Wybrany utwór: Stanisław Staszewski. „Każdy nosi w sobie prawdę na jego temat”.
Architekt, inżynier, bard, w końcu mąż i ojciec – najnowsza wystawa w Muzeum Literatury przybliża postać Stanisława Staszewskiego, przypominając, że był postacią wielowymiarową, której nie warto sprowadzać wyłącznie do „Taty Kazika”. Na ekspozycji można zobaczyć pamiątki po artyście, w tym prezentowaną po raz pierwszy, gitarę Staszewskiego.
Stanisław Staszewski (1925- 1973) był członkiem Armii Krajowej, walczył w Powstaniu Warszawskim, cudem ocalał z obozu w Ebensee. Po wojnie rozpoczął studia architektoniczne, wkrótce został naczelnym architektem Płocka. Pod koniec lat 60. wyemigrował do Paryża.
Teksty jego piosenek były inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, a w miejscach z którymi się wiązał, szybko tworzył artystyczne społeczności, w których zyskiwał miano „barda”. Utwory, które po sobie pozostawił, wykonywał nie tylko Kult, ale także Jacek Kaczmarski.
Twórcy wystawy „Ta droga była bez końca. O Stanisławie Staszewskim” dotarli do żyjących wciąż przyjaciół i znajomych artysty, udało im się także odkryć niepublikowane wcześniej taśmy i zapiski, będące nie tylko zapisem pracy twórczej Staszewskiego, ale także jego osobowości.
Wystawa będzie prezentowana w Muzeum Literatury do 8 marca 2026 r. W Audycjach Kulturalnych opowiedzieli o niej kuratorzy: dr hab. Krzysztof Gajda, prof. UAM; Maciej Kubiak oraz Przemysław Lembicz.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Muzeum Literatury.
Stanisław Staszewski podczas wesela. Paryż, początek lat 70. Ze zbiorów rodziny Staszewskich
Portret Stanisława Staszewskiego. Lata 60. Ze zbiorów rodziny Staszewskich
Stanisław Staszewski w mieszkaniu na Rue Oberkampf. Paryż ok. 1972. Ze zbiorów rodziny Staszewskich
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Dziś mam wielką przyjemność przywitać się z Państwem z Muzeum Literatury, które znajduje się na rynku Starego Miasta w Warszawie.
Okoliczności są naprawdę przepiękne, zimowe, świąteczne.
Natomiast tutaj we wnętrzu muzeum, które mieści się w jednej z odbudowanych po powstaniu kamienic, otwarta została zupełnie niedawno, można powiedzieć na dniach, wystawa pod tytułem
Ta droga była bez końca o Stanisławie Staszewskim.
To właśnie temu artyście jest poświęcona ta ekspozycja.
Można ją oglądać do 8 marca, a dzisiaj zgodzili się o niej opowiedzieć kuratorzy, czyli profesor Krzysztof Gajda, pan Maciej Kubiak oraz Przemysław Lempicz.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Zacznę od pytania o moment. To znaczy, dlaczego ta wystawa pojawiła się akurat teraz?
Zdradzę, że Stanisław Staszewski urodził się 18 grudnia 1925 roku.
Okoliczność wydaje się zatem wyborna do tego, żeby trochę więcej o tej postaci, jak powiedzieliśmy jeszcze przed rozpoczęciem nagrania, trochę tajemniczej, trochę niedopowiedzianej, trochę nieobecnej, więcej opowiedzieć.
To jest dokładnie setna rocznica urodzin Staszewskiego i wpadliśmy w zeszłym roku na szalony pomysł, żeby zorganizować wystawę.
Jako trzej pasjonacie jego twórczości, żeby uczcić postać Staszewskiego i trochę ją odczarować, bo tak jak pani powiedziała, jest to postać niejednoznaczna, która mieści w sobie, powiedziałbym, kilka różnych osobowości.
I każda z tych osobowości zasługuje na osobne uhonorowanie.
Dlatego chcemy pokazać Staszewskiego jako pełnoprawnego artystę, człowieka, wielu talentów i wielu możliwości, które wykorzystał w swoim życiu.
To jedno, ale poza tym chodziło nam też o to, żeby przybliżyć właśnie te nieznane aspekty twórczości Stanisława Staszewskiego, który przez część bardziej wtajemniczonych osób jest postrzegany tylko jako tata Kazika,
czyli autor utworów takich jak Celina czy Baranek.
Przez tych mniej zorientowanych, nawet nie w tym wymiarze, no bo ludzie jednak kojarzą te utwory jako utwory kultu i Kazika, a to przecież napisał Stanisław Staszewski.
A już mało kto wie, że Stanisław Staszewski był poza tym, że poetą, który pozostawił po sobie jednak dosyć sporą spółściznę.
To również dramatopisarzem, również eseistą, felietonistą, grafikiem, architektem i te aspekty jego twórczości chcieliśmy poprzez tę wystawę przybliżyć.
Postaram się nie nadużywać w trakcie dzisiejszej rozmowy tego hasła tata Kazika,
dlatego, że rozumiem, że jednym z założeń wystawy jest również to, żeby pokazać, że to był nie tylko tata Kazika.
Kiedy mówił Pan o piosenkach, o tekstach napisanych przez Stanisława Staszewskiego, które my znamy jako tak naprawdę wielkie przeboje i bardzo ważne piosenki kultu,
to pomyślałam sobie, że już to może dać nam pewną wiedzę na temat Stanisława Staszewskiego.
Bo z tego co wiem, część wydarzeń opisanych w piosenkach wydarzyła się naprawdę.
Mam tu na myśli chociażby utwór Inżynierowie z Petro Budowy i to już jest pierwsza informacja, że Stanisław Staszewski z Petro Budową w Płocku miał bardzo dużo wspólnego.
Jeżeli chodzi o pierwowzory jego literackich postaci, jest to prawda.
Staszewski jest genialnym portrecistą i on sam kiedyś powiedział w jednym z nagrań, że bez pardonu kradnie motywy
i używa też swoich znajomych, brzydko mówiąc, do tego, żeby stworzyć z nich postaci literackie.
To znaczy, my wiemy o Celinie. To nie jest przypadek, że ta piosenka tak się nazywa, ponieważ Celina jest to osoba, która jest, żyje, dobrze się ma, mieszka w Płocku i jest bohaterką jego piosenki.
Mało tego, została ona obdarowana tą piosenką w dniu ślubu, więc jest to prezent ślubny wykonany przed Pałacem Ślubów w Płocku.
Wiemy o inżynierach z Petro Budowy. Piosenka poświęcona jest czy dedykowana jest panu Kazimierzowi Kokoszczyńskiemu,
z którym też będziemy mieli spotkanie już w styczniu podczas naszej wystawy.
Wiemy o wielu innych bohaterach, którzy stali się dzięki Staszewskiemu postaciami quasi literackimi po prostu.
Ale on wykorzystywał to, on nie ukrywał tego. Mało tego, on portretował tych swoich znajomych czasami bez ich woli.
Te motywy, te historie, które on przeżywał, postrzegał je jako kanwę do snucia swoich piosenkarskich czy też literackich opowieści.
To pokazuje też taką uniwersalność tych tekstów i tej twórczości, bo właśnie teksty, które powstawały jako, można powiedzieć,
forma zabawy towarzyskiej w pewnym momencie i jakieś takie doraźne charakterystyki nabierały cech uniwersalnych
i po kilkudziesięciu latach stały się ważnymi tekstami do piosenek, które wykonywał właśnie Kazik czy wcześniej jeszcze Jacek Kaczmarski
i tekstami, które dziś możemy czytać, możemy ich słuchać, chcemy ich słuchać.
I to pewnie jest największa siła twórczości, literatury, że coś, co jest bardzo takie bliskie doświadczeniu,
z czasem staje się czymś uniwersalnym i mówi o znacznie większych sprawach niż tylko ten pierwszy, pierwotny cel.
Historia Stanisława Staszewskiego, jego biografia pełna jest, powiedziałabym, wydarzeń tragicznych, chyba tak można powiedzieć.
Druga płyta, bo mówimy na razie o tacie Kazika, jeszcze była płyta Tata 2 z 1996.
Ona chyba cieszyła się ciut mniejszą popularnością wśród słuchaczy, również dlatego, że te piosenki, które się tam pojawiły,
były chyba o wiele bardziej gorzkie, poważne, być może bolesne i zastanawiam się, czy tam odzwierciedlenie
chociażby tej wojennej historii Stanisława Staszewskiego możemy znaleźć.
Tak, rzeczywiście na płycie Tata Kazika z 1993 roku znalazły się piosenki bardziej przebojowe, bardziej wesołe.
Tam jest Celina, tam są inżynierowie z Petrobudowy, tam jest Baranek, ale to myślę, że trochę przypadek o tym zadecydował,
dlatego, że Stanisław Staszewski pisał piosenki, czy teksty zarówno imprezowe, takie powiedzmy doraźne,
o czym Krzysztof mówił wcześniej, które miały na celu wypełnić przestrzeń biesiadną i po prostu zabawić.
Ale oprócz tego pisał też piosenki właśnie mroczne, gorzkie, tęskniące.
I w tym pierwszym rzucie Kult wybrał oczywiście te najbardziej przebojowe i potem nagrali na tą drugą płytę to, co zostało.
Trochę ta druga płyta powstała niejako przypadkiem.
Jakby na fali popularności tego pierwszego albumu powstał pomysł, żeby wydać drugi album.
I on rzeczywiście był mniej popularny, bo był bardziej gorzki, ale myślę, że jest piękniejszy ten album.
Cała twórczość Staszewskiego jest właśnie niejednoznaczna, bo czasami pod płaszczykiem takiej frywolności, powiedziałbym,
że ukrywały się w tych tekstach naprawdę głębokie połacie znaczeń.
Ważny jest też kontekst, kiedy i jak powstawały te piosenki.
To były piosenki pisane z myślą o swoich znajomych przede wszystkim.
Bo pamiętajmy, że Staszewski nie był profesjonalnym muzykiem, ani profesjonalnym poetą.
On wykonywał to na zasadzie towarzyskiej, na zasadzie umilania czasu.
Nazywanie go bardem pojawiło się po czasie.
Za swoich czasów, wtedy kiedy on żył i był i wykonywał piosenki, nikt o tym tak nie myślał.
To my, to dalsi słuchacze dali mu ten przydomek barda.
Bo jednak te piosenki mają głęboki pokład literackości.
Nie mówię o wszystkich, bo oczywiście są różnorodne te piosenki.
Niektóre są mniej literackie, niektóre są bardziej literackie.
Ale mimo wszystko to też nie jest przypadkiem, że spotykamy się dzisiaj w Muzeum Literatury.
Bo ten pierwiastek literackości w tych tekstach jest.
I tak jak mówił Przemek, te piosenki, ta różnorodność, ta bogata paleta barw
doprowadza do tego, że mówimy o Staszewskim jako wszechstronnym twórcy,
który łączy wiele aspektów swojej twórczości właśnie w piosenkach.
Na początku, kiedy zastanawiałam się, jak przedstawić Stanisława Staszewskiego,
wymieniałam, że jest on postacią trochę nieobecną, trochę tajemniczą,
trochę taką nieodgadnioną i zastanawiałam się, z czego to wynika.
To znaczy ta aura tajemniczości, która gdzieś wokół Stanisława Staszewskiego narosła,
podejrzewam, że gdzieś ma swoje źródła i początki. Czy wystawa pozwala zrozumieć, gdzie one są?
Miejmy nadzieję, że udaje nam się jakieś luki czy niedopowiedzenia zapełnić.
Aura tajemniczości. Powiedzmy tak, Staszewski był odkrywany stopniowo.
To znaczy w tomiku, o którym może jeszcze opowiemy, który się ukazał,
użyłem takiego określenia ocalony, w sensie, że ta twórczość wymagała swego rodzaju ocalenia, odkrywania.
Najpierw w latach osiemdziesiątych, czyli powiedzmy dziesięć lat po śmierci Stanisława Staszewskiego,
dekadę po śmierci Stanisława Staszewskiego, przypominał te piosenki Jacek Kaczmarsk.
Później przypominał te piosenki Kazik Staszewski, nadając im taki popularny wymiar.
To jest pewnie podstawowa przyczyna, że ta postać, ta twórczość nie była powszechnie znana,
że mogą występować pewnego rodzaju luki w odkrywaniu.
Ale jest też biografia autorstwa Kazika z Jarosławem Dusiem,
w której jest dość szczegółowo opisane życie i zabiłości tego życia, tej biografii.
Ta biografia była trudna również dlatego, że Staszewski żył w bardzo trudnym czasie.
On był młodym chłopakiem, kiedy wybuchła II wojna światowa.
Kiedy miał 19 lat, praktycznie umarł w obozie koncentracyjnym.
Następnie jego czas przypadł na okres stalinizmu, socrealizmu.
To wszystko były okresy, które wymagały trudnych wyborów, trudnych zachowań.
Później emigracja, czyli jakby odsunięcie się siłą rzeczy od wydarzeń,
które tutaj w kraju się działy.
To nie sprzyja zachowywaniu twórczości, kiedy dana postać, dany autor nie jest powszechnie znany.
Wiele rzeczy, wiele materiałów było uznawanych za zaginionych.
One gdzieś dopiero są po latach odkrywane.
Za sprawą pasji wielu ludzi, w tym moich kolegów, którzy tutaj siedzą i pewnie jeszcze coś na ten temat mogą dopowiedzieć.
Właśnie a propos tego, to jest niezwykła historia, ponieważ zaczyna się przy okazji 90. urodzin Staszewskiego,
kiedy z inicjatywy Przemka zaczyna powstawać idea, że faktycznie może być jeszcze coś do znalezienia po Stanisławie Staszewskim.
Nie wiedzieliśmy, co stało się z jego gitarą chociażby, która też jest eksponowana u nas na wystawie.
Dotarła szczęśliwie po 40 latach do Warszawy i możemy ją teraz z wielką radością prezentować.
Ale dotyczy to też również tekstów, które ciągle są jeszcze odkrywane.
Myśmy nie tak dawno dokonali odkrycia jego tekstów prozatorskich i dramatycznych,
które również znalazły się w wydanym w tym roku tomie pod nazwą Poezję,
zawierającym szerokie spektrum twórczości Staszewskiego.
A co przyniesie los, zobaczymy.
Miejmy nadzieję, że to nie jest jeszcze ostatnie słowo i miejmy nadzieję,
że Staszewski postmortem, ale nas zaskoczy.
Panowie zwrócili uwagę na bardzo ciekawą rzecz, którą ja również sobie uświadomiłam,
że dzięki tej wystawie Stanisław Staszewski nabiera bardzo realnych kształtów,
że przestaje być człowiekiem, którego kojarzymy jako Taty Kazika,
twarz z okładkowego zdjęcia płyty, tylko nabiera bardzo realnych kształtów.
Jest więcej zdjęć, bo jest gitara, bo są różne pamiątki.
Co tutaj szczególnie zasługuje na uwagę, jeżeli chodzi o pamiątki,
czy też obiekty bezpośrednio związane ze Stanisławem Staszewskim?
Tata Kazika nigdy nie przestanie być Tatą Kazika i w ogóle nie o to chodzi,
żeby coś zmieniać w tym rozumieniu.
Natomiast oczywiście jest nie tylko Tatą Kazika.
Jest pełnoprawną postacią i na to można faktycznie zwrócić uwagę.
Pojawiają się, jak już wspomnieliśmy, pamiątki takie osobiste,
które zostały wymienione materialnie, ale jest też dużo materiałów.
Zwracamy uwagę tą wystawą również na to, że on był architektem.
Jest dużo materiałów związanych z jego studiami czy pracą na architekturze,
które pokazują właśnie też człowieka funkcjonującego w danej sytuacji,
że będąc tym architektem jednocześnie robił na przykład notatki jakieś takie frywolne w tym samym notesiku,
że to był faktycznie człowiek z krwi i kości, który zajmując się czasem poważnymi rzeczami,
jakimi jest budowa fundamentów, budowa na jakichś fundamentach konstrukcji,
które są bardzo poważnymi sprawami.
Jednocześnie potrafił być dowcipny i ironizować na temat tej rzeczywistości, w której się znajdował.
Te jego notesy są pełne rysunków, pełne szkiców literackich.
Był taką wielokrotnie złożoną postacią i właściwie takie przemieszanie tych rzeczywistości
jest pewną cechą tej wystawy.
Myślę, że dla odwiedzających, którzy kojarzą Stanisława Staszewskiego przez pryzmat Taty Kazika
najbardziej wzruszającym momentem będzie możliwość zobaczenia autentycznej gitary,
na której grał Stanisław Staszewski, zobaczenia rękopisów utworów,
które doskonale znają z wykonań Kazika, z wykonań kultu
i zobaczenia może poprawek też w tych tekstach.
To wszystko eksponujemy i myślę, że to jest pierwszy punkt do tego.
A potem można już przejść do tych innych, o których mówił Krzysztof.
Ale jeszcze robi się ciekawie, ponieważ w ostatnich latach
znaleźliśmy też niepublikowane, nieznane nagrania,
które finalnie nie znalazły swego miejsca jeszcze na wydawnictwie muzycznym,
a my postanowiliśmy włączyć je w naszą wystawę.
I są to na przykład takie perełki jak Królowa Życia,
która była po prostu utworem dla nas zaginionym,
a okazało się, że dzięki znajomościom pani Marii Weltuzen-Nagrabeckiej,
znajomej z paryskiego okresu twórczości Staszewskiego,
która przechowała w swoich zbiorach kasetę podarowaną przez Staszewskiego,
mamy dzisiaj możliwość słuchać tego nagrania i wielu innych,
o których nie mieliśmy do tej pory pojęcia.
Są też nagrania z pobytu Kazika w Paryżu u swojego ojca.
To są bardzo intymne, rodzinne archiwalia,
które postanowiliśmy udostępnić ze względu na to,
że Staszewski był przede wszystkim człowiekiem.
I my czasami zapominamy, stawiając go na takim piedestale takiego mitu,
który za nim się ciągnie, zapominamy, że to był naprawdę człowiek z krwi i kości,
jak powiedział Krzysztof.
Traktując literaturę bardzo poważnie,
przypisując jej takie szkolne powinności,
zapominamy o tym, że literatura jest też formą zabawy często,
że jest to jakaś gra, bywa, że gra towarzyska.
Odkrywanie tych dodatkowych aspektów wydaje się też bardzo ciekawe
i może na tym powinno też polegać może trochę edukowanie do literatury,
żeby ona nie była tylko tak ciężko przytłaczająca,
a dawała trochę radości życia, które jest ciężkie i bywa smutne.
Są stanowiska ze słuchawkami.
Można usiąść i dobrą godzinę albo i półtorej posiedzieć i posłuchać tych nagrań,
których jeszcze nikt nie słyszał poza kręgiem wtajemniczonych.
To jest element pracy kuratorskiej, który mnie niezmiennie fascynuje.
To znaczy to odkrywanie tajemnic, podążanie czyimś śladem,
rekonstrukcja życiorysu czy biografii.
Chciałam zapytać chociażby o drogę do tej gitary, którą tutaj możemy oglądać.
Oczywiście o ile nie są to, powiedziałabym, tajemnice śledztwa, tajemnice muzealne.
To nie jest tajemnica i ta gitara odnalazła się tak naprawdę przypadkiem.
Ona była przez lata uznawana za zaginioną.
Kilka lat temu zmarła w Paryżu znajoma Staszewskiego,
która jak się okazuje tę gitarę miała u siebie w mieszkaniu
i wisiała na ścianie przez te 40 lat.
I bliscy, którzy porządkowali mieszkanie po zmarłej,
skontaktowali się z Kazikiem i przekazali tę gitarę,
przysłali ją po prostu do Polski i stąd się odnalazła to przypadek.
Czasami podążanie za Staszewskim, to jest nawiązanie do tytułu wystawy,
już troszeczkę się między sobą śmiejemy,
traktując to z przymrużeniem oko, że ta droga była bez końca,
a to znaczy my naprawdę docierając do pewnego punktu
nie widzimy tego końca, tylko w tym miejscu zaczyna się kolejny wątek
i podejmujemy trop i podążamy za Staszewskim,
co przejawia się w odnajdywaniu na przykład ostatnich znajomych Staszewskiego.
Pamiętajmy, że setna rocznica urodzin przypadająca w tym roku
ciągnie za sobą konsekwencje tego, że ta pamięć osób bezpośrednio związanych z poetą,
ona powoli zanika z bardzo prozaicznego względu.
Staramy się też konserwować to, co jest możliwe jeszcze do zachowania po Staszewskim,
czyli rzeczy niematerialne, jakimi są też rozmowy i wspomnienia jego bliskich znajomych.
Mam tutaj na myśli przede wszystkim pana Andrzeja Bonarskiego,
pana Kazimierza Kokoszczyńskiego, panią Marię Weltuzen-Nagrabecką,
panią Celinę Hiszpańską oraz wielu, wielu innych znajomych,
którzy przekazują nam swoje wspomnienia o poecie.
To jest wątek, który może trochę uzupełni ten obraz Stanisława Staszewskiego
jako człowieka, o czym pan przed momentem mówił,
bo rozmawialiśmy trochę o tym, jak Stanisław Staszewski jest odbierany przez słuchaczy,
przez miłośników kultu, przez osoby zajmujące się i śledzące ten świat literacki.
Natomiast jak Stanisława Staszewskiego wspominają ludzie, którzy go znali,
dla których on nie był zagadką, bo był ich kolegą, sąsiadem, znajomym z pracy,
był człowiekiem, z którym spędzali weekendy, z którymi był spokrewniony,
bo to jest zawsze ciekawa perspektywa, patrzeć na twórców, na poetów, na artystów,
jak właśnie tych na piedestale, a potem zderzać to ze spojrzeniem osób,
dla których on był kimś niemalże codziennym.
Wiem, że Bardem stał się później i to niekoniecznie ci jego najbliżsi tak go nazwali.
Jeżeli idzie o prywatne relacje z znajomych Staszewskiego,
tam bardzo często pada jeden przymiotnik, który pojawia się w każdej z takich relacji.
Wspaniały. To jest to słowo, które ja za każdym razem, w każdej rozmowie słyszę,
że Stanisław Staszewski był wspaniałym człowiekiem, świetnym przyjacielem,
lojalnym kompanem, człowiekiem o niezwykłym poczuciu humoru.
Także my te piosenki, które są czasami posępne, są ponure niekiedy,
czasami napominają, czasami opowiadają o rzeczach brutalnych, o tym chłodnym świecie,
o świecie wewnętrznych, rozdarć, przeżyć tych kontrastów,
zestawiając to z opiniami o Staszewskim, który był pogodnym, wesołym człowiekiem,
ze świetnym poczuciem humoru, który nigdy nie był w prywatnych relacjach ponury,
dostajemy też bardzo kontrastowy obraz tego człowieka.
To znaczy, Staszewski nakładał maski po prostu w swojej twórczości,
natomiast to nie ma się zupełnie do tego obrazu jego, jako człowieka,
jako osoby, która była naprawdę pogodna, pełna humoru, wigoru również,
który był królem życia, tak jak nosi tu jedna z piosenek.
Trochę to nie do końca prawda, że on bardem został później,
bo dla tych znajomych on właśnie był w tamtym momencie bardem,
bo on uświetniał te spotkania towarzyskie swoimi piosenkami
i tak jak Maciej powiedział, był królem życia
i był dla nich tak kolorową postacią, która wnosiła do tej siermiężnej rzeczywistości
perelowskiej trochę koloru.
Na wernisażu było kilka osób, które znały Stanisława Staszewskiego osobiście,
w tym jego przyjaciele z Płocka i z Paryża.
I w Płocku Stanisław Staszewski jest postacią kultową do dziś,
ponieważ on wtedy, będąc w latach 60-tych naczelnym architektem Płocka,
wprowadził do tego małego miasta powiew zachodu.
On był takim bikiniarzem, można powiedzieć, człowiekiem, który organizował imprezy,
miał adapter, puszczał nagrania, mając lat już wtedy ponad 40,
czy prawie 40, organizował tę imprezę dla licealistów,
stworzył klub Marabut, do którego można było przyjść, potańczyć,
posłuchać muzyki, czy Stanisława Staszewskiego samego,
który był dla nich guru i zapisał się w tej historii
i ludzie, którzy go teraz pamiętają, którzy wtedy byli licealistami,
wspominają ten czas jako niezwykły i fantastyczny.
Akropla dziegciu to nieudane małżeństwo, nieudane rodzicielstwo.
Syn taty Kazika chciał w pewnym momencie tak dalece zapomnieć o ojcu,
czy o twórczości ojca, że jak sam wspominał,
nagrał jakieś inne piosenki punk rockowe na jego taśmie,
na której były nagrane te piosenki ojca.
To też może być przyczynek do tego, o czym mówiliśmy wcześniej,
o tym, dlaczego ta postać bywa tajemnicza,
dlaczego bywa owiana tajemnicą.
Więc każdy nosi jakiś wycinek, jakiś fragment prawdy o tej postaci
i to pewnie jest najtrudniejsze do zrekonstruowania
prawda całościowa o człowieku.
Zawsze podajemy tylko wycinek, zawsze widzimy tylko fragmenty.
Tutaj mamy elementy twórczości, a do całości człowieka
nie dotrzemy pewnie nigdy.
I sądzę, że te słowa mogą być puentą naszej rozmowy
i taką wskazówką, żeby wybrać się do Muzeum Literatury na wystawę
ta droga byłaby z końca o Stanisławie Staszewskim,
dlatego że ilu słów byśmy nie szukali, żeby opisać tego artystę,
to chyba nie ma wątpliwości, że była to postać bardzo złożona,
wielowątkowa, niejednoznaczna.
Takiej swojej prawdy na jego temat warto poszukać samodzielnie,
chociażby właśnie na wystawie, którą do 8 marca można oglądać
w Muzeum Literatury.
Dzisiaj opowiadali o niej kuratorzy
profesor Krzysztof Gajda, Maciej Kubiak, a także Przemysław Lempicz.
Z okazji 75-lecia Narodowego Centrum Kultury przedstawiamy kolejny, jubileuszowy wybór 75 audycji – tym razem poświęconych muzyce. To przekrój najciekawszych dyskusji i wywiadów z artystami, kompozytorami oraz badaczami, którzy odsłaniają kulisy powstawania utworów. Kolekcja stanowi podsumowanie dotychczasowych rozmów w Audycjach Kulturalnych i ukazuje bogactwo polskiej oraz światowej… Czytaj dalej o 75 audycji o muzyce
Na wystawie pt. „George Sand (1804-1876). W kalejdoskopie życia i sztuki” zgromadzono unikatowe pamiątki związane z Artystką, które przekonują, że była wszechstronną humanistką, w wielu kwestiach wyprzedzającą swoją epokę. Celem twórców ekspozycji było przedstawienie Sand, jako kobiety wielu zainteresowań, pasji i talentów, która niezasłużenie jest przedstawiana przede wszystkim jako „partnerka… Czytaj dalej o Idea, twórczyni, kobieta – wyjątkowy portret George Sand w Żelazowej Woli
Interaktywna, dwujęzyczna mapa pozwala poznać skomplikowaną biografię oraz twórczość Mieczysława Wajnberga, jednego z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku. Uniwersum będzie rozwijane, w miarę dalszych ustaleń dotyczących jego życiorysu. Mieczysław Wajnberg był kompozytorem polsko-żydowskiego pochodzenia. Urodził się w Warszawie, gdzie wraz z rodzicami i siostrą mieszkał w kamienicy przy ul. Żelaznej 66. Czytaj dalej o „Wyciąganie historii z pamięci”: Uniwersum Wajnberga
Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle
Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych
Tadeusz Miller – pieśniarz powojennego Szczecina Słuchacze mylili go z Mieczysławem Foggiem, on sam cenił twórczość Binga Crosby’ego. Choć płyty z wykonywanymi przez niego tangami sprzedawały się w tysiącach egzemplarzy, przedwczesna śmierć sprawiła, że Tadeusz Miller na całe dekady został zapomniany. Zmienia się to m.in. za sprawą poświęconej mu… Czytaj dalej o Król Tanga