Wybrany utwór: Domicella Bożekowska: „Opętana rysowaniem”.
Jest uznawana za jedną z najważniejszych przedstawicielek sztuki animalistycznej XX wieku. Rysunki, rzeźby i fotografie zafascynowanej naturą artystki, można oglądać w Koszarach Kantonistów na wystawie „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska”, będącej pierwszą od lat tak dużą ekspozycją jej prac.
Domicella Bożekowska niemal całe swoje twórcze życie poświęciła studiom nad zrachowaniami zwierząt. Była ich czułą i uważną obserwatorką, tworzyła szkice, rysunki i rzeźby, w których ujawniała się natura zwierzęcia: zwyczaje, sposoby poruszania się i komunikacji. Jej modelami często były mieszkające w jej domu zwierzęta, jak Fuga, pół wilczyca pół pies, mangusta Kitu czy fretka Pandulek.
Twórczość Bożekowskiej, przez lata pozostawała poza głównym nurtem sztuki, co oznaczało ograniczone możliwości wystawiania prac – ekspozycje, które udało się jej zrealizować, poruszały trudne wątki związane między innymi z ochroną zwierząt w Polsce.
Wystawa „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” zaprasza do świata artystki, w którym połączyły się fascynacja naturą, talent i doskonały warsztat. Prezentowane są jej rzeźby i rysunki, fotografie z rodzinnego archiwum a także pokazywane po raz pierwszy fragmenty nagrań.
Kuratorką wystawy „Miasto zwierząt. Domicella Bożekowska” jest Kalina Cukrowska, współkuratorką i koordynatorką – Anna Szary, która opowiedziała o niej w Audycjach Kulturalnych.
Ekspozycja jest dostępna w Koszarach Kantonistów, w Łazienkach Królewskich do maja 2026 r.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Łazienek Królewskich/ fot. Paweł Czarnecki
To są audycje kulturalne, podcast Narodowego Centrum Kultury przy mikrofonie Aleksandra Galant.
Jest zima, robi się coraz zimniej, mimo to mam nadzieję, że wiele z Was wybierze się na spacer do Łazienek Królewskich.
To jest przepiękny muzealny park, znajduje się tu mnóstwo zabytków, ale też znajduje się tu Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa.
Przyznaję się bez bicia, wcześniej w tej instytucji nie byłam, natomiast to nadrabiam, a to za sprawą wystawy Miasto Zwierząt do Micella Bożekowska.
To jest wystawa, którą można oglądać tutaj do maja, tak więc jeżeli zimowa aura Was trochę zniechęci, to wiosną także warto się tu wybrać i pojawić.
A ja mam tę wielką radość, że o Domiceli Bożekowskiej, a także o cyklu wystaw Miasto Zwierząt zgodziła się opowiedzieć współkuratorka ekspozycji i jej koordynatorka pani Anna Szary.
Witam w audycjach kulturalnych.
Witam bardzo serdecznie i też się cieszę, że możemy gościć tutaj tą audycję i więcej osób się dowie o tej niezwykle utalentowanej i ciekawej artystce właśnie Domiceli Bożekowskiej.
Nasz cykl wystaw Miasto Zwierząt to jest taka próba zapoznania właśnie szerszej publiczności z tym budynkiem, z muzeum, które gdzieś tam jest częścią parku, częścią naszego ogrodu Łazianek Królewskich,
ale zachęcamy, żeby też tutaj dotrzeć, bo większość widzów oczywiście dociera do pałacu czy na nasze wystawy czasowe do Podchorążówki, do Oranżerii, do innych obiektów.
Natomiast ten obiekt też jest ciekawy.
Też pracujemy nad jego zmianą, aktualizacją, ponieważ jest to właśnie Muzeum Owiectwa, Jeździectwa.
Ten temat jest niezwykle szeroki i też nas bardzo interesuje recepcja takich zbiorów związanych właśnie z przyrodą.
Wśród naszej publiczności robiliśmy właśnie badania na temat tego, jaką ekspozycję chcieliby tutaj nasi widzowie widzieć i w jaką stronę możemy się zmienić,
więc też Miasto Zwierząt to jest taki cykl artystek, rzeźbiarek.
Aktualnie mamy Domicelle Bożekowską, następna będzie Anna Dębska, a w kolejnej odsłonie będziemy mieć wystawę związaną z Simoną Kossak.
Nie stricte artystką, ale też kobietą, która była bardzo zaangażowana w przyrodę, w los zwierząt i też chcemy ją pokazać.
A wiemy też, że znała się z Domicellą na przykład, więc to są takie fajne różne połączenia.
Już raz powiedziałam, że wstyd się przyznać, ale z drugiej strony wydaje mi się, że gorszym od niewiedzy jest niechęć, żeby ją uzupełniać.
A ja kiedy dowiedziałam się o wystawie, wtedy po raz pierwszy usłyszałam nazwisko Domicella Bożekowska.
Zaczęłam czytać i od razu mówiąc szczerze, nazwisko Simony Kossak gdzieś pojawiło się w tej orbicie skojarzeń z Domicellą Bożekowską.
Ona była rzeźbiarką, rysowniczką, autorką filmów, była chyba także fotografką, także spektrum jej artystycznych zainteresowań było ogromne.
Przeczytałam, że mówi się o niej jako jednej z najwybitniejszych przedstawicielek sztuki animalistycznej XX wieku w Polsce.
Tak, to prawda. Była niesamowicie utalentowaną osobą. To, co pierwsze mi się też uderzyło, kiedy zapoznałam się z jej twórczością, to ogromna jej pracowitość.
Cały czas rysowała i na otwarciu też jej mąż, który udostępnił nam te wszystkie zbiory, powiedział, że wręcz była opętana rysowaniem.
I to są takie słowa, które świetnie oddają styl pracy do Miceli, bo ona rzeczywiście była opętana rysowaniem, pozostawiła po sobie masę rysunków, szkiców, praktycznie wykonywała je cały czas.
To było jej życie i właśnie głównie szkicowała zwierzęta, które też mieszkały w jej domu, w jej domostwie, były jej po prostu pupilami.
I kilka takich może ciekawostek o niej, bo jest postacią tak rzeczywiście nieznaną. Być może dlatego, że wyjechała z Polski w latach osiemdziesiątych, wyjechali do Niemiec i tam są o wiele bardziej jej prace rozpoznawalne.
Znajdują się w dużej ilości, to są kolekcje prywatne, ale też do Micela lubiła wystawiać swoje prace w ogrodach zoologicznych.
I też taka ciekawostka, że na naszą wystawę w Łodzienkach Królewskich sprowadziliśmy rzeźbę z naszego warszawskiego ogrodu zoologicznego, dzika, który stoi przed budynkiem.
Więc jak będziecie Państwo przechadzać się po ogrodzie, to możecie spotkać dzika, rzeźbę z kamionki, niezwykle ekspresyjnie oddanego zwierzaka, który w ogrodzie zoologicznym w Warszawie był troszeczkę bardziej ukryty.
Natomiast my go odczyściliśmy, też zrobiliśmy drobną konserwację i możemy go Państwu zaprezentować, więc tuż obok tego dzika jest właśnie Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa.
Dodam tylko, że kiedy będą Państwo szli w stronę muzeum, jest duże prawdopodobieństwo, że drogę przetną Wam spacerujące pawie. Wydaje mi się, że gdzieś w pobliżu jest ich woliera.
Pawie u nas w łazienkach są wolnymi zwierzętami, więc nie mają woliery takiej, w której przebywają na co dzień, tylko cały ogród jest ich domem, więc też taka ciekawostka.
Nie wiem, czy Państwo kiedyś widzieliście, pawie śpią na drzewach. Pierwszy raz w łazienkach zobaczyłam pawie tak wysoko na drzewach.
U nas woliery są zamieszkałe tylko w okresie lęgowym.
Zastanawiam się, czy najpierw zapytać Panią o rysunki czy o rzeźby, ale skoro zaczęła mówić Pani o dziku, którego również minęłam idąc do muzeum, to może zapytałam o rzeźby.
Co je charakteryzuje? Ja przyznam szczerze, że interpretacja rzeźby nie jest moją najmocniejszą stroną, ale mam wrażenie, że te sylwetki, która ona rzeźbiła, te postaci są takie bardzo dynamiczne.
Tak, można powiedzieć, że są dynamiczne, ale też jednocześnie one są mocno syntetyczne, czyli tak, z rzeźbą do miceli było następująco, że początkowo była to rzeźba bardzo realistyczna, dalej przedstawiające zwierzęta, ale widziałam jej pracę właśnie z okresu studenckiego i to też były psy, jej pies, którego hodowała, który był jej po prostu domowym pupilem, ale był właśnie przedstawiany mocno realistycznie.
Natomiast później jej rzeźba poszła w stronę takiej syntezy, zamknięcia tych zwierzaków w takie troszeczkę też nawet czasami kubizujące formy, ale jednocześnie to, co właśnie Pani wspomniała, czyli dynamika, taka ekspresja tego zwierzęcia jest podkreślona, bo głównym materiałem, w którym uwielbiała tworzyć była kamionka, to jest ceramika po prostu i była mistrzynią wypalania dużych form.
Właśnie dzik to jest potężna forma, gdzie osoby, które znają się i są osobami pracującymi w glinie też podziwiają to, że po prostu taki bardzo duży czerep udaje jej się wypalić i na wystawie witają zwiedzających dwie ropuchy.
Robiła też bardzo dużo odsłon, można powiedzieć, różnych form i siedzące i leżące właśnie ropuch.
Było to takie też zwierzę przewodnie, które się pojawiało przez jej większość twórczości i one mają na sobie taką ciekawą polewę właśnie oddającą bardzo dobrze też rzeczywiste zwierzę, czyli jego porowatość skóry, taką grudkowatość.
Więc też jej na tym zależało, że z jednej strony były to formy przefiltrowane przez jej wyobraźnię i uproszczone, a z drugiej strony nawiązujące do takiego behawioru zachowań zwierząt w realnym świecie.
W przyrodzie mocno też obserwowała zwierzęta i miała też takie zacięcie naukowca przyrodniczki.
Wspomniała Pani o tym, że narysowała i rzeźbiła zwierzęta, które ją otaczały, ale też zwierzęta nieoczywiste, na przykład mangusta czy fredka, to nie są zwierzęta, które przychodzą nam na myśli jakoś bardzo intuicyjnie.
Tak, ale to też były zwierzaki, które z nią żyły.
A propos jeszcze rzeźby, tylko ten wątek dokończę, że największą grupę jej rzeźb stanowią jednak właśnie psy, wilki, które po prostu uwielbiała.
To było zwierzę, które gdzieś cały czas zaprzątało jej wyobraźnię artystyczną i też oczywiście uwielbiała psy i też miała w domu wyjątkowe psy.
To też za chwilę o nich opowiem.
Ale faktycznie, że większość tych zwierząt, które tutaj prezentujemy na wystawie, można rozpoznać z imienia, bo mamy właśnie portrety rysunkowe i rzeźbiarskie jej tchórzofretek, rysunkowe portrety jej właśnie dwóch mangust, które hodowała w domu.
No i właśnie psów, wilków, bo była posiadaczką pół wilka, pół psa.
Po prostu też była bardzo mocno zaangażowana w ochronę wilka w Polsce i można powiedzieć, że jej wystawy z lat 70. to były wystawy takie mocno zaangażowane społecznie i przyrodniczo.
Jedna z pierwszych wystaw to właśnie wystawa Szanuj zieleń, która zwracała uwagę na zagadnienia związane z ochroną przyrody.
A potem wystawa Wróg Publiczny razem z panem Andrzejem Goryńskim, mężem, przygotowali taką ekspozycję, która ewidentnie była takim głosem sprzeciwu wobec tego, że wilki nie były wówczas w Polsce objęte ochroną.
I można powiedzieć, że ta wystawa też się przyczyniła do tego, że wilk stał się w Polsce zwierzęciem chronionym.
I historia jest też taka, że Domicella odkupiła dwa szczeniaki od myśliwych wilków, których matkę myśliwi prawdopodobnie zabili.
I trafiły one do jednego z ogrodów zoologicznych.
I potem Domicella, dokładnie nie znamy tej historii, jak się znalazła w posiadaniu właśnie półwilka, półowczarka niemieckiego.
Była to fuga, jej ukochana suka, która z nią była jej inspiracją, była jej modelką, nieświadomą w sumie.
I Domicella nie dość, że ją fotografowała, to właśnie rysowała i też rzeźbiła.
Więc w większości rzeźbi, jak rozmawialiśmy z panem Andrzejem, to była inspiracją właśnie fuga, ale bardziej ciężko też czasami rozpoznać, czy to jest wilk, czy właśnie fuga.
Ale jakoś te inspiracje tutaj zwierzęce mocno wybrzmiewają.
Domicella portretowała zwierzęta swoich przyjaciół.
Na wystawie mamy portret rzeźbiarski psa Harta Saluki.
Też znamy ją z imienia, także można powiedzieć, że zwierzęta u Domiceli to byli tacy równoprawni mieszkańcy domu.
Też ciekawe jest to, że po tym jak skończyła studia w Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Rzeźby, to zaczęła studiować weterynarię.
Jakoś ideologicznie nie do końca jej pasowało to, czego się tam uczyła, więc po prostu porzuciła ten kierunek.
Natomiast takie studia nad zachowaniami naturalnymi zwierząt prowadziła sobie przez całe życie.
Była mocno niezależną też artystką, kobietą, osobą, która po prostu szła swoją drogą.
I też może stąd nie miała zbyt wiele wystaw w jakichś właśnie narodowych galeriach sztuki,
bo być może temat animalistyczny nie był traktowany wtedy tak bardzo mocno wystawienniczo,
ale też nie tylko dlatego. Pewnie nie zabiegała po prostu o to, miała swoje pomysły na to, gdzie wystawiać swoje prace.
I cieszymy się, że mogliśmy taki ogromny zbiór teraz pokazać w Łazienkach,
bo jest to pierwsza taka wystawa tak bogata, jeżeli chodzi o liczbę eksponatów i przekrój jej pracy.
Czytałam o tych pierwszych wystawach z lat 70. również o wrogu publicznym.
Te wystawy nie zawsze były mile widziane, również dlatego, że temat łowiectwa, ochrony wilka
to nie był głos, na który czekano, że tak powiem, we wszystkich środowiskach,
tak powiem, mam nadzieję, dyplomatycznie.
Przejdźmy zatem do rysunków, bo na początku przywołała pani słowa Andrzeja Goryńskiego,
który mówił, że ona była opętana rysunkiem i może teraz ten wątek zgodzi się pani rozwinąć.
Właśnie to jest też niesamowite u domiceli, że tak, wówczas ten temat nie był mile widziany,
ale dzisiaj też nie jest.
To jest fajne w niej, chociaż też i smutne, że aktualny temat pozostaje cały czas
i dlatego też trochę ta wystawa wnosi go, ale nie tak bardzo wprost,
tylko też przez urodę tych rzeźb, przez to, z jakim ona tutaj pietyzmem, szacunkiem,
też uważnością oddaje te zwierzaki.
Też widać ogromną miłość do zwierząt i jakąś taką naturalną chęć do tego,
żeby pokazać je w takim swoim naturalnym środowisku.
A jeśli chodzi o rysunki, to mamy na wystawie ich bardzo, bardzo dużo,
kilkadziesiąt prac, które przedstawiają zarówno jej zwierzaki,
które hodowała w domu, z którymi mieszkała, ale też konie, które uwielbiała.
Też ze względu na to, że jesteśmy w łazienkach, to chcieliśmy pokazać konie,
które też kiedyś tutaj w łazienkach miały swoje miejsce,
a także mamy rysunek sarny, ale też zwierząt bardziej egzotycznych,
właśnie słonie, tygrysy. Ponieważ domicela wraz ze swoim mężem
bardzo dużo podróżowała po całym świecie. To przywoziła różne ciekawe
inspiracje, na przykład z Indii przywiozła postacie bawołów,
które tutaj też się pojawiają. Na wystawie podróżowała też do Chin
i stamtąd przywiozła z kolei sobie mnóstwo ryżowego papieru do rysowania,
który też można obserwować tutaj. Niektóre właśnie mangusty zostały
na takim ciekawym, egzotycznym ryżowym papierze narysowane.
Mamy też na wystawie taki wątek szkiców rzeźbiarskich, bo też niewiele osób
kojarzy, że rzeźbiarze też wykonują szkice, nie tylko rysują szkice,
ale też wykonują drobne takie rzeźby niewielkich rozmiarów, dosyć szybko
modelowane w jakichś miękkich materiałach, takich jak gips czy glina.
I to są modele, które służą potem do powiększenia w większej skali.
I mamy tutaj kilka takich prac i one są niezwykłej urody, są urocze, wspaniałe
i tak naprawdę pokazują taki ogromny talent do miceli, do tego ujmowania
zwierzęcia w takiej jego istocie i kwintesencji, więc są niezwykłe.
Wiele osób podkreśla takie piękno oczu, które potrafiła oddać.
Nawet gdy to są puste oczodoły, to jakby jest w nich jakiś wyraz
i to jest też świetne. Mamy na wystawie też rzeźby niedźwiedzi.
I jeden z nich to jest, jak to powiedział pan Andrzej,
inspirowany Księgą Dżungli i tam misiem z Księgi Dżungli Niedźwiedź,
który został zrobiony na konkurs identyfikacji dzielnicy Ursus warszawskiej.
Tutaj mamy też na ekranie wizualizację, jak mogłaby wyglądać ta rzeźba,
jeśli by wygrała, ale nie została zakwalifikowana do realizacji.
Natomiast pojawiają się takie, można powiedzieć, pozostałości
po wielkich grupach rzeźbiarskich, które do Micela zaprojektowała,
wykonała i w Parku Rzeźb w Wałbrzychu były takie trzy grupy rzeźb,
właśnie puma i niedźwiedź, wilki oraz bawoły.
Niestety też przez to, że były wykonane z kamionki,
stały w miejscu publicznym, to uległy destrukcji,
ale Muzeum Porcelany z Wałbrzycha je zrekonstruowało
i dzisiaj można w ich ogrodzie oglądać.
I tutaj mamy na wystawie jednego z tych bawołów,
który był właśnie zaprojektowany do tej grupy,
a także mamy taki destrukt głowy z tej zniszczonej rzeźby.
I tutaj się pojawia też taki kolejny wątek działalności do Miceli,
czyli działalność rzeźbiarska w przestrzeni miejskiej.
I to jest też ciekawe, bo projektowała właśnie takie grupy rzeźbiarskie
do pokazywania w mieście.
A mamy też ciekawostkę dla Warszawy.
Pokazaliśmy syrenkę, taki też dosyć niewielkich rozmiarów rzeźba,
ale pokazująca odsłonę warszawskiej syrenki autorstwa do Miceli.
I zestawiamy ją z wizualizacją, ze zdjęciem ogromnej mozaiki,
ponad pięciometrowej długości mozaiki z dzielnicy Wawer w Warszawie.
Też zachęcam do tego, żebyście Państwo sobie zrobili po prostu wycieczkę
i odnaleźli ją na dawnej spółdzielni Saturn.
Do tej pory się zachowała, została wpisana do rejestru warszawskich zabytków,
więc jest chroniona. Jest ogromna, bardzo piękna, zrobiona z akurat tutaj kolorowych,
ceramicznych kafli, więc taka wyjątkowa praca, bo właśnie w kolorze.
I ona z kolei przedstawia nie tylko zwierzęta istniejące, ale też fantastyczne.
Taki wątek mniejszy, można powiedzieć, w twórczości do Miceli.
Chciałam jeszcze chwilkę powiedzieć o zdjęciach, wykładzie w zasadzie,
który tutaj zrekonstruowaliśmy.
Dostaliśmy od pana Andrzeja, użyczył nam kasetę magnetofonową oraz slajdy analogowe
i złożyliśmy je w całość, dodając także tłumacza w polskim języku migowym,
także ten film jest całkowicie dostępny z napisami.
I to jest bardzo, bardzo ciekawy film z 1972 roku,
nagranie głosu pana Andrzeja, gdzie opowiada on właśnie w formie wykładu
zgłoszonego na konkurs takich materiałów edukacyjnych dla szkół,
o tym w ogóle jak trudno, jak w ogóle zabrać się do robienia rzeźby zwierzęcia,
które jest właśnie często w ruchu, które ciężko jest po prostu posadzić bez ruchu.
Naprawdę to jest niezwykle ciekawe, 15-minutowy wykład pana Andrzeja,
który przygotowywała oczywiście z Domicelą na podstawie jej prac i rysunków,
o tym jak ona ujmowała to zwierzę i jak jej się udawało pokazać ruch tego zwierzęcia.
Więc to jest super ciekawostka.
Na wystawie mamy też dwa obiekty, które można dotykać.
Głównie robiliśmy je z myślą o dostępności wystawy,
bo też jest to taki wątek, który naszym wystawom w Łazienkach Królewskich przyświeca.
Większość wystaw staramy się udostępniać osobom z dysfunkcjami na różne sposoby.
Jakąś taką już normą się stało to, że mamy dotykowe pomoce
i to są rzeźby do miceli, tylko właśnie wydrukowane na drukarce 3D.
One zostały najpierw zeskanowane z specjalnym skanerem,
następnie obrobione i wydrukowane.
Więc mamy ropuchę oraz właśnie dużą siedzącą, taką ikoniczną rzeźbę z naszych plakatów.
Oprócz tego wybraliśmy też pracę do audiodeskrypcji,
więc właśnie ropucha ma też audiodeskrypcję,
czyli dla osób z dysfunkcjami wzroku opis,
bardzo dobrze obrazujący skalę, wielkość i tak dalej,
oraz tabliczki w brajlu,
a także mamy na wystawie tekst w języku łatwym w czytaniu i rozumieniu.
To jest jeden z naszych priorytetów, żeby każda wystawa miała ten element dostępności
i tutaj też się staramy.
Będziemy mieć też takie dostępne oprowadzania,
także zapraszam też do śledzenia naszego programu,
bo raz w miesiącu są oprowadzania kuratorskie.
Na koniec chciałam zapytać o przyszłość twórczości Dominicjali Bożekowskiej,
a nawet nie jej twórczości, co w ogóle jej jako artystki.
Czy być może zostanie ona również dzięki Państwa wystawie odkryta
i okaże się, że jej twórczość zdobędzie dużą rzeszę fanów,
stanie się bardziej popularna?
No mamy nadzieję, że tak się stanie
i faktycznie to się po prostu jakoś naturalnie dzieje,
ponieważ ci, którzy przychodzą na tę wystawę,
są pod wielkim wrażeniem, są pod urokiem tych prac,
które są takie niezwykle bezpretensjonalne,
nienarzucające się,
a jednocześnie ujmują taką szczerością też przekazu
i tematem, tak?
No bo uwielbiamy zwierzęta,
zwierzęta nam towarzyszą.
Też niedawno moja znajoma,
która przyjechała do Warszawy na dłuższy czas z Białegostoku,
mówiła, że jest w szoku, ile tutaj na przykład jest psów,
że jesteśmy jakimś miastem,
według niej, przodującym w ilości posiadanych psów
i faktycznie kochamy te zwierzęta
i też chcielibyśmy, żeby były otaczane ochroną
i żeby dbano o ich prawa.
Ta wystawa jest trochę też tego głosem i wyrazem,
bo może tego tak wprost nie komunikujemy,
też dajemy oczywiście przestrzeń naszym odbiorcom, uczestnikom
do tego, żeby sami po prostu się zreflektowali,
ale też planujemy spotkania zarówno z osobami,
które od strony technicznej, rzeźbiarskiej
nam przybliżą twórczość do miceli,
ale też planujemy spotkanie ze specjalistami,
którzy znają się po prostu na zwierzętach,
na ich ochronie,
także chcemy pokazać tą twórczość do miceli
od wielu stron, z wielu stron i też z różnych aspektów
na nią spojrzeć.
Połączenie sztuki, ale też zaangażowania społecznego
i pasji do natury, do świata zwierząt,
to wszystko możecie zobaczyć w Muzeum Jeździectwa i Łowiectwa
w Łazienkach Królewskich.
Wystawa poświęcona do miceli Bożekowskiej.
Do 10 maja można ją tutaj oglądać,
ale to nie jest zakończenie cyklu,
o tym rozmawiałyśmy na początku,
a rozmawiałam z panią Anną Szary,
która jest współkuratorką i koordynatorką tej ekspozycji.
Raport powstał w wyniku rozmów z rodzicami, ekspertami oraz przedstawicielami sektora kultury. Pozwoliły one stworzyć wielowymiarowy obraz pokazujący, jakich aktywności dla swoich dzieci szukają rodzice, jakie są ich oczekiwania i potrzeby, a także co hamuje ich przed uczestnictwem. O raporcie „Dziecko i sztuka” opowiada Agnieszka Karp-Szymańska. Raport przybliża sposoby uczestnictwa… Czytaj dalej o Dziecko i sztuka – badanie praktyk i rekomendacje dla kadr kultury
Od 2 do 4 października 2026, w Bielsku-Białej będzie można wziąć udział w kilkunastu bezpłatnych wydarzeniach przygotowanych przez kilkudziesięciu artystów i artystek z całego świata. To pierwsza edycja międzynarodowego festiwalu sztuk interdyscyplinarnych, który każdego roku będzie odbywał się w innym mieście noszącym tytuł Polskiej Stolicy Kultury. Koncepcja festiwalu opiera… Czytaj dalej o Wędrujący Festiwal już wkrótce w Bielsku-Białej!
Już nie białe ściany galerii, a przestrzenie usługowe, niszczejące, postindustrialne – coraz częściej to w nich prezentowane są wystawy sztuki. Dlaczego biją rekordy popularności i czego szukają na nich widzowie, którzy czekają na bilety w długich kolejkach? Pop-up to rozwiązanie stosowane w marketingu i reklamie, które doskonale przyjęło się w… Czytaj dalej o Pop-up: unikatowość, dialog, kontekst
Święto Narodowego Centrum Kultury to nie tylko okazja, by lepiej poznać program instytucji i obszary, w których działa, ale także ludzi, którzy ją tworzą. Ich wspomnienia niedługo zostaną wydane w formie jubileuszowej publikacji. Przez 75 lat istnienia instytucji zmieniały się jej nazwy i lokalizacje; stałe pozostało jednak… Czytaj dalej o „Być tu i teraz” – 75 lat NCK
Wykonywane z niezwykłą precyzją figurki dam w strojach dwudziestolecia międzywojennego, postaci w strojach ludowych, a nawet przedstawienia egzotycznych zwierząt. Unikatowe wyroby z manufaktury w Pacykowie, można oglądać na wystawie w Stalowej Woli pt. „Kruche dziedzictwo Pacykowa. Ceramika ze zbiorów Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach”. Wytwórnia fajansu w Pacykowie, niewielkiej… Czytaj dalej o Kolekcjonerska perła: wystawa galicyjskiej ceramiki
„Niewyobrażalne. Pustka po wielkich synagogach” Były przede wszystkim miejscami religijnego kultu, ale także: architektonicznymi perłami, punktami orientacyjnymi i kluczowymi miejscami na mapie miast. Dziś po wielkich synagogach z kilkunastu polskich miast, nie pozostał nawet ślad. Owej pustce przygląda się Żydowskie Muzeum Galicja w Krakowie, które na wystawie czasowej, przypomina ich… Czytaj dalej o Niewyobrażalne. Pustka po wielkich synagogach
