00:01
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
00:05
Czyli możemy rozmawiać, ale jest Darek, ty bardzo źle siedzisz, ty masz, czemu ty tak nogi trzymasz?
00:09
Ale jak wam trzymać nogi? No nie wiem, jakoś zwarte, ooo.
00:11
Przecież jeszcze tak mam najbardziej zwarte, zwarte.
00:15
Czy wy wszyscy jesteśmy zwarci, gotowi, mamy zwarte nogi i możemy zaczynać?
00:19
Nasi goście pojawili się jeszcze zanim zdążyłam wszystkich przywitać,
00:22
ale powiem w woli ścisłości, że słyszymy się w audycjach kulturalnych,
00:26
podcaście Narodowego Centrum Kultury.
00:28
Ja się nazywam Aleksandra Galant i dzisiaj mam, no chciałam powiedzieć, że trójkę gości,
00:32
ale tak naprawdę czwórkę przedstawię ich.
00:34
To jest Jadwiga i Dariusz Basińscy, których syn od czasu do czasu przemyka w tle,
00:39
a także Jacek Borusiński, czyli Mumio, z którymi spotykam się w bardzo szczególnym momencie,
00:44
ale o tym może za moment.
00:45
Teraz jest przerwa, aha, myślałam, że jest przerwa na jakąś taką piosenkę.
00:48
Nie, witamy w imieniu rodzinnym i w imieniu Mumio.
00:52
Szerdeczne pozdrowienia z dalekiego strumienia, bo jesteśmy właśnie w strumieniu.
00:56
Tutaj jest M-Gok, gdzie rodziły się nasze spektakle niektóre, na przykład Welcome Home Boys
01:00
i to jest miejsce, które nas bardzo inspiruje.
01:05
Dzisiaj robiliśmy tutaj sesję fotograficzną, żeby bardzo wydatnie pokazać swoje twarze
01:11
w mediach wszelkich, które mają promować nasze spektakle w trasie 25 lat Mumio.
01:16
A ja jeszcze chciałbym dodać geograficznie, że jesteśmy również w miejscu,
01:21
w którym w zasadzie nieopodal kręciliśmy produkcję...
01:25
Ceny z życia szkoły, numer 37, imienia Konstantego Ildefonsa Gałczyński.
01:32
A ja uwaga, ja w ogóle zboczę z tematu, którego jeszcze właściwie nie mamy.
01:35
Zgadza się, właśnie miałam powiedzieć, że nie musicie się martwić tym,
01:38
czy mówimy na temat, bo jeszcze go nie wybraliśmy, także śmiało.
01:41
Słuchajcie, ponieważ Konstanty Ildefons Gałczyński jest trudno wymawialny,
01:45
to przypomniała mi się nasza zabawa wakacyjna.
01:47
Olu, cała Polska, żeby grała w to.
01:49
Powtarzamy w tempie, Jola lojalna...
01:52
Nie, nie, nie, nie.
01:53
Ale to jest świetne!
01:55
Puszczamy metronom i to działa.
01:57
Wy mówicie, że to chodzi o to, żeby mówić to coraz szybciej,
01:59
natomiast akurat to sformułowanie to jest dla mnie wyzwanie,
02:02
żeby w ogóle je powiedzieć.
02:05
Lojalna Jola, Jola lojalna.
02:08
Jola lojalna, Jola nielojalna.
02:09
Ale posłuchaj, Olu, wszyscy w tym uczestniczyliśmy
02:11
i wszyscy przekręcaliśmy do tego stopnia,
02:14
że potem nie byliśmy w stanie w ogóle powtórzyć tego lojala...
02:17
Ale w sensie jest ciekawe.
02:19
Lojalna Jola, to by nie robiliśmy.
02:21
Dobrze, uwaga, zrobimy jedną równe, dobrze?
02:24
Ja, Darek, Jacek, ty.
02:26
Ja, Darek, Jacek, ty.
02:28
Nie, ale pani nie chce.
02:29
Pani może spróbować, tylko trochę się niepokoję
02:31
o ewentualny blamasz, no ale...
02:34
Jola lojalna, Jola nielojalna.
02:36
Jola lojalna, Jola nielojalna.
02:39
Jola lojalna, Jola nielojalna.
02:41
Jola lojalna, Jola nie Jola.
02:43
Właśnie o tym mówiłam.
02:44
Myśmy to ćwiczyli i Jola, Jolala, Jola nielojalna.
02:47
I właśnie nasza córka, która miała ogromny problem z tą wymową,
02:51
perfekto panowała Jolę.
02:52
A moja córka z kolei, która w ogóle nie miała z tym problemu,
02:55
jak weszła w tę zabawę, zaczęła mieć gigantyczny problem.
02:58
To nie wiadomo, czy ćwiczyć, czy nie ćwiczyć,
02:59
skoro efekty są tak rozbieżne,
03:01
że jednym się poprawia, a drugim się pogarsza.
03:03
To jest wielki znak zapytania.
03:04
Czyli trzeba testować, trzeba przetestować na sobie,
03:06
a potem może uda się wymyślić, co zrobić z tymi,
03:09
którzy się oduczyli.
03:10
Ale to już może rzeczywiście historia na inną rozmowę,
03:13
bo w tej rozmowie mieliśmy zająć się tym,
03:15
co pojawiło się tylko jeden raz.
03:17
Darku, ty o tym wspomniałeś, o takim jubileuszu.
03:20
To jest 25 lat mumio.
03:22
Ja się bardzo długo zastanawiałam,
03:23
czy 25, 25 lat to jest dużo, czy mało.
03:26
I myślałam sobie o tym,
03:28
że ja miałam już jakiś czas temu 25 lat
03:30
i fajnie byłoby do tego wrócić,
03:32
a z drugiej strony 25 lat to jest też ćwierć wieku.
03:34
No właśnie, bo to jest pytanie, 25 lat, czy to jest dużo?
03:38
Nasze małżeństwo ma 25 lat też, nie?
03:40
No ale widzisz, dla małżeństwa to jest dużo,
03:43
a dla grup, dla nas to jest nie wiadomo.
03:46
Chyba zależy od ilości spektakli.
03:48
Ten spektakl pod tytułem 25 lat mumio,
03:51
o 25 kawałkach polega na tym,
03:52
że my tam gramy 25 kawałków z różnych naszych spektakli.
03:58
I chodzi o to, że okazało się,
04:00
że 25 kawałków to jest bardzo mało,
04:04
jak na to, co zrobiliśmy do tej pory,
04:06
że mieliśmy trudność z tym, żeby to wybrać,
04:08
że było 25 kawałków,
04:09
bo chcieliśmy i ten, i jeszcze ten, i jeszcze ten,
04:11
a jeszcze zrobiliśmy nowe,
04:12
więc okazuje się, że to jest mało.
04:15
Wspomnieliście, że to można liczyć liczbą występów.
04:18
I zastanawiam się, czy wyszacujecie,
04:20
ile razy występowaliście,
04:21
ile razy pojawiliście się na scenie,
04:23
no bo na pewno nie 25.
04:24
Ja miałem kiedyś taką wielką ambicję,
04:27
nawet do tej pory trzymam stare terminarze,
04:30
żeby właśnie te spektakle policzyć.
04:32
Uwaga, może być 25, prawda?
04:34
Nie, nie, na pewno, na pewno zdecydowanie
04:38
już sięgnęliśmy ponad tysiąca spektakl.
04:43
Ale którego spektaklu?
04:45
Każdych wszystkich.
04:45
Wszystkich, to już grubo ponad tysiąc.
04:47
No grubo ponad tysiąc,
04:48
ale jak już był ten tysiąc,
04:50
to już przestałem trochę liczyć,
04:51
bo mi się to wszystko,
04:52
nie wiem, czy tam będzie tysiąc, dwieście.
04:55
Po listu podzielę to przez dwadzieścia pięć.
04:57
Co teraz ci wyjdzie?
04:58
Matematyka, matematyka.
04:59
Na przykład ja mam 51 lat,
05:01
czyli to prawie jest połowa mojego życia, tak?
05:05
że jednak jak tak sobie pomyślę,
05:06
że to jest połowa mojego życia,
05:07
to myślę, że to jest dużo.
05:08
A dla Oli to jest tym bardziej dużo,
05:11
bo podejrzewam, że jeszcze nie ma dwudziestu pięciu.
05:12
Przyznałam się do tego,
05:13
że niestety już to minęło,
05:14
więc chciałabym w to brnąć,
05:16
ale niestety nie mogę.
05:18
Czyli wiemy, że kiedyś przekroczyliście
05:20
liczbę tysiąca występów,
05:21
a pamiętacie pierwszy?
05:24
To był w kawiarence naszej?
05:26
No pierwszy to był w kawiarence dla przyjaciół,
05:29
ale pierwszy publiczny.
05:31
Bo my dawno, dawno temu w Katowicach
05:33
na Uniwersytecie Śląskim
05:34
prowadziliśmy taką kawiarenkę
05:37
i w tej kawiarence sprzedawaliśmy
05:39
różne tosty, herbaty, kawy.
05:42
I batoniki, co było dla mnie z głupą,
05:43
bo one były jakby w cenie hurtowej.
05:48
Pamiętam, że tost Jucha Mieto
05:51
na przykład był z kiełbasą.
05:53
Emerson Fittipaldi był z salami.
05:55
W każdym bądź razie.
05:58
No i tak się nie mówi.
06:00
Ja bardzo serdecznie przepraszam
06:01
panią i wszelkich słuchaczy.
06:04
Gdyś prowadziłem ich w błąd.
06:06
Bądź bardzo przykro.
06:10
Bije się tutaj w mą piersi.
06:14
To nie była moja piersi,
06:18
zostawaliśmy w tej kawiarence
06:20
i tam przygotowywaliśmy premierę.
06:23
Zrobiliśmy sobie taką scenę
06:26
Tam było pianino Kasi Kowalskiej.
06:28
Nie tej, ale było napisane na nim
06:30
Bo rzeczywiście ta Kasia Kowalska
06:31
była właścicielką, tylko inna.
06:33
I tam zagraliśmy pierwszy spektakl,
06:35
który też miał bardzo dużo kawałków
06:37
i później z tymi znajomymi
06:39
naszymi, którzy oglądali ten spektakl,
06:41
robiliśmy ogromną selekcję.
06:46
Ale wiesz co, wydaje mi się,
06:47
też nie do końca pasuje do tego.
06:49
Troszeczkę poobrzymiłem tą selekcję.
06:51
Ale nie była aż tak ogromna.
06:52
Nie, bo skupmy się na to.
06:54
Ogromny to był kłopot z zasłonami.
06:56
Wymyśliliśmy taką tam w tej kawiarni
06:58
stanografii, że były takie dechy ponabijane
07:01
Kłopotu z tym było mnóstwo.
07:02
Ale proszę Państwa,
07:04
kłopotu, ale też finansowego,
07:05
bo to nas prawie zabiło finansowo.
07:08
Jak również dziekana,
07:11
dyrektorat jak zobaczył nowy wystrój
07:14
kawiarni, też nie był zachwycony.
07:16
No takie były początki,
07:18
a potem to już wszystko z górki, prawda?
07:20
Później zagraliśmy w Teatrze Kores
07:22
na Placu Sejmu Śląskiego.
07:24
I tam, proszę Państwa,
07:25
też jest pełno jakby ciemnych takich kotar.
07:27
Mówiliście wcześniej o nazwach tostów,
07:30
które sprzedawaliście w tej rzeczonej,
07:32
słynnej kawiarence.
07:33
I to jest może moment,
07:34
żeby Was zapytać również o nazwę,
07:36
ale nazwę Waszej grupy.
07:38
Wystartowaliśmy jako Teatr Epty A,
07:40
gdyż uważaliśmy się absolutnie
07:42
za grupę teatralną.
07:48
Jakby ten spektakl pierwszy
07:49
pod tytułem Kabaret Mumio
07:53
podobną trochę do właśnie
07:55
Teatru Witkacego w Zakopanem.
07:57
Na przykład Teatr Witkacego
07:58
zrobił Kabaret Voltaire
07:59
i my też tak chcieliśmy,
08:01
że Teatr Epty A robi Kabaret Mumio,
08:03
czyli jakby robi spektakl,
08:05
który jest w konwencji kabaretowej,
08:07
ale jednak robi ten spektakl teatr.
08:10
No bo trzeba powiedzieć,
08:11
że my wyraszamy z Teatru Gugalanders z kolei,
08:13
który robił spektakle dramatyczne,
08:14
wszystkie były oparte o tekst literacki,
08:20
to było od Szekspira
08:21
do jakiegoś Bichnera,
08:23
czy tam różne rzeczy.
08:24
I to są nasze korzenie.
08:25
To są nasze korzenie.
08:26
Dlatego też decydowanie
08:28
ten warsztat teatralny
08:29
i samo podejście do materii scenicznej
08:32
jest nam właśnie takie bliskie.
08:34
No a potem się już się potoczyło,
08:37
Ale skąd nazwam Mumio?
08:39
Bo jeśli Kabaret Mumio,
08:42
Ja mam to powiedzieć?
08:43
Tak, bo to jest twoja historia.
08:44
Bo my jeszcze wcześniej
08:45
z Dariuszem Rządkowskim
08:47
i jakimś Tomaszem Skorupą
08:48
robiliśmy takie różne nasze działania
08:50
improwizowane na scenie.
08:51
Kiedyś zagraliśmy gdzieś
08:53
spontaniczny spektakl
08:57
Bardzo dostaliśmy duże brawa.
08:59
ale nie mieliśmy nazwy
09:00
zupełnie chyba jeszcze.
09:01
I szliśmy po mieście.
09:03
To był randek następnego dnia.
09:05
Byliśmy trochę zmęczeni,
09:06
jak to po takim spektaklu.
09:08
I nagle zobaczyliśmy sklep
09:10
ze zdrową tak zwaną żywnością.
09:11
One wtedy nie były tak częste
09:13
na ulicy Kościuszki w Katowicach.
09:16
I tam były najróżniejsze,
09:18
Bardzo niektóre podejrzane,
09:21
Jakieś dyndadełka takie radiostezyjne,
09:24
Ale oprócz tego było coś tak bardzo
09:26
małego i skromnego,
09:27
podpisane jednak bardzo mocno.
09:29
To była taka malutka saszeteczka,
09:32
To wyglądało nijak,
09:36
Ze skału jest ta krew pozyskiwana.
09:41
to tam gdzieś zdrapują ze skał.
09:44
albo pakują tą maź.
09:47
pomaga na wszystko.
09:48
Ale samo mumio nam się tak spodobało,
09:50
bo to jest takie bezbronne.
09:52
które w ogóle nie ma pretensji
09:54
do bycia czymś mocnym,
09:57
tylko po prostu jest takim mumiem.
09:58
Bardzo przyjaznym czymś.
10:04
czyli życie daje, prawda?
10:07
Tak się nazwaliśmy.
10:14
Jest to urzekająca historia,
10:17
że rzeczywiście słowo mumio
10:20
tak się z czymś takim malutkim kojarzy,
10:23
że mumio jest panaceum
10:26
czy kiedy rozmawiacie z widzami,
10:28
którzy przychodzą na wasze występy,
10:30
czy oni czasem nie sugerują,
10:31
że faktycznie wasze występy
10:33
są takim trochę lekiem
10:34
na te różne smutki,
10:36
na te różne codzienne problemy,
10:38
co się dzieje w kraju i na świecie,
10:42
przez 25 lat było sporo
10:43
i rzeczywiście w taki sposób,
10:46
często się do nich odnosiliście.
10:48
Mówi Jadwiga Basińska.
10:50
nie powiedziałam do niczego.
10:52
że rzeczywiście zdarzało się,
10:56
że tak ludzie do nas mówią,
10:57
że to jest właśnie takie
10:59
oczyszczające złe słowo,
11:00
ale że właśnie człowiek się tak absolutnie
11:02
że jest to panaceum i...
11:05
Katarzys, takie słowo też słyszeliśmy,
11:07
ale dokładnie jest tak,
11:10
taką jedną historię.
11:17
że naprawdę był w depresji.
11:20
Leżał w tej depresji
11:27
jakieś życie i nadzieję,
11:28
to były te nasze numery.
11:31
kiedy słyszymy reakcje,
11:34
czasami oczywiście,
11:41
właśnie jakby ilościowo,
11:43
tylko bardzo zważamy
11:46
na reakcje jakościowe.
11:49
że na naszym spektaklu
11:52
reakcje nieokiełznane
11:56
Tak zwane uwolnienie śmiechu.
11:58
nie wiem, czy śmiechu nawet,
11:59
bo trudno to nazwać śmiechem.
12:01
To są czasami takie
12:04
ale na pewno są to reakcje,
12:06
które są szalenie uwalniane,
12:12
no jak mówimy o widzach.
12:13
Ale są też widzowie,
12:14
chcę to powiedzieć wyraźnie.
12:16
Ja, tutaj koleżanka
12:19
nie są rodzeństwem,
12:20
to już od razu dementuję.
12:24
stara szkoła naprawdę teatralna,
12:26
nie patrzeć na widza,
12:27
tylko ponad głowami.
12:28
A zawsze widzisz te reakcje.
12:29
Ja widziałem takie sytuacje,
12:31
na przykład uwolnioną panią,
12:33
z jakiejś radości komicznej,
12:36
a obok jest prawdopodobnie
12:41
Tak się dzisiaj mówi,
12:46
i wręcz przerażony,
12:47
bo do niego to nie dociera.
12:49
trzeba powiedzieć jasno,
12:50
też są takie reakcje.
12:52
I przepraszamy za ten przykład
12:55
który się nie śmieje,
12:57
Szymon Majewski to pytanie,
12:59
kto uwalnia się szybciej
13:00
i kto się śmieje szybciej
13:03
odpowiedzieliśmy kobiety,
13:05
bo tak to jest rzeczywiście,
13:07
ale jeszcze mieliśmy
13:08
takie niesamowite informacje,
13:10
jeszcze do tej pory to mamy,
13:12
kto pracuje w korporacji
13:14
albo w jakimś zakładzie pracy
13:15
albo w jakiejś firmie
13:16
albo w jakimś biurze,
13:19
robią sobie w przerwie
13:19
takie sesje oglądania
13:22
W momencie kryzysowym
13:24
kiedy nic nie przychodzi
13:26
kiedy coś nie idzie
13:27
albo jest jakieś napięcie,
13:30
czteryści minut oglądają reklamy
13:31
i wtedy zyskują pewien dystans
13:34
i siadają z powrotem do pracy.
13:36
I to jest w ogóle niesamowite.
13:37
rzeczywiście często się odbywały
13:38
w takiej sytuacji salonowo,
13:40
w salonu telefonu komórkowej
13:43
Dlatego to ich tak też interesowało.
13:47
Zresztą a propos tych reklam,
13:49
chyba najmilsze to,
13:51
że pracownicy w salonach
13:52
tej sieci telefonu komórkowej
13:54
byli strasznie zadowoleni,
13:56
że pracują właśnie w tej sieci.
13:58
Zaczęli się utożsamiać
13:59
ze swoją siecią telefonii.
14:02
A propos tych reklam,
14:03
ja sobie pomyślałam,
14:07
kilkukrotnie pozbywało się łatki,
14:09
która się gdzieś pojawiała,
14:10
bo była taka łatka kabaretu,
14:12
że jesteście kabaretem
14:14
że o tym już w tej chwili
14:17
No i właśnie te reklamy,
14:18
które też tak przylgnęły
14:19
Wasze występy reklamowe,
14:21
może nawet takie wspomnienie
14:22
związane z tą siecią,
14:24
ale też się tego pozbyliście.
14:25
A to wcale nie jest takie proste,
14:27
Ale my wcale nie chcieliśmy
14:30
co nas bardzo cieszy.
14:32
Absolutnie z przyjemnością.
14:33
Czasami sami sobie oglądamy
14:38
się z tym dobrze czujemy.
14:39
Tam nie czuliśmy kompromisu.
14:40
Tam były pewne mini kompromisy,
14:43
zawrzeć informacje produktowe
14:45
w jakiejś reklamie.
14:47
żeby one nie były nachalne.
14:48
Niemniej jednak reklamy
14:50
niekoniecznie chcemy się
14:52
Natomiast od tego słowa kabaret
14:53
z przyjemnością się odklejamy,
14:55
bo kabaret jednak dotyka
14:56
przynajmniej ten dzisiejszy
14:58
bardzo teraźniejszości,
14:59
komentuje rzeczywistość
15:00
i często jest agresywny,
15:02
to znaczy parodiuje
15:03
jakieś konkretne postaci
15:06
nie właśnie tym takim
15:08
mumiowym nazwijmy go,
15:10
taka gumowa zabawka,
15:13
tylko jest taki dosyć właśnie
15:17
Bo my to też często odczuwamy,
15:21
jakby wydaje mi się,
15:22
że otwierają się przed nami
15:23
ciągle jakby nowe możliwości,
15:25
nawet sam fakt zrobienia
15:28
i Twórczości Gałczyńskiego,
15:31
też nasze propozycje
15:33
Jacek teraz zagrał w filmie,
15:35
który będzie już za po roku.
15:36
Darek, pewien projekt muzyczny
15:38
że jakby w różnych dziedzinach
15:41
możemy funkcjonować
15:42
i na nowo je czy odkrywać,
15:45
bo to jest już coś innego.
15:47
Często się spotykamy
15:51
i oni zadają właśnie
15:56
I odpowiedzi są bardzo różne.
15:58
No właśnie jedni ze spektakli,
16:02
z jakiejś innej aktywności,
16:04
więc to chyba też trochę
16:05
to jest z tym związane,
16:09
w różnych przestrzeniach.
16:11
rzeczywiście jest o tyle
16:12
też dla nas trudne,
16:15
na przykład reżyserzy,
16:19
właśnie z tego słowa,
16:21
że jesteśmy absolutnie w stanie
16:22
zagrać poważną rolę,
16:23
zagrać coś dramatycznego,
16:25
w ogóle filmowo się dobrze czujemy
16:33
puenta tej rozmowy,
16:35
nie chciała jej kończyć.
16:37
Kilkukrotnie mówiliście
16:39
którzy Was inspirowali,
16:41
które podejmowaliście,
16:42
o tekstach czy sztukach.
16:44
Mówiliście o filmach,
16:47
o różnych projektach muzycznych
16:48
czy nawet fotograficznych.
16:51
jest jakieś wyzwanie,
16:54
którego bardzo chcielibyście
17:04
tragikomicznym podobno,
17:05
chociaż ja myślałem,
17:06
że to jest bardziej
17:08
trochę komiczny jest.
17:10
tylko tragedii czemuś,
17:12
że delikatny komisem
17:14
że to się jeszcze bardziej
17:15
Komis jest najwyżej.
17:17
Ja jestem w trakcie
17:18
rozkręcania projektu muzycznego,
17:20
już mamy zakontraktowane
17:21
granie na festiwalu
17:22
piosenki aktorskiej
17:25
zawsze ogromne marzenie,
17:29
Jadzia też niebawem
17:30
będzie grała w filmach,
17:31
to jest dla Jadzierza
17:33
ale ja już to mogę zdradzić.
17:36
wspaniały program muzyczny,
17:38
To jest też dla Jadzi
17:39
jeszcze niewiadome,
17:44
Chłopaków na wiosnę
17:47
Jeszcze nowy spektakl.
17:48
Jacek w nowej odsłonie,
17:49
w nowym roku filmowej,
17:52
Darek w nowej odsłonie,
17:54
który jest absolutnie
17:56
I teraz jak powiedzieć,
17:58
typowo muzyczny zespół,
18:01
Tylko powolutku odkrywamy kartę,
18:03
ale to wszystko w przyszłym roku
18:07
naprawdę na półmetku
18:10
tak jak Darek powiedział,
18:11
są już kontraktowane
18:13
i będą także nowe rzeczy.
18:16
Czekamy na nowe rzeczy.
18:17
Na razie zapraszamy
18:19
do obejrzenia programu
18:24
a także o 25 latach
18:26
swojej działalności artystycznej
18:29
Mumio, czyli Jadwiga
18:30
i Dariusz Basińscy,
18:31
a także Jacek Borusiński.
18:33
Bardzo wam dziękuję