Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Edukacja Fenomen magazynu „Ty i Ja” w Domu Spotkań z Historią

Fenomen magazynu „Ty i Ja” w Domu Spotkań z Historią

Aleksandra Galant 2 października 2024
Fenomen magazynu „Ty i Ja” w Domu Spotkań z Historią

„Okno na zachód” – tak mówiono o kultowym dziś czasopiśmie wydawanym w latach 60. i 70. Na tle konkurencyjnych tytułów zaskakiwał brakiem politycznych odniesień, oryginalną szatą graficzną oraz nietuzinkowymi artykułami. Współpraca z tytułem była dla twórców dużym wyróżnieniem: swój artykuł na temat spódnic mini i maxi opublikował w nim nawet Jarosław Iwaszkiewicz.

Pierwszy numer „Ty i Ja” pojawił się w kioskach w maju 1960 r. Miał aż 60 stron i kosztował 12 zł, co było ówcześnie sporą kwotą. Dla porównania, wiele gazet można było kupić za mniej niż złotówkę. Pismo przykuwało uwagę oryginalną okładką, a po otwarciu zaskakiwało rozmachem. Za oprawę wizualną odpowiedzialny był Roman Cieślewicz, który po wyjeździe z Polski, współpracował m.in. z Vogue i Elle.

Czytelniczki i Czytelnicy „Ty i ja” mogli poznać nowinki ze świata mody prosto z Paryża, przeczytać fragmenty książek angielskich, amerykańskich czy rosyjskich pisarzy, odkryć nowe przepisy kulinarne czy zainspirować się przy urządzaniu mieszkania. W trudnych czasach PRL-u magazyn prezentował styl życia europejskiej klasy średniej.

Tytuł zniknął nagle w 1973 r. i do dziś nie są znane powody jego likwidacji. Archiwalne numery mają dziś wartość kolekcjonerską i coraz trudniej jest trafić na ich ślad. Wystawie towarzyszy wydanie książki pt. „Ty i ja. Magazyn, grafika, zjawisko”.

W Audycjach Kulturalnych o wystawie opowiedziały jej kuratorki: Julia Libera oraz Agata Szydłowska.

Wystawę „Ty i Ja. Lajfstajlowy magazyn z Peerelu” można oglądać do 16 marca 2025 r. w Domu Spotkań z Historią w Warszawie.

Zdjęcia: DSH

Kliknij i pobierz transkrypcję tego podcastu.

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Od kilku lat, może nawet dłużej, ale dla bezpieczeństwa powiem, że od kilku lat trwa pewien renesans kultury popularnej,
która święciła triumfy, czy też była ogólnodostępna w czasach PRL-u.
Bardzo często odświeżane są tytuły filmów, powraca moda, kuchnia PRL-u znów zyskała na popularności.
No i od jakiegoś czasu obserwujemy też, że zaczęliśmy zastanawiać się nad tym, co wtedy czytano.
Tutaj chyba takim sztandarowym przykładem jest przekrój.
Co czytały panie domu, co czytali młodzi ludzie, co trafiało do rąk dzieci, a co z kolei czytali poważni panowie.
Okazuje się, że był taki magazyn, który trafiał do rąk nielicznych.
Stosunkowo nielicznej grupy znalazłam takie określenie, że magazyn Ty i Ja był ekskluzywny, deficytowy i trudnodostępny.
On był też w czasie, kiedy się ukazywał, czyli od lat 60. do roku 73.
Relatywnie bardzo drogi, bo miał cenę 12 złotych, a z tego co wiem, wiele magazynów czy dzienników można było kupić poniżej złotówki.
Magazyn Ty i Ja był fenomenem pod wieloma innymi, myślę, że dużo ważniejszymi względami.
Jakie to są względy? O tym opowiada wystawa, którą można oglądać w domu spotkań z historią przy ulicy Karowej w Warszawie.
Ona nosi tytuł Ty i Ja, lifestyle'owy magazyn z PRL-u.
A ja mam tę wielką przyjemność, że dzisiaj o tej ekspozycji i o pracach badawczych, które jej towarzyszyły,
zgodziły się opowiedzieć kuratorki, pani Julia Libera i Agata Szydłowska.
Witam w audycjach kulturalnych.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pierwsze pytanie, które przychodzi do głowy zawsze, kiedy mam przyjemność rozmawiać z twórcami jakiegoś wydarzenia,
to co sprawiło, że akurat ten magazyn, ten tytuł czy ten temat was zainteresował?
Postanowiłyście go zgłębić i przybliżyć wszystkim, którzy dom spotkań z historią aż do marca odwiedzą?
To może ja zacznę, bo jestem pomysłodawczynią tej wystawy.
Ja odkryłam dosyć niedawno ten magazyn, kilka numerów w piwnicy u teściów i zachwycił mnie.
Najpierw zachwyciły mnie okładki, które są wybitne, nowoczesne i bardzo zabawne.
I to w pierwszej chwili przykuło moją uwagę, ale potem zaczęłam czytać i zaskoczyło mnie, jak dobrze się to czyta.
Po 60 latach jest to nadal ciekawe, równorodne.
I jeszcze zaskoczyło mnie, że magazyn, który był wydawany w latach 60-tych, nie miał nic propagandowego w sobie.
W ogóle nie miał słowa o polityce, tak jak przekrój nawet i wszystkie inne czasopisma, które znałam z tamtego czasu.
Miały jakieś takie obowiązkowe rubryki.
Coś trzeba było napisać o tym, co się w kraju dzieje.
A ten magazyn opowiadał o literaturze, o filmie, super sekcja kulinarna.
Był tak różnorodny i ciekawy i pomyślałam, że Dom Spotkań z historii jest dobrym miejscem, żeby zrobić o tym wystawę.
Bo przybliżamy historię niepodręcznikową, nieznaną z tych dużych wydarzeń, dat.
Tylko właśnie historię kultury, historię życia codziennego.
I pomyślałam, że to będzie fajny, chociaż trudny temat do pokazania.
I zaprosiłam Agatę, która na szczęście zgodziła się też zaangażować w tą wystawę,
która już wcześniej napisała książkę o czasopismach lifestyle'owych z PRL-u.
I dzięki temu myślę, że się dobrze tutaj dopełniłyśmy.
To jest właściwie wątek, który nurtował mnie od początku, kiedy tylko dowiedziałam się,
że taką wystawę będzie można oglądać w Domu Spotkań z historią.
Mianowicie, do kogo magazyn Ty i ja trafiał?
Rzeczywiście wielokrotnie w tekstach czy wspomnieniach poświęconych temu magazynowi
można znaleźć takie sformułowanie, że to było takie okno na świat, okno na zachód.
Że swoją formą, treścią ten magazyn się bardzo wyróżniał na tle tego, co było ogólnodostępne.
Ale czy rzeczywiście było nim zainteresowanie?
Często o PRL-u mówi się używając słowa szarzyzna.
Taka dojmująca proza życia i codzienność.
I tutaj nagle pojawia się magazyn, w którym pokazywane są nowoczesne wnętrza,
przytaczane fragmenty książek, na przykład amerykańskich czy brytyjskich pisarzy.
I jak to się miało do tego świata tutaj?
To, co jest ciekawe, jeśli chodzi o czasopisma wydawane w PRL-u,
to to, że one były adresowane do bardzo konkretnych grup czytelniczych.
I starano się zagospodarowywać każdy segment.
Więc wyjściowo Ty i ja w papierach, w jakichś prawdopodobnie wnioskach o zgodę na przydział papieru
czy zgodę na w ogóle wydawanie takiego tytułu,
Ty i ja zostało zaklasyfikowane jako czasopismo kobiece,
skierowane do kobiet najlepiej wykształconych.
I ona miała właśnie zagospodarowywać tę grupę, która była według twórców
Teresy Kuczyńskiej i Romana Jurysia dosyć mocno zaniedbana.
Do kogo tak naprawdę trafiało to czasopismo?
No trafiało i do kobiet, i do mężczyzn, i do nastolatków.
Teresa Kuczyńska mówiła, że kupowała się dla domu.
I to brzmi bardzo przekonująco, że faktycznie ktoś, być może właśnie kobieta,
przynosił to czasopismo, ono było kładzione na jamniku albo na jakimś innym stoliku.
No i po prostu kto tam siedeł na werselce, ten albo ta przeglądała to czasopismo.
I z tego, co zdążyłyśmy się zorientować, też rozmawiając z osobami, które czytały Ty i ja,
ono trafiało faktycznie do osób dość wykształconych, do osób ambitnych,
do osób, które chciały być na czasie, a lata 60 to jest taki moment,
kiedy coraz więcej osób, taka rodząca się, klasa średnia,
oczywiście wtedy tak się nie mówiło, mówiło się bardziej o inteligencji,
kiedy młodzi ludzie, inżynierowie, nauczycielki, architekci, projektantki,
oni chcieli podążać za tym, co modne w Polsce i co modne na zachodzie.
I to nie tylko Ty i ja zagospodarowywało te pragnienia,
w przekroju także pojawiały się jakieś nowinki z Paryża,
więc to trafiało do osób faktycznie ambitnych, z dużych miast,
dość wykształconych, ale nie do elit.
I z takim poglądem też się spotkałam, że profesorowie, artystki,
tego typu osoby jednak po Ty i ja nie sięgały,
te osoby sięgały na przykład po literaturę na świecie,
po inne czasopisma już z bardzo wysokiej półki.
Ty i ja było czytane nie tylko w Polsce.
Jest tam słynna rubryka Felicji Uniechowskiej,
Moje hobby to mieszkanie, gdzie Felicja pokazywała mieszkania artystów,
właśnie inteligencji, tej rodzącej się klasy średniej
i była to bardzo lubiana rubryka.
Do tego stopnia, że pod koniec lat 60 pojawiło się w Ty i ja,
pojawiła się relacja z Pragi i jacyś Czesi napisali do redakcji,
że kochają Ty i ja i że ta rubryka Uniechowskiej jest fantastyczna
i oni chcą się pochwalić, bo też mają piękne, oryginalne wnętrze
i może by Ty i ja się zgodziło opublikować.
I rzeczywiście ta relacja się ukazała.
Ale ostatnio w DSH rozmawiałam z Ukrainkami,
które powiedziały, że znają Ty i ja z Ukrainy,
że w latach 60 było przywożone tam tłumaczone na ukraiński
i ołówkiem tam tytuły, artykuły były tłumaczone
i przekazywało się z rąk do rąk.
Więc nie tylko w Polsce ono było słynne.
Zatrzymam się przy przywołanej Felicji Uniechowskiej,
która była uznaną scenografką.
Myślę, że jej historia i jej obecność na łamach Ty i ja
może posłużyć jako przykład tego,
że ten magazyn naprawdę tworzyli najlepsi.
To znaczy tworzyli bardzo uznani artyści, pisarze, krytycy, dziennikarze.
No i cóż, zaczniemy od okładki.
Dlatego, że to już tutaj padło, że okładki były absolutnie piękne.
Ale też propozycja zaprojektowania okładki
była ogromnym wyróżnieniem dla twórców.
Pewnie na wystawie również zobaczymy okładki,
które przygotowywał Starowiejski, Świeży, Młodożeniec.
To były naprawdę duże nazwiska i tak sobie podejrzewam,
że pewnie byli artyści, dla których to mógł być początek kariery.
Akurat o tym nie wiemy, czy dla kogoś to mógł być początek kariery,
bo faktycznie większość nazwisk, które się pojawiają
wśród tych autorów, rzadziej autorek okładkowych,
to były nazwiska już uznane,
związane z tak zwaną Polską Szkołą Plakatu.
Więc nie bez przypadku te okładki,
one przypominają ówczesne plakaty,
takim metaforą, skrótem myślowym, dowcipem, inteligencją,
ale także takim bardzo wyszukanym warsztatem malarskim.
No i tutaj faktycznie ta czołówka głównie warszawskich projektantów
się pojawiała i na pewno było to wyróżnienie.
Samo czasopismo projektował przez pierwsze trzy lata Roman Cieślewicz,
który już wówczas był bardzo uznanym grafikiem.
Potem, kiedy wyemigrował do Paryża,
jego miejsce na chwilę zajął Franciszek Starowiejski,
a później miejsce redaktorów artystycznych
zajęło małżeństwo Elżbieta Strzełecka i Bogdan Żachowski
i oni projektowali całość do samego końca.
Jeśli chodzi o tych najlepszych,
którzy publikowali w środku,
faktycznie było to czasopismo eksperckie.
To znaczy stosunkowo mało artykułów było pisanych
przez dziennikarzy, dziennikarki.
I tutaj głównie właśnie wspomniani już założyciele,
czyli Teresa Kuczyńska i Roman Juryś.
Oni byli zawodowymi dziennikarzami,
a tak to mamy do czynienia przede wszystkim właśnie z ekspertami.
I co ciekawe, to nie zawsze są eksperci od tego obszaru,
którego dotykali w ty i ja.
I tutaj jedna z bardziej zaskakujących ciekawostek.
Na przykład Jarosław Iwaszkiewicz napisał krótki tekst
na temat spódnic i sukienek, mini i maksi.
To rzeczywiście jest niespotykane połączenie już w ogóle
Jarosław Iwaszkiewicz publikujący w magazynie lifestyle'owym.
Wydaje się dosyć egzotycznym, a jeszcze jeżeli weźmiemy pod uwagę
tematykę tego tekstu, to tym bardziej.
To, co mnie ujęło i również zwróciło moją uwagę,
to to, że w ty i ja można było znaleźć teksty
pisane przez Oskara Hansena, który zajmował się designem.
Chciałam jeszcze na moment zatrzymać się przy Romanie Cieślewiczu,
dlatego, że on później, kiedy przestał współpracować z ty i ja,
zrobił bardzo dużą międzynarodową karierę,
ale też pod tym względem magazyn był chyba, powiedziałabym,
prekursorski, dlatego, że on był chyba pierwszym dyrektorem artystycznym,
który w ogóle objął takie stanowisko i być może dla którego
takie stanowisko zostało stworzone, jeżeli mówimy o magazynach,
pismach w Polsce.
Tak, rzeczywiście założycielom bardzo zależało na tym,
żeby to dyrektorstwo artystyczne objął właśnie on
i musieli Ligę Kobiet, która była pierwszym wydawcą pisma przekonać do tego,
no i to był strzał w dziesiątkę.
On nie tylko pierwsze okładki projektował,
ale oczywiście całe wnętrze, rozkładówki,
które są bardzo nowoczesne, wręcz awangardowe.
I myślę, że później w jego karierze w Paryżu bardzo się przydały to doświadczenie.
Pewnie o tym wiesz, że właśnie na łamach CIE sekcja mody była bardzo rozbudowana,
pisma z tego słynęło, a Cieślewicz po prostu wycinał z L, z Vogue'a
i z innych zachodnich czasopism modelki i sam je aranżował na nowo.
I dlatego między innymi warto przyjść na wystawę do DSH,
bo udało nam się zdobyć te oryginalne rozkładówki,
ręcznie robione przez Cieślewicza.
Jest to, jak się wtedy mówiło, szał.
Wspomniałyśmy już o tym, że dzisiaj trafić czy dostać archiwalny numer magazynu Ty i ja,
no może nie graniczy z cudem, ale na pewno jest sporym wyzwaniem.
A jak było z docieraniem do archiwaliów, być może do twórców tego magazynu,
do osób, które były z nim bezpośrednio związane?
No to jest nieodłączny element wystawy.
To było trudne, ale miałyśmy duże szczęście,
bo okazało się, że jakoś jesteśmy związane z twórcami.
Pani Teresa Kuczyńska jest ciotką naszej przyjaciółki
i dzięki temu zaufała nam, myślę, zgodziła się na rozmowę,
zgodziła się wypożyczyć swoje oryginalne projekty, okładek, rozkładówek.
Panią Elżbietę Strzałecką zdążyłyśmy jeszcze poznać.
Ona w zeszłym roku niestety zmarła,
ale jeszcze byłyśmy u niej w pracowni,
tam gdzie przez całe życie tworzyła z Bogdanem Brzochowskim.
I spadkobierczyni po pani Elżbiecie też dała nam pełen dostęp do archiwów,
więc dzięki temu mamy na wystawie właśnie
zarówno oryginalne projekty okładek, jak i rozkładówek.
Rozmawiamy o tworzeniu wystawy i o tym, jak ona jest skonstruowana,
ale wrócę jeszcze na moment do treści samego magazynu,
dlatego że to pewnie będzie pytanie, które będzie najczęściej się pojawiało
i wątek, który będzie powracał jak bumerang
w czasie różnych spotkań i rozmów,
mianowicie ta rubryka kulinarna,
która chyba, no nie chcę wyrokować,
nie chcę mówić, że była taką flagową częścią każdego wydania,
natomiast na pewno przeszła do historii,
przeszła do legendy również ze względu na twórcę
i jego wielką pasję kulinarną,
zamiłowanie do gotowania,
które jednak ukrywał,
publikując pod pseudonimem i to podwójnym pseudonimem.
Mowa jest o Tadeuszu Żakieju,
muzykologu, dziennikarzu muzycznym.
On także był lektorem w polskim radiu,
więc był to człowiek wielu talentów,
ale talent kulinarny faktycznie ukrywał
pod pseudonimem Maria Lemnis i Henryk Witry.
Zresztą też pod tymi pseudonimami
opublikował książkę kucharską
dla samotnych i zakochanych.
To też był taki hit wydawniczy.
A na łamach to i ja nie tylko
publikował przepisy,
ale także powiedziałabym,
że prowadził bardzo konsekwentny
i dobrze przemyślany kurs smaku.
To znaczy, oprócz przepisów pojawił się słowniczek
terminów kulinarnych
i to terminy bardzo wyszukane z całego świata.
Wprowadzał smaki do tej pory
nieznane Polkom i Polakom.
Wprowadzał nowe obyczaje.
Pojawiało się garden party,
pojawiały się przekąski bankietowe,
czyli znane nam doskonale koreczki,
czy jak się dzisiaj mówi finger food.
Więc pojawiała się cała nowa tak naprawdę
kultura kulinarna.
A same przepisy, one są niezwykle urocze,
dlatego że najczęściej pod bardzo efektownymi nazwami
kryją się dość proste potrawy,
które odpowiadały możliwościom i kieszeni,
ale przede wszystkim możliwościom rynkowym w Polsce.
Więc często pojawiające się zarzuty
o promowanie luksusu,
czy promowanie składników potraw,
które są nieosiągalne w gospodarce
lat 60-tych w Polsce.
One nie do końca miały swoje uzasadnienie,
dlatego że faktycznie zwykle to były
proste przepisy
pod efektownymi nazwami.
I to jest chyba kolejny wątek,
który warto zgłębić,
dlatego że wydaje mi się,
że to był balans,
który redakcja magazynu Ty i ja znajdowała.
Żeby opowiadać o wielu różnych możliwościach,
na przykład tych kulinarnych,
niech to będzie przykład,
ale w taki sposób,
że to wszystko było dostępne.
Przepisy z całego świata,
które pan Tadeusz Żakiej zbierał,
można było przygotować w domu,
korzystając z wyposażenia,
czy z asortymentu sklepów.
Tu od razu przychodzi mi też szczegółowe kwestia
reklam i tej fotografii reklamowej,
sposób uprezentowania reklam,
bo przecież te przedmioty,
które były reklamowane,
niech już będą te słynne rękawice kuchenne,
one były przedstawiane jako,
no może nie towar luksusowy,
ale coś naprawdę, co warto mieć.
Tak, coś atrakcyjnego.
Coś atrakcyjnego, dokładnie.
Tak, no tutaj jej redakcja nie miała
za bardzo wybora,
ponieważ te graficy,
przynajmniej w pierwszych latach Ty i ja,
pokładowi graficy,
tworzyli te reklamy.
W związku z tym to także było dla nich
pole do, no, popisów.
I także o to dbali,
więc nawet jeśli redakcja dostawała
zamówienie na reklamę
bardzo niepozornego produktu,
to i tak reklamowano go
w sposób efektowny.
Natomiast, no, nie wszyscy
podobnie dostosowywali się
do polskiego rynku,
co Tadeusz Żakiej,
bo trudno to powiedzieć o modzie.
Julia wspominała o tych wycinankach
z zachodnich czasopism
i, no i tutaj jednak większość mody,
która była prezentowana na łamach Ty i ja,
to była moda zupełnie nieosiągalna
dla Polek, zarówno jeśli chodzi o same
ubrania, kroje, fasony,
jak i nawet jeśli chodzi o sylwetki.
I to na przykład było wypominane
i chyba słusznie redaktorkom i redaktorom Ty i ja,
że ta moda nie odzwierciedla
realiów sylwetki, wzrostu przeciętnej Polki.
Podobnie było też z designem,
czy z wzornictwem.
Często pokazywano rzeczy niezbyt dostępne,
ale krajowej produkcji,
czyli na przykład meble,
które były projektowane
i one się pojawiały,
ale w bardzo niewielu egzemplarzach w Polsce.
Z czasem także zaczęto przedrukowywać
zdjęcia z rubryk wnętrzarskich,
z zachodnich czasopism,
więc to już zupełnie rozjechało się
z możliwościami rynkowymi.
Nasza rozmowa powoli zbliża się do końca.
Dlatego nawiążę do tego
i zapytam o koniec magazynu Ty i ja.
W 1973 ukazał się ostatni numer tego magazynu
i od 1974 w jego miejsce,
w miejsce tej luki wydawniczej,
pojawił się magazyn rodzinny.
Tutaj już nawet sama nazwa
nasuwa jakąś dysproporcję,
jakąś taką dużą zmianę i różnicę.
No to też była zmiana wymuszona przez cenzurę,
co też nasuwa pewne podejrzenia,
co to się wydarzyło,
ale właściwie dlaczego, jak,
dlaczego akurat w tym momencie?
Nie do końca wiemy.
Dotarłyśmy do dokumentów z biura prasy KC
i co ciekawe, to jest list redaktorki naczelnej Marii Borowskiej
na dwa lata przed zamknięciem pisma,
która pisze do biura,
że doszły ich słuchy,
że Ty i ja mają zamknąć.
I jest to taki apel,
prośba o spotkanie,
ale ona jakby broni się.
Mówi, że jest to bardzo rozchwytywane pismo,
że gdyby tylko dali więcej papieru,
to by jeszcze więcej zarobiło.
Że ludzie cenią,
zresztą do końca pisma ukazywały się listy od czytelników i ankiety,
które potwierdzały to,
że naprawdę było to bardzo cenione pismo
i że nie za bardzo rozumie tą decyzję,
prosi o spotkanie.
Jest tylko krótka odpowiedź, notatka,
że to nieprawda,
to wcale nie jest magazyn rodzinny.
Nieprawda, bo ona, Maria Borowska, tam twierdzi,
że to niby jest pismo rodzinne,
ale my dobrze wiemy,
że to było coś pewnie niepodpadające
pod tą kategorię
według urzędników z biura cenzury,
z biura prasy.
I pismo ostatecznie zamknięto,
tak jak powiedziałaś,
w 73 roku,
a magazyn rodzinny,
który zaczął się ukazywać,
i kosztował już 20 złotych
i był naprawdę smutną pozycją.
Zresztą na wystawie
będzie można przejrzeć kilka numerów,
żeby uzmysłowić sobie,
jak wyjątkowym magazynem było Ty i ja.
Zamknięcie było dość zaskakujące,
ponieważ ono się wydarzyło
w najbardziej nieoczywistym momencie,
jaki mógł być.
W 68 roku z perspektywy Ty i ja
nie działo się nic
i nawet nie widać zmian
w składzie redakcji,
które pojawiły się
w roku 68.
Romana Jurysia
usunięto z jego stanowiska
kilka lat wcześniej,
bo to był rok 63
i to był pokłosier takiego skandalu politycznego
z publikacją polityka,
który był persona non grata
i w rezultacie Jurysi stracił pracę.
Później niewiele się działo
i nagle w pierwszych latach
ery gierkowskiej,
która niby bardzo już sprzyjała konsumpcji,
sprzyjała takiemu otwieraniu się na zachód,
zaczęły się pojawiać peweksy,
zaczęły się pojawiać pralki automatyczne,
zaczęły się pojawiać
różnego rodzaju produkty
na licencjach firm zachodnich.
Nagle, ni stąd, ni zawan,
decyzja o zamknięciu Ty i ja.
Dla nas jest to faktycznie
dość tajemnicza decyzja.
Iwona Kusz, kulturoznawczyni,
tłumaczy tę decyzję tym,
że właściwie misja Ty i ja
w jakiś sposób się zakończyła.
To znaczy ten wyobrażony konsumpcjonizm,
taki fantomowy,
został zastąpiony już takim prawdziwym,
trochę siermiężnym,
ale jednak tym konsumpcjonizmem ery gierkowskiej.
W związku z tym Ty i ja już nie miało racji bytu,
ale co bezpośrednio spowodowało
zamknięcie akurat w tym momencie tego tytułu,
tego nie wiemy.
I zapewne nie jest to jedyna zagadka
związana z magazynem Ty i ja,
a rozwiązań tych zagadek
można próbować szukać na wystawie,
którą do 16 marca można oglądać
w domu spotkań z historią.
Ta wystawa nazywa się Ty i ja,
lifestyle'owy magazyn z PRL-u,
a dzisiaj opowiadały o niej kuratorki
Julia Libera i Agata Szydłowska.
Bardzo wam dziękuję za to spotkanie.
Dziękujemy.
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury

Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury

Raport powstał w wyniku rozmów z rodzicami, ekspertami oraz przedstawicielami sektora kultury. Pozwoliły one stworzyć wielowymiarowy obraz pokazujący, jakich aktywności dla swoich dzieci szukają rodzice, jakie są ich oczekiwania i potrzeby, a także co hamuje ich przed uczestnictwem. O raporcie „Dziecko i sztuka” opowiada Agnieszka Karp-Szymańska. Raport przybliża sposoby uczestnictwa… Czytaj dalej o Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

Najnowsza wystawa w Muzeum Historii Polski przybliża muzykę rozrywkową lat 1944-1989, skupiając się nie tylko na najważniejszych wydarzeniach ze świata sztuki. Twórcy pokazują też, jakie funkcje muzyka pełniła w życiu Polaków i w jaki sposób próbowały ją wykorzystywać ówczesne władze. Ekspozycja „Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle”… Czytaj dalej o „Muzyka była sposobem reagowania na świat” – PRL w muzycznym zwierciadle

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

Muzycy zamiast na scenie filharmonii pojawiają się na placach zabaw, skwerach, przy piaskownicach. W ten sposób spotykają się z nowymi odbiorcami muzyki klasycznej „u nich”, w najbardziej naturalnym dla słuchaczy kontekście. I pokazują, że ten rodzaj sztuki nie musi onieśmielać. Ogólnopolski projekt „Bach w piach” – cykl muzyczno-edukacyjnych flashmobów w przestrzeniach… Czytaj dalej o „Bach w piach”: muzyka wychodzi z sal koncertowych

„Światy sztuki” Howarda S. Beckera

„Światy sztuki” Howarda S. Beckera

Dwadzieścia pięć lat od pierwszego wydania, na polskim rynku wydawniczym pojawiło się pierwsze tłumaczenie jednej z najważniejszych teorii amerykańskiego socjologa, Howarda S. Beckera. „Światy sztuki” są próbą spojrzenia na proces powstawania dzieła, będącego wypadkową pracy wielu zaangażowanych osób. Sztuka w ujęciu Beckera staje się efektem zbiorowej pracy, a nie jedynie indywidualnego… Czytaj dalej o „Światy sztuki” Howarda S. Beckera

Małe Eufonie – wielkie przeżycia

Małe Eufonie – wielkie przeżycia

Muzyczne doświadczenia nastoletniego Fryderyka Chopina w wersji dla najmłodszych – w ramach tegorocznych Eufonii, w Łazienkach Królewskich odbyły się wyjątkowe koncerty dla dzieci. Dla najmłodszych, zaledwie kilkumiesięcznych Słuchaczy, był to początek ich przygody z muzyką. Małe Eufonie są kierowane do rodzin z dziećmi w dwóch przedziałach wiekowych: 0-3 oraz… Czytaj dalej o Małe Eufonie – wielkie przeżycia

Zakończenia Wspólne

Zakończenia Wspólne

Jak rozmawiać o odejściu bliskich? Czy jest jeden wzorzec przeżywania żałoby i straty – przez dzieci i dorosłych? Czy śmierć może być dobra? W rozmowie Katarzyny Sanockiej usłyszymy osobistą historię Sylwii Grzegrzółki z Działu Badań i Analiz NCK oraz komentarz Mileny Pacudy z Instytutu Dobrej Śmierci, która tworzyła treści merytoryczne… Czytaj dalej o Zakończenia Wspólne