WEBVTT

1
00:00:01.390 --> 00:00:05.110
Audycje kulturalne. W dobrym tonie.

2
00:00:05.510 --> 00:00:09.770
Dzień dobry Państwu, przy mikrofonie audycji kulturalnych Anna Karna.

3
00:00:09.930 --> 00:00:19.570
Dziś porozmawiamy o twórcy legendarnych seriali, filmów i słuchowisk, takich jak Zmiennicy, Kocham Pana Panie Sułku, czy Rodzina Posze Przyńskich.

4
00:00:19.690 --> 00:00:26.530
Był pisarzem, dramaturgiem, satyrykiem. Zmarł nagle, 23 lata temu. Jacek Janczarski.

5
00:00:26.630 --> 00:00:30.750
Od kilku dni w księgarniach mogą Państwo znaleźć pierwszą biografię artysty.

6
00:00:30.750 --> 00:00:39.530
W Studiu Narodowego Centrum Kultury, autorka tego literackiego portretu, aktorka i dziennikarka, córka artysty, Marianna Janczarska.

7
00:00:39.610 --> 00:00:40.390
Dzień dobry.

8
00:00:40.690 --> 00:00:41.430
Dzień dobry.

9
00:00:41.590 --> 00:00:56.450
Książka ma tytuł Jacek Janczarski i tak dalej, i tak dalej, ale chyba zacznę od pewnego sprostowania, bo powiedziałam w przedstawieniu, że Jacek Janczarski był satyrykiem, a tymczasem on sam myślał i mówił o sobie inaczej.

10
00:00:56.450 --> 00:01:18.530
A właśnie, dziękuję za czujność. Tak, ojciec funkcjonuje w świecie jako satyryk często, ale wiem, zdaje się, że miał sporą alergię na to słowo i sam zawsze mówił o sobie, że jest humorystą, co potwierdzają też inne osoby, jak chociażby Stefan Friedman, który razem z nim bardzo długo pracował i też pozostawali w przyjaźni.

11
00:01:18.530 --> 00:01:36.010
I wszyscy z tego, co się orientuję, którzy mieli coś wspólnego z ITR-em czy z Radiową Trójką w tamtych czasach, właśnie w ten sposób raczej siebie samych nazywali, ponieważ jak mówił mój ojciec, satyra zazwyczaj kojarzy się z jakimś takim żartem, który jest stricte polityczny.

12
00:01:36.010 --> 00:01:50.210
A on sam właśnie zawsze powtarzał, że jego to nie do końca zajmuje. Nie chce się zajmować tego rodzaju żartem i dlatego nazywał siebie lżej, czyli nazywał siebie humorystą, ponieważ jak powiedział, interesuje go człowiek.

13
00:01:50.450 --> 00:01:54.510
A myślał o sobie, czy mówił o sobie, że jest człowiekiem dowcipnym?

14
00:01:54.510 --> 00:02:10.050
Już we wstępie książki właściwie mówi, że nie jest człowiekiem dowcipnym, ale wydaje mi się, że mógł tak mówić, natomiast ciężko jest mi uwierzyć, że ktoś, kto jest inteligentnym człowiekiem może nie zdawać sobie sprawy z pewnych swoich zalet.

15
00:02:10.050 --> 00:02:22.150
No, wydaje mi się, że to była bardziej taka poza, wynikająca z jakiejś jego skromności i z takiego podejścia do siebie samego, że niekoniecznie on uważał to, co pisze, za coś wybitnego, raczej w drugą stronę wręcz.

16
00:02:22.250 --> 00:02:30.690
I nie wiem, z czego to wynikało. Wydaje mi się, że to jest pewnego rodzaju poza, w połowie poza, w połowie pewnego rodzaju niedowartościowanie, brak wiary w to, co robił.

17
00:02:30.870 --> 00:02:32.890
Ale chyba zdecydowanie lubił czarny humor.

18
00:02:33.270 --> 00:02:40.030
Oj, tak. Tak, to zdecydowanie. Myślę, że najlepiej to widać w rodzinie poszybszyńskich, a to dlatego, że pisał ją wspólnie z Maćki.

19
00:02:40.050 --> 00:02:47.310
Jestem takim zębatym, który słynie z czarnego humoru, więc zakładam, że mogło być też tak, że jeżeli ktoś ma w sobie jakiś pęd do tego rodzaju poczucia humoru,

20
00:02:47.410 --> 00:02:52.490
to jak jest ktoś, kto jeszcze dalej w tym idzie i przesuwa te granice, to myślę, że łatwiej jest w ogóle wskoczyć.

21
00:02:52.630 --> 00:02:58.110
I dobra, to ja też zaryzykuję. Tam to już ten czarny humor i abstrakcja po prostu, mam wrażenie, eksplodują w każdym odcinku.

22
00:02:58.310 --> 00:03:07.850
Znalazłam takie zdanie w twojej książce, które podobno często powtarzał, że będzie leczył się razem ze swoimi jamnikami u weterynarza, bo bierze mniej niż lekarz.

23
00:03:07.850 --> 00:03:14.470
Tak, to jest doskonały właściwie przykład, taki codzienny, jeśli chodzi o żart, no bo widzisz, na przykład, czy to jest czarny humor?

24
00:03:14.610 --> 00:03:22.410
No nie jest czarny, to jest abstrakcja, to jest coś, co wychodzi poza schemat i jedni się z tego zaśmieją i to docenią, a drudzy kompletnie zgłupieją.

25
00:03:22.630 --> 00:03:31.490
Ja na przykład bardzo sobie cenię coś takiego. Szkoda, że nie mogłam trochę przy nim pobyć, bo jestem bardzo ciekawa różnych zagrań związanych z poczuciem humoru

26
00:03:31.490 --> 00:03:39.350
w różnych sytuacjach, które na przykład są zbyt poważne, bo myślę, że miał takie ciągoty, żeby trochę tak przebić ten balon, jeżeli coś było zbyt serio.

27
00:03:39.550 --> 00:03:51.190
Ta książka to dla ciebie podróż po czymś utraconym, bo miałaś zaledwie 6 lat, kiedy tata zmarł i myślę, że niewiele udało ci się zapamiętać z tamtego czasu.

28
00:03:51.190 --> 00:04:03.970
Tak, ja muszę przyznać, że ja nic nie pamiętam. Myślę, że jedyne rzeczy, które ja pamiętam, to są jakieś takie urywki jego śmiech, czy to, że jeździliśmy na narty do Bukowiny co roku i śpiewaliśmy w samochodzie Kaja i Bregowicza.

29
00:04:04.210 --> 00:04:16.610
Myślę, że wiele w ogóle moich wspomnień tak naprawdę nie są wspomnieniami, tylko są czymś, co się we mnie wykreowało pod wpływem patrzenia na zdjęcia po jakimś czasie, pod wpływem oglądania filmów, na których jesteśmy małe.

30
00:04:16.610 --> 00:04:27.070
Nie wiem, czy bym pamiętała tę sytuację, gdyby nie to, co zobaczyłam, więc do końca ja nie wiem, czy to jest moje wspomnienie, czy to jest już moja wyobraźnia, która po prostu zaczęła pracować na wysokich obrotach, bo na przykład tego potrzebuje, nie wiem.

31
00:04:27.190 --> 00:04:35.310
I w pewnym momencie powiedziałaś sobie, ja chcę poznać mojego tata. Wiem tyle o nim jako artyście, ale jakim był człowiekiem.

32
00:04:35.610 --> 00:04:39.210
Nie, właśnie to jest śmieszne, bo właśnie ten moment do mnie nie przyszedł, że ja sobie...

33
00:04:39.210 --> 00:04:39.550
Nie przyszedł!

34
00:04:39.550 --> 00:04:58.770
Nie, właśnie nie, właśnie ja byłam na studiach już drugich, moich studiach dziennikarskich i po prostu umiałam napisać pracę magisterską i ja chciałam pisać o Stanisławie Barei, ale właśnie wtedy moja pani promotor mi to zasugerowała, że może ojciec albo dziadek, no bo o Barei jest już dużo prac, więc w sumie ona też może chętnie by przeczytała coś innego.

35
00:04:58.770 --> 00:05:12.990
I stwierdziłam, że to jest super pomysł, bo nie wpadłam na to wcześniej i kiedy zdecydowałam się pisać tę pracę magisterską, to była praca pod tytułem Monografia Twórczości Jacka Janczarskiego i ogrom pracy, jaki wykonałam przy tym projekcie, to były głównie archiwa.

36
00:05:13.170 --> 00:05:26.290
I to było wymienianie tytułu po tytule, w którym roku, taka sucha, krótka notka biograficzna, zarys czasów, wiadomo, od strony historycznej, społecznej, od strony tego, co się działo w kulturze, w sztuce.

37
00:05:26.290 --> 00:05:28.830
To był artysta, ale nie był to twój tata.

38
00:05:28.970 --> 00:05:40.390
Dokładnie super to ujęłaś. Miałam wrażenie, że czytam o jakimś człowieku, który był pisarzem, że potrafiłabym uzupełnić Wikipedię na pewno po napisaniu tej pracy magisterskiej,

39
00:05:40.550 --> 00:05:48.630
ale nie potrafiłam odpowiedzieć na pytanie na pewno, co to był za człowiek. A to właściwie naprawdę interesowało i interesuje mnie wciąż najbardziej.

40
00:05:48.630 --> 00:05:58.150
I też sobie pomyślałam, że właściwie wiele osób z tego jego kręgu iterowskiego czy trójkowego, niektórzy odeszli wcześniej niż on, ale niektórzy odeszli później.

41
00:05:58.190 --> 00:06:03.550
W każdym razie, niemal o każdym powstała jakaś publikacja, jakieś wspomnienie, jest jakiś ślad.

42
00:06:03.710 --> 00:06:10.610
Mój ojciec zmarł w roku 2000, więc dopiero co wchodził internet, no to był taki przełom w tych czasach.

43
00:06:10.610 --> 00:06:16.590
I jak sobie wpiszesz w internecie Jacek Janczarski, to głównie masz informację o jego śmierci.

44
00:06:16.730 --> 00:06:20.590
Albo o mojej mamie, albo o rodzinnej tragedii, która wydarzyła się potem.

45
00:06:20.790 --> 00:06:25.530
Nie ma za bardzo niczego o nim samym. O tej twórczości w internecie też nie ma zbyt wiele.

46
00:06:25.710 --> 00:06:32.290
No ale ja chciałam bardzo właśnie, żeby to było takie bardziej ludzkie i stwierdziłam, że w sumie idealnym pomysłem by było, gdyby dało się połączyć,

47
00:06:32.470 --> 00:06:40.090
żeby przypomnieć go ludziom jako artystę, ale też pokazać tym ludziom, a przede wszystkim dla mnie, żeby poznać prawdę o tym,

48
00:06:40.090 --> 00:06:47.130
jaki to był człowiek. Tak sobie pomyślałam, że wtedy to by może miało taką wartość dodaną i stało się w jakiś sposób uniwersalne,

49
00:06:47.190 --> 00:06:54.270
bo wtedy ja mam to, o co mi chodzi, bo mogę porozmawiać z jego przyjaciółmi i wtedy ja sobie będę zbierać do koszyczka,

50
00:06:54.290 --> 00:07:00.870
co to był za człowiek. A wiem też, że jest jeszcze, no przecież sporo osób, które pamiętają te czasy radiowej trójki,

51
00:07:00.950 --> 00:07:05.750
czy chociażby osoby, które były dziećmi, u których w domach słuchało się ITR-u i które po prostu na tym wyrosły.

52
00:07:05.750 --> 00:07:11.150
Więc pomyślałam, że być może właśnie kogoś będzie to interesowało i wtedy każdy ma coś swojego z tego.

53
00:07:11.370 --> 00:07:16.350
Rzeczywiście to jest bardzo zabawna, pełna anegdot, ale także bardzo wzruszająca książka.

54
00:07:16.570 --> 00:07:19.370
Powiedz zatem, kto ci o tacie opowiadał?

55
00:07:19.470 --> 00:07:25.070
Bardzo wiele osób, zaczynając od rodziny, no to oczywiście moja mama, mój przyrodni brat, Borys Janczarski,

56
00:07:25.470 --> 00:07:31.950
druga żona mojego ojca, Barbara Wrzesińska, ale też właśnie osoby, z którymi zetknął się w pracy w radiowej trójce,

57
00:07:31.950 --> 00:07:37.910
czy którzy byli też prywatnie jego przyjaciółmi, Magda Jeton, Stefan Friedman, Andrzej Urbański,

58
00:07:38.190 --> 00:07:44.530
Krystyna Janda, Krystyna Kofta, pani Marta Lipińska, oczywiście to ja w ogóle powinnam jako pierwszą wymienić je w kontekście twórczości,

59
00:07:44.710 --> 00:07:46.490
pani Eliza z radiowego Słuka.

60
00:07:46.730 --> 00:07:49.910
Oddajesz też głos samemu Jackowi Janczarskiemu.

61
00:07:50.310 --> 00:07:54.650
Tak, ja kompletnie nie wiedziałam, jak ja mogę napisać książkę o kimś, kogo ja nie znam.

62
00:07:54.770 --> 00:07:59.850
Na początku miałam taki pomysł, że zestawię sobie właśnie te wszystkie wypowiedzi, tych wszystkich osób razem,

63
00:07:59.850 --> 00:08:05.730
no i że to będzie taka mozaika, ale potem jak zaczęłam to sklejać, to tak sobie pomyślałam, że brakuje kręgosłupa.

64
00:08:05.930 --> 00:08:11.250
No i pewnego dnia naprawdę obudziłam się po prostu w nocy i miałam taki po prostu jak w kreskówkach,

65
00:08:11.410 --> 00:08:17.530
taką żarówkę, wiesz, takie ding i poszłam od razu do salonu, gdzie było DVD jeszcze.

66
00:08:17.710 --> 00:08:25.750
Odpaliłam sobie wszystkie przegrane zapiski ze współczesności, audycja radiową, na podstawie której w ogóle jest cała ta odpowieść skonstruowana,

67
00:08:25.750 --> 00:08:31.310
gdzie mój ojciec opowiada przez pięć bodajże odcinków sam o sobie, całe swoje życie tak naprawdę.

68
00:08:31.590 --> 00:08:35.350
No i właśnie wpadłam na pomoc, że to jest genialne, że ja to po prostu przepiszę.

69
00:08:35.510 --> 00:08:41.770
On całe życie, no mówił do mikrofonu i pisał rzeczy z przeznaczeniem, no w większości na radiowy mikrofon,

70
00:08:41.850 --> 00:08:48.950
więc tak pomyślałam, że jeżeli będzie się dało to czytać i nie będzie to męczyło kogoś, no to, że to jest strzał w dziesiątkę.

71
00:08:48.950 --> 00:08:56.250
To jest bardzo żywa opowieść i pozwolę sobie zacytować fragmencik tego, co twój tata mówił.

72
00:08:56.410 --> 00:09:02.630
Mówiłem już Państwu o teorii Tadeusza Konwickiego, że każdy z ludzi ma gdzieś tam w niebie czy w zaświatach

73
00:09:02.630 --> 00:09:10.550
wiadro wypełnione powodzeniem, radością, czymś bardzo przyjemnym i z tego wiadra ta ciecz wylewa się przez całe życie na nasze głowy.

74
00:09:10.710 --> 00:09:14.610
Jednym ciórka, drugim leje się jednym wielkim haustem.

75
00:09:14.610 --> 00:09:22.890
Przełom roku 69 i 70 to moment, kiedy w moim życiu zaczyna się okres czterech lat zupełnie nieprawdopodobnych.

76
00:09:23.090 --> 00:09:30.930
W moim przekonaniu to czas, gdy wiadro się przechyliło i wylało mi się na głowę niemalże kompletnie.

77
00:09:31.070 --> 00:09:39.250
I to mówiąc, Jacek Janczarski myślał o radiowej trójce właśnie. To był jego najszczęśliwszy zawodowy czas.

78
00:09:39.250 --> 00:09:44.770
Tak, to był okres takich czterech lat bardzo szczęśliwych, bardzo owocnych zawodowo.

79
00:09:45.090 --> 00:09:49.190
No wtedy też narodził się pansułek i wtedy też powstał ITR.

80
00:09:49.330 --> 00:09:55.670
To wtedy był rozkwit tej polskiej rozrywki w radiowej trójce, w ogóle całej redakcji satyry i poezji.

81
00:09:55.850 --> 00:10:00.690
Przypomnijmy, z kim tworzył Jacek Janczarski ilustrowany tygodnik rozrywkowy.

82
00:10:00.690 --> 00:10:11.930
Był prowadzącym razem z Adamem Kreczmarem, no ale w ITR-ze, jak mawiał Maciej Zębaty, występowali wszyscy, którzy mieli coś, cytuję, bezsensownego do powiedzenia lub zaśpiewania.

83
00:10:12.610 --> 00:10:15.170
I to w ogóle jest fantastyczne określenie.

84
00:10:15.350 --> 00:10:25.370
Oczywiście był Stefan Friedman, Jonas Kofta pisał swoje teksty tam, Maria Czubaszek, swoje wszystkie, serwus jestem nerwus, dzień dobry jestem z kobry.

85
00:10:25.370 --> 00:10:31.270
I wiele, wiele innych osób, które na przykład właśnie donosiły swoje kawałki, swoje twórczości.

86
00:10:31.370 --> 00:10:37.090
I to były, czy to były piosenki, czy wiersze, czy słuchowiska nawet, bo potem w ramach ITR-u też leciało, przecież kocham pana panie słuku.

87
00:10:37.190 --> 00:10:41.070
Więc każdy, kto coś napisał, co było kompletnie absurdalne, przynosił to.

88
00:10:41.190 --> 00:10:45.930
I mam wrażenie, że im bardziej absurdalne, tym lepiej i tym chętniej wszyscy to brali.

89
00:10:46.030 --> 00:10:53.490
I dlatego też ta praca właśnie nie była pracą, a jak oni sami mówili w ostatnim odcinku ITR-u na antenie, a ich domem było radio.

90
00:10:53.490 --> 00:10:57.510
Oni sobie siedzieli i często sami się gotowali na antenie.

91
00:10:57.730 --> 00:11:00.450
No mi się to na przykład bardzo podoba, bo to jest potwornie ludzkie.

92
00:11:00.650 --> 00:11:06.610
Właśnie wtedy zaczął pisać jedno z najważniejszych słuchowisk w naszej całej historii.

93
00:11:06.810 --> 00:11:12.270
Kocham pana panie słuku, w tym roku mija 50 lat od jego powstania.

94
00:11:12.330 --> 00:11:12.850
Niedowiary.

95
00:11:13.090 --> 00:11:15.990
Niedowiary. A skąd się wziął pan słuchak?

96
00:11:15.990 --> 00:11:35.530
No ojciec mówi generalnie, że słuchak się wziął z jego tęsknoty do chamstwa i szczypty i rolni, ale w ogóle pomysł na słuchaka zrodził się podobno na Mazurach, tak jak mi Basia Wrzesińska opowiadała, gdzie też jeździł właśnie Jerzy Markuszewski, który miał zamówić u mojego ojca słuchowisko, gdzie miało być śmiesznie, miało być baba i chłop.

97
00:11:35.530 --> 00:11:45.770
Cytuję. Ale wcześniej pojawił się, chyba zanim Markuszewski to powiedział, takie słuchowisko Saga Rodu Wymęga Zarabiejskich, skąd wywodziła się właśnie pani Eliza, a pan Sułek powstał zdaje się później po prostu.

98
00:11:46.130 --> 00:11:50.730
Czy to prawda, że właśnie to słuchowisko było ulubioną pracą twojego taty?

99
00:11:50.910 --> 00:12:03.950
Tak sam mówił, to znaczy na pewno nagrania pana Sułka były czymś, co kochał robić, bo miał też fantastycznych aktorów, którzy stworzyli niesamowite kreacje i myślę, że w pewnym momencie oni na pewno jakoś się wspólnie inspirowali.

100
00:12:03.950 --> 00:12:14.350
Ja myślę, że on też już po czasie z nich czerpał na przykład tematy. Tak samo zresztą jak z opowieści pani Marty Lipińskiej wynika, że aktorzy również mieli z tego ogromną frajdę.

101
00:12:14.450 --> 00:12:20.370
Podobno było to jedno ze słuchowisk, które najbardziej lubił pisać, a na pewno, które sprawiało największą łatwość.

102
00:12:20.470 --> 00:12:28.570
Ojciec mówił właśnie, że można go obudzić o pierwszej nocy i on potrafi wtedy usiąść do maszyny i kawałek, jak to powiedział, przyzwoitego dialogu napisać.

103
00:12:28.570 --> 00:12:36.730
Nie mogę cię nie zapytać oczywiście o zmienników. Ja pamiętam ten moment, jak siadało się przed telewizorem i oglądało się zmienników.

104
00:12:36.890 --> 00:12:43.090
Do tej pory dźwięczy mi w uszach ta niezwykła piosenka, która także jest autorstwa Jacka Janczarskiego.

105
00:12:43.090 --> 00:12:54.730
Tak, wiesz, że ja tego nie wiedziałam w ogóle. Jakby zawsze, no kojarzyłam oczywiście tę piosenkę i wspaniały głos Gintrowskiego i nawet chyba przez chwilę mi przeszło przez myśl, że to Gintrowski napisał i muzykę i słowa.

106
00:12:54.990 --> 00:13:03.670
I tak naprawdę teraz się przekonałam przy okazji tej książki, że to jest jego tekst. I byłam bardzo zachwycona, bo ja kocham tę piosenkę.

107
00:13:03.670 --> 00:13:20.810
Pierwsza emisja zakończyła się w lutym 88 roku, a serial obejrzało 18 milionów 630 tysięcy widzów. Jakaś nieprawdopodobna liczba, ale muszę ci zadać to pytanie, czy twoja mama zagrała w zmiennikach główną rolę z powodu znajomości?

108
00:13:20.810 --> 00:13:35.850
Aha, moja mama w ogóle nie chciała na początku grać w zmiennikach i zdaje się, że nikomu nie przyszło to do głowy nawet. Widziałam właśnie jeden wywiad mojego ojca, gdzie mówił, że jemu w ogóle nawet przez myśl nie przeszło na początku, że moja mama mogłaby to zagrać.

109
00:13:35.850 --> 00:13:50.930
Ona była wtedy po nadzorze, gdzie dostała za to nagrodę i tak dalej. To była dość dramatyczna rola, więc jak mój ojciec mówił w tym wywiadzie, nie przyszło mu do głowy, że aktorka taka dramatyczna, po takiej poważnej roli, że w ogóle może zagrać, jak to on powiedział, w czymś tak głupim.

110
00:13:51.610 --> 00:14:01.670
I podobno Stanisław Bareja się go zapytał, siedział z moim ojcem i powiedział, słuchaj, przecież ty masz do domu aktorkę. Ona teraz jeszcze dostała nagrodę i tak dalej jakby po co my mamy szukać?

111
00:14:01.670 --> 00:14:11.830
I podobno mój ojciec wtedy powiedział, słuchaj, ty chcesz, ty jesteś reżyserem, to ty sej załatwiaj. A potem, no i potem chyba faktycznie tak było, że właśnie Bareja rozmawiał z moją mamą, tak?

112
00:14:12.010 --> 00:14:23.130
Więc nie poszło to po znajomości. Aczkolwiek zagrali w jednej scenie razem dla żartu, ale mam wrażenie, że wtedy w ogóle się też, tak jak rozmawiałam z moją mamą, wiele rzeczy robiło dla żartu, dla prywatnego wspomnienia potem.

113
00:14:23.390 --> 00:14:25.090
A co to była za scena ta wspólna?

114
00:14:25.090 --> 00:14:43.990
To była bardzo krótka scena, która trwa, nie wiem, może dwie sekundy, że moja mama w przebraniu męskim, oczywiście tam z wąsami, wjeżdża windą i wsiada w ostatniej chwili do tej windy mój tata, który mieszka w tym samym bloku, a ona bardzo nie chciała go wpuścić, bo ona w tej windzie się przebiera z powrotem za kasię piórecką i wraca do domu.

115
00:14:43.990 --> 00:14:57.750
No więc musiała jeździć tą windą, no bo pan jej wsiadł. I w momencie, kiedy on wysiadał, a moja mama nie, chociaż mieli wysiąść na tym samym piętrze, to właśnie ona powiedziała, że ona jeszcze jednak czegoś zapomniała, a musi zjechać z powrotem tą windą i on tylko powiedział jedno słowo w tym serialu, gabcio.

116
00:14:58.690 --> 00:15:08.490
Ta książka przeprowadza nas przez te najważniejsze momenty artystyczne Jacka Janczarskiego, ale jednak pokazuje to, co dla ciebie najważniejsze, Jacka Janczarskiego człowieka.

117
00:15:08.710 --> 00:15:16.390
Tam jest wiele momentów prywatnych, wiele momentów wzruszających, też trudniejszych, tam także jest historia miłości twoich rodziców.

118
00:15:16.550 --> 00:15:22.970
Jest, tak. Przede wszystkim bardzo jest mi miło, że mówisz, że ta książka ma dużo takich ludzkich aspektów, bo o to też mi chodziło.

119
00:15:22.970 --> 00:15:29.610
A o miłości moich rodziców oczywiście jest cały rozdział. To był spory okres w jego życiu, no i też ważny.

120
00:15:29.850 --> 00:15:40.330
Oddałam im głos, wygrzebałam różne wywiady wspólne. Wiem, że na pewno było między nimi dużo takiej wolności, można by to nazwać, że jakby każdy szanował swoją przestrzeń,

121
00:15:40.370 --> 00:15:49.470
no bo też oboje zajmowali się sztuką, więc też mieli spore chyba zrozumienie wzajemnie dla czegoś takiego, że na przykład drzwi muszą być zamknięte, jak ktoś pisze,

122
00:15:49.470 --> 00:15:55.270
albo, że na przykład jak ktoś się przygotowuje do roli, to nie należy mu zawracać głowy tym, że postawił źle filiżankę.

123
00:15:55.370 --> 00:15:59.150
Oczywiście przesadzam, tak, ale że jest pewnego rodzaju wyczucie na to.

124
00:15:59.330 --> 00:16:05.470
Podobno mój tata, kiedy się urodziłyśmy, tak się, jak to moja ma mówi, zmiękł, a tak się rozmiękczył.

125
00:16:06.270 --> 00:16:09.410
A już wiesz, co ty masz za swojego tatę?

126
00:16:09.410 --> 00:16:22.850
To jest takie właśnie trochę jeszcze błądzenie po macku, bo usłyszałam kilka rzeczy, w których podobno jestem blisko niego i to jest pewnego rodzaju empatia wobec drugiego człowieka,

127
00:16:23.030 --> 00:16:26.370
energia podobna i podobne pewnego rodzaju ciepło.

128
00:16:26.550 --> 00:16:33.390
To mi właśnie powiedział jego przyjaciel i współpracownik wieloletni, z którym produkował programy telewizyjne różnego rodzaju,

129
00:16:33.390 --> 00:16:39.590
Andrzej Urbański, z którym się widziałam pierwszy raz tak naprawdę od nie wiem ilu lat, ja nawet nie pamiętam tego naszego spotkania, szczerze mówiąc,

130
00:16:39.710 --> 00:16:43.430
bo on twierdzi, że bywał u nas w domu, jak byliśmy małe, ja kompletnie tego nie pamiętam.

131
00:16:43.590 --> 00:16:49.550
Także dla mnie to było tak jakby pierwsze spotkanie, ale właśnie z nim miałam takie połączenie duże, które mnie bardzo zaskoczyło.

132
00:16:49.670 --> 00:16:53.130
I on właśnie mi powiedział, że mam jego oczy i że mam jego energię.

133
00:16:53.230 --> 00:16:55.470
To było niesamowite, bo myślę, że coś w tym może być.

134
00:16:55.910 --> 00:17:00.390
Ta książka jest pełna anegdot, różnych zabawnych wspomnień.

135
00:17:00.670 --> 00:17:02.670
Masz jakąś ulubioną swoją anegdotę?

136
00:17:02.670 --> 00:17:09.710
Ja lubię bardzo historię o maszynie do pisania, którą mój ojciec pożyczył, tudzież nie pożyczył, Agnieszka Osiecka ponoć mu ją dała.

137
00:17:09.910 --> 00:17:12.490
To była maszyna Marka Chłaski, więc nie byle jaka maszyna.

138
00:17:12.610 --> 00:17:18.490
Podobno właśnie siostra mojego ojca mówiła, że Agnieszka Osiecka, jak kogoś darzyła sympatią i ktoś jej się podobał,

139
00:17:18.510 --> 00:17:24.010
a już jak na przykład był jakiś bankiet czy cokolwiek, no to ona bardzo lubiła rozdawać różne rzeczy.

140
00:17:24.250 --> 00:17:28.610
No i w tym postanowiła, obiecała mojemu tacie, że da mu właśnie tę maszynę do pisania.

141
00:17:28.610 --> 00:17:35.370
Ale nagle, chyba następnego dnia, po tym bankiecie, na którym to zostało obiecane, zadzwoniła i mówi, że słuchaj, jak najbardziej,

142
00:17:35.670 --> 00:17:42.010
dam ci tę maszynę, przyjedź na Saską Kępę, tylko nie wchodź głównymi drzwiami, tylko tam od drugiej strony, to ja ci tę maszynę wystawię.

143
00:17:42.070 --> 00:17:47.130
Tylko nie dzwoń do drzwi, no bo nie chciałabym, żeby Daniel Pasent wiedział, że ci tę maszynę daje.

144
00:17:47.210 --> 00:17:51.850
No i on tak trochę nie bardzo wiedział, dlaczego Daniel Pasent ma nie wiedzieć, że ona oddaje maszynę.

145
00:17:51.850 --> 00:17:58.230
I mówi, słuchaj, no to nie, no bo ja nie wiedziałem, ja myślałem, że po prostu ta maszyna stoi i ty chcesz mi ją podarować, no bo nikt z niej nie korzysta.

146
00:17:58.390 --> 00:18:05.570
A wcześniej on się dowiedział, że podobno pan Daniel Pasent pisał na jakichś kartkach, karteczkach kolorowych, które sprowadzał sobie z Ameryki.

147
00:18:05.650 --> 00:18:10.550
No więc mojemu ojcu to się złożyło w jedną całość, że on po prostu pisze na tych karteczkach, więc ta maszyna jest wolna.

148
00:18:10.550 --> 00:18:20.670
No i przyjechał potem maszyny, śmiał się trochę, że Agnieszka Osiecka niemal jakiś tajny agent po prostu w ciemnych okularach zakutana podała owiniętą w papierce maszynę do pisania.

149
00:18:20.890 --> 00:18:39.050
No i ledwo wszedł do domu, dzwoni telefon i dzwoni Daniel Pasent, mówi Jacku, no bo tutaj się dowiedziałem, że Agnieszka ci pożyczyła moją maszynę do pisania, na której ja piszę, a na jutro mam felieton i właściwie no to nie mam na czym pisać, czy mógłbyś mi tę maszynę oddać.

150
00:18:39.050 --> 00:18:50.110
No więc krótko dosyć miał. Oczywiście to też pewnie było trochę podkolorowane, że nieważne, po prostu usiadł, nie zdążył wcisnąć ani jednego, tak się zastanawiał, co napisać na tej maszynie, markach łas i w ogóle, jakie pierwsze zdanie, co.

151
00:18:50.230 --> 00:18:56.130
No i nagle telefon i właśnie Daniel Pasent, że bardzo prosił o zwrot maszyny, no bo to jest jego maszyna, a on ma do napisania felieton.

152
00:18:56.210 --> 00:19:04.850
I mój tata powiedział, podobno nie, Daniel, tak nie będzie, to ty przyjedziesz i odbierzesz sobie tę maszynę i zrób to jak najszybciej, im szybciej tym lepiej.

153
00:19:04.850 --> 00:19:09.690
I chyba nawet się nie spotkali jakby przy tych drzwiach, tylko chyba on nawet wystawił tę maszynę przy drzwi.

154
00:19:09.910 --> 00:19:18.650
Druga anegdota właśnie a propos takiego czekania i takiego zadowolenia, a potem, że to tak pstryk znika, że właśnie często mój tata był niby rozpoznawalny na ulicy,

155
00:19:18.690 --> 00:19:23.430
że jemu się tak robiło miło na sercu i tak ciepło, że tak ktoś go docenia, zna jego twórczość i w ogóle.

156
00:19:23.430 --> 00:19:29.050
A potem padało pytanie, kiedy wyjdzie jego następna płyta, bo chodziło o Piotra Janczarskiego z zespołu No to co?

157
00:19:29.690 --> 00:19:35.850
Ja jestem absolutną fanką takich sytuacji, bo ta zbitka, że właśnie się na coś czeka, albo że człowiek tak się cieszy i w ogóle,

158
00:19:35.930 --> 00:19:41.870
a potem tak coś się rozpada po prostu, jest, uważam, że to pozwala budować duży dystans do życia.

159
00:19:41.870 --> 00:19:49.290
Fantastyczna historia, Jacek Janczarski i tak dalej, i tak dalej. Bardzo Państwu polecamy tę książkę.

160
00:19:49.550 --> 00:19:56.690
Bohaterką audycji kulturalnych była Marianna Janczarska, córka artysty, autorka tego portretu literackiego.

161
00:19:56.830 --> 00:19:58.430
Bardzo dziękuję Ci za spotkanie.

162
00:19:58.470 --> 00:19:59.230
Bardzo dziękuję.
