj zwalnia frazę i to jest bardzo piękne, bo ten tekst jeszcze ma szansę takiego bardzo szerokiego wybrzmienia.
17:35
Nie dziwię się, że wydawca postawił na dwa kroki w chmurach jako taki wiodący tutaj, powiedzmy, utwór, który nada rytmą całości.
17:42
Gdzieś znalazłam informację, że w archiwach radiowych i telewizyjnych Andrzej Załcha pozostawił po sobie ponad 300 niewydanych piosenek.
17:50
Zastanawiam się, czy to jest lista zamknięta.
17:52
Myślę, że nie do końca. Sądząc po tym, jak bardzo płodnym artystą był Załcha i zapraszanym do wielu przedsięwzięć,
17:58
to niekoniecznie musi być liczba zamknięta.
18:00
Myślę, że nawet gdybyśmy zapytali tych, którzy grają do dzisiaj w kasie chorych, z którym to zespołem też Andrzej nagrywał,
18:06
to myślę, że też z jakichś sesji są kolejne nagrania, które po prostu się nie ukazały albo nie weszły,
18:11
albo na przykład sam artysta się nie zgodził, bo powiedzmy były mniej udane.
18:15
No i nie chcę tu wymieniać kolejnych zespołów, które dzisiaj są bardzo zapomniane, typu kwadrat.
18:19
Trochę tych utworów się ukazało, ale nie wszystkie, takie mam poczucie.
18:23
To są przede wszystkim te przepastne archiwa radiowe, ale i archiwa telewizyjne i rozmaite programy rozrywkowe,
18:29
do których specjalnie zapraszano artystów, żeby nie tylko śpiewali nowe, premierowe utwory,
18:34
ale także, żeby interpretowali cudzą twórczość.
18:37
Myślę sobie, że wartością samą w sobie też jest to, w jaki sposób Andrzej Załcha śpiewał nie tylko Ray'a Charlesa,
18:42
ale też piosenki Steve'ego Wondera.
18:44
Chętnie bym tego w dobrej jakości posłuchał. Dzisiaj jest to przynajmniej na ten moment niemożliwe.
18:48
Ogromny dorobek, trochę bałaganiarski, jeśli chodzi o polską fonografię,
18:54
ale na szczęście takie płyty jak Dwa Kroki w Chmurach troszeczkę nam to wszystko porządkują.
18:58
Album kończy się piosenką Zanim zastukam do niebieskiej bramy,
19:02
która dziś brzmi trochę jak przepowiednia.
19:06
Pozwolę sobie znowu zacytować.
19:08
A gdy zastukam do niebieskiej bramy z kurzów jesiennych, otrzepię kolana,
19:13
być może święci spojrzą na mnie wilkiem, że niebogaty wchodzę w rajską sień.
19:19
Mam za pazuchą te piosenek kilka jasne oczanta i niejeden grzech.
19:25
Tak, cudny tekst w ogóle.
19:26
Ta piosenka, ona nie ma łatwej formy.
19:28
To nie jest jakiś taki bardzo melodyjny przebój.
19:30
To nie jest my way w wykonaniu Sinatry, gdzie jest tekst,
19:34
ale też ta melodia, która nas tak ckliwie niesie.
19:36
To jest, powiedziałbym, spowiedź i refleksja człowieka,
19:39
który różnie bywało w tym jego życiu.
19:42
I niekoniecznie tak to wszystko pięknie szło do tego końca.
19:45
Tylko ma tam sporo za uszami i on czuje,
19:47
że nie wchodzi taki spełniony, taki czysty do zupełnie nowej rzeczywistości.
19:51
I z tym tekstem i tutaj chwała kompozytorowi współgra też muzyka,
19:56
która ma sporo takich momentów połamanych nieco,
19:59
w których załcha, śpiewa niżej.
20:01
I ta interpretacja też powoduje, że czujemy pewien niepokój.
20:04
I ta piosenka nie jest takim kredo życiowym,
20:07
że teraz rozliczam się z życiem, przechodzę na drugą stronę.
20:09
Ona ma w sobie pewien niepokój, niepokój i zmiany,
20:12
której mam wrażenie wszyscy, niezależnie od naszej wiary czy niewiary,
20:16
trochę się obawiamy.
20:17
I to jest świetnie w tej piosence przekazane.
20:20
A ten tekst, to znowu nawiązuje trochę do tej łotrzykowskiej natury załchy.
20:23
O tych jasnych oczętach zalotnych, o tych kilku piosenkach za pazuchą.
20:27
Tak sobie myślę o tych piosenkach za pazuchą,
20:29
że oni jeździli tak w te trasy, jak opowiadają niektórzy,
20:32
którzy widzieli samochód Zbigniewa Wodeckiego,
20:35
który przejeżdżał trasę powiedzmy sobie ze Szczecina gdzieś do Zamościa.
20:39
I kiedy panowie wysiadali, a na miejscu pasażera siedział załcha,
20:42
a na miejscu kierowcy siedział Zbigniew Wodecki,
20:44
to załsze nie było widać butów,
20:46
bo były całe przysypane pestkami od słonecznika.
20:49
I oni w całą tę trasę jedli te słoneczniki,
20:51
a potem wyciągali te kilka piosenek za pazuchy
20:53
i dawali ludziom mnóstwo radości.
20:56
Myślę, że to chyba jest bardzo ważne,
20:58
że w jego twórczości, w ogóle w jego podejściu,
21:01
jego cieszyło śpiewanie,
21:02
ale cieszyło go też, że jego śpiewanie cieszy innych.
21:06
Wielka tęsknota za Andrzejem, za uchą,
21:09
ale wrócę do tego, co powiedziałam.
21:10
Też uśmiech na twarzy, kiedy słucha się tej płytę.
21:13
Polecamy Państwu dwa kroki w chmurach.
21:17
Dziękuję bardzo za to spotkanie.
21:19
Gościem audycji kulturalnych był Marcin Kursy.
21:22
Polecamy dwa kroki w chmurach.
21:27
Audycje kulturalne w dobrym tonie.