Wybrany utwór: Kreacja i autentyczność – moda Tercetu Egzotycznego
Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę.
Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili prasę i słuchaczy, ale także zjeździli z koncertami kilka kontynentów i wydali kilkadziesiąt albumów. Charakterystyczne brzmienia i teksty, które nawiązywały do kultury Ameryki Południowej, w Polsce zostały docenione dopiero w latach 90.
Twarzą zespołu była Izabela Skrybant- Dziewiatkowska, wokalistka która trafiła do Tercetu z Operetki Wrocławskiej. To właśnie ona dbała o stroje i wizerunek zespołu, dobierając je samodzielnie, niejednokrotnie wydając na kostiumy gros wynagrodzenia. Również ona podkreślała w wywiadach, że misją zespołu, jest przynosić ludziom radość.
O tym jak prezentował się zespół, opowiada wystawa w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, pt. „EXOTICO. Moda Tercetu Egzotycznego”, przygotowana przez autorki: Aleksandrę Cichy, Różę Gołubowską, Kingę Krajewską i Karolinę Roszkowiak. W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej Kinga Krajewska.
Wystawę można było oglądać do końca sierpnia.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Kiedy myślimy o Tercecie Egzotycznym, swoją drogą jednym z najdłużej działających zespołów w Polsce, zaraz obok Trubadurów, to myślę, że przychodzi nam do głowy konkretna piosenka.
Pamelo Żegnaj to jest najbardziej rozpoznawalny utwór tego zespołu, ale ja chciałabym zaproponować słowa, które kończą inną piosenkę.
Piosenkę, która nazywa się Będzie Bal. Pochodzi z płyty Pijmy za miłość z 2011 roku i te słowa brzmią następująco.
Będzie święto, będzie bal, strzelą korki od szampana, w kąt odejdą smutek, żal, a ja będę zakochana.
Nie mam wątpliwości, że nie udało mi się powiedzieć tego w żadnym stopniu tak pięknie, jakby śpiewywała to Izabela Skryban-Dziewiątkowska.
Słowa o tym, że będzie święto, będzie bal, będzie uroczyście, wyjątkowo bardzo pasują mi do wystawy, którą możemy oglądać w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu od 10 października tego roku, aż do końca sierpnia.
Wystawa nazywa się Exotico, moda tercetu egzotycznego.
To jest bardzo ciekawe podejście do tematu, dlatego że zazwyczaj mówiąc o zespołach muzycznych, analizujemy i przyglądamy się twórczości muzycznej, którą po sobie ten zespół zostawił.
Tutaj również oczywiście od tematu twórczości nie uciekniemy, jednak wizualia, stroje, cały wizerunek zespołu, który pod tym względem był, chyba wszyscy przyznają mi rację, po prostu fenomenem i zjawiskiem.
O tym właśnie mówi wystawa, a ja mam tę wielką radość, że zaproszenie do spotkania przyjęła współautorka tej ekspozycji, pani Kinga Krajewska.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry.
Przedstawię pozostałe autorki, czyli panią Aleksandrę Cichy, Różę Gołubowską, Karolinę Rożkowiak, Kinga Krajewska, którą wspomniałam przed momentem, będzie dzisiaj o wystawie opowiadała.
No to jak to jest z tym tercetem egzotycznym? Ja się trochę uśmiecham, kiedy mówię o tym zespole, no bo te piosenki raczej pojawiały się w moim domu, czy na jakichś rodzinnych imprezach od wielkiego dzwonu, już z takim lekkim uśmieszkiem.
To nie były czasy świetności tercetu egzotycznego, które swoją drogą przypadły kilka ładnych lat po tym, jak zespół powstał, bo chyba lata 90. to był czas, kiedy zespół został doceniony.
Wcześniej, no chyba można powiedzieć, że był traktowany jako coś kiczowatego zwyczajnie.
On był tak traktowany w oficjalnej prasie, powiedziałabym, i mam tu na myśli nie tylko tę prasę drukowaną, ale po prostu media.
Rzeczywiście krytyka nie bardzo pochwalała te wybory muzyczne tercetu egzotycznego, ale publiczność miała na ten temat zupełnie odmienne zdanie.
Ten fragment piosenki, który pani przywołała, doskonale odzwierciedla postawę Izabeli Skrybant-Dziewiątkowskiej wobec ludzi i wobec świata.
Tak, zespół powstał.
Takie sformułował przesłanie, żeby ludzi bawić i cieszyć.
Żyjąc zwłaszcza w takim trochę szaroburym kraju, jakim była Polska w momencie, kiedy tercet powstawał.
Rzeczywiście stroje były wyjątkowe, stroje estradowe, które przyozdabiał się tercet, żeby nieść właśnie takie chwile radości, ciepła, słońca,
którego być może brakowało publiczności polskiej wówczas.
Myślę, że sama idea mogła wydawać się karkołomna. Być może nawet z dzisiejszej perspektywy za taką może uchodzić, czyli połączenie polskiej muzyki, polskiego popu, nazwijmy to, z tymi rytmami latyno-amerykańskimi.
Te zapożyczenia były bardzo śmiałe, bo one dotyczyły zarówno muzyki, jak i tekstów. Myślę, że wiele osób wspomina chłopców z naszego Puebla.
No i wizualia, więc myślę, że egzotyka z nazw zespołu dotyczyła nie tylko kręgu kulturowego, czy części świata, z której zapożyczano, ale też w ogóle bytności na polskiej scenie.
Tak, ta egzotyka urosła w Zbigniewie Dziewiątkowskim, bo to on był pomysłodawcą tego zespołu, tylko pierwotnie był to duet.
Wówczas, kiedy był duetem, był to duet jeszcze z Witoldem Antkowiakiem, a Zbigniew Dziewiątkowski odbył seans kinowy, na którym oglądał film La Paloma,
który był wypełniony takimi rytmami południowoamerykańskimi. No i zakochał się w tych rytmach. Był muzykiem, ale teraz postanowił swoje zainteresowania muzyczne
skierować właśnie w tę stronę świata i w tę stronę muzyki. Później ktoś doradził mu, żeby uzupełnić ten duet egzotyczny męski, jak dotąd okazywał się mało egzotyczny,
więc należałoby dokootować jakiś głos damski, stworzyć tercet. No i pan Zbigniew wypatrzył, polecono mu najpierw wokalistkę,
jeśli tak można powiedzieć o pracowniku operetki wrocławskiej, Izabelę Skryba. Polecono mu jej głos.
Rzeczywiście poszedł na któreś z przedstawień, odsłuchał, zobaczył i stwierdził, że to jest to.
Zaproponował współpracę i tak powstał tercet egzotyczny. Najpierw były to więzi czysto zawodowe między Zbigniewem a Izabelą,
które po pewnym czasie przerodziły się również w takie więzi prywatne.
I to długoletnie. Nie chciałabym tutaj w audycjach schodzić na takie wątki prywatno-plotkarskie,
natomiast dla mnie było to pewnym zaskoczeniem, że tak barwny zespół, który podróżował po całym świecie,
pewnie tych przeżyć było bardzo wiele i jego trzonem było bardzo zgodne wieloletnie małżeństwo.
Tak, małżeństwo sformalizowano dopiero po dwudziestu latach w osiemdziesiątym trzecim roku.
A to i tak był wycinek istnienia zespołu.
Tak, natomiast rzeczywiście oni zgadzali się pewnie razem z trzecim członkiem tego zespołu.
Zgadzali się na ten profil prowadzenia działalności, na ten rodzaj muzyki.
Doskonale się rozumieli. No byli właściwie ciągle ze sobą.
I w trasie, i w domu.
Ale udało im się rzeczywiście przetrwać.
Tak jak pani powiedziała, był to chyba najdłużej działający polski zespół.
Truba duży są w tle chyba. Truba duży funkcjonowali najdłużej.
Dwadzieścia sześć albumów studyjnych ja naliczyłam.
Część z nich to są płyty typu The Best Of, płyty takie mieszane,
ale są to wszystkie albumy studyjne.
I jeżeli już mówimy o płytach, no to kiedy ja myślę o Izabeli Skrybant-Dziewiątkowskiej,
to zawsze mam przed oczami okładkę płyty, którą pamiętam była w domu jednej z ciotek.
Pamiętam takie rodzinne jakieś wizyty, odwiedziny.
To była płyta jubileuszowa.
Ja sprawdziłam sobie płyta na ciemnym tle.
Panowie mają białe garnitury, a Izabela Skrybant-Dziewiątkowska ma taką niesamowitą.
Dla kilkuletniej dziewczynki to było coś nie do pojęcia jak pięknego.
Granatową sukienkę z olbrzymimi bufami, a na głowie ma nakrycie z koralików takie siateczkowe.
I to jest płyta z 2016 roku, płyta jubileuszowa typu Greatest Hits.
I to jest moje pierwsze główne skojarzenie z Izabelą Skrybant-Dziewiątkowską.
Ale myślę, że ona jest bardzo wybiórcze,
dlatego że to spektrum jej scenicznego wizerunku zdaje się, że nie ma granic.
Rzeczywiście, Izabela nawet sama o tym opowiadała w wywiadach o tych swoich strojach,
że w ciągu jednego koncertu ona potrafi kilka razy zmieniać kostium,
przeliczając na pytania o to, czy rzeczywiście te stroje estradowe
pochłaniają tak ogromne środki finansowe, to twierdziła, że tak.
Gdyby przeliczyła to, porównała zarobek z koncertu z inwestowaniem w strój estradowy,
no to to by się nie zwróciło, ponieważ w trakcie koncertu potrafiła zmienić strój
nawet siedmiokrotnie, dostosowując go do charakteru piosenek,
które akurat śpiewała.
A miała w swoim repertuarze nawet piosenki o takim charakterze patriotycznym,
dlatego że tercet egzotyczny bardzo dużo podróżował
i miał ogromną ilość występów dla Polonii.
Głównie w Stanach Zjednoczonych, była również Australia
i tam cała ta załoga tercetu egzotycznego czuła się w obowiązku
przypominać pewne pieśni, czy pewne symbole polskie tej publiczności,
złaknionej takiego kontaktu z polską piosenką
i wówczas, jak sama Izabela mówiła, nie wypadało jej występować
w takich frywolnych sukniach, więc zmieniała je na dużo bardziej spokojne.
A propos repertuaru, mnie bardzo zaskoczyło, kiedy po prostu poczytałam sobie o zespole,
to, że oni wydawali też płyty z kolędami.
Tak, była świąteczna płyta i z tymi płytami ja bym się trochę bała
tak definiować ostatecznie ilość płyt, dlatego że podczas tych tras koncertowych,
zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie istniało wiele takich maleńkich wytwórni,
na przykład polonijnych, które potrafiły zgrywać piosenki na pocztówki dźwiękowe,
czy na takie małe płyty, myślę, że tych wydawnictw było dużo więcej.
One nie wszystkie są w oficjalnych rejestrach.
Możemy mówić o tych oficjalnie zarejestrowanych, wydawanych przez na przykład
polskie wytwórnie, bo to jest do udowodnienia, ale myślę, że publiczność
dysponowała również jakimiś innymi nagraniami, żeby sobie przypominać ich występy.
To ja myślę, że krakowskim targiem możemy spotkać się gdzieś w połowie drogi
i powiedzieć, że tych płyt było kilkadziesiąt i myślę, że tutaj nie miniemy się z prawdą.
Czytałam rozmowę z Izabelą Skrybant-Dziewiątkowską, która mówiła,
że ona wiele z tych strojów kompletowała sama, to znaczy również podczas podróży,
o których pani wspominała, ona szperała po sklepach, wyszukiwała tych elementów garderoby
i myślę, że dzisiaj, kiedy żyjemy w czasach, i pewnie jest tak od wielu lat,
nie demonizowałabym teraźniejszości, kiedy artyści są wymyślani,
jest kreowany ich repertuar, ale też wizerunek, to jak mają prezentować się na scenie,
to myślę, że terced egzotyczny, a zwłaszcza wokalistka, byli szalenie autentyczni.
Oni byli przekonani co do tego swojego repertuaru i wizerunku.
To było bardzo istotne i to podczas koncertów, myślę, że publiczność to doskonale czuła,
że jest to prawdziwy przekaz. W momencie, kiedy wstępowali na scenę,
Izabela przestawała już być Izabelą, tylko stawała się właśnie albo Pamelą,
albo Palomą, a panowie w sombrerach również przestawali być z byszkami,
tylko byli chłopcami z jakiegoś Puebla. Co prawda po tych strojach można powiedzieć,
że dosyć zamożnego, bo one były bardzo bogato zdobione również,
ale tak wykreowała taki sceniczny wizerunek, który też był zupełnie inny
od tej Izabeli Skrybant. Wizerunek, jaki prezentowała w życiu prywatnym
naprawdę był kompletnie odmienny od tego scenicznego.
Ja też mam taką refleksję, kiedy przygotowywałyśmy tę wystawę,
że to jest rzeczywiście chyba jedna z, jeśli nie pierwsza,
to jedna z pierwszych artystek estradowych, która tak siebie wymyśliła
od początku do końca i bardzo konsekwentnie realizowała ten wizerunek
zarówno wokalny, muzyczny, jak i sceniczny. Rzeczywiście ona bardzo żywo
uczestniczyła w kreowaniu tego wizerunku scenicznego.
Zresztą przygotowując wystawę miałyśmy możliwość porównywania strojów,
które muzeum otrzymało i które są wystawione, ze zdjęciami sprzed lat
i widziałyśmy niektóre przeróbki, jakie te stroje przeszły.
Oczywiście jest to również związane ze zmianą sylwetki.
Przez 50 lat sylwetka ulega zmianie każdego człowieka właściwie
i należało tym strojem nadążyć za sylwetką.
Także tak, one są minimalnie zmieniane, refreszowane, uzupełniane.
Jeśli się na przykład nadmiernie zniszczył strój, to on również był naprawiany.
Ale są też rzeczywiście stroje, które uległy takiej modernizacji
dzięki pomysłom pani Izabeli i jej krawcowej,
że czasami trudno jest rozpoznać ten pierwotny strój.
Ale wszystkie są bardzo sceniczne.
Tak, to można zdecydowanie powiedzieć, że to nie są takie zwykłe stroje.
Właśnie nie da się o tym powiedzieć, że jest to sukienka nawet.
Owszem, jest to sukienka, ale jest to widoczne, że jest to strój.
I kiedy tak sobie porównałam obrazki wokalistek polskich z przełomu lat 60., 70.,
80. już jest troszeczkę inaczej, ale te nasze wokalistki na przykład
występujące na estradzie Festiwalu Opolskiego w Amfiteatrze,
no to są panie, które przeważnie występują w takich sukienkach wizytowych,
świątecznych, ale są to właśnie tego rodzaju sukienki.
Natomiast Izabela, kiedy wstępowała na scenę, notabene raz tylko wystąpiła
na Festiwalu Opolskim. Ona na swojej scenie, no była po prostu
artystką pełnowymiarową, łącznie właśnie z tym wizerunkiem scenicznym.
Wspomniała pani o strojach i kolekcji tak naprawdę tych strojów
przekazanych do Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.
Jak skonstruowana jest wystawa? Jaką historię odkrywają zwiedzający?
No i jaką trasę pokonują?
Ta wystawa jest tak nietypowa, że ona nie ma żadnej historii tak naprawdę.
Tutaj nie możemy się dopatrzeć jakiejś biografii, chronologicznego porządku
jakiegoś, z którym przeważnie mamy do czynienia w muzeach,
czy jakiejś takiej narracji prowadzącej nas.
Ta wystawa została tak pomyślana, żeby zagrać na naszych emocjach,
odczuciach estetycznych. To jest po prostu pokazane bogactwo
tego wizerunku scenicznego, całego tercetu egzotycznego,
bo również prezentujemy w bardzo zaskakujący sposób dwa męskie stroje.
Zachęcam wszystkich, którzy będą mieli okazję, żeby się temu przyjrzeli.
Ta wystawa ma pokazać bogactwo właśnie tych strojów.
To przemyślenie własnej sylwetki estradowej, dokonanej przez Izabelę
skrybant dziewiątkowską, bo nie ma co ukrywać, że ona była motorem
i głównym zawiadowcą, jeśli chodzi o sprawy stroju i wizerunku na scenie.
To głównie z jej inicjatywy i dzięki jej energii to wszystko tak wyglądało zjawiskowo.
Wracając właśnie do tego jakiegoś uporządkowania, no to raczej nie odnajdziecie
Państwo w jakiejś ścieżki konkretnej, po prostu macie dać się olśnić temu wszystkiemu,
ale mamy taki jakby punkt startowy tego wszystkiego.
Mianowicie prezentujemy chyba pierwszą suknię, którą Izabela kupiła za garzę,
prawie całkowitą garzę, jaką otrzymała za występy w pierwszej trasie w Stanach Zjednoczonych.
Miała chyba zarobić, z tego co pamiętam, 350 dolarów, a suknia kosztowała 300.
Od tego momentu właściwie zaczynamy pokazywać tę jej troskę o wizerunek sceniczny.
Pokazujemy to w takiej też ciekawej formie, tak mi się wydaje,
jako taką rozkwitającą perłę wychodzącą z muszli.
Po prostu narodziny takiej naszej Izabeli scenicznej.
To jest bardzo ciekawy wątek, dlatego że zachwyt nad kreacjami,
które Panie zgromadziły na wystawie, to jest jedno,
ale drugie to jest to, że podejrzewam, że każda z nich kryje jakąś historię.
Pani powiedziała o sukni, od której tak naprawdę się zaczęło,
z której wyłoniła się Izabela Skrybandy-Dziewiątkowska,
którą my dzisiaj znamy i kojarzymy.
Natomiast myślę, że każda kreacja, którą Panie postanowiły przedstawić na ekspozycji,
no jakąś historię w sobie ma.
My nie znamy historii każdej z tych sukienek.
To nie są zresztą tylko sukienki, bo są jeszcze takie kostiumy ze spodniami pokazywane,
ale kilka z nich rzeczywiście kryje za sobą pewne anegdoty.
Jest na przykład suknia, którą nawet polscy widzowie mogli wcześniej widzieć
w serialu Żony Hollywoodu.
On w latach osiemdziesiątych był emitowany w polskiej telewizji
i jak sam tytuł wskazuje, dotyczyło to środowiska filmowego
i jest tam wątek gali oskarowej, podczas której wywiady przeprowadza jedna z bohaterek,
która jest dziennikarką.
I ta dziennikarka jest ubrana w taką czarną suknię ze złoceniami na ramionach,
z takim złotym kwiatem utworzonym z tkaniny oczywiście.
I kiedy Izabela przebywała w Stanach Zjednoczonych,
podczas jednej ze swoich kolejnych tras koncertowych oglądała ten serial ze swoją przyjaciółką.
Kiedy nadszedł ten fragment filmowy właśnie z tą suknią pośrodku ekranu,
Izabela się bardzo tym zachwyciła, była przeszczęśliwa, tak powiedziała,
że chciałaby taką suknię mieć.
I proszę sobie wyobrazić, że po powrocie do Polski,
któregoś razu otrzymała paczkę ze Stanów Zjednoczonych.
Nie było to dla niej nic dziwnego, bo paczek otrzymywała wiele
i kiedy ją otworzyła, w środku była właśnie taka suknia.
Czarna, aksamitna, ze złotymi ozdobami.
I te suknie też prezentujemy na naszej wystawie.
A jeśli ktoś dobrze poszuka, to na YouTubie jest ten fragmencik serialu Żony Hollywoodu,
gdzie można tę sukienkę zobaczyć.
Czuję się teraz zachęcona do tych poszukiwań.
Jestem bardzo ciekawa, jak ta sukienka wyglądała, ale mówimy o kreacjach.
Będę się pilnowała, żeby używać tego słowa, bo jak pani słusznie zwróciła uwagę,
to nie tylko sukienki.
Myślę, że takim bardzo ważnym elementem były też nakrycia głowy i fryzury.
Ja sama, kiedy mówiłam o Izabeli Skryban-Dziewiątkowskiej,
wspomniałam, że w moim wspomnieniu czy skojarzeniu ona miała taką konstrukcję
z koralików na głowie.
No sombrera to chyba bardziej u panów się pojawiało.
Również na tym polu Izabela Skryban-Dziewiątkowska nie pozostawała w tyle.
Oczywiście, że nie.
Pierwotnie tak, demonstrowała swoje kruczoczarne włosy.
Przypuszczam, że przy pomocy kosmetyków były tak kruczoczarne,
ale one nawiązywały do tej estetyki latynoamerykańskiej,
do tego typu urody.
Nakrycia głowy jej również otrzymaliśmy je.
Muzeum przyjęło w tej kolekcji i one są bardzo różne.
Pani mówi o takich paciorkowych jakichś nakryciach głowy,
ale są też takie jakby szydełkowe, takie mini czapeczki,
ale z takich srebrzystych lub złocistych nici.
Też bardzo ozdobne.
Są też peruki, takie sceniczne, typowo sceniczne peruki,
dlatego że one mają naprawdę ferie kolorów.
Te włosy są niebieskie, zielone, różowe, rude,
ale w takim nienaturalnym, rudym odcieniu, takim bardzo mocnym.
Są srebrne.
Także od stóp do głów Izabela dbała o ten swój wygląd
i to staraliśmy się pokazać na tej wystawie.
Właśnie ten fenomen, o którym pani powiedziała,
bo tercet na tle polskiej estrady lat 60., 70., 80. myślę,
że częściowo też, był fenomenem, był zjawiskiem.
Nie było chyba tak spójnego zespołu od strony repertuarowej
i wizerunkowej jak tercet.
W każdym detalu to wszystko się zgadzało po prostu.
Dlatego być może mieli taką rzeszę wiernej publiczności,
bo ona czuła ten przekaz, odbierała jako bardzo wiarygodny,
przemawiający do nich.
Na samym początku naszej rozmowy wspomniałyśmy o pewnym rozdźwięku
między głosem krytyki a miłością fanów, tak to chyba możemy nazwać.
Teraz chciałam do tego wrócić i zapytać o status tercetu egzotycznego
na polskiej scenie muzycznej.
No oczywiście trudno jest o tym mówić na przestrzeni kilku dekad,
bo od 63. czy 64. roku oni na scenie byli obecni.
Atmosfera się zmieniała, zmieniała się też ta atmosfera polityczna.
Mam wrażenie, że to był zespół, co do którego właśnie zdania były zawsze
trochę podzielone, że to był zespół, który właściwie nie pozostawiał
nikogo obojętnym.
O właśnie i o to też walczyłyśmy przy tej wystawie.
Byłyśmy przekonane, że ta wystawa albo zachwyci, albo odrzuci.
Zwiedzający, albo się nią zachwyci, lub ją zupełnie odrzuci.
No i są takie głosy, zwłaszcza w starszym pokoleniu,
bo te reminiscencje jednak wracają tych czasów.
Tutaj pani powiedziała o takiej atmosferze politycznej.
Tutaj jest bardzo wiele na rzeczy, jeśli chodzi o obecność tercetu
na polskiej scenie i stosunek krytyki do ich twórczości.
Izabela sama w wielu wywiadach mówiła o tym, że właściwie ich działalność
w Polsce przez wiele lat była, no może nie zakazana,
ale nie potrafię znaleźć właściwego słowa, które by ujęło
tę niechęć krytyki, zaleconą właściwie od czynników odgórnych.
Po prostu tak to odczuwano.
Tak to odczuwali członkowie tercetu egzotycznego.
Ale kiedy dochodziło do koncertów, to nie miało zupełnie żadnego znaczenia,
bo czym innym była ta prasa oficjalna, oficjalnego obiegu i oficjalne opinie,
a czym innym był kontakt z publicznością, który zawsze był wielki, najlepszy,
serdeczny, ciepły.
Izabela bardzo o to dbała.
Zresztą w niedalekiej przeszłości, chyba dwa tygodnie temu,
była tutaj na wycieczce grupa seniorów.
Właściwie można by pomyśleć, że to mogliby być rówieśnicy,
rówieśnicy tego zespołu lub niewiele młodsi od nich.
I nawet wśród nich były podzielone opinie,
tak jak to pani przed chwilą sformułowała.
Są tacy, którzy po prostu niechętnie słuchają nawet tej muzyki,
ale jakby słyszało się w ich opiniach echo tych opinii gazetowych.
Co to za piosenka?
Odrzucajmy to, to jest niedobre, to jest kicz, tego się nie słucha,
to jest żenujące, to wstyd, ale jest też rzesza,
która wraca do tego serdecznie, z pamięcią, zachwycona,
a nawet są osoby, które towarzyszyły koncertom
tercetu egzotycznego w Polsce i mają własne wspomnienia z tym związane
i nawet wskazują na konkretne stroje, konkretne sukienki
i mówią, że pamiętają Izabelę ze sceny w tym stroju, w tamtym stroju,
a pamiętają ją taką, a pamiętają jak śpiewała z córką jeszcze,
a czy córka jeszcze śpiewa ciągle ten repertuar.
Jest mnóstwo osób, dla których ten zespół był ważny
i ich twórczość była ważna.
Ja myślę, że my w ogóle w tej chwili zupełnie inaczej patrzymy
na taką twórczość, bo przecież piosenka polska lat 70.,
nawet ta piosenka, którą nazywamy piosenką środka, taką popową,
jest chyba wyżej notowana wśród zajmujących się tym tematem
niż obecna piosenka, tego obecnego środka mainstreamu.
Teksty nawet tych piosenek zahaczają niemalże o poezję,
więc te zdania myślę będą podzielone, ale młodsze pokolenie
trochę inaczej patrzy przynajmniej na ten wizerunek, na kostium,
na kreację, jak to pani określiła. Tak.
Myślę, że jesteśmy w tej chwili dużo bardziej świadomi tego,
jakim tworem jest artysta na scenie, że jest to kreacja,
a Izabela potrafiła to 50 lat temu już zrobić samodzielnie,
bez sztabu menedżerów, specjalistów od wizerunku.
Ona nad tym pracowała.
Miała przeświadczenie, głębokie wewnętrzne przeświadczenie,
że to jest bardzo ważne dla jej publiczności, bo ona w ten sposób,
dbając o każdy szczegół, każdy detal, nie tylko wokalu,
ona odebrała edukację muzyczną. To była artystka, która występowała
na scenie operetki wrocławskiej, a odebrała edukację muzyczną,
uczyła się gry na skrzypcach, specjalizowała się w altówce.
Więc to nie była osoba, która amatorsko się zajmowała muzyką,
ale równie zawodowo zajęła się swoim wizerunkiem scenicznym,
ponieważ uważała, że jej publiczności należy się szczególny szacunek.
Jeśli chcą przyjść i jej słuchać i słuchać panów w zespole,
to muszą się im przedstawić od jak najlepszej strony.
Swoje najlepsze ja przedstawić.
I myślę, że te słowa są najlepszym zaproszeniem do tego,
żeby po pierwsze trochę pozbyć się być może obiegowych uprzedzeń
dotyczących tercetu egzotycznego i samodzielnie wyrobić sobie zdanie
na temat twórczości tego zespołu, ale też na temat wizerunku scenicznego.
Jest to możliwe dzięki wystawie.
Wystawa nosi tytuł Egzotico, moda tercetu egzotycznego.
Można ją oglądać do końca sierpnia w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.
A dzisiaj o tej ekspozycji, ale też w ogóle o tercecie egzotycznym
zgodziła się opowiedzieć współautorka tego przedsięwzięcia,
pani Kinga Krajewska.
Bardzo pani dziękuję za to spotkanie i za bardzo ciekawą rozmowę.
Choć legendarne domki ze spadzistymi dachami całym pokoleniom kojarzą się z wczasami spędzanymi za miastem, to do tej pory niewiele wiadomo było o ich historii. Brak archiwaliów utrudniał jej odtworzenie i gdyby nie teczka skryta za meblościanką, mogłoby się to w ogóle nie udać. Książka „Brda. Wczasy z fabryki” to… Czytaj dalej o Brda. Wczasy z fabryki
Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
W którym parku najchętniej wypoczywał Juliusz Słowacki? Gdzie mieszkała Maria Skłodowska-Curie? Kto zaczął produkować słynne ratanowe krzesła, które stały się symbolem francuskich kawiarni? Odpowiedzi na te pytania można znaleźć w wydanej niedawno książce pt. „Polski Paryż”. Paryż jest jednym z najchętniej odwiedzanych przez turystki i turystów miast na świecie. Co… Czytaj dalej o Śladami wielkich Polek i Polaków nad Sekwaną
