Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Sztuka „Wzory, które się nie nudzą”. Alicja Wyszogrodzka.

„Wzory, które się nie nudzą”. Alicja Wyszogrodzka.

Aleksandra Galant 22 stycznia 2026
„Wzory, które się nie nudzą”. Alicja Wyszogrodzka.

Przez kilka dekad projektowała tkaniny dekoracyjne, użytkowe i odzieżowe, a makatki, ręczniki czy chusteczki z jej charakterystycznymi pracami, do dzisiaj są obecne w wielu polskich domach. Sensoryczna wystawa w Muzeum Miasta Gdyni jest hołdem dla twórczości artystki.

Tworzyła tkaniny radosne i kolorowe, ozdobione unikatowymi wzorami – wykorzystywała motywy roślinne (choć nie lubiła zajmować się kwiatami), zwierzęce, czerpała inspiracje zarówno ze swojego najbliższego otoczenia, jak i z zagranicznych podróży, które pozwalały jej śledzić najnowsze trendy we wzornictwie i designie. Zdecydowanie sięgała po kolory oraz wzory: nowoczesne oraz geometryczne.

Wystawa „Alicja Wyszogrodzka. Polskie Projekty Polscy Projektanci” pozwala na doświadczanie wzorów: tkaniny można obserwować z bliska, dotykać a nawet się po nich wspinać. Wszyscy którzy wybiorą się do Muzeum Miasta Gdyni, mogą nie tylko prześledzić cały proces twórczy artystki, ale także podjąć próbę samodzielnego zaprojektowania tkaniny.

Ekspozycja jest dostępna do 22.02.2026 r.

W Audycjach Kulturalnych opowiedziała o niej współkuratorka, Dorota Dombrowska-Wyżga.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Miasta Gdyni/ fot. Bogna Kociumbas-Kos

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Dzisiejsze spotkanie chciałabym zacząć od słów, które możecie znaleźć w katalogu do wystawy, która jest głównym tematem dzisiejszego spotkania.
To są słowa pani Karin Moder, dyrektorki Muzeum Miasta Gdyni.
Oczywiście ona na początku powiedziała o czyje projekty chodzi, ale ja na razie to nazwisko jeszcze pominę.
Projekty tej artystki składają się na doświadczenie estetyczne kilku generacji Polaków.
Wzory, printy, desenie, harmonijnie komponowały się z meblami w stylu new look, towarzyszyły meblościankom Kowalskich,
by ostatecznie stać się jednym z ostatnich przyczółków dobrego smaku w schyłkowym PRL-u.
I ja przyznaję rację pani dyrektor, że projekty Alicji Wyszogrodzkiej to jest doświadczenie estetyczne kilku generacji Polaków,
bo ja urodziłam się w latach dziewięćdziesiątych i powiem szczerze, że również te wzory,
tę charakterystyczną kreskę pamiętam.
Pamiętam z materiałów, które znajdowały się w domu, z domów i mieszkań moich babci, moich ciotek.
Te materiały się przewijały i mam nadzieję, że tak jest do dzisiaj.
Mam nadzieję, że do dzisiaj w wielu domach te projekty można znaleźć.
Wiem, że także po wystawie w Muzeum Narodowym printy Alicji Wyszogrodzkiej powróciły do łaski,
biły rekordy popularności, ale my będziemy dzisiaj mówić o innej wystawie.
O wystawie, którą aż do 22 lutego można oglądać w Muzeum Miasta Gdyni.
Wystawa nosi tytuł Alicja Wyszogrodzka.
Polskie projekty, polscy projektanci.
Ta ekspozycja jest częścią cyklu, który muzeum realizuje.
Właśnie Polskie projekty, polscy projektanci.
To jest dziesiąta bohaterka cyklu, a o tej ekspozycji zgodziła się dzisiaj opowiedzieć pani Dorota Dąbrowska-Wyszga,
która razem z panem Cezarem Lisowskim i Weroniką Mojską te ekspozycje kuratorują.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry.
W naszej dzisiejszej rozmowie ja myślę o dwóch ważnych wątkach.
Pierwszy to jest Alicja Wyszogrodzka.
Jako artystka, jako twórczyni, jako osoba, której prace do dzisiaj żyją.
A drugi temat to jest taka pionierskość ekspozycji.
Chociaż może nie do końca pionierskość, bo to jest kolejna tego typu wystawa w Państwa Muzeum,
ale zdecydowanie wystawa sensoryczna, która pozwala dotykać i obserwować.
No bo też tkanina, którą Alicja Wyszogrodzka się zajmowała, aż prosi się o to, żeby jej dotknąć, żeby poczuć fakturę.
Jakie jest pani pierwsze skojarzenie z pracami Alicji Wyszogrodzkiej?
Moje pierwsze skojarzenie to są kolory, żywe kolory.
Czerń i biel, ale w połączeniu z jakimś mocnym kolorem, zielenią, błękitem, różem, fioletem.
I myślę, że większość naszych zwiedzających właśnie kojarzy Alicję Wyszogrodzką z tymi mocnymi kolorami,
z poczuciem humoru, z pogodą ducha, z takimi bardzo barwnymi postaciami, rysunkami, grafikami.
Mówiła pani o kolorach, ale ja dodam też wzory, dlatego że to jest moje skojarzenie.
Charakterystyczne wzory, szkice, za które wychodziło ich wypełnienie, kolor.
Pamiętam te tkaniny, makatki, obrusy, ściereczki, które pojawiały się w domach moich bliskich.
I wydaje mi się, że te geometryczne, nowoczesne wzory, to jest taki, powiedziałabym, stempel Alicji Wyszogrodzkiej.
Zresztą ona sama, bo dodajmy, że Alicja Wyszogrodzka żyje.
Ona ma dobrze ponad 90 lat, nie patrząc nikomu w PESEL, ale wydaje mi się, że w takim wypadku wiek jest po prostu wielkim powodem do dumy.
Weronika Mojska z panią Alicją rozmawiała i w tej rozmowie artystka zapytała o wzór, który zaprojektowałaby dzisiaj.
Powiedziałabym, nowoczesny, geometryczny, nie przeładowany jak wagon.
Dokładnie i takie wzory są rzeczywiście kojarzone z Alicją Wyszogrodzką, czyli kolor, kontrast, geometryzację.
Natomiast Alicja Wyszogrodzka podkreśla, że jest przede wszystkim malarką.
Także wiele jest również postaci, inspiracji czerpanych z otoczenia, czyli z mieszkania w Warszawie, z ogrodu botanicznego.
Są printy zwierzęce, są czernie i biele, bo tak naprawdę tę czerni i biel ona bardzo lubi stosować w swoich wzorach.
Alicja Wyszogrodzka przez 40 lat pracy zawodowej stworzyła tysiące wzorów, bardzo różnorodnych i to też świadczy o jej talencie.
Pani Alicja Wyszogrodzka bardzo lubi swoje wzory czarno-białe, stąd też na wystawie wielkoformatowe czarno-białe zasłony,
zasłaniające wszystkie okna w naszej sali wystawienniczej z printami zwierzęcymi, ale również z printem z klawiszami, z drabinami.
Także również bardzo znane jej wzory.
Na wystawie można zobaczyć wzory projektowane do asortymentów, czyli to jest taka retro nazwa produktów.
Są zarówno projekty tkanin użytkowych, jak i dekoracyjnych, zasłony, obrusy, dywany, piżamy, są tkaniny odzieżowe, chusteczki do nosa, chustki na głowę, są ręczniki kuchenne, pościele.
Alicja Wyszogrodzka projektowała od lat 60. do lat 90. wzory tej artystki są dowodem na to, że dobry design tak naprawdę nigdy się nie zestarzeje
i że dobry artysta może inspirować jeszcze przez wiele długich lat.
Te wzory były bardzo zróżnicowane. Podejrzewam, że są osoby, które mają w pamięci na przykład ściereczkę ze wzorem lajkonika, także to zróżnicowanie jest bardzo duże.
Ale czy z drugiej strony pani Alicja Wyszogrodzka miała jakieś motywy, wzory, których nie lubiła, którymi nie lubiła się zajmować?
To było dla mnie ogromne zaskoczenie, kiedy powiedziała, że nie przepadała za projektowaniem motywów kwiatowych.
Nie lubiła po prostu malować kwiatów. Takim motywem roślinnym, który bardzo lubiła i rzeczywiście udawało jej się zastąpić ten temat właśnie tym motywem, to są skrzypy.
Skrzypy, czyli taka gruba, czarna łodyga z delikatnymi, subtelnymi łodyżkami.
Często pojawiają się w jej projektach, w różnych odsłonach. Zazwyczaj są to mocne czarne kreski na jakimś barwnym tle, czasami z dodatkiem kolorowych kropli albo kolorowych kół.
Także bardzo ciekawy motyw. Wspominała pani też o wystawie, która miała miejsce w Warszawie, gdzie były również prace Alicji Wyszogrodzkiej.
Podejrzewam, że mówiła pani o wystawie Chcemy być nowocześni z 2011 roku, która właśnie miała miejsce w Muzeum Narodowym w Warszawie.
Ja również pamiętam tę wystawę, pani Alicja Wyszogrodzka również ją bardzo mile wspomina i mówiła nam o tym, że tam takim motywem przewodnim był jeden z jej wzorów,
mianowicie wzór panny. To jest taki wzór na zielonym tle, rysunkowe kobiece postaci.
I pani Alicja Wyszogrodzka, kiedy zobaczyła projekty naszej wystawy, na których również zaproponowaliśmy ten bardzo znany wzór,
poprosiła nas, aby tego wzoru nie umieszczać na wystawie. Powiedziała, że już wtedy na tamtej wystawie pojawił się on jako taki pionierski,
tak że nie chciała tego powtarzać. Na naszej wystawie nie ma tego wzoru.
Z jednej strony żałujemy, bo jest on rzeczywiście bardzo charakterystyczny, znany i lubiany, natomiast wzór ten pojawia się w katalogu.
Nie ma go na prośbę pani Alicji Wyszogrodzkiej na naszej wystawie.
Zastanawiam się jaką rolę jej projekt odgrywały, to znaczy czy one naprawdę były elementem wyposażenia niemal każdego domu.
Dodajmy, że Alicja Wyszogrodzka była przez lata związana z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego,
a także, bardzo lubię te nazwy, z Centralnym Biurem Wzornictwa Przemysłu Lekkiego,
gdzie pracowała w komisji, która zdaje się, że oceniała projekty.
Inne określenie, które ja znalazłam opisującej projekty, to jest to, że one były takie pełne optymizmu,
one były kolorowe, one były radosne. Tam się pojawiają postaci ludzkie, zwierzęce, kwiaty, owoce, rośliny.
Że one były czymś po prostu takim wdzięcznym i kolorowym.
Nie chcę tutaj infantylizować, ale wydaje mi się, że to po prostu czymś, co wywoływało jakiś taki przelotny, ale jednak uśmiech.
Poznałam oczywiście osobiście panią Alicję Wyszogrodzką. Spotkałyśmy się nie raz.
Ona również uczestniczyła w projektowaniu naszej wystawy.
I dzięki tym rozmowom i spotkaniom z panią Alicją Wyszogrodzką mogłam poznać chociażby mały ułamek tego, jaką jest osobą.
Jest osobą bardzo optymistycznie nastawioną do świata, pełną humoru, dystansu do siebie.
Także wydaje mi się, że te jej projekty, jej wzory to jest takie trochę odwzorowanie tego, jaka ona jest.
Stąd być może właśnie te kolory i to poczucie humoru pokazane chociażby na projektach chusteczek do nosa,
czy tych kuchennych ręcznikach. Sama artystka podkreślała, że bardzo lubiła właśnie takie formy rysowane dla dzieci.
Chusteczki do nosa to też jest taki temat, który ja bardzo lubię i który jest u nas na wystawie mocno wyeksponowany,
ponieważ na tej małej formie artystycznej widać piękne rysunki, żywe kolory, poczucie humoru,
bo mamy na przykład muzyka wychodzącego z buzonu albo słonia latającego balonem.
Mamy postaci zwierzęce, mamy dzieci, łowiące ryby na przykład siedząc na płotku takich łobuziaków.
Także to pokazuje jaki ona miała stosunek do świata, mimo iż żyła w czasach, które wydawać by nam się mogło, były dość szare.
Natomiast Alicja Wyszogrodzka pracując w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego miała możliwość podróży.
Uczestniczyła w targach, w pokazach mody, wyjeżdżała do Francji, do Włoch, do Niemiec i stamtąd czerpała inspiracje.
Także ona była trochę tak można powiedzieć krok do przodu.
Znała ten zachodni świat, widziała jakie kolory są modne, jakie printy są modne i jej zadaniem również w Instytucie było opowiadanie i przekazywanie tych właśnie inspiracji do instytucji.
Również uczestniczyła w komisjach, które zatwierdzały wzory do nowych kolekcji.
Także miała ogromny wpływ na to, co tak naprawdę trafiało do druku.
Wspomniała Pani o podróżach i tu dodam tylko, że przez lata, chyba przez dekadę współpracowała z miesięcznikiem Kontynenty,
dla którego ona trochę tę zagraniczną modę, ja tak to zrozumiałam, przekładała na polskie realia.
U nas na wystawie również mamy to właśnie czasopismo.
Wiele osób, które zwiedza wystawę wspomina właśnie czasopismo podróżnicze Kontynenty.
Właśnie w tym czasopiśmie ona ilustrowała postaci w strojach z różnych zakątków świata, ale interpretując je po swojemu.
Do czasopisma były dołączone również wykroje, także takie stroje można było sobie uszyć.
Wykroje to też jest bardzo ciekawe zjawisko.
Nie wiem, czy w tej chwili wychodzą jeszcze gazety, w których można znaleźć wykroje.
Być może tak, natomiast to też jest jakieś moje wspomnienie z dzieciństwa.
Wykroje, które przechowywała moja babcia, ale które też pojawiały się w gazetach, które prenumerowała, czy po prostu kupowała moja mama.
Nie pamiętam, żeby z nich korzystała, ale one na pewno były i były czymś na tyle nietypowym, jak na obiekt znajdujący się w gazecie, że przykuwały moją ogromną uwagę.
Przejdźmy zatem do wystawy, dlatego że wystawa została nagrodzona.
Nagroda Dobry Wzór. Pomysły na zmysły. Zacytuję też fragmenty z katalogu.
W jaki sposób ta wystawa oddziałuje na zmysły, nie tylko na ten zmysł wzroku, który najbardziej kojarzy nam się z oglądaniem wystaw?
Od początku projektowania wystawy, myślenia o wystawie, czyli już kilka lat wcześniej, bardzo zareżało nam na tym, aby wzory nie tylko można było oglądać,
aby nie tylko były w gablotach, w ramach, ale aby można było iść krok do przodu i aby używać również innych zmysłów, głównie zmysłu dotyku.
Stworzyliśmy na wystawie strefy warsztatowe, w których nasi zwiedzający mogą samodzielnie stworzyć wzory, zaprojektować,
ale również duża część wystawy to są reprodukcje, które można dotykać i do tego oczywiście zachęcamy.
Są próbki materiałów, są wielkoformatowe wydruki na różnych tkaninach, różnych grubościach, bawełny,
tak aby można było jak najgłębiej doświadczyć wzorów.
W przestrzeni wystawy znajduje się również strefa sensoryczna, co jest taką myślą nowością w muzealnictwie,
stworzenie specjalnej przestrzeni, w której nie ma oryginalnych obiektów, ale są kopie w różnych kształtach, różnych formach
i w całości w tej strefie można korzystać właśnie wielozmysłowo, głównie ze zmysłu dotyku.
Na tkaniny można wchodzić, wspinać się, kłaść, można odpocząć i się zrelaksować.
Ta strefa jest szczególnie ulubiona przez dzieci i rodziny z dziećmi, ponieważ dzieci mogą tam swobodnie doświadczać sztuki, również przez zabawę.
A Alicja w Krajnie Czarów? Wydaje mi się, że to jest dla nas wszystkich coś nowego, ale też coś bardzo ciekawego,
mianowicie możliwość prześledzenia procesu twórczego artysty, bo sądzę, że o Alicji Wyszogrodzkiej mamy pełne prawo mówić artystka.
To jest o tyle ciekawe, że przecież ona tworzyła w czasach, kiedy wszystko było analogowe.
Wydaje mi się, że Państwo również to wzięli pod uwagę, przygotowując tę część wystawy.
Zdecydowanie zależało nam na tym, aby wystawa również była analogowa.
W przestrzeni wystawy jest ekran i jest film, na którym można zobaczyć artystkę, zobaczyć jej wnętrze, jej mieszkania,
zobaczyć ją w pracy, ponieważ pani Alicja Wyszogrodzka nadal jest aktywna zawodowo, prowadzi zajęcia z malarstwa dla seniorów.
Także jak najbardziej ten film o Alicji Wyszogrodzkiej warto zobaczyć.
Natomiast cała wystawa jest analogowa.
Nam teraz trochę trudno jest sobie wyobrazić te czasy, właśnie zupełnie analogowe.
Inspiracje, które czerpało się z otoczenia, z natury, z książek w bibliotece, z czasopism.
My teraz myśląc o innym kraju chociażby, czy jakichś roślinach, których nie mieliśmy okazji zobaczyć, wpisujemy sobie w wyszukiwarkę hasło i od razu nam pokazują się grafiki, zdjęcia, wszystko czego potrzebujemy.
Natomiast to były takie czasy, kiedy dużo trzeba było sobie samemu wyobrazić, trzeba było się natrudzić, żeby poszukać.
Czy były to czasy trudniejsze? Ja też o to pytałam panią Alicję Wyszogrodzką i ona odpowiedziała mi, że na pewno były to czasy bardziej wymagające,
ale takie czasy, które pomagały w tej kreatywności.
Artyści mieli dużo swobody w interpretacji tematów, w doborze kolorów, wzorów.
Jej zdaniem były to czasy bardziej kreatywne.
Pozostańmy jeszcze przez moment w przestrzeni wystawy, bo chciałabym zapytać o dwa elementy, które jakoś bardzo przykuły moją uwagę.
Pierwszy to jest tkanina pod sufitem.
Z tego co wiem, z tego co sama słyszę, wiele osób, które wchodzi na wystawę, wchodzi na różne wystawy.
Pyta o kierunek zwiedzania, o to jaką trasą najlepiej jest wystawę oglądać.
Czasami w niektórych muzeach też pojawiają się takie tabliczki kierunek zwiedzania.
A tutaj mam wrażenie, że ta tkanina trochę wyznacza kierunek, dlatego że ona nasyca się kolorem, tak jak wystawa nasyca się treścią,
a raczej jak my nasycamy się treścią wystawy.
Taki był nasz zamysł. Wchodząc na wystawę, od razu trafiamy na tak zwaną oś czasu.
Łatwiej jest myślę zwiedzającym ułożyć sobie chronologicznie pewne wydarzenia i rzeczywiście ta oś czasu pomaga uzmysłowić sobie ścieżkę chociażby kariery Alicji Wyszogrodzkiej.
Przez całą salę pod sufitem prowadzi nas właśnie tkanina, wyznaczając kierunek zwiedzania.
Zachęcamy do tego, aby zaczynać oprowadzanie od inspiracji, od początków pracy,
kształcenia się w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi i idąc za tkaniną odkrywać kolejne elementy jej ścieżki kariery,
kolejne inspiracje, kolejne wzory.
Pierwsza sala wystawiennicza to jest właśnie opowieść o Alicji Wyszogrodzkiej,
o jej karierze, o jej pracy zawodowej.
Natomiast druga sala to są wielkoformatowe tkaniny z wydrukami.
Cecha tej wystawy, która zdecydowanie powinna zwrócić naszą uwagę, to jest bardzo duża troska o detale.
Mnie ujęło na przykład to, jak obiekty są podpisane, że to są metki.
Nie mamy takich klasycznych opisów, więc wydaje mi się, że do tego tematu tkaniny,
jako tworzywa, którym posługiwała się Alicja Wyszogrodzka, podeszli Państwo naprawdę bardzo poważnie.
Wzory na tkaniny, które projektowała Pani Alicja Wyszogrodzka, były dostępne przez wiele lat,
tak naprawdę dla każdego.
Nam zależało na tym, aby pokazać, że te tkaniny były dostępne,
pozwolić na ich dotykanie, pokazać, że design użytkowy powinien być blisko.
Stąd też pomysł na metki, pomysł na całą aranżację wystawy,
zachęcanie do dotykania, do przyglądania się z bliska.
Polskie projekty, polscy projektanci, cykl Muzeum Miasta Gdyni.
Tak jak mówiłam, Alicja Wyszogrodzka jest dziesiątą bohaterką tego cyklu.
Czy mają Państwo już plany na kolejnych bohaterów i kolejne wystawy?
Cykl Polskie projekty, polscy projektanci pojawił się w Muzeum Miasta Gdyni w 2012 roku.
Alicja Wyszogrodzka to jest dziesiąta odsłona tego cyklu.
Oczywiście mamy już pomysły na kolejne ekspozycje,
natomiast niestety nie mogę zdradzić, kto to będzie.
Zachęcam do odwiedzenia Muzeum Miasta Gdyni do 22 lutego 2026 roku.
Jest u nas dostępna wystawa Alicja Wyszogrodzka.
Natomiast kolejne edycje w kolejnych latach.
Zapraszam serdecznie, żeby śledzić naszą stronę internetową
i zapraszam do Muzeum Miasta Gdyni.
Dzisiaj o wystawie Alicja Wyszogrodzka, Polskie projekty, polscy projektanci
opowiadała Dorota Dąbrowska-Wyżga,
która razem z Cezarem Lisowskim i Weroniką Mojską
tę wystawę kuratorowała.
Bardzo Pani dziękuję za to spotkanie.
Dziękuję i zapraszam.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Kachu totalny. Sztuka Kazimierza Ostrowskiego

Kachu totalny. Sztuka Kazimierza Ostrowskiego

Wybitny malarz, pionier powojennej awangardy i charyzmatyczny profesor gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Życie i twórczość jednego z najważniejszych pomorskich artystów drugiej połowy XX w. przybliża najnowsza wystawa w Muzeum Miasta Gdyni. Ekspozycja wpisuje się w obchody stulecia miasta. Kazimierz „Kachu” Ostrowski był postacią nietuzinkową, niezwykle ciepło wspominaną przez kolejne pokolenia… Czytaj dalej o Kachu totalny. Sztuka Kazimierza Ostrowskiego

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

  Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

„Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Choć artysta znany jest przede wszystkim ze swoich obrazów, nagradzanych i wystawianych na całym świecie, to tworzył także rysunki i grafiki, korzystając z rozmaitych technik. Przegląd jego prac, także tych wcześniej nieprezentowanych, można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Wojciech Weiss (1875-1950) był wybitnym malarzem i grafikiem, a także profesorem… Czytaj dalej o „Wojciech Weiss. Nieznane grafiki i rysunki”

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec

Wystawa „Rafał Malczewski. Narty, dansing, brydż” przybliża twórczość artysty, w szczególny sposób przyglądając się jego wielkiej miłości do Tatr, sportów zimowych, ale także kurortowych rozrywek, z których słynęło międzywojenne Zakopane. Zanim Rafał Malczewski zdecydował się związać swoje życie z malarstwem, studiował, ku radości rodziców, filozofię, architekturę i argonomię. Jednak lata… Czytaj dalej o Rafał Malczewski – twórca innej epoki niż ojciec