Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Teatr 25 lat Mumio w 25 kawałkach

25 lat Mumio w 25 kawałkach

Aleksandra Galant 14 września 2023
25 lat Mumio w 25 kawałkach

Mumio, czyli jedna z najoryginalniejszych polskich formacji artystycznych, obchodzi w tym roku jubileusz 25-lecia istnienia. Z tej okazji artyści przygotowali program „25 lat Mumio w 25 kawałkach”, w którym przypominają fragmenty swoich spektakli oraz prezentują premierowe numery.

Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej.

Mumio to sceniczne szaleństwo – inscenizacyjne, literackie i muzyczne. Uwielbiają wszelkie ludzkie potknięcia i niezręczności. Nie wyśmiewają ich jednak, ale podchodzą do nich z zainteresowaniem i prezentują w spektaklach przy pomocy doskonałego warsztatu aktorskiego.

Aktorzy Jadwiga i Dariusz Basińscy oraz Jacek Borusiński po doświadczeniach z repertuarem dramatycznym, stworzyli projekt autorski. Wtedy, jeszcze jako Teatr Epty-a, wystawili w 1998 roku spektakl pt. „Kabaret Mumio”. Grupa wkrótce po debiucie, została nazwana jednym z największych odkryć polskiej sceny. Artyści odnajdują się w najróżniejszych formach: filmach, spektaklach, projektach muzycznych i fotograficznych. Tworzą repertuar autorski, a także sięgają po teksty klasyków: Szekspira, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego czy Jeremiego Przybory.

Z inicjatywy NCK artyści Mumio przygotowali program oparty na twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.

Po 25 latach Mumio sięga do swojej historii i prezentuje 25 najlepszych kawałków z 25 lat twórczości grupy. Wzbogaca je jednak o zupełnie nowe propozycje, pełne błyskotliwych obserwacji i niezwykłego poczucia humoru.

W rozmowie z Aleksandrą Galant opowiedzieli m.in. skąd wzięła się nazwa „Mumio” i w jakich okolicznościach po raz pierwszy wystąpili z programem „Kabaret Mumio”. Zdradzili też, jaka jest ich ulubiona wakacyjna gra i ile razy pojawili się już na scenie.

Najbliższe spektakle odbędą się w Warszawie (22.09), Gdyni (23.09) oraz Koszalinie (24.09).

Zdjęcia: Mumio

25 lat Mumio w 25 kawałkach – transkrypcja podcastu

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
Czyli możemy rozmawiać, ale jest Darek, ty bardzo źle siedzisz, ty masz, czemu ty tak nogi trzymasz?
Ale jak wam trzymać nogi? No nie wiem, jakoś zwarte, ooo.
Przecież jeszcze tak mam najbardziej zwarte, zwarte.
No tak, jesteśmy.
Czy wy wszyscy jesteśmy zwarci, gotowi, mamy zwarte nogi i możemy zaczynać?
Nasi goście pojawili się jeszcze zanim zdążyłam wszystkich przywitać,
ale powiem w woli ścisłości, że słyszymy się w audycjach kulturalnych,
podcaście Narodowego Centrum Kultury.
Ja się nazywam Aleksandra Galant i dzisiaj mam, no chciałam powiedzieć, że trójkę gości,
ale tak naprawdę czwórkę przedstawię ich.
To jest Jadwiga i Dariusz Basińscy, których syn od czasu do czasu przemyka w tle,
a także Jacek Borusiński, czyli Mumio, z którymi spotykam się w bardzo szczególnym momencie,
ale o tym może za moment.
Teraz jest przerwa, aha, myślałam, że jest przerwa na jakąś taką piosenkę.
Nie, witamy w imieniu rodzinnym i w imieniu Mumio.
Szerdeczne pozdrowienia z dalekiego strumienia, bo jesteśmy właśnie w strumieniu.
Tutaj jest M-Gok, gdzie rodziły się nasze spektakle niektóre, na przykład Welcome Home Boys
i to jest miejsce, które nas bardzo inspiruje.
Dzisiaj robiliśmy tutaj sesję fotograficzną, żeby bardzo wydatnie pokazać swoje twarze
w mediach wszelkich, które mają promować nasze spektakle w trasie 25 lat Mumio.
A ja jeszcze chciałbym dodać geograficznie, że jesteśmy również w miejscu,
w którym w zasadzie nieopodal kręciliśmy produkcję...
Ceny z życia szkoły, numer 37, imienia Konstantego Ildefonsa Gałczyński.
A ja uwaga, ja w ogóle zboczę z tematu, którego jeszcze właściwie nie mamy.
Zgadza się, właśnie miałam powiedzieć, że nie musicie się martwić tym,
czy mówimy na temat, bo jeszcze go nie wybraliśmy, także śmiało.
Słuchajcie, ponieważ Konstanty Ildefons Gałczyński jest trudno wymawialny,
to przypomniała mi się nasza zabawa wakacyjna.
Olu, cała Polska, żeby grała w to.
Powtarzamy w tempie, Jola lojalna...
Nie, nie, nie, nie.
Ale to jest świetne!
Coraz szybciej.
Puszczamy metronom i to działa.
Wy mówicie, że to chodzi o to, żeby mówić to coraz szybciej,
natomiast akurat to sformułowanie to jest dla mnie wyzwanie,
żeby w ogóle je powiedzieć.
Jak to jest?
Lojalna Jola, Jola lojalna.
Coś strasznego.
Jola lojalna, Jola nielojalna.
Ale posłuchaj, Olu, wszyscy w tym uczestniczyliśmy
i wszyscy przekręcaliśmy do tego stopnia,
że potem nie byliśmy w stanie w ogóle powtórzyć tego lojala...
O, Jola, Jola.
Ale w sensie jest ciekawe.
Lojalna Jola, to by nie robiliśmy.
Dobrze, uwaga, zrobimy jedną równe, dobrze?
Ja, Darek, Jacek, ty.
Ja, Darek, Jacek, ty.
Nie, ale pani nie chce.
Pani może spróbować, tylko trochę się niepokoję
o ewentualny blamasz, no ale...
Trzy, cztery.
Jola lojalna, Jola nielojalna.
Jola lojalna, Jola nielojalna.
Jola lojalna, Jola nielojalna.
Jola lojalna, Jola nie Jola.
Właśnie o tym mówiłam.
Myśmy to ćwiczyli i Jola, Jolala, Jola nielojalna.
I właśnie nasza córka, która miała ogromny problem z tą wymową,
perfekto panowała Jolę.
A moja córka z kolei, która w ogóle nie miała z tym problemu,
jak weszła w tę zabawę, zaczęła mieć gigantyczny problem.
To nie wiadomo, czy ćwiczyć, czy nie ćwiczyć,
skoro efekty są tak rozbieżne,
że jednym się poprawia, a drugim się pogarsza.
To jest wielki znak zapytania.
Czyli trzeba testować, trzeba przetestować na sobie,
a potem może uda się wymyślić, co zrobić z tymi,
którzy się oduczyli.
Ale to już może rzeczywiście historia na inną rozmowę,
bo w tej rozmowie mieliśmy zająć się tym,
co pojawiło się tylko jeden raz.
Darku, ty o tym wspomniałeś, o takim jubileuszu.
To jest 25 lat mumio.
Ja się bardzo długo zastanawiałam,
czy 25, 25 lat to jest dużo, czy mało.
I myślałam sobie o tym,
że ja miałam już jakiś czas temu 25 lat
i fajnie byłoby do tego wrócić,
a z drugiej strony 25 lat to jest też ćwierć wieku.
No właśnie, bo to jest pytanie, 25 lat, czy to jest dużo?
Nasze małżeństwo ma 25 lat też, nie?
No ale widzisz, dla małżeństwa to jest dużo,
a dla grup, dla nas to jest nie wiadomo.
Chyba zależy od ilości spektakli.
Ten spektakl pod tytułem 25 lat mumio,
o 25 kawałkach polega na tym,
że my tam gramy 25 kawałków z różnych naszych spektakli.
I nowe kawałki.
I nowe też, nowe.
I chodzi o to, że okazało się,
że 25 kawałków to jest bardzo mało,
jak na to, co zrobiliśmy do tej pory,
że mieliśmy trudność z tym, żeby to wybrać,
że było 25 kawałków,
bo chcieliśmy i ten, i jeszcze ten, i jeszcze ten,
a jeszcze zrobiliśmy nowe,
więc okazuje się, że to jest mało.
Wspomnieliście, że to można liczyć liczbą występów.
I zastanawiam się, czy wyszacujecie,
ile razy występowaliście,
ile razy pojawiliście się na scenie,
no bo na pewno nie 25.
Ja miałem kiedyś taką wielką ambicję,
nawet do tej pory trzymam stare terminarze,
żeby właśnie te spektakle policzyć.
Uwaga, może być 25, prawda?
Nie, nie, na pewno, na pewno zdecydowanie
już sięgnęliśmy ponad tysiąca spektakl.
Który?
Oczywiście.
Ale którego spektaklu?
Pierwszego?
Każdych wszystkich.
Wszystkich, to już grubo ponad tysiąc.
No grubo ponad tysiąc,
ale jak już był ten tysiąc,
to już przestałem trochę liczyć,
bo mi się to wszystko,
nie wiem, czy tam będzie tysiąc, dwieście.
To jest dużo?
Po listu podzielę to przez dwadzieścia pięć.
Co teraz ci wyjdzie?
Matematyka, matematyka.
Na przykład ja mam 51 lat,
czyli to prawie jest połowa mojego życia, tak?
I wydaje mi się,
że jednak jak tak sobie pomyślę,
że to jest połowa mojego życia,
to myślę, że to jest dużo.
A dla Oli to jest tym bardziej dużo,
bo podejrzewam, że jeszcze nie ma dwudziestu pięciu.
Przyznałam się do tego,
że niestety już to minęło,
więc chciałabym w to brnąć,
ale niestety nie mogę.
Czyli wiemy, że kiedyś przekroczyliście
liczbę tysiąca występów,
a pamiętacie pierwszy?
Ale zależy jaki.
To był w kawiarence naszej?
No pierwszy to był w kawiarence dla przyjaciół,
ale pierwszy publiczny.
Bo my dawno, dawno temu w Katowicach
na Uniwersytecie Śląskim
prowadziliśmy taką kawiarenkę
i w tej kawiarence sprzedawaliśmy
różne tosty, herbaty, kawy.
I batoniki, co było dla mnie z głupą,
bo one były jakby w cenie hurtowej.
Ja mówię sobie,
brać na kreskę.
Różne nazwy były.
Pamiętam, że tost Jucha Mieto
na przykład był z kiełbasą.
Emerson Fittipaldi był z salami.
W każdym bądź razie.
Po...
No i tak się nie mówi.
Bądź.
Ja bardzo serdecznie przepraszam
panią i wszelkich słuchaczy.
Gdyś prowadziłem ich w błąd.
Bądź.
Bądź bardzo przykro.
Bije się tutaj w mą piersi.
To nie była moja.
To nie była moja piersi,
tylko kolegi.
Po tej sprzedaży
zostawaliśmy w tej kawiarence
i tam przygotowywaliśmy premierę.
Zrobiliśmy sobie taką scenę
z pianinem.
Tam było pianino Kasi Kowalskiej.
Tak.
Nie tej, ale było napisane na nim
Kasia Kowalska.
Bo rzeczywiście ta Kasia Kowalska
była właścicielką, tylko inna.
I tam zagraliśmy pierwszy spektakl,
który też miał bardzo dużo kawałków
i później z tymi znajomymi
naszymi, którzy oglądali ten spektakl,
robiliśmy ogromną selekcję.
Sondę, nie sondę.
Wybór.
Wybór.
Ale wiesz co, wydaje mi się,
że słowo ogromna
też nie do końca pasuje do tego.
Tak?
Troszeczkę poobrzymiłem tą selekcję.
Ogromną selekcję.
Ale nie była aż tak ogromna.
Nie, bo skupmy się na to.
Ogromny to był kłopot z zasłonami.
Wymyśliliśmy taką tam w tej kawiarni
stanografii, że były takie dechy ponabijane
i takie kurtyny.
Kłopotu z tym było mnóstwo.
Ale proszę Państwa,
kłopotu, ale też finansowego,
bo to nas prawie zabiło finansowo.
Jak również dziekana,
dyrektorat,
dyrektorat jak zobaczył nowy wystrój
kawiarni, też nie był zachwycony.
No takie były początki,
a potem to już wszystko z górki, prawda?
Później zagraliśmy w Teatrze Kores
na Placu Sejmu Śląskiego.
I tam, proszę Państwa,
też jest pełno jakby ciemnych takich kotar.
Mówiliście wcześniej o nazwach tostów,
które sprzedawaliście w tej rzeczonej,
słynnej kawiarence.
I to jest może moment,
żeby Was zapytać również o nazwę,
ale nazwę Waszej grupy.
Wystartowaliśmy jako Teatr Epty A,
gdyż uważaliśmy się absolutnie
za grupę teatralną.
I tak uważaliśmy.
My nią jesteśmy.
No tak, tak, tak.
Jakby ten spektakl pierwszy
pod tytułem Kabaret Mumio
miał taką formułę
podobną trochę do właśnie
Teatru Witkacego w Zakopanem.
Na przykład Teatr Witkacego
zrobił Kabaret Voltaire
i my też tak chcieliśmy,
że Teatr Epty A robi Kabaret Mumio,
czyli jakby robi spektakl,
który jest w konwencji kabaretowej,
ale jednak robi ten spektakl teatr.
No bo trzeba powiedzieć,
że my wyraszamy z Teatru Gugalanders z kolei,
który robił spektakle dramatyczne,
wszystkie były oparte o tekst literacki,
gotowy, napisany.
To były komedie,
to były dramaty,
to było od Szekspira
przez Eurypidesa
do jakiegoś Bichnera,
czy tam różne rzeczy.
I to są nasze korzenie.
To są nasze korzenie.
Dlatego też decydowanie
ten warsztat teatralny
i samo podejście do materii scenicznej
jest nam właśnie takie bliskie.
No a potem się już się potoczyło,
jak się potoczyło.
Ale skąd nazwam Mumio?
Bo jeśli Kabaret Mumio,
to skąd Mumio?
Proszę, Darek.
Ja mam to powiedzieć?
Tak, bo to jest twoja historia.
Bo my jeszcze wcześniej
z Dariuszem Rządkowskim
i jakimś Tomaszem Skorupą
robiliśmy takie różne nasze działania
improwizowane na scenie.
Kiedyś zagraliśmy gdzieś
spontaniczny spektakl
zupełnie na dziko
w Oświęcimiu.
Bardzo dostaliśmy duże brawa.
I wtedy,
ale nie mieliśmy nazwy
zupełnie chyba jeszcze.
I szliśmy po mieście.
To był randek następnego dnia.
Byliśmy trochę zmęczeni,
jak to po takim spektaklu.
I nagle zobaczyliśmy sklep
ze zdrową tak zwaną żywnością.
One wtedy nie były tak częste
na ulicy Kościuszki w Katowicach.
I tam były najróżniejsze,
dziwne produkty.
Bardzo niektóre podejrzane,
bardzo dziwaczne.
Jakieś dyndadełka takie radiostezyjne,
takie głupoty.
Ale oprócz tego było coś tak bardzo
małego i skromnego,
podpisane jednak bardzo mocno.
To była taka malutka saszeteczka,
taki woreczek.
To wyglądało nijak,
ale było napisane
mumio krew skał.
Ze skału jest ta krew pozyskiwana.
I rzeczywiście,
i w Himalajali,
i w Kaukazie
to tam gdzieś zdrapują ze skał.
Potem to proszkują
albo pakują tą maź.
Ona jest panaceą,
pomaga na wszystko.
Ale samo mumio nam się tak spodobało,
bo to jest takie bezbronne.
To jest słowo,
które w ogóle nie ma pretensji
do bycia czymś mocnym,
odważnym,
jakimś takim,
tylko po prostu jest takim mumiem.
Bardzo przyjaznym czymś.
Jest panaceum,
jest krwią,
czyli życie daje, prawda?
I stąd to mumio.
Tak się nazwaliśmy.
Jest to urzekająca historia,
również dlatego,
że rzeczywiście słowo mumio
budzi sympatię,
tak się z czymś takim malutkim kojarzy,
ale też mówicie,
że mumio jest panaceum
i zastanawiam się,
czy kiedy rozmawiacie z widzami,
którzy przychodzą na wasze występy,
czy oni czasem nie sugerują,
że faktycznie wasze występy
są takim trochę lekiem
na te różne smutki,
na te różne codzienne problemy,
ale też na to,
co się dzieje w kraju i na świecie,
bo tych wydarzeń
przez 25 lat było sporo
i rzeczywiście w taki sposób,
bez wyśmiewania,
często się do nich odnosiliście.
Mówi Jadwiga Basińska.
No bo ja jeszcze
nie powiedziałam do niczego.
Olu, to jest tak,
że rzeczywiście zdarzało się,
zdarza się.
To często,
że tak ludzie do nas mówią,
że to jest właśnie takie
oczyszczające złe słowo,
ale że właśnie człowiek się tak absolutnie
wyluzowuje,
że jest to panaceum i...
Katarzys.
Katarzys, takie słowo też słyszeliśmy,
ale dokładnie jest tak,
jak mówisz.
Chciałem już dodać
taką jedną historię.
Kiedyś jakiś widz
właśnie przyszedł
po spektaklu
i powiedział,
że naprawdę był w depresji.
Leżał w tej depresji
ileś tam czasu
i mówi,
że naprawdę to,
co go wyciągało
i to, co mu dawało
jakieś życie i nadzieję,
to były te nasze numery.
I w momencie,
kiedy słyszymy reakcje,
czasami oczywiście,
bo czasami one są
większe, mniejsze,
ale na pewno
my nie mierzymy
tych reakcji
właśnie jakby ilościowo,
tylko bardzo zważamy
na reakcje jakościowe.
Chodzi o to,
że na naszym spektaklu
występują naprawdę
reakcje nieokiełznane
bardzo często.
Tak zwane uwolnienie śmiechu.
Uwolnienie,
nie wiem, czy śmiechu nawet,
bo trudno to nazwać śmiechem.
To są czasami takie
bycia jakieś,
ale na pewno są to reakcje,
które są szalenie uwalniane,
nas i widzów,
ale widzów,
no jak mówimy o widzach.
Ale są też widzowie,
chcę to powiedzieć wyraźnie.
Ja, tutaj koleżanka
i kolega patrzą,
oni patrzą,
nie są rodzeństwem,
to już od razu dementuję.
Patrzą,
widzą widzów,
a ja,
stara szkoła naprawdę teatralna,
nie patrzeć na widza,
tylko ponad głowami.
A zawsze widzisz te reakcje.
Ja widziałem takie sytuacje,
na przykład uwolnioną panią,
która wyje
z jakiejś radości komicznej,
a obok jest prawdopodobnie
mąż,
albo no...
Partner.
Tak się dzisiaj mówi,
że partner,
który na przykład
absolutnie jest
zezorientowany,
przerażony,
i wręcz przerażony,
bo do niego to nie dociera.
Też są takie,
trzeba powiedzieć jasno,
też są takie reakcje.
I przepraszamy za ten przykład
kobiety,
która się śmieje,
mężczyzny,
który się nie śmieje,
ale prawdą jest,
zadał nam kiedyś
Szymon Majewski to pytanie,
kto uwalnia się szybciej
i kto się śmieje szybciej
i razem,
chórem,
łącznie z Szymonem
odpowiedzieliśmy kobiety,
bo tak to jest rzeczywiście,
ale jeszcze mieliśmy
takie niesamowite informacje,
jeszcze do tej pory to mamy,
że zdarza się,
że ktoś,
kto pracuje w korporacji
albo w jakimś zakładzie pracy
albo w jakiejś firmie
albo w jakimś biurze,
pracownicy czasem
robią sobie w przerwie
takie sesje oglądania
naszych reklam.
W momencie kryzysowym
albo w momencie,
kiedy nic nie przychodzi
im do głowy
albo w momencie,
kiedy coś nie idzie
albo jest jakieś napięcie,
przez pół godziny,
czteryści minut oglądają reklamy
i wtedy zyskują pewien dystans
i siadają z powrotem do pracy.
I to jest w ogóle niesamowite.
Tak, bo te reklamy
rzeczywiście często się odbywały
w takiej sytuacji salonowo,
w salonu telefonu komórkowej
albo biurowej.
Dlatego to ich tak też interesowało.
To miłe, no.
To było miłe.
Zresztą a propos tych reklam,
to dla nas było
chyba najmilsze to,
że pracownicy w salonach
tej sieci telefonu komórkowej
byli strasznie zadowoleni,
że pracują właśnie w tej sieci.
Zaczęli się utożsamiać
z radością
ze swoją siecią telefonii.
A propos tych reklam,
ja sobie pomyślałam,
że Mumio
przez te 25 lat
kilkukrotnie pozbywało się łatki,
która się gdzieś pojawiała,
bo była taka łatka kabaretu,
że jesteście kabaretem
i wydaje mi się,
że o tym już w tej chwili
się tak o Was
ani nie mówi,
ani nie myśli.
No i właśnie te reklamy,
które też tak przylgnęły
Wasze występy reklamowe,
może nawet takie wspomnienie
związane z tą siecią,
ale też się tego pozbyliście.
A to wcale nie jest takie proste,
tak mi się wydaje.
Ale my wcale nie chcieliśmy
tego pozbywać.
Dla nas te reklamy
to jest coś,
co nas bardzo cieszy.
Absolutnie z przyjemnością.
Czasami sami sobie oglądamy
te reklamy,
a jak słyszymy,
że ktoś mówi,
że fajny,
to jak najbardziej
się z tym dobrze czujemy.
Tam nie czuliśmy kompromisu.
Tam były pewne mini kompromisy,
że trzeba było
zawrzeć informacje produktowe
w jakiejś reklamie.
Robiliśmy to tak,
żeby one nie były nachalne.
Niemniej jednak reklamy
to jest coś,
niekoniecznie chcemy się
od tego odklejać.
Natomiast od tego słowa kabaret
z przyjemnością się odklejamy,
bo kabaret jednak dotyka
przynajmniej ten dzisiejszy
bardzo teraźniejszości,
komentuje rzeczywistość
i często jest agresywny,
prześmiewczy,
to znaczy parodiuje
jakieś konkretne postaci
i często żywi się
nie właśnie tym takim
komizmem dobrym,
mumiowym nazwijmy go,
w tym sensie,
że to mumi,
taka gumowa zabawka,
nie wiem,
takie miłe coś,
tylko jest taki dosyć właśnie
piętnujący,
agresywny, nie?
Bo my to też często odczuwamy,
że nie jesteśmy
w żadnej szufladce
i w związku z tym
jakby wydaje mi się,
że otwierają się przed nami
ciągle jakby nowe możliwości,
nawet sam fakt zrobienia
tego filmu
o Szkole 37
i Twórczości Gałczyńskiego,
też nasze propozycje
jakieś filmowe.
Jacek teraz zagrał w filmie,
który będzie już za po roku.
Darek, pewien projekt muzyczny
chodzi o to,
że jakby w różnych dziedzinach
dzięki temu
możemy funkcjonować
i na nowo je czy odkrywać,
czy pokazywać
bez tej łatki,
bo to jest już coś innego.
Często się spotykamy
z ludźmi różnymi
i oni zadają właśnie
do pytania,
skąd ja z Pana
albo Panią
albo Państwa znam?
I odpowiedzi są bardzo różne.
No właśnie jedni ze spektakli,
drugi z reklam,
trzeci z filmu,
ktoś jeszcze
z jakiejś innej aktywności,
więc to chyba też trochę
to jest z tym związane,
że robimy
różne rzeczy
w różnych przestrzeniach.
To słowo kabaret
rzeczywiście jest o tyle
też dla nas trudne,
że często
na przykład reżyserzy,
którzy
mogą
znaleźć nas
właśnie z tego słowa,
nie pomyślą sobie,
że jesteśmy absolutnie w stanie
zagrać poważną rolę,
zagrać coś dramatycznego,
w ogóle filmowo się dobrze czujemy
i tak dalej,
więc każda łatka
jest ograniczająca
i na pewno
bardzo zamykająca.
I to mogłaby być
puenta tej rozmowy,
ale ja bym jeszcze
nie chciała jej kończyć.
Kilkukrotnie mówiliście
o twórcach,
którzy Was inspirowali,
o tematach,
które podejmowaliście,
o tekstach czy sztukach.
Mówiliście o filmach,
o spektaklach,
o występach,
o kawałkach,
o różnych projektach muzycznych
czy nawet fotograficznych.
Co dalej?
Czy przed Wami
jest jakieś wyzwanie,
na które czekacie,
którego bardzo chcielibyście
się podjąć,
czy po prostu
idziecie,
obserwujecie
i działacie
zgodnie z tym?
Mamy właśnie,
tak jak Jacek,
bardzo duża,
poważna rola
w poważnym filmie,
tragikomicznym podobno,
chociaż ja myślałem,
że to jest bardziej
taki poważny film,
Jacek,
a to się okazuje,
trochę komiczny jest.
Ale komisem dodaje
tylko tragedii czemuś,
rozumiesz,
że delikatny komisem
powoduje,
że to się jeszcze bardziej
jest.
Komis jest najwyżej.
Ja też tak uważam.
Ja jestem w trakcie
rozkręcania projektu muzycznego,
już mamy zakontraktowane
granie na festiwalu
piosenki aktorskiej
we Wrocławiu.
Dla mnie to było
zawsze ogromne marzenie,
żeby muzycznie
zaistnieć mocniej.
Jadzia też niebawem
będzie grała w filmach,
to jest dla Jadzierza
tajemnica,
ale ja już to mogę zdradzić.
I będzie miała też
wspaniały program muzyczny,
recital swój.
To jest też dla Jadzi
jeszcze niewiadome,
ale gwarantuję.
Niedługo premiera
Chłopaków na wiosnę
waszego spektaklu.
Ja, właśnie.
Jeszcze nowy spektakl.
Jacek w nowej odsłonie,
w nowym roku filmowej,
absolutnie.
Darek w nowej odsłonie,
czyli po prostu
zespół muzyczny,
który jest absolutnie
na pograniczy.
I teraz jak powiedzieć,
jaka to jest?
To też nie będzie
typowo muzyczny zespół,
bo to jest...
Nie, nie, nie.
Tylko powolutku odkrywamy kartę,
ale to wszystko w przyszłym roku
bardzo konkretnie,
naprawdę na półmetku
i pewne rzeczy,
tak jak Darek powiedział,
są już kontraktowane
na wiosnę
i będą także nowe rzeczy.
Czekamy na nowe rzeczy.
Na razie zapraszamy
do obejrzenia programu
25 lat Mumio
w 25 kawałkach.
O tym programie,
a także o 25 latach
swojej działalności artystycznej
opowiadało.
Mumio!
Mumio, czyli Jadwiga
i Dariusz Basińscy,
a także Jacek Borusiński.
Bardzo wam dziękuję
za to spotkanie.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

„(Nie)Umarła klasa” – hołd dla dzieła Tadeusza Kantora

„(Nie)Umarła klasa” – hołd dla dzieła Tadeusza Kantora

W 2025 r. przypada 50. rocznica premiery legendarnego spektaklu krakowskiego Teatru Cricot 2, który zrewolucjonizował światowy teatr. Z tej okazji Cricoteka zaprasza na nową wystawę czasową, będącą nie tylko hołdem dla dzieła Kantora, ale także refleksją nad recepcją i przyszłością dzieła. „Umarła klasa” miała swoją premierę 15 listopada 1975 roku… Czytaj dalej o „(Nie)Umarła klasa” – hołd dla dzieła Tadeusza Kantora

„Pamięć teatru” czyli 185 lat polskiej fotografii teatralnej

„Pamięć teatru” czyli 185 lat polskiej fotografii teatralnej

Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego uruchomił pierwszą w historii wirtualną wystawę fotograficzną opowiadającą historię polskiego teatru. O tym, jak zmieniała się technika i zainteresowania fotografów, można się przekonać, oglądając trzy części ekspozycji: od 1839 do 2024 r. Ekspozycja „Pamięć teatru” pozwala przyjrzeć się ewolucji fotografii teatralnej w Polsce od jej… Czytaj dalej o „Pamięć teatru” czyli 185 lat polskiej fotografii teatralnej

Adam Hanuszkiewicz. Barbarzyńca czy nowator?

Adam Hanuszkiewicz. Barbarzyńca czy nowator?

Wystawa w Pałacu Czapskich w Warszawie przybliża najważniejsze spektakle stworzone przez Adama Hanuszkiewicza – reżysera, aktora, wieloletniego dyrektora najważniejszych stołecznych scen. Choć krytycy zarzucali mu efekciarstwo i oportunizm, to murem stali za nim widzowie. Kupienie biletu na reżyserowane przez niego przedstawienia, przez całe lata graniczyło z cudem. Urodzony w 1924… Czytaj dalej o Adam Hanuszkiewicz. Barbarzyńca czy nowator?

Emilian Kamiński – reżyser marzeń

Emilian Kamiński – reżyser marzeń

Był aktorem ponad stu ról teatralnych, filmowych i musicalowych, reżyserem, wokalistą oraz założycielem i dyrektorem prywatnego Teatru Kamienica. Ostatnia rozmowa, jaką przeprowadziła z artystą Patrycja Pawlik właśnie ukazuje się w formie książkowej na polskim rynku wydawniczym. Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej. „Emilian Kamiński. Reżyser marzeń” to wywiad rzeka,… Czytaj dalej o Emilian Kamiński – reżyser marzeń

Urodziny Aleksandra Fredry w Teatrze Narodowym

Urodziny Aleksandra Fredry w Teatrze Narodowym

W roku 230. urodzin Aleksandra Fredry Teatr Narodowy w Warszawie przygotował spektakl poświęcony osobie i twórczości największego polskiego komediopisarza. „Fredro. Rok jubileuszowy” w reżyserii Jana Englerta jest podróżą przez życie hrabiego, który ze swojej sztuki i postawy życiowej musi tłumaczyć się przed sądem. Transkrypcja podcastu do pobrania pod tekstem poniżej. Czytaj dalej o Urodziny Aleksandra Fredry w Teatrze Narodowym