Przejdź do treściPrzejdź do stopki strony
Strona główna Żywe kultury Żywe Kultury – nowy cykl w Audycjach Kulturalnych

Żywe Kultury – nowy cykl w Audycjach Kulturalnych

Klaudia Obrębska 9 października 2026
Żywe Kultury – nowy cykl w Audycjach Kulturalnych

Żywe Kultury to nowy cykl podcastów powstający w ramach Audycji Kulturalnych – projektu Narodowego Centrum Kultury. Zapraszamy do rozmów osoby, które na co dzień ożywiają polską kulturę: projektują, organizują, wspierają i rozwijają wydarzenia kulturalne w całym kraju. W pierwszym odcinku „O tworzeniu wystaw” Klaudia Obrębska rozmawia z Agnieszką Bebłowską-Bednarkiewicz i Katarzyną Haber, kuratorkami Kordegardy i członkiniami rady programowej Kordegardy, galerii Narodowego Centrum Kultury. 

Każda wystawa zaczyna się na długo przed wernisażem. Jej historia rozpoczyna się wiele miesięcy wcześniej – od pomysłu, kwerendy, poszukiwań dzieł, rozmów z kolekcjonerami, negocjacji z muzeami i dziesiątek decyzji dotyczących aranżacji przestrzeni. Jak wygląda ten proces od kulis? 

Gościnie opowiadają o codziennej pracy kuratora – od poszukiwania dzieł sztuki i współpracy z instytucjami oraz prywatnymi kolekcjonerami, przez kwestie konserwatorskie i logistyczne, aż po projektowanie tekstów kuratorskich oraz działania na rzecz dostępności wystaw dla osób z niepełnosprawnościami. 

W rozmowie nie brakuje anegdot z wystawienniczego zaplecza: nocnych negocjacji z kolekcjonerami, transportu bezcennych dzieł podczas deszczu czy sytuacji, gdy ostateczny układ ekspozycji powstaje dopiero w dniu montażu. 

Czy w wystawiennictwie istnieją mody? Dlaczego niektóre ekspozycje otrzymują drugie życie poza galerią? I czy wystawę można przygotować w zaledwie kilka tygodni? 

Jeśli zajmujesz się organizacją wystaw:

  • Upewnij się czy dzieło sztuki przejdzie przez drzwi. 
  • Uważnie przeczytaj warunki konserwatorskie w umowie wypożyczenia dzieła sztuki. 
  • Sprawdź, czy tekst na ścianie jest czytelny. 

Prowadząca 

Klaudia Obrębska – dziennikarka Radia RDC, historyczka sztuki i antropolożka. Słuchacze mogą kojarzyć ją z anteny radiowej, gdzie prowadzi audycje Mazowieckie Kulturalnie oraz Kobiece Historie, a także z autorskiego projektu miasto.tłumacze, poświęconego historii architektury. Klaudia na co dzień opowiada o kulturze, architekturze i historii, a jej pasją jest dziedzictwo kulturowe, miejskie opowieści oraz poszukiwanie angażujących sposobów na popularyzowanie wiedzy. W swoim nowym podcaście oddaje głos praktykom, by wspólnie z nimi odkrywać kulisy ich pracy. 

Transkrypcja odcinka Rozwiń transkrypcję
Audycje kulturalne w dobrym tonie.
Dzień dobry Państwu.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
To może zacznijmy sobie od samego początku, czyli czym jest dobra wystawa?
Dobra wystawa jest przestrzenią, w której pokazujemy różne rzeczy, które działają na widzów.
Widzowie wchodząc odbierają emocje, ale też dowiadują się różnych rzeczy ciekawych.
Tutaj nasza galeria jest galerią niewielką, więc wiemy, że ta przestrzeń, którą mamy do dyspozycji jest niewielką.
To zupełnie jest coś innego niż duże wystawy w muzeum.
Ta narracja, którą my proponujemy, musi być inna.
Musi być bardziej skondensowana, pokazująca pewien wyrywek, bazująca na jakichś interesujących, ciekawych rzeczach.
Bo też naszymi gośćmi są ludzie, którzy wędrują w krakowskim przedmieście i nagle wpadają, bo mają, nie wiem, chwilę do spotkania i chcą przez 15 minut zobaczyć coś ciekawego.
I wtedy staramy się ich zatrzymać, zainteresować, żeby się spóźnili na spotkanie.
To jest naszym celem.
Wystawa musi być też odpowiednio podana i stąd bardzo często założenie, że my tworzymy do wystaw scenografię.
Tutaj fantastyczny przykład, wystawa Kobieta wyzwolona, którą robiła Agnieszka Bebłoska-Bednarkiewicz.
Rewelacyjna wystawa, scenograficznie opracowana pierwszorzędnie, prezentująca prace ceramiczne, fajans i porcelany z kresów, takie wyroby przedwojenne z lat dwudziestych i trzydziestych.
No i właściwie figurki ceramiczne, które mogą się podobać, mogą się nie podobać, ale równocześnie to było podane w sposób tak niesłychanie smaczny.
Cała scenografia była różowa, ale w takim różu indyjskim, złamanym, ze specjalnie przygotowanymi wnękami, ze specjalnie poprowadzonym światłem.
Również taki przykład wystawy zaaranżowanej, wystawę rysunków Herberta, gdzie ja się spotykałam z taką trudnością, że miałam w gruncie rzeczy niewiele oryginałów.
Do wypożyczenia większość prac to były faksymilie i żeby tę wystawę jednak pokazać w sposób atrakcyjny, została stworzona cała scenografia polegająca na umieszczeniu na ścianach Kordegardy otwartych książek,
które jeszcze były specjalnie w ten sposób umieszczone, że pod nimi były wiatraki, które powodowały, że strony się obracały.
Książki dotyczyły historii sztuki, to były przede wszystkim albumy o sztuce, takie z lat dwudziestych, trzydziestych.
Ta wystawa miała jeszcze o tyle ciekawy wątek, że to był taki wymiar społeczny, ponieważ te książki zostały wypożyczone przez trzydzieści czy czterdzieści osób.
No i rzeczywiście miało to też jeszcze ten dodatkowy aspekt właśnie takiej sztuki społecznej.
W jaki sposób zadbać o to, żeby ta przestrzeń galerii była atrakcyjna, jeżeli na przykład nie operujemy dużymi budżetami, nie możemy zaprosić do współpracy topowych artystów?
To jest tak, że często tą aranżację wymyślamy same, tak jak właśnie Kasia tutaj podała te dwie rzeczy.
Czasami mamy też projektantów, którzy z nami współpracują, natomiast to, co możemy zrobić, takie najprostsze, to jest kolor farby, odpowiednio dobrany do odpowiedniej wystawy, który ładnie podbija też na przykład żółte papiery.
Żółte papiery na białej ścianie nie wyglądają dobrze, więc staramy się dać intensywny kolor, który stanowi pewne kontinuum paspartów, którą staramy się oprawić rzeczy, które też te paspartów staramy się, żeby to, no rzeczywiście korzystam przede wszystkim z koloru czarnego,
ale on też bardzo dobrze podbija kolor prac na papierze i kolor ścian, no i światło, którym też potrafimy się bawić.
Dbamy o pewną temperaturę światła, bo wiadomo, że prace na papierze wymagają niskich wartości, które są też we wskazaniach konserwatorskich między 50 a 70 luxów
i my po prostu biegamy z naszymi sprzętami i badamy, czy tam nie ma za dużo tych luzów, ewentualnie zaciemniamy okna też.
No są różne triki, czasami też wykorzystujemy rzeczy, które mamy w magazynie po innych wystawach, staramy się to skrzętnie chomikować
i teraz właśnie będę robiła wystawę, gdzie po raz trzeci będzie wykorzystywana gablota, czy nawet po raz czwarty
i na przykład w takiej gablocie, którą dostaliśmy z jeszcze jedną wystawą robioną przez dużą instytucję kultury,
na przykład przemowelowaliśmy tą gablotę.
Ja na jednej wystawie dosypałam tam piasku.
To też jest właśnie tania sytuacja, że można dosypać piasku.
Ramy. U nas ramy mają długie życie.
Z wystawy na wystawę, no chyba w tej chwili mamy już po ośmiu wystawach zgromadzone ramy,
no a kolejne wystawy przewidujemy oprawione oczywiście w ten sam sposób.
Zresztą u nas wyzwaniem jest to również, że bardzo często robimy wystawy z kolekcji prywatnych.
No i to naprawdę jest wyzwanie.
Dlatego, że przyjeżdżają do nas prace oprawione najróżniej.
I żeby to w ogóle było jadalne, trzeba bardzo często przeramowywać.
Oczywiście za zgodą właścicieli, ale my mamy po prostu taką konieczność,
żeby zwykle oprawiać to jednolicie.
Rzadko zdarza się, że zostajemy przy ramach, które zaoferowali nam właściciele.
No i teraz przypadek wystawy obecnej, czyli wystawy Południk 21, Czapski Kozera,
gdzie praktycznie do oprawy było 90% pracy.
A jak to się wszystko zaczyna?
Jak rodzi się pomysł?
Jak bardzo do przodu trzeba wymyślać tematy?
My żyjemy rokiem budżetowym, więc staram się tak z rok, dwa.
Ale mamy z Kasią sporo pomysłów.
Natomiast jesteśmy też otwarci na pomysły, które przychodzą do nas ze świata.
Jest bardzo dużo instytucji, kultury, ewentualnie prywatnych kolekcjonerów,
pomysłodawców, którzy przychodzą, kuratorów też zewnątrz,
którzy przychodzą do nas z różnymi pomysłami.
I wtedy taki pomysł jest przedstawiany w Radzie Programowej Kordegardy
na spotkaniach, które się odbywają dwa razy do roku.
I tam są opiniowane.
Jeżeli coś ma dobrą opinię i wszyscy członkowie zgadzają się,
że to może być coś interesującego,
zależy też nam, żeby to były wystawy, przeboje,
żeby te wystawy żyły i działały.
One trwają tylko dwa miesiące, wobec tego zależy,
żeby ta magnetyczna moc nazwiska też miała znaczenie.
I później rozpoczynamy pracę nad tymi wystawami.
Ustalenie harmonogramu, które wydawałoby się, że jest prostą rzeczą,
jest naprawdę u nas bardzo skomplikowane,
ponieważ jesteśmy specyficzną galerią.
Galerią, która służy nie tylko Narodowemu Centrum Kultury,
ale również ministerstwu, które też ma wpływ na to.
Jeżeli są bohaterowie roku, tak jak teraz mamy i Czapskiego oraz Wajdę,
to też to wpływa na nasz kalendarz.
Z tego pewne rzeczy przesuwamy, pewne rzeczy skracamy albo wydłużamy.
To wszystko bardzo zależy też od kalendarza kultury po prostu.
Czyli mamy pomysł i przechodzimy do realizacji.
Szukamy dzieł, który można wypożyczyć?
O tak, kwerenda to jest bardzo ważna rzecz.
To zależy też jak to wygląda.
Bo jeżeli robimy, na przykład zrobiłam kiedyś wystawę Henryka Morela,
twórcy, który jest niszowy, bo on bardzo młodo zginął,
no to rzeczywiście tutaj jest kwerenda, kwerenda, która na szczęście
w tym przypadku odbyła się bardzo niedaleko, bo w Muzeum ASP,
które są depozytariuszami bardzo dużej ilości prac Morela,
które on tworzył jeszcze na studiach albo świeżo po studiach.
Tam częściej jest z jego pracowni.
Zmarł miałem chyba 31 lat, więc to jakby cała jego twórczość
to była tak naprawdę na studiach.
Czy większość jego twórczości.
Więc tutaj to jest proste.
Później kolejnym etapem będzie szukanie jakby pomysłu na to,
jak prace, które znaleźliśmy, w jaki sposób pokazać.
Jest ważne jaka to jest jakość prac.
Bo jeżeli mamy oleje, na przykład, to zupełnie inaczej.
One muszą mieć więcej oddechu.
Muszą mieć inne ramy, inne światło.
Z kolei prace na papierze wymagają ciemniejszego światła,
ale też jeżeli to są szkice czy rysunki,
to ramy, które posiadamy, które są piękne.
Rzeczywiście mamy ładne ramy,
ale one służą bardziej jakby pokazaniu papierów.
Właśnie tutaj one świetnie nam służą.
Natomiast rzeźby wymagają też innej oprawy.
Wymagają z kolei postumentów, wymagają gablot.
Więc musimy dobrać odpowiednie sprzęty do materiału,
który chcemy pokazać.
Dopiero potem albo same wymyślamy aranżację,
albo współpracujemy z projektantem, który z nami robi.
Ewentualnie zdarza się też tak, że mamy zewnętrznego kuratora,
który na przykład przychodzi ze swoim projektantem.
Ale to są też trochę inne wystawy, które my koordynujemy
w ramach takiej właśnie współpracy międzyinstytucjonalnej.
Częściowo pomagając w organizacji,
ale też jakby walcząc o to,
żeby o pewien poziom,
który staramy się w Kordegardzie pokazać.
Tutaj jeżeli chodzi o współpracę z instytucjami,
z kolekcjonerami prywatnymi, te kwerendy bardzo równie wyglądają.
Ostatni przypadek właśnie tej wystawy,
o której wspominałam, Południk 21, Czapski Kozera,
wydawało się, że wystawa jest prosta,
ponieważ sądziłem, że nie będzie żadnego problemu
z pozyskaniem rysunków Czapskiego.
Tutaj od razu był narzucony taki,
właściwie ja się od razu sama ocenzurowałam,
uznając, że to powinny być prace tylko i wyłącznie na papierze,
ze względu po prostu na technikę,
w jakiej tworzy Grzegorz Kozera.
Chodziło o pokazanie jego kolarzy
i nie stworzenie konkurencji
w postaci obrazów Czapskiego,
tylko pokazanie właśnie czegoś,
co będzie się uzupełniało.
I okazało się, że nie jest to takie proste.
Prace, które miałam początkowo obiecane
z kolekcji zagranicznych,
okazało się, że nie da się ich wypożyczyć.
Właściwie na dwa miesiące przed wystawą
stwierdziłam, że chyba muszę szukać w instytucjach.
Zwróciłam się do Muzeum Marki Diecezji,
który ma wspaniałą kolekcję prac Czapskiego.
Ale okazało się, że oni nie są w stanie
nic wypożyczyć, dlatego, że pokrywają się jej terminy.
Tutaj pojawiło się światełko w tunelu
w postaci pierwszej biografki Czapskiego,
Juriëlle Gagnbeau,
która ma ogromną kolekcję prac Czapskiego w Paryżu.
No ale z kolei ze względu na dosyć specyficzny charakter
kolekcjonerki.
Stało pod znakiem zapytania w ogóle,
czy uda nam się wypożyczyć.
I rzeczywiście trwały negocjacje.
Dziesięć godzin przegadanych przez telefon
w obcym języku.
Pani Mirja twierdziła, że nie zna angielskiego.
Więc przy pomocy tłumacza Dipla
rozmowa po francusku
o dziwnych porach, takich od dwudziestej pierwszej do dwudziestej trzeciej.
To czasami rozmowy trwające po dwie i pół godziny.
O błęd.
No i rzeczywiście ostrzyłam sobie zęby,
że uda mi się po raz pierwszy pokazać jej pracę publicznie,
bo ona jest tak niechętna jakimkolwiek wypożyczeniem,
że robiła wrażenie, że będę tutaj przecierać rzeczywiście
takie dziwicze szlaki po raz pierwszy się uda pokazać
nie tylko w Polsce, ale w ogóle tej pracy.
A Muriel jest rzeczywiście osobą,
która położyła niesłychane zasługi w promocji,
w propagowaniu wiedzy o Czapskim.
Dlatego, że ona będąc dwudziestoletnią dziewczyną,
była na uniwersytecie w Genewie
i miała ostatnie prace zaliczeniowe do oddania
swojej promotorcy, żonę Ersch.
No i przyszła, czekała u nich w gabinecie,
ponieważ żonę Ersch się spóźniała,
to Muriel zaczęła oglądać obrazy,
które stały rozstawione pod ścianami.
No i w takim słabym świetle pracy,
niektóre odwrócone do góry nogami,
obejrzała to, co tam było
i w tym momencie weszła żonę Ersch i mówi,
pani rusza moje rzeczy osobiste.
Muriel mówi, tak, ale nie muszę wiedzieć,
kim jest ten malarz,
ja muszę napisać o nim książkę.
I dosłownie cztery lata później
wyszła pierwsza francuskojęzyczna
taka praca monograficzna
z elementami biograficznymi.
I to właściwie otworzyło Czapskiemu drogę
do tych francuskojęzycznych kolekcjonerów.
Więc pani miała niesłychane zasługi,
ona przez dwadzieścia lat prowadziła
z Czapskiej korespondencje,
byli zaprzyjaźnieni.
Czapski rysował członków jej rodziny,
jej brata, jej ojca, ją samą.
Kolekcja jest niesamowita.
No i okazało się, że się rozbijamy
o kwestie błahy,
czyli o koszty transportu z Paryża do Warszawy,
właściwie teczki rysunków.
Było to absolutnie dla nas,
dla instytucji,
nie do udźwignięcia.
Okazało się, że możemy tylko i wyłącznie
pokazać pracę w postaci faksymiliów.
I znowu zaczęły się negocjacje,
ponieważ ja już wiedząc,
że nam się po prostu nie uda
sprowadzić tego ze względu na koszty.
Nie sprowadzimy tych oryginałów.
Wróciłam się do niej właśnie
o możliwość zreprodukowania tych prac.
A ona mówi nie.
Nie.
Zaskoczona pytam,
ale dlaczego?
A ona na to,
bo będzie brzydko.
I tutaj cały kolejny etap negocjacji,
żeby ją przekonać,
że jednak nie będzie brzydko.
I ona prac nie wypożyczyła.
Wypożyczyli dwa inni kolekcjonerzy z Paryża.
Właściwie wystawa była komponowana
z ośmiu kolekcji prywatnych,
ale to było szukanie dosłownie
pojedynczych prac u pojedynczych kolekcjonerów.
Podobnie zresztą wyglądało
szukanie prac Strzemińskiego,
gdzie widzieliśmy,
że Muzeum Sztuki w Łodzi
ma wspaniałą kolekcję,
ale z kolei oni tak dość zazdrośnie
strzegą swoich zbiorów,
ponieważ mówią,
że Strzemiński jest do oglądania
tylko w Łodzi.
Pożyczyli nam bardzo niewielką ilość prac.
Resztę musieliśmy dopożyczyć
z innych kolekcji muzealnych
i z kolekcji prywatnych.
Jak wygląda taki proces wypożyczania prac?
Rozumiem, że tutaj trzeba podpisać
odpowiednie umowy
z różnymi pracowniczymi paragrafami.
O czym pamiętać,
kiedy się podpisuje taką umowę?
Co może się w niej znaleźć?
Jeżeli chodzi o umowy wypożyczenia,
one są dosyć proste,
bo po prostu wnioskujemy
o takie czy inne dzieła sztuki.
Jesteśmy na ogół,
jeżeli chodzi o instytucje dogadani.
Z nimi ważnym elementem
jest załącznik,
który każda taka instytucja,
przede wszystkim mówimy tutaj o muzeach,
dają nam załączniki pełne
zaleceń konserwatorskich.
To jest dla nas bardzo ważne.
To są zalecenia konserwatorskie
dotyczące transportu,
w jaki sposób mają być transportowane
owe obiekty.
Na przykład olejne obrazy
muszą być postawione pionowo,
jakby w kierunku jazdy.
Muszą być tak ustawione,
w skrzyniach oczywiście,
które są też specjalnie zabezpieczone taśmami,
żeby nic tam nie latało.
Nie może przy takim transporcie
być dodatkowych rzeczy,
które mogą obić na przykład skrzynie
i spowodować jakiś uszczerbek.
Także tych obostrzeń jest bardzo dużo,
a potem jest kolejna część,
czyli obostrzeń związanych
z wystawieniem.
Czasami jest to tak,
że musimy zasłaniać okna
w Kordegardzie
ze względów na światło słoneczne,
żeby one nie działało na obiekty.
Oczywiście to rzadziej dotyczy
rzeźb czy olejów,
ale jeżeli chodzi o pracę na papierze,
to tak.
Chodzi też o wilgotność,
jaką powinniśmy mieć w galerii.
To też jest bardzo istotne.
Niektóre instytucje
chcą mieć zapisy
wilgotności codziennie robionej.
To już jest u nas normą.
My to robimy.
Natomiast niektóre chcą mieć
cyfrowy zapis,
a nie ręczny.
Jakby tego jest naprawdę bardzo dużo.
Natomiast to,
co jest też ważne dla nas,
co można zrobić,
to za każdym razem też
prosić też o licencję
na zdjęcia tych obiektów.
I tutaj, żebyśmy mogli
te zdjęcia
pokazywać
w naszych materiałach promocyjnych,
ewentualnie katalogach,
które czasami do niektórych wystaw
robimy też katalogi.
Ale te zdjęcia promocyjne
mamy i w ulotkach,
i w folderach.
Często też wykorzystujemy
na banerach czy plakatach
i oczywiście w social mediach.
I to jest dosyć istotne
i tam można to dorzucić do środka.
Jeśli z jakichś powodów
nie ma możliwości na to,
żeby wypożyczyć
oryginalne dzieła,
to czym możemy się ratować?
Bo coś się stało,
nie można tych oryginałów wypożyczyć,
a coś dobrze by było,
żeby wisiało tudzież stało.
To czym można się ratować?
W takim przypadku
czasami posiłkujemy się
faksymiliami,
ale to są dosłownie pojedyncze przypadki.
To w ciągu moich
sześciu lat pracy
w Kordegardzie
dwa razy zdarzyło mi się
na wystawie pokazać
faksymilia,
które oczywiście były
jakimś procentem
dzieł oryginalnych
pokazywanych na wystawie.
Raczej tego nie robimy.
W przypadku dostępności
też mamy takie
dość rewolucyjne pomysły
tutaj na wspominanej
wystawie Agnieszki
Webłowskiej i Bednarkiewicz
o tej wystawie
figurek ceramicznych
z Pacykowa
były wydrukowane
cyfrowo,
kopia właśnie takiej figurki
i chodziło oczywiście
o taką
dostępność
i możliwość
pokazania
pokazania
w cudzysłowie
tych
takiej figurki
osobom
niedowidzącym
czy
słabowidzącym.
Ja mam takie wrażenie,
że bardzo często
pojawiają się
na wystawach
rzeczy, których właśnie
można sensorycznie
zasmakować
czy dotknąć
czy powąchać,
że to zmienia nam też
sposób oglądania,
doświadczania wystawy.
No właśnie, już nie oglądania,
doświadczania po prostu.
To zależy też
od artysty.
Ja pamiętam, że
robiłam wystawę
razem z Jerzym Kaliną,
wybitnym
rzeźbiarzem.
On pokazywał
pracę
w niebo wstąpanie
i to był
zespół
manekinu,
którzy
trzymali
w takich
ubraniach
obdartych,
położonych,
postawionych
na metalowych
płytach.
Metalowe płyty
też zdobiły
ścianę
i każdy z tych
manekinów,
to było
związane z
wybuchem
II wojny światowej,
to był wrzesień,
ta rocznica
września
1939 roku
i
Jerzy Kalina
pokazywał,
każdy z manekinów
trzymał chleb.
Ten chleb
był świeżo
wypieczony
i to było
rzeczywiście
niezwykłe przeżycie,
jak się wchodzi
do galerii,
gdzie stoją
postacie,
które są takimi
widmami tych ludzi,
którzy byli
skazani
na ucieczkę
i w trakcie
tej ucieczki
często śmierć,
którzy pachniało
chlebem.
Na tych chlebach
to były
chleby
na grobki.
Nie nieśli
te chleby
przed sobą,
na nich były
różnego rodzaju
symbole religijne,
prawosławne,
krzyże katolickie,
formy macew,
czy jakieś inne
jeszcze symbole,
ale ten zapach,
jak się wchodziło
w przestrzeń galerii,
czuło się zapach chleba
i się widziało
widma,
to były naprawdę
duże przeżycie,
no ale to
oczywiście
mistrz
Jerzy Kalina,
który był też
scenografem teatralnym,
to widać było,
że ta przestrzeń,
on zupełnie inaczej
myśli o przestrzeń.
Audycje kulturalne
w dobrym tonie.
Znaczy,
jest jakiś rodzaj sztuki,
który jest
najtrudniejszy
właśnie ze względów
konserwatorskich,
konserwatorskich,
że trzeba mu
zapewniać
specjalne warunki,
które, no trudno
jest momentami
zapewnić,
czy papier,
czy pastę.
Papier,
oczywiście papier.
Ja kiedyś
chciałam wypożyczyć
biskuit
na jedną z wystaw
i dostałam odmowę
od konserwatora,
bo
jest bardzo to
trudno wypożyczyć,
bo transport jest
niezwykle
niebezpieczny
dla tego rodzaju pracy.
Postumenty,
ramy,
inne tego typu
elementy,
czy trzeba
zawsze je
kupować,
czy na przykład
są jakieś miejsca,
z których można
wypożyczyć.
Znaczy,
my magazynujemy,
my magazynujemy,
mamy trochę
takich mebli,
które
pozostały nam
z różnych wystaw.
Czasami,
jak
instytucja kultury,
z którą współpracujemy,
na przykład
ministerstwo
ma dużo pieniędzy
na aranżację
scenograficzną,
to my staramy się
tego nie wyrzucać,
tylko
skrzętnie zbierać
i potem
wykorzystujemy to
na różnych wystawach.
Również
czasami
z ministerstwem
wydaje mi się,
że w tym roku
wykorzystam
ich stary
mebel,
ale
oczywiście
możemy
wypożyczać,
tylko
kordygarda
jest specyficzna
i ma
specyficzne
też ograniczenia,
jak naszym
najgorszym
specyficznym
ograniczeniem
jest światło drzwi.
Możemy
wypożyczyć
tylko rzeczy,
które mogą
przejść
przez drzwi
szerokości
metr dziesięć,
a reszty
to już
nie możemy.
Mają
nie więcej
niż
3,5 metra
długości.
Mieliśmy
taki przypadek,
wypożyczaliśmy
z
Muzeum
w Przemyślu,
Panoramy
Somosiera,
właściwie szkicy
do Panoramy
Somosiera
i okazało się,
że to są
cztery
takie moduły,
z których
każdy ma
3,5 metra
długości.
Całe szczęście,
że to
była
piękna
pogoda
przy
transporcie,
ale okazało się,
że my nie możemy
tego w skrzyniach
wnieść
do kordygarda,
tylko to trzeba
wyjmować
przed galerią
ze skrzyń
i wnosić
prace
już bezpośrednio
rozpakowane
do środka.
Czasami
zdarzają się
takie pułapki.
Tutaj była to
po prostu
pułapka
związana z
naszym wiatrołapem
i niemożnością
manewrowania.
Też miałam
podobną sytuację,
jak skrzynia
z pracą
Hasiora
była
za duża
i też
musieliśmy
rozpakowywać
pracę
Hasiora
bardzo delikatną
i która była
podatna
na wstrząsy,
bo to była
praca
z wosku.
Między innymi
to naprawdę
było trudne
na ziemi
i do tego
wszystkiego.
Była też
konserwatorka
z Muzeum
w Łodzi,
skąd
wypożyczony
był tam
ta praca.
Więc to
było pod
jej okiem,
więc tutaj
dlatego mogę
spokojnie
o tym
mówić.
natomiast
w momencie,
w którym
staraliśmy się
delikatnie
wyciągnąć
tą gablotę
spadł deszcz
i to było
po prostu
bardzo słabe.
Natychmiast
tą pracę
z powrotem
do samochodu
po prostu
musieliśmy
włożyć,
bo tam nie było
nigdzie dachu,
gdzie można
skryć
te straszne warunki,
no wilgoć
po prostu.
Wiadomo,
że dla
konserwatorów
wilgoć jest
chyba najgorszym
z możliwych
takich warunków,
pogodowych.
No i tam
przyczekaliśmy.
Na szczęście
to był
drobny deszczyk
i potem
przeszedł,
ale no
sytuacja była
groźna,
ponieważ ta
konserwatorka
była bardzo
zasadnicza
i ja się bałam,
że ona powie
dosyć tego,
wracam
z hasiorem
z powrotem.
Też
bardzo często
zdarza nam się,
że
przyjeżdżają
prace od
kolekcjonerów
prywatnych
i okazuje się,
że
prace
nie spełniają
w ogóle
żadnych
warunków
ekspozycyjnych.
Na przykład
papiery są
całe
pofalowane
albo są
w bardzo
brudnych
paspartów.
No właściwie
prawie,
że przy
każdej
wystawie
mamy
dyżurnego
konserwatora,
który
przeprowadza
jakieś
prace
renowacyjne,
takie
doraźne,
które
po prostu
skutkują
tym,
że możemy
to w ogóle
pokazać
na ekspozycji.
to jest
takie zagrożenie,
które
rzeczywiście
często się
zdarza w
przypadku tych
kolekcji
prywatnych,
w momencie,
kiedy my
obcujemy tylko
ze zdjęciami
prac i nie
mamy w ogóle
świadomości,
w jakim stanie
te
prace
przyjadą.
Tak
wyglądała
sprawa
wypożyczania
z
kolekcji
prywatnej
w Poznaniu
w
dwudziestym
drugim
roku
pracy
Czapskiego.
To była
praca
z lat
pięćdziesiątych,
kiedy on nie miał
w ogóle
pieniędzy.
Malował
na bardzo
lichych
płótnach
i bardzo
słabymi
farbami.
I okazało się,
że praca
przyjechała
i ona się
nam cała
obsypuje.
I to był
rzeczywiście
taka
natychmiastowa
konieczność
wezwania
naszej
współpracującej
z nami
konserwatorki,
która również
współpracuje
z Muzeum
Narodowym
w Warszawie.
Żeby one
po prostu
tę pracę
ratowały.
Nie tylko nam,
ale w ogóle,
żeby ją zachowała,
żeby ta praca
miała szansę
dotrwać
nie tylko do końca
wystawy,
ale zachowała się
na lata.
A w jaki sposób
konstruować
podpisy,
w jaki sposób
konstruować
tekst,
żeby
wszystko było
zgodnie
ze sztuką,
żeby ten
tekst,
który znajduje się
na wystawie
był zrozumiały,
widza wciągnął.
Jak to robić?
Oczywiście to
chodzi o talent,
którym
ja i Kasia
posiadamy.
Nie, no
tutaj
znaczy
tekst musi być
jasny
i
dostosowany
do
odwiedzającego.
Oczywiście możemy
napisać coś
bardzo
skomplikowanym
językiem,
odwołując się
do
jakichś
teoretyków
sztuki,
ale jest to
bez sensu
ze względów
na to,
jaką też
my misję
mamy pełnimy.
My mamy
promować
sztukę
polską
i artystów.
Wobec tego
to, co
chcemy pokazać,
idea wystawy
musi być
przekazana
w taki sposób,
żeby każdy
wchodząc
zrozumiał,
aha,
o to chodzi,
tutaj,
ciekawe spojrzenie,
nie wiedziałam o tym,
nie myślałabym
w ten sposób.
i posiłkując się
oczywiście
jakimiś
innymi
krytykami
czy
biografami
artystów,
staramy się
stworzyć
taką koncepcję,
żeby ona
była ciekawa.
Staramy się
pokazywać
w Kordegardzie,
tak jak wspomniałam,
jest mało miejsca,
wobec tego
pewne epizody,
pewne fragmenty
i wydobywać
z tego
najciekawsze
rzeczy,
i tak
konstruujemy
teksty kuratorskie.
Co prawda,
Kasia napisała
swój najlepszy
tekst o wystawie
poza wystawą
Mój o Grabowskim,
który tłumaczył
dosyć
skomplikowany
ideowo
pracę
Grabowskiego.
Bardzo to był
ciekawy tekst,
który chętnie bym
zobaczyła właśnie
na ścianie.
Natomiast
to samo
powtarzamy
w Folderze,
żeby
osoby w razie
czegoś,
które nie wiem,
nie mają czasu
i mogły
potem przeczytać
i przypomnieć
sobie ten tekst,
ale też
staramy się
być dostępni
dla osób
słabowidzących
i każdy
tekst kuratorski
jest też
nagrywany
jako audiodeskrypcja
i pokazujemy.
Tak samo
dwie prace,
z każdej wystawy
dwie prace
mają też
opis
audiodeskrypcji,
żebyśmy
byli
też
dostępni
dla osób,
które mają
z tym
większe problemy
i uważamy,
że to jest
bardzo
ciekawa
też
część.
Coś,
co zabawne,
okazuje się,
że przede wszystkim
osoby widzące
lubią
słuchać tego
oglądając obrazy,
co nam
powoduje,
że ludzie
potrzebują
chwili zastanowienia
się też
nad obrazem.
Jeżeli
nie słuchają
audiodeskrypcji
przylatują
wzrokiem,
a jeżeli
mają opis
audiodeskrypcyjny,
wtedy bardziej
się skupiają
na tym,
co widzą
i to jest
bardzo ciekawe
też doświadczenie
nas jako
kuratorek.
No i oczywiście
odwieczna walka
o wielkość
podpisów.
To jest
nasze
nieustające
zmora.
Myśmy z Agnieszką
się już nauczyły,
jakiej wielkości
musi być ta
czcionka
i zwykle
robimy po prostu
taką próbę
przed
każdą
wystawą.
Próba jest
taka łopatologiczna.
Polega po prostu
na tym,
że drukujemy
sobie
taką
tabliczkę
po prostu
na drukarce
jeden do jednego
albo fragment
tekstu,
który ma się
znaleźć na ścianie
i z dużej
odległości
oglądamy,
czy widać,
czy nie widać.
I my mamy
chyba już
takie doświadczenie,
że
na nasze
wystawy
w sensie
kuratorowanej
projektowane
przez nas,
już
przychodzą,
wychodzą
z nich
ludzie
zadowoleni.
Już
nie ma
tego ciągłego
narzekania,
że za małe,
za duże,
za nisko,
za wysoko.
Faktycznie
już
myślę,
że się udało
osiągnąć
tutaj jakiś
taki
złoty środek
i akurat
ostatnie
wystawy
są pod tym
względem
bardzo udane.
ale zdarza się,
że współpracujemy
z kuratorami
zewnętrznymi
albo właśnie
z projektantami
zewnętrznymi,
nad którymi
ze względu
właśnie
na to,
że są
zatrudnieni
przez inne
instytucje
i nie mamy
bezpośredniej
kontroli.
I wtedy zaczynają się
schody
i wtedy na przykład
okazuje się,
że teksty są
szarą czcionką
na szarym tle,
czyli po prostu
brakuje kontrastu
i one są
zupełnie nieczytelne.
Ja już się nauczyłam,
że jak jestem
gdziekolwiek
na jakiejś wystawie
czy w Polsce
czy za granicą,
to w pierwszej kolejności
fotografuję tabliczki.
I też trzeba pamiętać,
jeżeli chodzi o wystawy,
o układ.
Te prace,
które ściągamy,
one muszą ze sobą
działać
i rozmawiać,
dialogować.
No to tak brzmi
trochę enigmatycznie,
ale po prostu
niektóre prace
ze sobą
dobrze działają,
jakby podbijając
tę ideę,
którą za sobą niosą,
a niektóre ze sobą
bardzo źle funkcjonują
i to trzeba mieć też
no pewne chyba
rodzaje doświadczenie,
żeby widzieć
po prostu
co działa,
co nie działa,
oczywiście talent,
ale wrażliwość,
może w ten sposób
wrażliwość
na kolory,
na faktury,
na światło,
na też idee
i to jest chyba
najbardziej skomplikowane,
żeby ułożyć
dobrze wystawę,
tak żeby ona
miała w sobie
też pewnego rodzaju
narrację,
nawet jeżeli
nie widzoną,
niewidoczną
od pierwszego
spojrzenia,
to potem
im dłużej się wchodzi,
to tym bardziej
odkrywamy
i tak chyba było
teraz mieliśmy
Franciszka Bąsza
Odyseję,
wystawę,
którą
nazwałyśmy
Odyseja
i postać
samego autora
jako
Odyseusza,
natomiast
to nie były,
to był wybitny
krakowski grafik,
to nie były
prace,
które opowiadały
Odysej,
dopiero tą
narrację
Odysej
trzeba było
odkryć
z tych
różnych
prac
z całego
jego bardzo
długiego
i twórczego
życia.
Czy w wystawiennictwie
są mody?
Tak,
zdecydowanie
i to obserwuje się
takie mody,
na przykład
moda
na określony
sposób
zakomponowania
ściany.
Jakiś czas
temu na przykład
była moda
na to,
żeby wieszać
na gęsto
na ścianie.
Teraz wyraźnie
jest odejście
i teraz
jest
zasada
less is more,
czyli po prostu
pojedyncza
prace
na wielkich
ścianach.
Też
u nas
jest
i tak,
i tak.
My szukamy
tego złotego
środka,
ale
to,
o czym
wcześniej Agnieszka
wspomniała,
że
najważniejsze
jest właśnie,
żeby prace
ze sobą
dialogowały
i też
istotne
jest takie
zestawienie
kompozycyjne,
żeby
mieć taką
ścieżką
prostą,
że
czerwona,
czerwona,
czerwona,
niebieska,
niebieska,
niebieska,
zielona,
zielona,
zielona,
tylko jednak
próbować
szukać
takich zestawień,
które trochę
zadrażniają,
trochę
wzbudzają
jakieś
zainteresowanie
właśnie taki,
mają pazur
w sobie
i jednak
ze sobą
rozmawiają
w przypadku
tej obecnej
wystawy
mamy sytuację,
kiedy mamy
dwóch artystów
zestawionych
na zasadzie
mistrz i
uczeń,
czyli
stary
Czapski,
niesłychanie
doświadczony
artysta
i Grzegorz
Kozera,
który
zafascynowany
Czapskim
jedzie jego
śladami
do Ameryki
Południowej
i przywozi
stamtąd
ogromną
ilość
kolarzy
i przed
wystawą
wszyscy mnie
pytają,
to podzielisz
to,
podzielisz
pracę
Czapskiego
Benosa,
osobna praca,
Kozery
Benosa
i ja właściwie
przytakuję,
ale do momentu
wieszania
wystawy
nie wiem,
jak to będzie
skomponowane,
bo uważam,
że wystawa
musi być
komponowana
już
na żywo
w przestrzeni
galerii.
Pewne rzeczy
nie da się
zaprojektować
i nawet jeżeli
mamy
rozrysy
ścian
i wymierzoną
każdą pracę,
to i tak
pewne rzeczy
weryfikuje się
dopiero na miejscu.
Okazuje się,
że
na miejscu,
jak prace
przyjeżdżają
do galerii,
mnie gdzieś
podpowiada
jakiś demon,
że jednak
to trzeba
inaczej
zostawić,
że nie można
tego
rozdzielić
tylko te prace
muszą być
przeplecione,
czyli właśnie
pracę
Czapskiego
kontra
pracę
Kozery
i tak
w układzie
na ścianie
takim bardzo
dynamicznym,
równocześnie
układzie,
który skłania
do
zadawania
pytań,
gdzie jednak
Kozera jest
rodzajem
komentarza
do Czapskiego.
Tak,
z tego wynikają
też bardzo
śmieszne rzeczy
o tym,
co mówiła Kasia
o tym,
że w ostatnim momencie
tak naprawdę
tworzy się układ
i tu wracamy
też do podpisów,
bo
fajnie jak
każda
praca ma
osobny podpis,
ale czasami
przygotowujemy,
no bo to jest
wcześniej,
przygotowujemy
takie podpisy,
które są,
kilka prac
jest podpisane
na jednej
tabliczce
i tak miałam
z referatem
graficznym,
który był
kilka,
tam dwa lata
temu pokazywałam,
to referat
graficzny
Biura
propagandy,
informacji
propagandy
AK,
to było
związane
z 80.
rocznicą
wybuchu
powstania
warszawskiego
i
na projekcie,
który był
stworzony
z projektantem,
ten układ
na ścianie
wydawał się
bardzo sensowny,
natomiast w momencie,
kiedy ja zobaczyłam,
że praca,
która powinna
najbardziej działać
jest za wysoko,
ja musiałam ją
przewieźć
i w związku z tym
cała tabliczka
była bez sensu,
no ale stwierdziliśmy,
że ponieważ to były
jednak bardzo
narracyjne prace,
że ludzie się domyślą,
że która mówi
o czym,
natomiast wracało,
trochę ludzi wracało
i się pytało,
ale to chyba jest
nie tak,
ale po prostu
musieliśmy to
tak zrobić.
Ale to znaczy,
że czytali,
wydaje mi się,
że to taki bardzo
motywujący feedback,
jednak czytają.
Tak, tak, tak,
to prawda,
czytają,
wracają,
jest żywy odbiór,
mamy też księgę pamiątkową,
gdzie też dostajemy zwroty,
chociaż na ogół są to pochwały,
musimy tutaj powiedzieć.
Ostatnio pojawił się
taki wspaniały wpis
w księdze pamiątkowej,
jakaś dziewczynka napisała,
jak dorosnę,
chciałabym być czapski.
Myślę, że to naprawdę
piękne zdanie.
A co możemy zrobić,
żeby wystawa
nie kończyła się
razem z zamknięciem?
W momencie,
w którym mieliśmy COVID,
to była taka moda
na robienie wystaw online,
Google ma Google Ads,
czy faktycznie teraz
też jest taka potrzeba,
żeby wystawy
przechodziły do online,
czy już raczej się
od tego odchodzi
i standardowy katalog
to jest to,
co w zupełności
potrzeby zaspokaja?
Katalog to jest
taka pierwsza potrzeba
wystawy,
żeby to jednak trwało.
Walczymy również
o katalogi online,
chociaż ja nie wiem,
czy to ma takie
wielkie przełożenie.
To jest oczywiście
w momencie,
kiedy jest dostępne,
to dla osób
zainteresowanych
to jest jakieś
przedłużenie wystawy.
Ale to też trzeba pamiętać,
że jednak to jest
ograniczona publiczność.
Natomiast to,
co jest u nas wspaniałe,
to to, że część wystaw
ma drugi, trzeci,
czwarte życie.
I taką wystawą,
która miała kilka kolejnych
odsłon była wystawa
Próg Pytania,
czyli rysunki Herberta,
która była wystawą
podróżującą.
Ona była pokazywana
i w bibliotece
Uniwersytetu Adama Mickiewicza
w Poznaniu.
Była pokazywana
w zarzeczu
w kamienicy Orseti.
I mamy jeszcze
propozycję,
żeby przenieść
tę wystawę
do Suwołk.
Więc tutaj
po prostu
to jest wystawa,
która funkcjonuje
już po zamknięciu
w Kordegardzi,
ma dalsze życie.
Ale też
przypadek właśnie
tej obecnej wystawy
Czapski-Kozera,
która
ma
potencjał,
żeby zostać
przeniesiona dalej.
Już
pytała o tę
wystawę
pani dyrektor
BWA w Tarnowie.
Więc być może,
że uda się
tę wystawę
jeszcze gdzieś
eksportować
i będzie miała
kolejne wcielenie.
Tak, ale
myślę, że
katalogi są
bardzo potrzebne.
Ja akurat jestem
wielką złolenniczką
katalogów online.
Uważam, że
to też jest
kwestia dostępności,
że jest bardzo
dużo osób,
którzy po prostu
nie mogą do nas
przyjechać i obejrzeć,
bo nie wiem,
są nastolatkami
z
Gorzowa Wielkopolskiego
i to nie jest
takie proste.
Wobec tego
tutaj, jeżeli
mogliby sięgnąć,
to zobaczyliby
ciekawe historie,
bo na przykład
te właśnie wystawy,
o których mówi
Kasia,
Próg Pytania
i teraz
wystawy o Czapskim,
to są rzeczy,
no rarytasy,
tego się nie zobaczy.
To są
prywatne kolekcje,
one potem wracą
do szuflady.
Również ze względu
na to, że to są
papiery, które
muszą leżakować
w szufladach
po takiej
ekspozycji.
i jeżeli
nie powstanie
z tego
ślad,
to wszystko
zginie
i zobaczy
te tylko
kilka tysięcy osób,
które będzie miało
szczęście
i przyjdzie do nas.
Też
w przypadku
naszych katalogów
papierowych
mamy
bardzo niewielkie
nakłady.
Oczywiście
zdarzają się
katalogi,
które mają
kilka
dodruków
i przypadek
katalogu
Czapskiego,
katalogu
Nowosielskiego.
To są właśnie
takie katalogi,
które schodziły
na pniu,
ale na przykład
nie było już
do druku
katalogu
Herberta,
nie było do druku
katalogu
Strzemińskiego
i nie ma
ani jednego
egzemplarza
w obiegu.
Od momentu
pomysłu
do realizacji,
do wernisażu,
jak długo
zajmuje,
jaki to jest czas.
Potrafimy
zrobić wystawę
w dziesięć dni.
Najszybsza
wystawa
to była
wystawa
Łaszewskiego,
która powstała
w trzy tygodnie,
ale też taką
błyskawiczną
wystawą
była
wystawa
Mapy,
która powstawała
w dramatycznych
okolicznościach,
dlatego,
że to był
ten moment
wybuchu wojny
na Ukrainie.
Wtedy
ta konieczność
takiego szybkiego
odzewu
spowodowała,
że myśmy
błyskawicznie
dosłownie
skontaktowali się
z galerzystami
z Ukrainy,
sprowadziliśmy
z nieprawdopodobnymi
problemami
pracę
z Kijowa,
z kolekcji
prywatnej
artysty.
Oprócz tego
wypożyczyliśmy
z Gdańska
od
Wasyla
Sawczanki,
wypożyczyliśmy
z
Pragalerii
pracę
Nikity
Soja.
Ja widziałam,
że Pragaleria
współpracuje
od kilku lat
z Nikitą
Sojem,
a to był
rzeczywiście
taki młody,
niesłychanie
dynamiczny,
bardzo
rokujący,
świetny
artystę.
I widziałam,
że oni mają
tutaj szereg
prac
w Warszawie
po
wystawie,
która
zakończyła się
półtora roku
wcześniej.
I to rzeczywiście
była wystawa,
która powstawała
po prostu
w błyskawicznym
tempie.
to było
dosłownie
dwa tygodnie
na zorganizowanie
wystawy.
Ale
to są
rzeczywiście
takie
ekstremalne
sytuacje.
Też
właśnie
dziesięć dni
to była
wystawa
zewnętrzna
Primachenko,
którą
robiliśmy
też
z uwagi
na wybuch
wojny
na Ukrainie.
Natomiast
wystawa
powstaje
kilka miesięcy.
Jeżeli
możemy
ją
rozłożyć
w czasie,
to
to jest
znakomite.
Ale
te kilka
miesięcy
naprawdę
to jest
jak
strzelił
po prostu
i to
jest zawsze
mało czasu.
Gdybyśmy
mogły mieć
co najmniej
pół roku,
to by było
idealnie.
Bo w tym
jest ogromna
ilość pracy.
Oprócz
kwerendy,
za każdą
kwerendą
stoi bardzo
dużo
korespondencji
z instytucjami
albo osobami
wypożyczającymi.
To są
telefony,
o których
mówiła
Kasia
czasami
w godzinach
nocnych.
To jest
naprawdę
dosyć
same
tworzenie
takiej wystawy
z
zbierania
obiektów.
To jest
bardzo duża
praca.
Później
wchodzi
wszystkie
takie
techniczne
rzeczy jak
przygotowanie,
ponieważ jesteśmy
instytucją
państwową,
bez tego to
muszą być
zachowane
pewne
procedury.
Musimy przez
zapytania
ofertowe,
które musimy
przygotować,
a potem
ogłosić
na stronie,
wytypować
ekipy
montujące,
wytypować
firmy,
które będą
transportowały,
potem zrobić
do tego
umowy.
Każda
umowa
musi przejść
przez prawników,
to nie ma
gotowców,
to każda
umowa
wymaga
pewnych
specyficznych
historii.
To jest
bardzo,
bardzo dużo
czasu,
który nam
przechodzi
na różnego
rodzaju
procedurach.
W momencie,
w którym
coś się
nam
rozsypuje,
tak jak
też wspominała
Kasię
o przypadkach
z
Czapskim,
to cała
praca
idzie się
gonić
i trzeba
ją zaczynać
od początku,
a czas
jeszcze bardziej
przyspiesza,
więc to jest
bardzo dużo
nerwowych
sytuacji.
No i
też
my jako
kuratorki
potrzebujemy
też
czasu,
żeby
ją przemyśleć,
żeby przemyśleć,
co chcemy
powiedzieć tak
naprawdę
tą wystawą.
Czy chcemy
wskazać na jakiś
właśnie epizod,
czy zrobić
syntezę
twórczości.
Każda z tych
rzeczy jest
bardzo
ważna,
ale też
wymaga od nas
nie tylko
wymyślenia,
ale przeczytania
czegoś,
skonfrontowania,
porozmawiania
na ten temat.
I to też jest
proces,
który czasami
jest zaburzony
przez te
wszystkie
procedury
i nie,
więc my to
robimy
po godzinach.
Największą
przeszkodą
jest brak
interlokutorów.
Po prostu
pewne rzeczy
trzeba
przedyskutować.
Dzięki
bochów my
jesteśmy
we dwie,
więc mimo,
że pracujemy
nad zupełnie
różnymi
projektami,
to bardzo
często
posiłkujemy
się tymi
dyskusjami
właśnie
po godzinach
na zasadzie
słuchaj,
a co myślisz
na ten temat
i właściwie
dzięki temu
wiemy po prostu
co każda
z nas
robi,
mimo,
że to są
całkowicie
odrębne
projekty.
Zbliżamy się
do końca
pierwszego
odcinka
podcastu
Centrala,
podcastu
Narodowego
Centrum Kultury,
ale zanim
skończymy,
będę miała
do pań
kika pytań,
prosiłabym o takie
szybkie,
jednozdaniowe
odpowiedzi.
Ulubiony kolor
na ścianach?
Morski,
taki ciemny,
ciemny,
morski kolor,
który jest
niesłychanie
intrygujący.
Największy koszmar
kuratora?
Konserwator.
Temat wystawy,
który zawsze się
sprawdzi?
Polska
awangarda
lata
sześćdziesiąte.
Agnieszka
Bebłowska-Bednarkiewicz
oraz Katarzyna Haber,
kuratorki
Kordegardy,
Galerii Narodowego
Centrum Kultury
oraz członkinie
Rady Programowej
Kordegarda
były moimi
i Państwa gośćmi.
Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję, do widzenia.
Jeżeli macie
jakieś wątpliwości
dotyczące
tworzenia wystaw
czy pytania
do naszych gościn,
dajcie znać
w komentarzu.
Dziękuje.
Audycje Kulturalne są projektem realizowanym przez Narodowe Centrum Kultury.

Pozostałe audycje w tej kategorii

Żywe kultury – o zdrowiu w kulturze

Żywe kultury – o zdrowiu w kulturze

Nie trzeba umieć malować, żeby sztuka miała na nas uzdrawiający wpływ. Nie trzeba też być znawcą muzyki, by koncert pomógł nam zredukować napięcie po trudnym dniu. W najnowszym odcinku audycji „Żywe kultury” posłuchasz o tym, jak kultura może obniżać poziom stresu, wspierać profilaktykę zdrowotną oraz skutecznie przeciwdziałać epidemii samotności. Czytaj dalej o Żywe kultury – o zdrowiu w kulturze

Żywe kultury – o współpracy festiwali (FestForum)

Żywe kultury – o współpracy festiwali (FestForum)

Organizatorzy festiwali często mierzą się z podobnymi wyzwaniami, choć na co dzień działają osobno, a czasem nawet ze sobą konkurują. Tymczasem wspólne szukanie rozwiązań może przynieść więcej korzyści niż rywalizacja – zarówno dużym wydarzeniom z wieloletnią tradycją, jak i niewielkim, lokalnym inicjatywom.  W piątym odcinku cyklu „Żywe Kultury”, nagranym… Czytaj dalej o Żywe kultury – o współpracy festiwali (FestForum)

Żywe kultury – o festiwalach

Żywe kultury – o festiwalach

Czy w świecie, w którym wydarzenia plenerowe i festiwale spotykamy niemal na każdym kroku, jest jeszcze miejsce na kolejne inicjatywy? Jak stworzyć wydarzenie, które nie tylko przyciąga publiczność na kilka dni, ale przede wszystkim buduje trwałą i zaangażowaną społeczność? I wreszcie – czy festiwal realizujący ważną misję społeczną lub… Czytaj dalej o Żywe kultury – o festiwalach

Żywe kultury – o współpracy międzynarodowej w kulturze

Żywe kultury – o współpracy międzynarodowej w kulturze

Co kontakty międzynarodowe mogą dać instytucjom kultury? W drugim odcinku cyklu “Żywe kultury” Klaudia Obrębska rozmawia z dr Joanną Orlik, zastępczynią dyrektora Narodowego Centrum Kultury, o tym, jak budować relacje międzynarodowe w kulturze. Współpraca międzynarodowa to możliwość spojrzenia na własną instytucję z innej… Czytaj dalej o Żywe kultury – o współpracy międzynarodowej w kulturze