Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna 75 audycji o muzyce „Dwa kroki w chmurach” Andrzeja Zauchy

„Dwa kroki w chmurach” Andrzeja Zauchy

Anna Karna 7 czerwca 2023
„Dwa kroki w chmurach” Andrzeja Zauchy

Zapomniane, nieznane lub nigdy wcześniej oficjalnie niewydane piosenki Andrzeja Zauchy ukazały się 32 lata po śmierci artysty na albumie pt. „Dwa kroki w chmurach”. Utwory pochodzą z lat 1979 – 1987 i znakomicie ukazują Andrzeja Zauchę jako interpretatora oraz wokalistę poruszającego się swobodnie pomiędzy jazzem, soulem, funky i popem.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Z gościem Audycji Kulturalnych, Marcinem Kusym, dziennikarzem muzycznym, dyrektorem Programu Pierwszego Polskiego Radia rozmawiamy o bogatym dorobku Andrzeja Zauchy i jego niebywałej energii twórczej.

Artysta pozostawił po sobie ponad 300 piosenek, ale wiele z nich wciąż pokrywa archiwalny kurz. „Dwa kroki w chmurach” przynosi 12 utworów. Wśród nich znalazły się m.in. kompozycje Jarosława Śmietany, w których ucieka od długich, jazzowych form, by pokazać lekkie, taneczne brzmienie, a także utwór Jerzego Jarosława Dobrzyńskiego, pt. „Nie takie mnie kochały”, prezentujący poczucie humoru i dystans artysty do samego siebie.

Album pokazuje również twarz zamyślonego i refleksyjnego Andrzeja Zauchy, który po swojemu rozlicza się ze swoim życiem.

W rozmowie Marcin Kusy wspomina także Krzysztofa Krawczyka i Zbigniewa Wodeckiego, towarzysza wielu artystycznych podróży Zauchy.

„Dwa kroki w chmurach” zabierają słuchacza w świat najwyższej próby muzyki pop.

Zapraszamy do wysłuchania audycji.

Więcej o Andrzeju Zausze usłyszą Państwo także w cyklu pt. „Piosenka ci prawdę powie”, w którym Marcin Kusy opowiada m.in. o utworze „Byłaś serca biciem”.

Zdjęcie: Zaucha i Śmietana fot. Maciej Dyląg.

„Dwa kroki w chmurach” Andrzeja Zauchy – transkrypcja podcastu

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu, Anna Karna, zapraszam na audycje kulturalne.
Był saksofonistą altowym, aktorem musicalowym, teatralnym i filmowym oraz artystą kabaretowym,
ale przede wszystkim był jednym z najlepszych wokalistów w całej historii polskiej muzyki rozrywkowej.
Andrzej Zaucha. Zmarł nagle, po postrzale w klatkę piersiową 10 października 1991 roku, mając zaledwie 42 lata.
Niedawna ukazała się płyta pod tytułem Dwa kroki w chmurach i są to piosenki, których Zaucha nigdy nie wydał
i jak się okazuje, bardzo długo musieliśmy na nie czekać.
Gościem audycji kulturalnych jest dziennikarz muzyczny, dyrektor programu pierwszego Polskiego Radia Marcin Kusy.
Dzień dobry.
Dzień dobry, witam Ciebie, witam Państwa.
Lubię pracować z różnymi ludźmi. To manifestowanie mojego zachowania się jako jazzman.
Ten człowiek, który jest jazzmanem, gra ze wszystkimi i nie czuje się związany konwencjami.
Tak mówił Andrzej Zaucha Polskiemu Radiu w 1983 roku.
Album, o którym dziś rozmawiamy, rzeczywiście tej różnorodności dowodzi.
Zastanawiam się tylko, dlaczego na wiele z tych utworów musieliśmy tak długo czekać.
Niektóre z tych piosenek czekały na swoje wydanie ponad 40 lat.
Przyczyn pewnie może być kilka.
Niedomogi polskiej fonografii, która nie nadonążała w latach i 70-tych, i 80-tych
za takim dość płodnym sposobem pracy Andrzeja Zauchy.
To, o czym powiedziałaś, było i jego walorem, i jego zgubą jednocześnie.
Ta otwartość na współpracę z rozmaitymi ludźmi.
Ludzie z tamtych czasów powiadają, że Andrzej Zaucha nikomu nie odmawiał.
Czy to była piosenka do kreskówki, występ w kabarecie, gościnny występ na początku w Teatrze Stół,
współpraca z bluesrockową grupą, czy dogranie jakiegoś chórku.
Nie było problemu. Andrzej zawsze był.
Mówię Andrzej, choć nie znałem nigdy pana Andrzeja, ale ci, którzy z nim pracowali,
zawsze byli z nim na tystąd. Cytując ich, powtarzam.
I myślę sobie, że ta mnogość współpracy rozmaitych Andrzeja Zauchy,
który był absolutnie genialnie wszechstronny i on to doskonale wiedział,
że niezależnie od tego, jak napięty ma grafik i jak wypełniony kalendarz,
jest w stanie bardzo szybko przyjechać do studia i jak nikt inny w perfekcyjny sposób
zaśpiewać to, czego się od niego oczekuje.
Natomiast wydaje mi się, że nie do końca dbał o to, co się później dzieje z tymi piosenkami.
Podążał dalej. Właściwie to, co zostało zrobione, zostawiał innym.
Czy to się ukazało na stronie Bessingla, czy na jakiejś przypadkowej składance,
czy w ogóle się nie ukazało. Czy może zmieściło się do jakiegoś programu telewizyjnego,
a może się nie zmieściło. On gonił już za następnymi rzeczami.
Może, i to jest kolejna przyczyna, gdybym miał takiego naprawdę oddanego menadżera
z prawdziwego zdarzenia. Nie chcę tutaj mówić o pułkowniku Parkerze,
ale chodzi mi o kogoś takiego faktycznie, kto byłby przy nim i pilnował jego interesów,
to pewnie te sprawy wyglądałyby zupełnie inaczej. Proszę zauważyć, że ta dyskografia Andrzej Zauhy,
ona również jest taka rwana, dość przypadkowa. Właściwie jedyną jego taką płytą
koncepcyjną, przemyślaną jest album nagrany z Big Bandem Wiesława Pieregorulki,
który jest taki od początku do końca pewnym konceptem. Reszta to są zbiory nagranych
wcześniej i później piosenek, które umieszczane są na albumie. Może krzywdzę w tej chwili
jeden z albumów przygotowanych przez Jarosława Dobrzyńskiego, ale wydaje mi się,
że tutaj też najpierw zaistniało to wszystko singlowo, potem postanowiono,
że parę tych piosenek umieszczą na płycie.
Ale może z tego, co mówisz, wynika, że dla Andrzeja Zauhy ważna była ta droga,
to tworzenie. A już potem, jak powstał utwór, to żył swoim życiem.
Myślę sobie, że najważniejszą rzeczą mimo wszystko były koncerty.
I to był żywioł niesamowity. Niezależnie od tego, czy grał go ze swoim zespołem,
czy z Big Bandem, czy to były zaduszki jazzowe, czy Opola,
to jego, krótko mówiąc, porywała publiczność i niosła publiczność.
I myślę, że to było tak naprawdę solą, jeśli chodzi o jego takie amplua artystyczne.
I myślę sobie też, że w szerszym kontekście tej polskiej popkultury
i tych naszych wokalistów, którzy mieli charakter, mieli charyzmę,
własne brzmienie, własną osobowość, nigdy w jakiś sposób nie dopełnili tego,
jeśli chodzi o popularność, a właściwie taką dosłowną ocenę,
czy też docenienie przez publiczność. Brakowało temu zawsze Krzysztofowi Krawczykowi.
Wiem to na 100%. Myślę, że... Ja wiem, że to się truizm w zasadzie,
że po śmierci, no teraz, Krzysztof byłby szczęśliwy, kiedy zobaczyłby ile koncertów,
ile wykonań, ile słów padło pod jego adresem. Ale tak było.
Podobnie było z Zauchą, który za każdym razem jakby nie dowierzał,
że to, co on robi, to jest dobre. Mimo, że on stwarzał taką pozę nawet
w tych wywiadach telewizyjnych, że wie pan, ja mam poczucie własnej wartości i tak dalej.
Z kontinu z Rosmu ze swoimi przyjaciółmi kompletnie to nie wynikało.
Że nie zrobiłem jeszcze czegoś, z czego naprawdę byłbym dumny.
Okej, śpiewam jazz, no dobrze, łatwo.
Georgie, mam to już, tak? Zaśpiewam to wiele razy, uwielbiam Ray'a Charlesa,
robię własną interpretację, nie mam z tym problemu.
Zaśpiewałem już tyle rzeczy, ale nie było takiego momentu,
w którym właśnie Zaucha się zatrzymał. O, w tym momencie.
To jest to. To jest to.
Właściwie tutaj magnum opus apogeum tego, co ja byłem w stanie stworzyć.
A może był za młody? Pamiętajmy, że był czterdziestolatkiem, kiedy zginął.
Masz rację. Tak, bo my dzisiaj jesteśmy mądrzy o te kolejne 32 lata,
które minęły od jego śmierci i traktujemy to trochę jakby ten czas
wypełniony był obecnością Andrzeja Zauchy, który, nie lubię gdybania,
ale możliwości, jakie stwarzały nawet już lata dziewięćdziesiąte,
czy spotkanie z młodą kadrą, że tak powiem młodym narybkiem muzycznym
i producentami w dwutysięcznych latach, żeby podać dwa przykłady Andrzeja Smolika,
który zaopiekował się krawczykiem albo michami, którzy nagle wywindowali
Zbyszka Wodeckiego na zupełnie inny poziom, to nie wiemy, co by się wydarzyło
tak naprawdę. I tak, rzeczywiście opieramy się na repertuarze, który pozostał
i na tym Zauchze, który tak wiele miał jeszcze do zrobienia,
a po prostu czas mu na to nie pozwolił.
Ten album to dziesięć zebranych piosenek plus dwa bonus tracki
i to, co pojawiło się na mojej twarzy po przesłuchaniu tych piosenek,
to po prostu wielki uśmiech. Ileż tam jest dystansu, poczucia humoru
i takiego zawadiackiego temperamentu Zauchy.
Teksty są świetne, muzyka jest świetna, sam Zaucha jest świetny jako interpretator.
Facet, który nie tylko wchodzi do studia po to, żeby zaśpiewać dany tekst,
ale on czuć, że on to rozumie. Tam jest wszystko poukładane.
To nawet jeżeli on, mam takie poczucie, czasem śpieszył się podczas niektórych sesji,
zwłaszcza, że gra o tych sesji, to były sesje radiowe.
Orkiestra w radiu musiała grać, czy to był Debich, czy Górny w Poznaniu,
czy Milian w Katowicach. Orkiestra grała, była na etacie, przyjeżdżał wokalista,
czy był Wodecki, Zaucha, Prońko, czy Lora Szafran i po prostu, no to co robimy?
No trzy piosenki robimy dzisiaj, no to pstryk to robimy.
I tak było zzauchą, że on wchodził podobno w futrze w kurtce, zdejmował, śpiewał, wychodził i było idealnie.
Tak, bo miał to coś, o czym wszyscy mówią, że to miał i nikt nie potrafi tego określić.
Co to jest?
Ja tego też nie określę, natomiast jestem przekonany, że miał jedną rzecz,
o której wszyscy lubią mówić, że to był groove, inni mówią, że to był time,
inni mówią, że wiedział, gdzie jest raz, a gdzie pięć.
A ja uwielbiam, kiedy zapytany kiedyś Ginger Baker, czyli legendarny bębniarz Creamów,
a później Air Force, ale także człowiek, który właściwie w postaci instytucji
agrywał z wieloma afrykańskimi składami, co ważne, i świetnie odnajdywał się w tym takim nurcie
afro-jazzu, czy afro-funku, który no właśnie za podstawę ma rytm.
I Ginger Baker lubił mawiać, że on od najmłodszych lat czuł, że ma puls.
I lubię tego określenia używać w przypadku Andrzeja Zaucha.
Uważam, że wszystko u niego brało się z rytmu.
To, w jaki sposób stawia frazę, intonuje, jak zauważyłaś, on się tym bawi.
To czuć tutaj pewną swobodę, tylko to jest rzecz poukładana, nawet w tym jego niepoukładaniu.
Powiedziałeś o tym łotrzykowskim błysku takim, no bo myślę, że gro tych tekstów,
po prostu on w jakiś sposób się w nich czuł, on się w nich odnajdywał.
Żeby powiedzieć państwu konkretnie, jest taka piosenka pod tytułem
Nie takie mnie kochały i o to, co śpiewa Andrzej Zaucha.
Oj nie takie, już mnie kochały i szalały tu za mną pannę.
Kupowały mi wciąż szampany i na jachty mnie porywały.
I prosiły mnie i płakały, abym mężem był i był panem.
Tak, no to jest, nie potrafię sobie tego wyobrazić, że taki utwór, jak nie takie mnie kochały,
przeleżał w ogóle niezauważony.
On zaistniał gdzieś w jakimś programie, znaczy w jakimś tam konkretnie mężczyznach
na każdy dzień tygodnia, ale że to nie był przebój, że to nie zostało podchwycone.
Być może ten nieco przewrotny tekst, co tu dużo mówić, dzisiaj nieco ryzykowny nawet moglibyśmy powiedzieć.
Nie wiem, czy by powstał w ogóle.
I nie wiem, czy dzisiaj w ogóle ktoś odważył się w ten sposób napisać.
No ale Andrzej Zaucha właśnie miał to coś, że nawet jeżeli ktoś, zakładam,
mógłby poczuć się nieco urażony, powiedzmy sobie nieco niestosowną formą tego tekstu,
to wykonanie, interpretacja Zauchy od razu wskazywała, że zaraz, halo,
my tu mamy do czynienia z pewnym pastiszem, my tu puszczamy oko do słuchacza.
I niektórzy muszą o tym powiedzieć, proszę państwa, teraz będzie taka żartobliwa piosenka
i proszę nie brać tego dosłownie. Zaucha tego nie musiał mówić.
To po prostu od razu się wyczuwało, że ten facet, który wychodzi,
nie musiał nawet używać swojego fizis, które było dość zabawne w opozycji do jego głosu,
jakże głębokiego, tylko ten głos już powodował, że my doskonale wiedzieliśmy,
kiedy Zaucha żartuje, a kiedy to jest serio, kiedy śpiewa o swojej niebieskiej bramie
i o tym, że ją niebawem przekroczy.
Ale myślę sobie też, że takich piosenek w jego repertuarze było mnóstwo.
Pamiętają państwo, na pewno myśmy byli sobie pisani na przykład, tak?
Gdzie ten Jędrek Zaucha musi się pogodzić ze stratą swojej pani,
co to przyszli razem na plażę, ale odeszli już osobno.
Więc takich tekstów było mnóstwo, ale tutaj myślę, że ten aktorski sznyt i ten talent,
ta intuicja jego niesłuchana, także się objawiały w tej interpretacji piosenki.
A propos tej piosenki, to znalazłam taką informację,
że właśnie zarówno Zaucha, jak i Jerzy Jarosław Dobrzyński,
obaj uważali, że to nie jest najlepszy utwór.
Moglibyśmy sobie życzyć więcej takich nie najlepszych utworów.
A jeszcze dodam informację, że ten tekst jest tekstem kobiety.
Napisała go Magdalena Wojtaszewska.
Ale chcę cię zapytać o kompozytorów, o tę różnorodność,
bo rzeczywiście Andrzej Zaucha współpracował z bardzo różnymi kompozytorami,
aranżerami i z bardzo różnymi orkiestrami, zespołami właśnie.
I tu też możemy zobaczyć tę różnorodność.
Tak, bo to byli kompozytorzy z tak zwanego jeszcze,
nie chciałbym też nikogo urazić, ale mówię w dobrym tego słowa znaczeniu,
z tak zwanej starej szkoły.
To znaczy, że to nie byli kompozytorzy matematyczni,
którzy dodają do siebie akordy,
tylko oni doskonale wiedzieli, że pisząc linię melodyczną,
oni czuli już od razu aranż tego wszystkiego, co zostanie stworzone.
Mówimy o Maleckim, czy o Komanie, czy o Śmietanie,
czy o Jerzym Cierpiałku, piękne jego dwie piosenki są jako bonus tutaj na tej płycie.
To to byli kompozytorzy, którzy doskonale wiedzieli, co chcą osiągnąć.
To nie było tak, że aha, to teraz zrobię coś na tak zwanych dwóch funtach,
a później w studiu okaże się, co z tym zrobić dalej.
Przypomnę, że grały fantastyczne orkiestry polskiego radia i telewizji wówczas,
bo to były połączone rzeczy.
To był Górny, zresztą tutaj w połączeniu z takim, z taką sekcją Janusza Komana,
to był Debich, to był Milian, to wreszcie zespołu Stefana Sendeckiego,
genialnego, wspaniałego muzyka.
To była absolutna ekstraklasa, nawet nie powiem pierwsza liga,
to była absolutna ekstraklasa.
I muszę Państwu powiedzieć, że ja nie traktuję w ogóle tej płyty jako płyty odnalezionej.
Nie traktuję jej jako kompilacji.
Nie traktuję jej jako nawet wypełnienia pewnej białej plamy w dyskografii Andrzeja Zauchy,
tylko traktuję ten album jako pełnoprawny album,
który Zaucha mógłby po prostu wydać pod koniec lat 80.
jako swego rodzaju podsumowanie choćby współpracy,
czy tego wycinka współpracy ze wspaniałymi orkiestrami, czy kompozytorami.
To jest na tyle spójne, to jest po prostu pewien koncept, z który tutaj się zgadza.
Dominuje takie funky soul disco nawet momentami.
Albo jak kto woli dobry pop.
Ktoś mówi, co to jest dobry pop.
No dobry pop to jest Simply Red i Tina Turner.
I dobry pop to jest między innymi Byłaś serca biciem Andrzej Zaucha,
albo te piosenki, które są mniej znane i które zaistniały na jakichś kompilacjach,
albo w ogóle nie zaistniały, o czym mówiłaś, tylko zostały wydane po raz pierwszy od wielu lat.
Ale ta płyta jest szalenie ciekawa jako po prostu album, a nie jako ciekawostka.
I tak bym państwa namawiał, żeby interpretować i słuchać tej płyty.
Czy te piosenki słucha się jak ogląda się album z dobrymi, starymi zdjęciami?
Czy można o nich powiedzieć, że to są współczesne utwory?
Muszę to by i państwu powiedzieć, że w porównaniu z produkcją tak zwanych płyt rockowych z lat 80.,
które mają bardzo duże niedomogi i tam pozostawia brzmienie bardzo dużo do życzenia.
I nie winie tutaj, broń Boże, ani realizatorów, ani samych zespołów,
które jako młode bendy wchodziły do studia i zdane były tak naprawdę na poszczególnych,
nazwijmy to, producentów, czy też panów doradców.
Bo bardzo często to była osoba, która kompletnie nie miała pojęcia ani o kręceniu tak zwanymi gałkami na stole,
ani o tym, co to ma być, tylko właściwie jedynym takim ich celem było to,
ile można by było z tego zespołu wycisnąć.
Więc bardzo często piosenki są bardzo dobre, a brzmienie tych zespołów jest po prostu koszmarne.
I to słychać m.in. grając dzisiaj z tych winyli, które ukazywały się w rozmaitych wytwórniach.
Natomiast to brzmienie funkowe, to brzmienie orkiestrowe, ono się moim zdaniem kompletnie nie zestarzało.
Mało tego jest na nie moda, to wiedzą wszyscy mixtape'owcy,
ci, którzy szperają w polskiej muzyce lat 70. i 80.,
którzy nagle odkrywają takie sample i takie frazy,
które im się świetnie komponują w tych ich reworkach.
Przepraszam, że ja tej nomenklatury używam reworki, mixtape'y i tak dalej.
Chodzi o to, żeby dodawać coś od siebie, nie wiem, beat, szmerek, ambient,
cokolwiek takiego, co wzbogaca utwór, który już był, powiedzmy sobie,
albo doskonale znany, albo w ogóle nieznany.
I tworzy się z niego taki kompletnie nowy miks,
tak jak tworzy to ten cały kolektyw zgromadzony wokół Very Polish Cutouts.
I Zauha był zawsze bardzo wdzięcznym tematem.
Ja śmiem twierdzić, że tutaj rozmawialiśmy o nie takie mnie kochały wielbiciele hip-hopu.
Być może wcześniej poznali ten utwór jako backstage kolektywu Problem,
bo tam był sample z tego nagrania, niż Zauholodzy tak naprawdę, tak?
I te nagrania De Bicha i nagrania orkiestry Miliana.
Janusz Koman, który uważam, że grał najlepsze funky w tym kraju.
Absolutnie nieodbiegające jakimś poziomem tutaj i pomysłami aranżycyjnymi
od wielkich europejskich, a nawet być może amerykańskich.
Miał szalenie otwartą głowę.
I spotkanie krótkie i za krótkie, moim zdaniem, załchy z tym kompozytorem i aranżerem,
mogło w przyszłości przynieść jeszcze wiele fantastycznych piosenek.
Tak się otwiera ta płyta Od domu złej dziewczyny,
która była na takim singielku, stroną B, innego genialnego nagrania,
czyli Wieczór nad rzeką zdarzeń.
I tam też Koman komponuje, a Jerzy Kondratowicz pisze tekst.
I uważam, że to jest jedna z najwspanialszych w ogóle piosenek i w tym rytmie funkowym.
I tam, proszę Państwa, też podobnie jak w Domu złej dziewczyny,
czuć jak ten puls Andrzeja Załchy buduje utwór.
W których momentach on się odzywa.
Jak buduje napięcie, gdzie jest niżej, gdzie jest wyżej.
On to wszystko, mam takie poczucie, wiedział intuicyjnie.
Nie uczył się tego, on to po prostu miał.
Płyta nosi tytuł Tak jak jedna piosenka, Dwa kroki w chmurach.
To jest utwór z kolei śmietany ze słowami książka.
I o tym utworze Andrzej Załucha powiedział na 15-leciu jazz klubu w Jaszczurach w 1987 roku w ten sposób.
Chciałbym Państwu zaśpiewać piosenkę prawie że jazzową, z tego względu, że napisał ją Jarek Śmietana.
Dedykuję ją wszystkim jazzmenom, którzy tu wystąpili i wystąpią.
Piękny, romantyczny tekst pokazuje nam też taką twarz Andrzeja Załuchy właśnie romantycznego, sentymentalnego artysty.
Zupełnie z kolei inna przestrzeń.
To wracamy do tej wszechstronności, o której mówiłaś.
Że to mógł być trochę facet albo przegrany i o tym zaśpiewać.
Albo facet, który zastanawia się nad swoim życiem, co się takiego wydarzyło i rozlicza się z nim.
Albo śpiewać o tym, że myśmy byli sobie pisani i puszczać oko do publiczności, już nie wspomnę o Alibabie i pij tylko mleko.
Ale potrafi być taki poważnie nostalgiczny i taki jak jest w tych dwóch krokach w chmurach.
Był świetnym interpretatorem.
Wyczuwał doskonale w jaki sposób, jaki tekst powinien zinterpretować.
Bywał łotrzykiem, bywał wesołkiem, ale bywał też bardzo poważny, kiedy rozliczał się jako podmiot liryczny tak zwany ze swoim życiem.
Tu w tym przypadku mamy świetny tekst Zbigniewa Książka, ale też naprawdę wyjątkową muzykę Jarosława Śmietany,
którego jazzowe harce z ekstrabolem to były raczej połamane jazzrockowe rzeczy,
w których Załcha mówi o koncertach, choćby w jaszczurach przywołanych przez ciebie, których musiał się wyrabiać.
A tutaj mamy piękny tekst i do tego muzykę taką niebanalną, jeśli chodzi o Jarosława Śmietanę.
Od siebie mogę tylko powiedzieć, bo kiedyś postawiłem przed sobą takie zadanie,
że będę szukał rozmaitych inspiracji w kompozycjach, które śpiewał Andrzej Załcha.
Dla mnie, proszę Państwa, to jest nie mniej, nie więcej tylko Just the Two of Us,
Billa Wydersa i Groovera Washingtona.
Proszę zauważyć, że tam są bardzo duże podobieństwa, niemoż, że to jest melodia dokładnie taka sama,
ale pewne rozwiązania aranżacyjne wskazują i ten kroczący taki rytm nieśpiesznie.
No i ten Załcha, który śpiewa tu, tak jak ja lubię, ci, którzy słuchają reggae, wiedzą o co chodzi,
w reggae się śpiewa trochę do tyłu.
I ten Andrzej tutaj zwalnia frazę i to jest bardzo piękne, bo ten tekst jeszcze ma szansę takiego bardzo szerokiego wybrzmienia.
Nie dziwię się, że wydawca postawił na dwa kroki w chmurach jako taki wiodący tutaj, powiedzmy, utwór, który nada rytmą całości.
Gdzieś znalazłam informację, że w archiwach radiowych i telewizyjnych Andrzej Załcha pozostawił po sobie ponad 300 niewydanych piosenek.
Zastanawiam się, czy to jest lista zamknięta.
Myślę, że nie do końca. Sądząc po tym, jak bardzo płodnym artystą był Załcha i zapraszanym do wielu przedsięwzięć,
to niekoniecznie musi być liczba zamknięta.
Myślę, że nawet gdybyśmy zapytali tych, którzy grają do dzisiaj w kasie chorych, z którym to zespołem też Andrzej nagrywał,
to myślę, że też z jakichś sesji są kolejne nagrania, które po prostu się nie ukazały albo nie weszły,
albo na przykład sam artysta się nie zgodził, bo powiedzmy były mniej udane.
No i nie chcę tu wymieniać kolejnych zespołów, które dzisiaj są bardzo zapomniane, typu kwadrat.
Trochę tych utworów się ukazało, ale nie wszystkie, takie mam poczucie.
To są przede wszystkim te przepastne archiwa radiowe, ale i archiwa telewizyjne i rozmaite programy rozrywkowe,
do których specjalnie zapraszano artystów, żeby nie tylko śpiewali nowe, premierowe utwory,
ale także, żeby interpretowali cudzą twórczość.
Myślę sobie, że wartością samą w sobie też jest to, w jaki sposób Andrzej Załcha śpiewał nie tylko Ray'a Charlesa,
ale też piosenki Steve'ego Wondera.
Chętnie bym tego w dobrej jakości posłuchał. Dzisiaj jest to przynajmniej na ten moment niemożliwe.
Ogromny dorobek, trochę bałaganiarski, jeśli chodzi o polską fonografię,
ale na szczęście takie płyty jak Dwa Kroki w Chmurach troszeczkę nam to wszystko porządkują.
Album kończy się piosenką Zanim zastukam do niebieskiej bramy,
która dziś brzmi trochę jak przepowiednia.
Pozwolę sobie znowu zacytować.
A gdy zastukam do niebieskiej bramy z kurzów jesiennych, otrzepię kolana,
być może święci spojrzą na mnie wilkiem, że niebogaty wchodzę w rajską sień.
Mam za pazuchą te piosenek kilka jasne oczanta i niejeden grzech.
Tak, cudny tekst w ogóle.
Ta piosenka, ona nie ma łatwej formy.
To nie jest jakiś taki bardzo melodyjny przebój.
To nie jest my way w wykonaniu Sinatry, gdzie jest tekst,
ale też ta melodia, która nas tak ckliwie niesie.
To jest, powiedziałbym, spowiedź i refleksja człowieka,
który różnie bywało w tym jego życiu.
I niekoniecznie tak to wszystko pięknie szło do tego końca.
Tylko ma tam sporo za uszami i on czuje,
że nie wchodzi taki spełniony, taki czysty do zupełnie nowej rzeczywistości.
I z tym tekstem i tutaj chwała kompozytorowi współgra też muzyka,
która ma sporo takich momentów połamanych nieco,
w których załcha, śpiewa niżej.
I ta interpretacja też powoduje, że czujemy pewien niepokój.
I ta piosenka nie jest takim kredo życiowym,
że teraz rozliczam się z życiem, przechodzę na drugą stronę.
Ona ma w sobie pewien niepokój, niepokój i zmiany,
której mam wrażenie wszyscy, niezależnie od naszej wiary czy niewiary,
trochę się obawiamy.
I to jest świetnie w tej piosence przekazane.
A ten tekst, to znowu nawiązuje trochę do tej łotrzykowskiej natury załchy.
O tych jasnych oczętach zalotnych, o tych kilku piosenkach za pazuchą.
Tak sobie myślę o tych piosenkach za pazuchą,
że oni jeździli tak w te trasy, jak opowiadają niektórzy,
którzy widzieli samochód Zbigniewa Wodeckiego,
który przejeżdżał trasę powiedzmy sobie ze Szczecina gdzieś do Zamościa.
I kiedy panowie wysiadali, a na miejscu pasażera siedział załcha,
a na miejscu kierowcy siedział Zbigniew Wodecki,
to załsze nie było widać butów,
bo były całe przysypane pestkami od słonecznika.
I oni w całą tę trasę jedli te słoneczniki,
a potem wyciągali te kilka piosenek za pazuchy
i dawali ludziom mnóstwo radości.
Myślę, że to chyba jest bardzo ważne,
że w jego twórczości, w ogóle w jego podejściu,
jego cieszyło śpiewanie,
ale cieszyło go też, że jego śpiewanie cieszy innych.
Wielka tęsknota za Andrzejem, za uchą,
ale wrócę do tego, co powiedziałam.
Też uśmiech na twarzy, kiedy słucha się tej płytę.
Polecamy Państwu dwa kroki w chmurach.
Dziękuję bardzo za to spotkanie.
Gościem audycji kulturalnych był Marcin Kursy.
Bardzo dziękuję.
Polecamy dwa kroki w chmurach.
Dziękuję Państwu.
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

75 audycji o muzyce

75 audycji o muzyce

Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Król Tanga

Król Tanga

  Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna  śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga