Urszula Dudziak – wielka postać polskiej wokalistyki jazzowej, kompozytorka, autorka tekstów, pisarka. Na polskiej scenie muzycznej obecna od lat pięćdziesiątych XX w.
Bohaterką cyklu „Mistrzowie mówią” jest Urszula Dudziak. Z artystką spotykamy się w roku kilku jej jubileuszy: pierwszego występu na scenie Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, okrągłej rocznicy wyjazdu do Nowego Jorku, w którym mieszkała i koncertowała trzydzieści lat i wreszcie 80. urodzin, które przypadają 22 października.
Z artystką ruszamy w sentymentalną podróż, w której opowiada o pierwszych jazzowych zachwytach czternastolatki oraz o ogromnej nieśmiałości i braku wiary we własny talent. Wokalistka opowiada również o pierwszych koncertach, odkrywaniu i pokonywaniu swoich ograniczeń w Stanach Zjednoczonych, wielkich sukcesach i chwilach zwątpienia w życiową drogę.
Urszula Dudziak nagrała kilkadziesiąt płyt – albumów studyjnych, live oraz jako wokalistka wielu prestiżowych składów jazzowych. W jej wspomnieniach pojawiają się postaci, które odcisnęły niezwykły ślad na jej muzycznym życiorysie, jak Michał Urbaniak, Adam Makowicz czy Krzysztof Komeda, do którego zespołu została zaproszona już w 1958 roku, a o którym dziś wypowiada się z wielką czułością.
Artystka przenosi nas również w świat wielkich muzyków amerykańskiego jazzu takich jak Herbie Hancock, Jaco Pastorius, Ornette Coleman czy Bobby McFerrin, którego dla Polski odkryła na Festiwalu Jazz Jamboree w 1985 roku.
Czy jeszcze lubi Papayę, którą śpiewa niemal pięćdziesiąt lat?
„Ja wierzę w cuda. Mnie spotykają cuda na każdym kroku” – mówi Audycjom Kulturalnym jedna z najważniejszych polskich wokalistek.
Dzień dobry Państwu, Anna Karna. Zapraszam na audycje kulturalne.
Dziś w cyklu Mistrzowie Mówią spotkanie z mistrzynią, kobietą niezwykłą, ikoną polskiej wokalistyki jazzowej, ale też, a może przede wszystkim, mistrzynią życia.
W Studiu Narodowego Centrum Kultury jest Urszula Dudziak. Witam Cię serdecznie.
Jak pięknie mnie zapowiedziałaś. Ja też Cię, Aniu, bardzo serdecznie witam i cieszę się, że tutaj jestem.
Z czego złożona jest Urszula Dudziak? Po pierwsze ze śpiewu, po drugie z uśmiechu, po trzecie z energii i po czwarte z odwagi.
Zgodziłabyś się z tym stwierdzeniem?
Perfekt. Wszystko się zgadza.
Ale to nie jest tak, że zawsze byłaś taką postacią, taką osobą, jak jesteś w tej chwili.
Ty się przez te dekady lepiłaś. Jak to było z tą odwagą?
Byłaś w początkach swojej kariery osobą nieśmiałą?
Tak się zastanawiam, kiedy to życie mi wszczepiło taką nieśmiałość i strach i takie powiedzenie by pasowało, chciałabym, a boję się.
Trudno mi powiedzieć, dlaczego tak było, bo przecież miałam szczęśliwe dzieciństwo, fajnych rodziców, fajną szkołę.
Ale chyba przez to, że może byłam nadwrażliwa i brałam sobie do serca za bardzo różnego typu uwagi, typu, o, ty jesteś taka brzydka, a masz takie powodzenie u chłopców.
I oczywiście pamiętałam, że jestem brzydka, a nie to, że mam powodzenie u chłopców.
To z czasem było coraz gorzej. Moim zdaniem, jak byłam nastolatką, to byłam niezbyt atrakcyjną nastolatką, tak mi się wydawało.
Miałam wszystko źle. Miałam brzydki nos, brzydkie zęby. Miałam jakieś zajady bez przerwy.
I w ogóle byłam beznadziejna. Ale jedyny moment, kiedy czułam się naprawdę wspaniale, pięknie i czułam się zupełnie wolna, to wtedy, kiedy otworzyłam usta na scenie i zaczęłam śpiewać.
A to się dopiero tak na dobre ujawniło, jak żeśmy przyjechali z Urbaniakiem do Nowego Jorku.
I tam pierwsze koncerty właśnie pamiętam na tej zasadzie, że miałam ten syndrom w dalszym ciągu, że chciałabym, a boję się, chciałam jak najszybciej zaśpiewać, żeby uzasadnić moją obecność na scenie.
Ale właśnie chciałam powtórzyć Aniu, że jak otworzyłam usta i zaczęłam śpiewać, to wszystkie traumy, wszystkie kompleksy opuściły mnie.
I byłam gdzieś, nie wiem, w przestworzach. Zabierałam tych ludzi, całą publiczność ze sobą tam, gdzie ja jeszcze nie byłam i oni nie byli.
I to było coś pięknego. I tak sobie potem pomyślałam, że chciałabym się tak czuć, jak zejdę ze sceny.
Bo jak zeszłam ze sceny, to już byłam tą Urszulką, niepewną, przybaloną górą kompleksów.
I tylko ten moment śpiewania był takim momentem kompletnego szczęścia.
A od kiedy śpiewasz jazz?
Jak miałam chyba około 14 lat, to mój starszy brat, Leszek, pewnego dnia powiedział, już teraz nie słuchamy żadnej innej muzyki, tylko słuchamy jazzu.
To była Zielona Góra. On miał takie towarzystwo fajne studentów i wtedy się zaczął słuchać jazz.
I po raz pierwszy wtedy usłyszałam Elefie Gerard. Willis Conover, amerykański DJ, bombardował fanów zza żelaznej kurtyny co wieczór.
The Voice of America Jazz Hour. Czyli godzinna audycja jazzu.
Ja miałam wtedy przyspawane ucho do głośnika i słuchałam właśnie jazzu. I to był mój początek zakochania się w tej muzyce.
Powiedziałaś, że to była Zielona Góra. Myślę sobie, no miejsce dość egzotyczne, jeśli chodzi o jazz w Polsce.
To był już lat o koniec 50., początek 60.
Jak wtedy wyglądał ten polski jazz w tamtych latach?
Mój brat grał najpierw na kontrabasie. I tego nigdy nie zapomnę, jak się kłócił z ojcem, że na kontrabas nie ma w ogóle nut.
Że się tylko wystukuje tymi strunami rytm. Potem przerzucił się na bębny i grał na bębnach.
I były takie amatorskie zespoły w Zielonej Górze. Były tak zwane fajfy, na które mnie brat zabierał.
Bo miałam, jak już miałam 16 lat, to tańczyłam. I wtedy to była muzyka taneczna, jazzowa.
I pamiętam, mój brat studiował we Wrocławiu, prawo. I tam była piwnica Świdnicka się nazywała.
To był klub jazzowy. I tam przyjeżdżali muzycy albo z Warszawy, albo też z zagranicy.
New York Jazz Quartet grał czterech czarnoskórych, genialnych muzyków.
I ja byłam na ich koncercie. No po prostu oszalałam.
Myślę sobie, nie. Ja tylko jazz, jazz, jazz, jazz, jazz.
Jedną z twoich pierwszych piosenek był taki utwór Pójdę wszędzie z tobą.
Między innymi zastanawiam się, czy czasem wracasz do tych utworów z początku swojej kariery.
Pójdę wszędzie z tobą. To jest fajna historia, ponieważ to był popularny utwór, był piosenką miesiąca,
potem chyba nawet piosenką roku. To mówimy o początach lat 60. w Warszawie.
Nagrywałam go z Edwardem Czernym i minęło raz 67, 92, 60 dekad, 60 lat.
Matko święta, 60 lat mija. Podchodzi do mnie córka, Mika.
Mówi, mamuś, ja bym chciała nagrać jakąś twoją piosenkę.
I żeśmy zaczęły szperać w moich starych piosenkach.
Pamiętam, że nagrałam taką piosenkę o Warszawie.
Gdy będziesz w Warszawie.
Jak Mika usłyszała tę piosenkę, to się rozpłakała.
Mówi, mamuś, ty tak pięknie kiedyś śpiewałaś.
Co się stało? Ale wracając do Pójdę wszędzie z tobą, mówi, to jest piosenka dla mnie.
To ja ją nagram. No i oczywiście Mika się zabrała za tę piosenkę i potem mówi, a mamuś, a może byś ze mną zaśpiewała tę piosenkę.
No i tak powstała druga wersja piosenki Pójdę wszędzie z tobą.
Wspomniałaś o tym, że grałaś z orkiestrą Edwarda Czarnego.
Już w 58 roku, właśnie jak nagrywałaś z Czarnym, dostałaś propozycję, aby grać z Krzysztofem Komedą.
Powiedzmy, że twój brat był muzykiem jego zespołu. Wyobrażam sobie, że ta propozycja wywołała u ciebie drżanie kolan.
Słuchaj, więc drżały mi kolana za każdym razem, jak śpiewałam.
Kim był dla ciebie Krzysztof Komeda na twojej drodze muzycznej?
To była bardzo ważna osoba. On mi się kojarzył z Quincy Jonesem, którego też poznałam.
Krzysiu był niezwykle przyjazny i bezkonfliktowy.
On miał niezwykłą aurę, tożsamość niezwykłą takiego dobrego człowieka, cudownego artystę muzyka,
który pod swymi skrzydłami miał muzyków, których kochał, szanował, inspirował.
I on, pamiętam, jak żeśmy grali razem, to on zawsze mówił, Ula, śpiewaj, śpiewaj, jak najwięcej, bo ja się bałam.
I tak myślę sobie, no nie, mam zaśpiewać, mam zaśpiewać, a może już za długo śpiewam, a może się to Krzysiowi nie podoba,
może fałszuje, a może to źle coś interpretuje.
I właśnie Krzysiu mi pomógł tak rzeczywiście uwierzyć w siebie, bo mówi, fajnie, fajnie śpiewasz.
Dobrze jest, Uluś, dobrze jest.
Tego nigdy nie zapomnę.
I to moje doświadczenie z Krzysiem Komedą, właśnie przez ten cały miesiąc, który śpiewałam z nim pod kybrydami,
to mnie tak ugruntował, zainspirował, wzmocnił.
I myślę sobie tak, jak Krzysiowi się podoba i pozwolił mu ze sobą śpiewać cały miesiąc,
to chyba coś w tym jest.
Chyba nie jestem taka beznadziejna.
Chyba coś tam reprezentuję.
To była nobilitacja, zaśpiewać albo zagrać w zespole komedy.
Bo wiadomo, że komeda miał taką opinię człowieka, naprawdę wybitnego geniusza,
który cudowne kompozycje pisał.
Był naszym guru i to był wielki zaszczyt w ogóle być blisko niego,
a jeszcze grać albo śpiewać, to już w ogóle trzymało się Pana Boga za nogi.
To jest ważny rok w Twoim życiu.
Z powodu kilku rocznic, o których będziemy Państwu po kolei opowiadać,
zacznijmy może od roku 1963, kiedy to Agnieszka Osiecka i Jan Ptaszyn-Wróblewski
napisali dla Ciebie piosenkę Ulicę Wielkich Miast.
Z tym właśnie utworem wystąpiłaś, uwaga, na pierwszym krajowym festiwalu piosenki polskiej w Opolu.
Mija dokładnie 60 lat.
Pamiętasz ten występ?
Aneczko kochana, nigdy tego występu nie zapomnę.
Śpiewałam dwie piosenki.
Ulicę Wielkich Miast i drugą piosenkę,
Nie jest źle, Krzysia Komedy, też z tekstem Agnieszki Osieckiej.
Piotr Skrzynecki anonsował mnie tym swoim słynnym dzwoneczkiem i wyszłam na scenę z zespołem, w którym był Michał Urbaniak, pamiętam, grał na saksofonie.
Jerzy Abratowski grał na pianinie.
Wyszłam na scenę, oczywiście drżały mi kolana i zaczęłam śpiewać.
I w pewnym momencie zespół przestał grać.
Tego nigdy nie zapomnę.
Ja zdrętwiałam, burza w mózgu, wulkan.
Co się stało?
Ja chyba źle zaśpiewałam.
Ale udało mi się dokończyć acapella.
Uciekłam ze sceny i strasznie płakałam.
Dlatego, że myślę sobie, no coś źle zaśpiewałam i zespół przestał grać.
Co się okazało, że zawiał wiatr i zwiało zespołowi nuty wszystkie ze statywu?
I ja myślałam zupełnie inaczej.
To sobie wytłumaczyłam i oni po prostu nie wiedzieli, co grać.
Ale ten występ właśnie z tego tytułu też nie zapomnę, bo to było traumatyczne przeżycie dla mnie.
I za te dwie piosenki dostałaś wyróżnienie, także od razu zostałaś nagrodzona.
Kolejna rocznica.
Otóż w tym roku dokładnie mija 50 lat, kiedy wyjechałaś do Stanów Zjednoczonych.
To był 1973 rok.
Wyjechaliście z Michałem Urbaniakiem z szarej Polski do kolorowego świata.
W jaki sposób wtedy myślałaś o tym wyjeździe?
Przede wszystkim ja się trzymałam spodni Michała.
I oczywiście to było jego marzenie, żeby pojechać do Nowego Jorku.
Ja pojechałam z nim i byłam przerażona.
Tak mi się strasznie nie podobał Manhattan.
W ogóle miałam do niego żal, że tak mnie okłamał.
Mówi, że tam ludzie wchodzą w smokingach, że na każdym rogu jest klub jazzowy, że jest wesoło, że jest kolorowo.
Kolorowo, raj.
Ja przyjechałam i patrzę.
A to te wieżowce olbrzymie.
Nie ma zieleni w ogóle.
Hałas.
Brudno było.
Mieszkaliśmy w hotelu, gdzie nie można było okien otworzyć.
Cuchnący dywan jakiś.
Myszy.
Karaluchy.
No coś makabrycznego.
Kupiliśmy samochód.
Ukrali nam zaraz ten samochód.
To był okropny okres wtedy w Nowym Jorku.
Także pierwsze wrażenie było okropne.
Ale jak wiózł u nas taksówkarz z JFK, z lotniska na Manhattan, to się zapytał, jak długo macie zamiar zostać w Ameryce.
Michał mówi tak, patrzył na mnie, bo on chciał już zostać na zawsze, ale mi tego nie powiedział.
I mówi, no tak parę miesięcy.
A on mówi, jak zostaniecie dłużej niż dziewięć miesięcy, to tak jakby wam się urodziło dziecko i już zostaniecie z tym dzieckiem na zawsze.
Czyli Manhattan, Nowy Jork, Ameryka.
I tak mieszkałaś w Nowym Jorku 30 lat.
Po tym pierwszym bardzo złym wrażeniu jednak rozpoczął się American Dream.
Bo przecież w 75 roku wydałaś trzeci, ale swój pierwszy autorski album zatytułowany Urszula.
On się ukazał właśnie w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Brazylii, Meksyku.
Rok później w Wenezueli i we Włoszech.
Właśnie z tego albumu pochodzi Papaya.
Mówiło się wtedy, że nikt z zewnątrz nie zrobi karier w Stanach Zjednoczonych.
A wam się udało.
To trwało parę miesięcy, ale w końcu okazało się, że najpierw Kolumbia wydała płytę, którą nagrałam z Adamem Makowiczem w duecie.
I potem za chyba dwa miesiące, trzy wyszła nasza zespołowa płyta.
To był niesamowity sukces.
To fakt, że amerykańska wytwórnia płytowa zakochała się w muzyce naszej, że postanowili nas podpisać i nas promować.
Rzeczywiście to był jakiś cud.
Ale ja wierzę w cuda, Aniu.
Naprawdę.
Mnie spotykają cuda na każdym kroku, bo ja myślę, że powodem tego jest to, jaka ja jestem.
Że ja jestem ufna, mam dobrą energię, mam wiarę.
Jestem bardzo pogodną osobą, bardzo pogodną.
Płyta z Adamem Makowiczem, o której wspomniałaś, to oczywiście Newborn Light.
I to jest bardzo ważna płyta, bo właśnie wtedy po raz pierwszy użyłaś przy nagrywaniu techniki skatu.
Zrezygnowałaś ze słowa i pokazałaś swoją absolutnie unikalną w skali świata technikę śpiewania.
To prawda.
Zresztą ja jestem w wielu encyklopediach muzycznych i jestem nazwana osobą wokalistką, która pierwsza na świecie zaczęła używać, to były lata 70, elektroniki, czyli przetwarzacz głosu.
Myśmy z Adasiem, bo to był bardzo ciekawy przypadek, bo zespół Michała Urbaniaka, cały zespół, mówimy o Europie, początek lat 70, podróże po całej Europie, po klubach, festiwalach.
I myśmy zawsze z Adasiem, podobnie jak w zespole Vocal Summit, ja wychodziłam na front sceny z Bobby McFerrinem i mieliśmy duet, fenomenalny duet.
Myśmy po prostu szaleli wokalnie. I tak samo z Adasiem Makowiczem. Był taki moment, kiedy zespół zostawiał nas, Michał zostawiał nas z całym zespołem samych, Adas i ja.
I wtedy żeśmy odfrubowywali w przestrzeń niezwykłą, kochając to ja kochałam tak jak Adaś gra i Adaś kochał tak jak ja śpiewam. I wtedy powstał duet.
Wspomniałaś o Bobby McFerrinie. Dziś nie zawsze się o tym pamięta, ale to ty przyczyniłaś się do odkrycia jego talentu.
Odkrycia jego w Polsce. Mówimy o 85 roku, kiedy ja go przywiozłam do Warszawy, do sali kongresowej w ramach Jazz Jambory i śpiewałam z nim w duecie, bez zespołu, tylko we dwójkę.
I jeszcze w Polsce nie był znany. Ja zdecydowałam, że go przywiozę na Jazz Jambory w 85 roku. I to był koncert niezwykły, niesamowity, bo ja byłam bardzo smutna.
Byłam w dołku psychicznym, głębokim po rozstaniu z Urbaniakiem, ale publiczność w kongresowej, która była wypełniona po brzegi, przywitała nas tak pięknie, a mnie cudownie.
I ja poczułam się, że wracam do domu, do mojej mamy. I wtedy właśnie to mnie też zainspirowało, żeby iść dalej tą drogą, żeby naprawdę śpiewać.
Jak długo? Właśnie Sinatra kiedyś powiedział bardzo fajnie, jak już był taki dojrzały powiedzmy. I mówi tak, ja będę tak długo, długo, długo śpiewał, dopóki się nie nauczę.
I ja też tak sobie mówiłam.
Czy zdarzyło się w twoim życiu muzycznym, że zwątpiłaś w sens swojego śpiewania, albo ktoś ci powiedział, nie no, tego nie da się słuchać?
Oczywiście. Ja miałam takie zwątpienie, jak byliśmy w latach 60-tych. Śpiewałam z Michałem z zespołem w Skandynawii.
Graliśmy wtedy muzykę do kotleta tak zwaną, chociaż przemycaliśmy dużo jazzu.
I ja wtedy śpiewałam, pamiętam, miałam 500 standardów amerykańskich, umiałam je wszystkie na pamięć.
Ale starałam się naśladować.
Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Carmela McCray, Dinah Washington.
Wszystkie wokalistki, a najbardziej Ella Fitzgerald.
Ale był taki moment, kiedy doszłam do wniosku, że drugą Elą nie będę.
I naprawdę miałam kryzys. Kryzys śpiewania i uciekłam wtedy ze Skandynawii.
Przyjechałam do Polski i przygotowywałam się na studia.
Postanowiłam pójść do Wyższej Szkoły Języków Obcych i studiować języki.
I mama wtedy, pamiętam, przyjechała z Zielonej Góry, żeby się mną opiekować.
Gotowałam i ja miałam lekcje u profesorów.
Przygotowywali mnie do egzaminu z angielskiego i z francuskiego.
Chciałam pójść na studia.
Chciałam się też przekonać, czy mogę żyć bez śpiewu.
Okazało się, że bez śpiewu żyć nie potrafię.
Wróciłam z powrotem do śpiewania.
I to był taki moment w życiu, który dał mi do zrozumienia, że jednak nie.
Że jednak to jest droga, która mi towarzyszyła już od dzieciństwa.
I tą drogą będę uskuteczniać moją przygodę życia.
Ula, nagrałaś ponad 50 albumów studzyjnych.
Grałaś niemal we wszystkich krajach Europy, Azji, obu Ameryk.
W tym oczywiście w słynnej nowojorskiej Carnegie Hall.
Chcę cię zapytać o takich najważniejszych ludzi, których spotkałaś w Stanach Zjednoczonych właśnie.
Bo to przecież 30 lat twojego życia.
Jak myśmy przyjechali do Nowego Jorku, to przekonaliśmy się, że jeśli chodzi o rynek jazzowy i muzyków jazzowych, to jest to piękna, bardzo sobie przyjazna rodzina.
I na przykład zadzwoniliśmy do Chica Cree, bo mieliśmy do niego telefon.
I on mówi, chodźcie, chodźcie do mnie, ja wam wszystko wytłumaczę.
I on na przykład uczył nas z Nowego Jorku, a szczególnie biznesu.
Mówi tak, do tej firmy płytowej idźcie, do tej broń Boże.
Po drodze mieliśmy fantastycznych jak Herbie Hancocka, z którym żeśmy podróżowali też.
On miał zespół Headhunters, a myśmy swój.
I on był na Kolumbii, myśmy byli na Kolumbii, tej firmy płytowej.
I myśmy byli opening act, tak zwany, czyli występowaliśmy przed Herbie Hancockiem, czy przed Weather Report, Joe Zawinul, Wayne Shorty, Jaco Pastorius.
To byli niezwykli ludzie, fenomenalni muzycy ówcześni, którzy w latach 70-tych byli już bardzo popularni.
John McLaughlin.
Oni nas otoczyli opieką.
Była taka sytuacja, uważaj, niesamowita.
Jesteśmy na przyjęciu u muzyków i tam było dużo muzyków.
Siedzieliśmy przy okrągłym stole i nagle Ornett Coleman, niepokorny, wybitny artysta, który był na topie saksofonista.
I on w pewnym momencie mówi, słuchajcie, wiecie co, powiem wam niesamowitą historię.
Mianowicie, a my siedzimy naprzeciwko niego, Michał i ja.
I tam jeszcze wielu muzyków było.
Powiem wam niesamowitą historię.
Byłem dzisiaj w Kolumbii i nagle John Hammond, a John Hammond, który wylansował Bob Dylan'a, Arete Franklin.
Genialny producent, znający się na muzyce, fenomenalnie.
I on mówi, byłem dzisiaj u John Hammonda i słuchajcie, on mi puścił taką płytę takiej wokalistki z Polski i po prostu ja nie mogę mu wierzyć, co ona wyprawia tym głosem.
No po prostu fenomenalna.
I ja normalnie się o mało co nie wpadłam pod stół, bo tak się wystraszyłam.
Ja się bałam, jak mnie ktoś chwalił.
Czy to prawda, że dostałaś mandat za śpiewanie?
Tak, a wiesz, wiesz.
Słuchaj, to było nie tak dawno.
Tutaj w Warszawie, na Marszałkowskiej.
Ja czekałam wtedy na Kasię, moją starszą córkę, która miała przyjechać z zagranicy.
Miała przyjechać 10.00, 11.00 wieczorem.
No i ja tak koło 10.00 zaczęłam sobie ćwiczyć, trochę śpiewać.
Ale miałam takie ćwiczenia.
Robiłam takie...
Takie właśnie, żeby rozluzić struny głosowe.
I tak sobie śpiewałam.
I nagle dzwoni ktoś do drzwi, więc ja myślałam, że to Kasia.
I otwieram drzwi i patrzę, a tam stoi dwóch policjantów przystojnych.
I tak się patrzą na mnie i jeden mówi, o, Urszula Dudziak.
A ja mówię, tak. A on mówi, a to pani śpiewa, tak?
A ja mówię, tak. A wie pani, która godzina?
A ja patrzę na zegarek, no w pół do jedenastej.
No proszę pani, to jest zakłócanie ciszy nocnej.
Będzie mandacik.
A ja mówię, no wiecie, no mandacik nie, no to ja myślę, że należy mnie pouczyć.
To będę cicho już siedzieć.
Nie, proszę pani, to nie będzie mandacik.
Proszę tutaj podpisać, że pani odbiera mandacik.
A ja mówię, a jak nie podpiszę?
A to proszę pani sąd.
A ja mówię, a kto na mnie doniósł?
A tego nie możemy powiedzieć.
To co bierze pani mandacik?
A ja mówię, ile?
No 500 zł.
No ja myślę sobie, no psia krew.
Tego to się nie spodziewałam.
No ale ja ponieważ dużo podróżuję, myślę sobie, co będę się teraz po sądach gdzieś włóczyć, nie?
I podpisałam.
I ja umieściłam ten mandat.
Jest kopia w mojej najnowszej książce, wyśpiewam, mam więcej.
I musiałam zapłacić 500 zł.
I muszę ci powiedzieć, Aniu, że ja mogę 500 zł dać komuś, kto bardzo potrzebuje.
Ale wtedy było mi naprawdę żal tych pieniędzy.
I uważam, że było niesprawiedliwie.
Też uważam, że to absolutny skandal.
To teraz o rzeczy niezwykle ważnej, a mianowicie o tym jubileuszu, którym żyjesz od bardzo wielu miesięcy.
Bo już dosłownie za parę dni, 22 października, będziesz hucznie obchodzić swoją osiemdziesiątkę.
Tak jest.
I muszę ci powiedzieć, że mam tak.
Mam takie mieszane uczucia, jeśli chodzi, jak się mówi osiemdziesiątka.
Bo jeszcze jestem jakaś tak dotknięta tym stereotypem, typu osiemdziesiąt, to już stary dziad, stara baba, już na pewno w kapciach, już na pewno ledwo chodzi.
Ale muszę ci powiedzieć, że zaglądałam do pamiętnika i tam mając 40 lat chyba, bo ja piszę cały czas pamiętniki i piszę coś takiego.
No, ciekawa jestem, jak będę wyglądała mając siedemdziesiąt lat.
Czy będę miała swoje zęby, czy będę chodzić o lasy, a może nawet będę siedziała w wózku, a w ogóle czy dożyję tych siedemdziesiątki.
Takie miałam po prostu impresje, jeśli chodzi o siedemdziesiątce, nie mówiąc już o osiemdziesiątce.
Niektórzy twierdzą, że jestem jakimś, nie wiem, cyborgiem, jakąś kosmitką, bo rzeczywiście ja się czuję fenomenalnie.
W ogóle zdrowie mi dopisuje, nic mnie nie boli, mam niesamowitą energię.
Wybudowała mnie dawno z moim kochanym Bogusiem dom na Podlasiu.
Wiek to tylko liczba i ja absolutnie nie daję się steroryzować jakiemukolwiek stereotypowi.
Stara, nie wypada, a już cicho siedź albo już trzeba się zwijać.
W ogóle absolutnie mnie to nie dotyczy i ja myślę, że to jest tylko z kwestia decyzji i sposobu myślenia i pilnowania swoich myśli.
To teraz powiedz, co będzie się działo 22 października.
Ja ci powiem tak, więc ja nie mogę za dużo mówić, dlatego że to będzie cały dzień ze mną.
Będzie tam dużo rzeczy się działo, a wieczorem będzie koncert z moim najlepszym zespołem kochanym, Superband.
Będzie też projekcja filmu Ula, który zrobiła fantastyczny film Agnieszka Iwańska.
To będzie wyświetlane w kinie obok, bo to jest taki kompleks.
Mokso to jest klub, w którym ja będę występowała na antresoli, tam będą moje goście.
No i tam będą ciekawe rzeczy się działy, ale to niespodzianka.
Ja zapraszam, koniecznie zapraszam na wieczór na koncert i żeby oglądać film.
22 października już za chwilę wśród tych albumów na pewno są takie, o których byś powiedziała, te kocham najbardziej ze względu na czas tworzenia albo ze względu na ludzi.
Które to by było?
Wiesz co, ja ci powiem tak, ja wracam do naszych wspólnych płyt z Urbaniakiem i jest bardzo dużo fenomenalnych kompozycji Michała.
Po prostu wybitne, wybitne, niezwykłe, bardzo oryginalne, świetni muzycy.
Naprawdę trudno mi wymienić moją ulubioną płytę, jeśli chodzi o płyty, które nagrywałam z Urbaniakiem.
Natomiast te moje płyty autorskie, to jedna wychodzi na czoło.
I niestety w ogóle nie można jej dostać w sklepach.
Jest moją ukochaną płytą.
Nazywa się Malowany Ptak.
Dedykowałam ją Jurkowi Kościńskiemu.
Siedziałam w moim studio domowym przez chyba dwa albo trzy tygodnie.
Nagrywałam od rana do nocy.
Totalnie zanurzona w zupełnie winnym świecie.
Tam jest tylko wokal, nie ma żadnych innych instrumentów.
Wydawało mi się, że przez tę płytę było mi może dekom lżej po śmierci Jerzego.
To jest płyta, na której są moje kompozycje, moje wariackie podejście, zupełnie szalone powiedziałabym do wokalu.
Jest też elektronika, śpiewam na przykład Bolero, Ravela, moja wersja własna, naśladując wszystkie instrumenty.
Pytasz? Odpowiedź moja. Malowany Ptak.
Nie mogę też nie zapytać o papaję, którą po raz pierwszy usłyszeliśmy na albumie właśnie Urszula z 76 roku,
ale która żyje przez kolejne dekady.
Kolejni artyści ją interpretują.
Dziś właściwie można powiedzieć, że niemal w każdym kraju jest śpiewana.
Naprawdę nawet w najdalszych zakątkach świata.
Zaśpiewasz, rozumiem ją także na swoją urodzinę.
Ale słuchaj, ja śpiewam ją za każdym razem, jak gram koncert.
Kocham Moby McFerrina.
Ale przyłapałam go na tym, że kiedyś na koncercie ktoś zawołał
Don't worry, be happy, bo chciałam, żeby on zaśpiewał tak jak ja papaję.
To on się obruszył i w ogóle powiedział, że nie, absolutnie tego nie śpiewa.
I w ogóle tego nigdy nie śpiewa.
On ma inne podejście.
On uważa, że on robi o wiele bardziej ambitne rzeczy,
które powinny być zauważane i doceniane, niż to Don't worry, be happy.
To taka piosenka wesoła i tak dalej.
I ktoś może powiedzieć, że to samo z papają jest, nie?
Ale ja uważam, że w tym utworze, jestem pewna, jest zakodowana niesamowita,
optymistyczna, jasna, dobra, życzliwa energia.
I dlatego ludzie tak ten utwór lubią.
I za każdym razem ja śpiewam go inaczej i jestem do niego przywiązana.
To jest moje dziecko, znaczy to jest nasze wspólne dziecko,
bo to jest nasza wspólna kompozycja Michała i moja.
Także ja za każdym razem śpiewam, jak widzę, jak ludzie podrygują
i się uśmiechają, i się cieszą, to jest dla mnie wielka radość.
A zaśpiewasz fragmencik dla nas?
Bardzo Ci dziękuję za to spotkanie.
Wszystkiego dobrego z okazji tak wspaniałego jubileuszu.
Bohaterką audycji kulturalnych w cyklu Mistrzowie Mówią była Urszula Dudziak.
Bardzo Ci dziękuję.
Ja też bardzo dziękuję. Było mi z Tobą wyjątkowo miło.
Raport powstał w wyniku rozmów z rodzicami, ekspertami oraz przedstawicielami sektora kultury. Pozwoliły one stworzyć wielowymiarowy obraz pokazujący, jakich aktywności dla swoich dzieci szukają rodzice, jakie są ich oczekiwania i potrzeby, a także co hamuje ich przed uczestnictwem. O raporcie „Dziecko i sztuka” opowiada Agnieszka Karp-Szymańska. Raport przybliża sposoby uczestnictwa… Czytaj dalej o Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury
Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
