Na scenie spędziła niemal 70 lat – sens jej życiu nadawał teatr i wiara. Krystyna Feldman została zapamiętana z brawurowej roli Nikifora, a także wielu kreacji drugoplanowych. Po wielu latach podróżowania po Polsce osiadła w ukochanym Poznaniu, w którym odnalazła kochający dom – kultywujący pamięć o niej do dzisiaj.
Krystyna Feldman była rodowitą lwowianką, która po wojennej zawierusze, przemierzyła Polskę wzdłuż i wszerz. Poszła w ślady rodziców i postanowiła związać się ze sceną: grała w teatrach w Katowicach, Opolu, Szczecinie, Łodzi, Nowej Hucie, w końcu, związała się z Teatrem Nowym w Poznaniu, gdzie pod dyrekcją Izabeli Cywińskiej przeżywała rozkwit swojej kariery.
Jako aktorka charakterystyczna, obdarzona w dodatku niepokorną naturą, często była obsadzana w niewielkich, drugoplanowych – także męskich- rolach. Jej wielkiemu talentowi postanowił zaufać reżyser Krzysztof Krauze oraz Joanna Kos- Krauze, który zaproponowali jej wcielenie się w Nikifora, malarza prymitywisty. Za tę kreację została nagrodzona m.in. podczas festiwalu w Karlowych Warach.
Od lat 70. mieszkała w Poznaniu – stała się ulubienicą mieszkańców i mieszkanek miasta, które pielęgnuje pamięć o niej także po jej śmierci w 2007 r. Na osiedlu na którym mieszkała pojawił się poświęcony jej mural a do Teatru Nowego można wejść przechodząc przez Zaułek Krystyny Feldman.
W Audycjach Kulturalnych o Aktorce opowiedział autor jej biografii „Krystyna Feldman. Niekiepska babka” Ryszard Abraham.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Wydawnictwa Emocje.
Pisała sztuki teatralne, recenzje, felietony. Występowała publicznie, wspierała potrzebujących, zarządzała instytucjami związanymi z literaturą. Mimo to, biografia Ireny Gombrowicz przez lata pozostawała nieznana. Może się to zmienić za sprawą poświęconej jej książki – choć, jak przekonuje autorka, Irena Gombrowicz ceniła „życie w ukryciu”. Irena Gombrowicz przyszła na świat jako trzecie… Czytaj dalej
Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej
Powieść Wojciecha Chmielewskiego pozwala na odkrycie stolicy sprzed 30 lat a także na rozważania dotyczące jej kształtu i rzeczywistości za… niemal 300 lat. Jedno pozostaje niezmienne – wielka miłość do miasta. Wojciech Chmielewski, znany przede wszystkim z krótkich form, zaprasza Czytelniczki i Czytelników do lektury powieści „Księżyc ma zapach Warszawy”. Czytaj dalej
Nie jest rankingiem ani przeglądem: to katalog tytułów, które w szczególny sposób współtworzyły polską kulturę, wyobraźnię i pamięć. Projekt Filmoteki Narodowej Instytutu Audiowizualny w pionierski sposób analizuje polską kinematografię, zapraszając do tego nie tylko ekspertów, ale także miłośników kina. Na liście znajdziemy „Akademię Pana Kleksa” czy „Wielką podróż Bolka i… Czytaj dalej
Charyzmatyczne trio inspirujące się muzyką latynoamerykańską, zapisało się w historii polskiej sceny muzycznej jako zespół, który nikogo nie pozostawiał obojętnym. Podobnie jak kreacje i dopracowany w każdym detalu sceniczny wizerunek, którego pieczołowitość, wyprzedzała swoją epokę. Tercet Egzotyczny powstał w 1963 r. – przez kilka dekad działalności artyści nie tylko podzielili… Czytaj dalej
5 grudnia minęło 100 lat od śmierci Noblisty Władysława Stanisława Reymonta. Narodowe Centrum Kultury wydało zbiór esejów, które ukazują twórczość pisarza z perspektywy całego stulecia. W rozmowie Katarzyny Sanockiej o Reymoncie mniej znanym, opowiada jeden z eseistów – prof. IBL PAN, dr hab. Marek Pąkciński. Jak postrzegamy dziś teksty i… Czytaj dalej